(end) ╂You warm my heart╂ อุ่นไอของดิน สนพ.Deep publishing

ตอนที่ 9 : 08 - ครั้งนี้คุณดินเสียใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,500 ครั้ง
    1 ก.ค. 62












               ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้แย่หรือยากลำบากอย่างที่คิด อาจเป็นเพราะมีภูผาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทมานาน และพระพายผู้หญิงสดใสที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา เลยทำให้การปรับตัวเป็นไปได้อย่างง่ายดาย พากันเรียนพากันเล่น กิจกรรมไม่เคยแพ้ใคร สองคนเป็นคฑากร อีกคนเป็นนักบอลมหาวิทยาลัย เลยกลายเป็นว่าพวกเรารู้จักคนเยอะแยะไปหมดทั้งรุ่นเดียวกัน แล้วก็กับรุ่นพี่ จะให้เรียกว่าคนดัง เขาเองยังไม่กล้าใช้คำนั้น คนดังจริงๆ น่ะต้องกลุ่มของคุณหนูโน่น เดินไปทางไหนมีแต่คนทักทาย เวลาอยู่ใกล้ทีไรเป็นอันต้องรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาตลอด คิดว่าคุณเขาเองก็รู้สึก แต่ที่ไม่พูดอะไรคงเพราะว่าชินไปแล้ว


               อุ่น


               ว่า?” อนลยกจานใบสุดท้ายขึ้นสะเด็ดน้ำ วางลงในตู้เก็บ มีอะไรไม้


               เรียนเป็นไงบ้าง


               อ่อ ก็ดีนะ ถามทำไม อยากเรียนมหาลัยแล้วเหรอ


               ไม้ยกกะละมังเทน้ำทิ้งลงท่อ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้อีกฝ่าย ส่ายหัวน้อยๆ เรื่องเรียนต่อน่ะเก็บเข้าไหฝังดินกลบไปแล้ว เปล่าหรอก


               นึกว่าอยากเรียน ที่มออุ่นมีทุนเยอะแยะเลยนะ แนะนำได้เพื่อคนนี้น่ะคะยั้นคะยอเท่าไหร่ไม่เคยสำเร็จ เจ๊ออยก็พูดแล้วพูดอีกว่าจบมอหกมันมีงานให้เลือกไม่เยอะ ถ้าไม่ไปเป็นลูกจ้างเขาก็ต้องเก่งจริงและทำธุรกิจเป็นของตัวเอง จะไปหวังตำแหน่งใหญ่ๆ เงินเดือนสูงๆ ในบริษัทที่ไหนเขาจะรับ


               ไม้จะลาออกแล้วนะอุ่น


               อ้าว ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าไม้ตั้งแต่ทำงานที่นี่ นอกจากเจ๊ออยก็มีไม้นี่แหละที่เป็นเพื่อนสนิทคุยได้ทุกเรื่อง ด้วยอายุที่ใกล้เคียง และคุณภาพชีวิตที่คล้ายๆ กัน ก็เลยเหมือนจะพูดภาษาเดียวกันล่ะมั้ง


               แม่ไปเจอตึกแถวห้องเล็กๆ ไม่แพง แล้วเงินที่เราช่วยกันเก็บก็พอจะเปิดร้านข้าวแกงแล้ว


               จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะไม้ถึงจะโหวงๆ ใจอยู่หน่อย แต่เรื่องราวหน้ายินดีแบบนี้ก็ต้องยิ้มไว้สิ ดีจังเลยไม้ แล้วตึกแถวที่ว่าน่ะไกลหรือเปล่า


               ไม่ไกลเลยอุ่น ถ้าไม่มีปัญหาอะไรร้านจะเปิดได้อาทิตย์หน้า อุ่นต้องมาให้ได้นะ


               แน่นอน อยากไปชิมสักหน่อยว่าแม่ของไม้ทำอาหารอร่อยแค่ไหนได้ยินชื่อเสียงมานานแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลองสักที


               อุ่น ถ้ากิจการไปได้ดีอะ อุ่นอยากมาทำที่ร้านเรามั้ยเรื่องนี้เขาคิดเอาไว้นานแล้ว แต่ไม่กล้าจะพากันไปตอนนี้ เพราะไม่รู้ว่าร้านจะไปได้สวยหรือเปล่า


               ทำไมถามแบบนั้น


               อุ่นก็รู้นี่ว่าเรากำลังทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่ เราสองคนอายุไม่ถึงทั้งคู่ ถ้าวันไหนหนีตำรวจไม่พ้นขึ้นมาถึงจะรอดมาได้ตลอด แต่มันก็ไม่โชคดีทุกครั้งหรอก ขอโทษที่ยังให้ไปตอนนี้ไม่ได้ เพราะไม่รู้เลยว่าจะขายดีหรือเปล่า


               ตั้งแต่เรียนจบมัธยมเพื่อนๆ ก็แยกย้ายกันไปเรียนต่อ มีอนาคตมีสังคมใหม่ ส่วนตัวเขาพอพ่อล้มป่วยก็ต้องลาออกมา พอคนอื่นๆ รู้เรื่องก็เริ่มตีตัวออกห่าง ไม่มีใครอยากคบลูกจ้างล้างจานอย่างเขา เพื่อนคนเดียวที่ดีและสนิทที่สุดเห็นทีจะมีแค่ไออุ่น ใจจริงไม่อยากทิ้งเพื่อนเอาไว้ แต่ตัวเองก็ยังไม่มั่นคงพอกลัวว่าจะพาไปลำบากเปล่าๆ


               โถ่ คิดมากเกินไปแล้วไม้ อีกปีเดียวเราก็ยี่สิบแล้ว ถึงเวลานั้นไม่เห็นต้องกลัวอะไร


               เอาเถอะ ไว้จะมาหาบ่อยๆ นะ


               ถ้าไม่มาล่ะน่าดูเสียงอะไรอะไม้


               ดนตรีที่กำลังสนุกหยุดเงียบไป เหลือเพียงเสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่น วัยรุ่นบางคนหนีเข้ามาหลังครัวปีนหน้าต่างกันมั่วซั่วไปหมด บางคนเดินโซซัดโซเซ ผลักกันล้มลงเลือดตกยางออกก็มีให้เห็น  


               เด็กๆ หนีเร็ว พ่อมา!” เจ๊ออยตะโกนเตือนเด็กๆ หลังครัว ก่อนจะรีบไปช่วยสกัดกั้นตำรวจเพื่อเจรจา


               ไม้คว้าแขนเพื่อนสนิทให้เดินตาม รีบหนีออกไปทางประตูหลังร้าน พวกวัยรุ่นที่กรูกันเข้ามาพอเห็นว่ามีทางออกก็รีบวิ่งตามเป็นขบวนใหญ่ เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ตำรวจไล่หลังสั่งให้หยุดวิ่ง แต่ก็ไม่มีใครฟัง กระทั่งตรงท้ายซอยมีรถกระบะที่จอดกั้นพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกชุดหนึ่ง


               เอาไงดีไม้ ทำยังไงดี!” อนลเริ่มรนรานเมื่อถูกกระชับวงล้อมเข้ามาเรื่อยๆ ต่อให้มีหลักฐานว่าเป็นเพียงลูกจ้างอย่างไรเสียยังไงก็ต้องถูกจับกุม เพราะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเข้าสถานบันเทิง


               สุดท้ายทั้งหมดก็ถูกจับอัดขึ้นท้ายรถกระบะ ไม่ว่าไม้จะพยายามอธิบายเหตุผลอย่างไรคนฟังก็ทำเป็นหูทวนลม ตำรวจเจอข้ออ้างสารพัดสารเพมาทุกมุก อายุยังไม่ถึงยี่สิบแล้วเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานบันเทิงนั่นคือความผิด ไม่มีข้อแก้ตัว


               แต่ผมกับเพื่อนเป็นพนักงานล้างจานนะครับ ไม่เชื่อไปดูหลักฐานรับเงินเดือนที่ร้านได้เลย


               เลิกพูดมากได้แล้วครับ! จะล้างจาน ล้างห้องน้ำ หรือซ่อมแอร์ผมเจอมาหมดแล้ว! ทางที่ดีรีบโทรหาผู้ปกครองให้มาโรงพักประกันตัวจะดีกว่า ถ้าคืนนี้ไม่อยากนอนคุก


               อนลหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาถือเอาไว้ในมือ กำมันเอาไว้อย่างนั้นจนไม้คุยกับแม่ของตัวเองเสร็จและรับปากว่าจะรีบมาหาพร้อมกับเงินค่าปรับ ถ้าแม่ของเขาพูดและเข้าใจง่ายเหมือนแม่ของไม้คงจะดี กว่าจะกลั้นใจกดโทรไปใช้เวลานานจนเกือบถึงโรงพัก


               ทุกประโยคที่ได้รับฟังเหมือนเป็นเส้นขนานฟ้าดินกับที่แม่ของไม้พูด เธอเป็นห่วงเป็นใยและรีบรับปากว่าจะไปรับ ให้อดทนรอสักครู่ ตรงกันข้ามอนลได้รับแต่คำด่าทอเสียๆ หายๆ หาว่าเก่งแต่จะสร้างเรื่องเดือดร้อน เงินกินข้าวแทบจะไม่มีอยู่แล้วยังต้องเจียดมาจ่ายค่าปรับ ถ้านอนคุกแล้วไม่ต้องเสียเงินก็นอนๆ ไปคืนหนึ่งคงไม่เป็นไร เขาอยากร้องไห้ออกมา แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ความอ่อนแอไม่มีประโยชน์อะไร


               เด็กวัยรุ่นที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปีทั้งหมดถูกจับยัดเข้าไปในห้องขังแคบๆ นั่งเบียดเสียดจนไม่สามารถยืดขาออกไปได้ บางคนส่งเสียงโวยวายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังไม่สร่าง บางคนก็เริ่มถูกปล่อยตัวออกไปเพราะมีผู้ปกครองมารับ ไม้เองก็เช่นกัน แต่เขายืนยันว่าจะนั่งอยู่ด้วยจนกว่าเพื่อนสนิทจะได้ออกไปพร้อม


               ไม้กลับก่อนเถอะ อุ่นไม่รู้เลยว่าแม่อุ่นจะมาเมื่อไหร่หรือบางทีอาจจะไม่มาเลยก็ได้...


               ไม่เป็นไร ไม้จะนั่งอยู่กับอุ่นนี่แหละเขายิ้ม ขอโทษที่ไม้มีเงินไม่พอนะกำลังจะตั้งหลักใหม่แท้ๆ ต้องเจียดเงินลงทุนมาใช้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าต้องประกันตัวถึงสองคน แม่อาจจะไม่ไหว


               ไม่เป็นไรเลยไม้ เราเข้าใจเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น


               ไม่มีใครผิดเลยสักคนเดียว...


               นอกจากอนลคนนี้...ที่ไม่มีใครรัก


 










               ธรณินเดินวนไปมาอยู่ในห้อง รอข้อความจากปลากการ์ตูนว่าถึงบ้านอย่างปลอดภัย เขาไม่ได้ขับรถไปเฝ้าทุกวันอย่างแต่ก่อนแล้ว เนื่องด้วยธุระอะไรหลายอย่าง รวมไปถึงการที่น้องขอร้องไม่ให้คอยรับคอยส่งอย่างที่อยากทำมาโดยตลอด พอมานั่งคิดดีๆ ก็จริงอย่างที่น้องพูด หากว่ากลับกันเป็นตัวเขาที่จู่ๆ มีคนที่เพิ่งรู้จักคอยขับรถพาไปนั่นไปนี่ ทำตัวเหมือนเป็นญาติสนิทคงรู้สึกเกรงใจไม่น้อย และอีกอย่างเขาไม่อยากให้น้องอึดอัด เลยมีข้อตกลงว่าไม่อนุญาตให้เดินทางลัดที่อันตรายตรงนั้นอีก และต้องส่งข้อความมาทุกครั้งว่าถึงบ้านโดยสวัสดิภาพแล้ว


               หายไปไหนของเขานะ


               ผิดเวลาปกติมาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม พยายามไม่คิดมาก น้องอาจจะเพลียจนลืมและเผลอหลับไปแล้ว หากโทรไปตอนนี้กลัวจะเป็นการรบกวน แต่ถึงอย่างนั้นธรณินก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย หากเป็นตอนกลางวันที่ฟ้ายังสว่างอยู่คงไม่เป็นห่วงขนาดนี้หรอก


               ซื่อบื้อ หายไปไหนเนี่ยแต่สุดท้ายก็ตัดใจกดโทร.ไปหา รอจนสายตัดปลายทางก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะรับ               


               คนตัวสูงเดินวกไปวนมาถอนหายใจรอบที่ล้าน ตั้งใจจะขับรถไปดูที่บ้านก็กลัวจะเป็นเรื่องใหญ่ จนฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าในวันที่ซื้อโทรศัพท์ใหม่พร้อมกัน เขาได้ล็อคอินแอคเค้าท์เดียวกันเอาไว้ทั้งสองเครื่อง ทำให้ต่างฝ่ายต่างสามารถรู้ตำแหน่งของกันและกันได้


               ..โรงพัก!”

              
















 

               ไม้กลับไปแล้วเพราะว่าไม่กล้าปล่อยพ่อเอาไว้ที่บ้านคนเดียวนานๆ ตอนแรกก็ไม่ยอม ยืนยันจะอยู่ด้วยกันจนกว่าไออุ่นจะได้ออกมาข้างนอก และขอร้องให้แม่กลับไปก่อน แต่เพราะเขาไม่อยากเป็นภาระ จึงรีบอธิบายว่าตอนนี้มันเป็นกลางดึก อย่าปล่อยให้แม่ต้องเดินทางคนเดียวมันอันตราย พอยกเหตุผลนี้ไม้ก็เริ่มเข้าใจและยอมกลับไปในที่สุด แต่ก็กำชับว่าได้ออกมาเมื่อไหร่ให้โทร.บอกด้วย ซึ่งเขาเองก็รับปาก


               อนลพิงหลังกับกำแพงสกปรกที่มีแต่ฝุ่น โชคดีที่พอคนเริ่มได้รับการประกันตัวออกไปในนี้ก็ไม่ได้อึดอัดจนหายใจไม่ออกเหมือนอย่างตอนแรก แต่ขึ้นชื่อว่าคุกมันไม่มีทางสบายหรอก ได้แต่เหม่อมองที่ประตูผ่านซี่ลูกกรง หวังว่าคนที่เดินเข้ามาใหม่จะเป็นแม่ของตัวเองบ้าง ครั้งแล้วครั้งเล่าสุดท้ายก็พบเจอแต่ความผิดหวัง


               แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือทำให้เขาอยากร้องไห้ออกมา กว่าห้าสายที่คุณหนูพยายามโทร.ติดต่อ หากว่ากดรับตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมเสียงของตัวเองให้ปกติได้จริงๆ จึงตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับไปว่าถึงบ้านปลอดภัยดีแล้ว ขอโทษที่ลืมส่งข้อความไปบอก


               ขอโทษที่ต้องโกหกนะครับ


                จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา รู้อยู่แก่ใจว่าหากพูดความจริงออกไป คุณเขาคงรีบมาช่วย แต่ไม่กล้ารบกวนถึงขนาดนั้นหรอก ขึ้นโรงขึ้นศาลไม่ว่ากรณีใดๆ คงไม่มีใครอยากเอาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยว คุณหนูเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา มีบริษัท มีธุรกิจครอบครัว กลัวว่าจะต้องเป็นสาเหตุให้คุณเขาเสื่อมเสีย เพราะช่วยเหลือกันมามากเหลือเกิน ไม่กล้าจริงๆ ที่จะไปรบกวนอีก


               พ่อจ๋า แม่ไม่รักอุ่นจริงๆ ด้วย


               จากตรงนี้มองผ่านออกไปจะเห็นท้องฟ้า อย่างน้อยก็ยังมีพ่อคอยอยู่ข้างๆ


               อุ่นจะผ่านไปได้..อุ่นเข้มแข็งจะตายพ่อไม่ต้องห่วง           


               ความโดดเดี่ยวกัดกินจนหัวใจเกิดเป็นแผล มันเจ็บปวดกว่าครั้งไหนที่เคยเกิดขึ้น อนลปลอบใจตัวเองด้วยประโยคที่พ่อเคยพูด ว่าแม่รักแต่แม่แค่ไม่พูดออกมา เขาคิดเสมอว่าความจริงมันเป็นแบบนั้น แต่เหตุการณ์ในวันนี้เป็นเหมือนตะปูดอกใหญ่ที่ปักลงมากลางใจ โดยมีเวลาเป็นค้อนที่คอยทุบตอกย้ำ และฝังลึกว่าบนโลกนี้ นอกจากพ่อที่อยู่บนฟ้า ไออุ่นก็ไม่เหลือใครอีก...


               เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา พยายามข่มตาให้หลับแต่ทำไม่ได้สักที กระทั่งเหลือเขาเป็นคนสุดท้ายในห้องขัง...


               อนล ทวีรัตน์ เสียงขานชื่อจากด้านนอกพร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่ไขกุญแจ ผู้ปกครองมาประกันตัวแล้ว


               แม่


               อนลถูกพาตัวออกมานั่งคอยที่เก้าอี้รับรองหน้าประตูทางออก ใจของเขาสั่นรัวเพราะไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง แต่ต่อให้ถูกทุบตีเขาก็ควรดีใจไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยแม่ก็รัก ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหรอก


               แม่—” คนตัวเล็กลุกยืนทันทีที่ประตูกระจกเลื่อนเปิด คุณหนู


               ธรณินยืนนิ่งกับที่ รอดูปฏิกิริยาของเด็กขี้โกหก


               ภายในใจยังคงรู้สึกผิดและไม่กล้าสู้หน้า แต่มันมีน้อยกว่าความกลัวมากเหลือเกิน อนลก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหา กระพุ่มมือไหว้พร้อมน้ำตา


               ...อุ่นขอโทษ


               เพียงเท่านั้นกำแพงความโกรธที่ธรณินสร้างขึ้นมาก็พังทลายลง เขาคว้าร่างของน้องที่กำลังสั่นกลัวเข้ามากอดไว้ กดศีรษะให้ซุกอยู่แนบอก มือหนึ่งลูบแผ่นหลังเล็กไปมาให้คลายสะอื้น


               ภาพแรกที่เห็นคือน้องนั่งกอดเข่าอยู่เพียงลำพังในห้องขัง ขอบตาบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด เขาแทบจะปรี่เข้าไปหา แต่ต้องหักห้ามใจรีบจัดการเรื่องราวให้เสร็จและรีบพาออกมาโดยเร็วที่สุด โชคดีที่มีเส้นสายการดำเนินเรื่องจึงราบรื่น แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานชี้ให้เห็นว่าเป็นผู้ปกครองตัวจริงก็ตาม


               ...ฮึก...อุ่นขอโทษที่โกหก


               ทำไมถึงไม่ยอมบอกดีๆธรณินใช้น้ำเสียงปกติ และถามโดยไม่คาดคั้น เขาเพียงอยากรู้เหตุผล ว่าเป็นเพราะอะไร


               อุ่นรอแม่


               ...


               อุ่นโทร.หาแม่แล้ว...ต...แต่แม่ไม่มา...ฮือ


               ...


               อุ่นไม่อยาก...รบกวนคุณหนู...ฮึก...เข้าโรงพักมันไม่ดี


               รู้ว่ามันไม่ดี แล้วทำไมถึงไม่รีบหาทางออกมา


               ...ฮึก


               เคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีแค่แม่เขาจำได้ว่าเราเคยพูดเรื่องนี้กันไปแล้ว จะลืมป้านวล ลืมเพื่อนๆ ฉันไม่ว่า


               ...


               แต่เสียใจมากที่ไออุ่นลืมพี่


               ไม่ได้ลืมธรรมดาด้วย...น้องแกล้งทำเป็นลืมว่ามีเขาอยู่ในชีวิต


               ขอโทษครับ


               ธรณินพาน้องนั่งลงบนเก้าอี้รับรองตัวเดิม เท่าที่เห็นแต่แรกน้องไม่ได้ใส่รองเท้าและจากท่าเดินดูก็รู้ว่าน่าจะบาดเจ็บ เขาลดตัวนั่งชันเข่ากับพื้น จับพลิกขึ้นมาดูก็เห็นแผล มันปะปนไปกับเศษดินและคราบเลือดแห้งกรัง


               เจ็บมากมั้ย


               อนลส่ายหัวแทนคำตอบ ใช้หลังมือเช็ดน้ำตา ยิ่งเห็นท่าทีของความเป็นห่วงก็ยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ ตอนวิ่งหนีไม่รู้ว่ารองเท้าหลุดหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นอีกทีก็มีแต่รอยเลือด รอยบาดแล้ว


               คนพี่ใช้ฝ่ามือปัดสกปรกออกให้อย่างไม่นึกรังเกียจ ถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองหยิบสวมให้น้อง บาดแผลบางจุดยังมีเลือดไหลซิบ ปล่อยให้เจอกับเชื้อโรคอีกคงไม่ดี


               ไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องร้องไห้เขาเงยหน้าขึ้นสบตา


               ...


               กลับบ้านเรากันนะ


   

50%

 

 

               เขาพาน้องขึ้นรถ รัดเข็มขัดนิรภัยให้ ก่อนจะปิดประตูลงแล้วพาตัวเองมายังฝั่งคนขับ สิ่งแรกที่น้องทำคือโทรบอกมารดาว่าตัวเองนั้นออกมาจากสถานีตำรวจอย่างปลอดภัยแล้วเพื่อให้เธอเบาใจไม่ต้องเป็นห่วง ซึ่งทางนั้นก็ไม่ห่วงจริงๆ ไม่ห่วงตั้งแต่แรก เท่าที่สังเกตจากตรงนี้น้องยังไม่ทันพูดจบประโยคด้วยซ้ำ ก็ต้องกดตัดวางเพราะปลายสายไม่อยู่รอฟังจนจบ


               ธรณินเป็นคนนอกยังแอบสงสัยว่าใช่แม่ลูกแท้ๆ กันหรือเปล่า ครั้งแรกก็ไล่ออกจากบ้านให้ไปนอนที่อื่น ปล่อยลูกทำงานตัวเป็นเกลียวทั้งที่ตัวเองมีอาชีพมั่นคง ให้พูดตามจริงการมีแผงอยู่ในตลาดแบบนั้นใช่ว่ารายได้จะน้อย เหตุใดจึงทิ้งภาระค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินทั้งหมดให้ลูกที่ยังเรียนอยู่ ไหนจะครั้งนี้อีก น้องต้องรู้สึกอย่างไร ขนาดพวกที่ทำผิดจริงพ่อแม่ยังเป็นห่วงรีบมารับไปหมดโรงพัก แต่กับน้องโดนจับเพราะทำงานซึ่งข้อนี้ไม่มีทางที่คนเป็นแม่จะไม่รู้ แต่กลับถูกปล่อยทิ้งไม่มีใครมารับ ถ้าเป็นแม่แท้ๆ จริง ก็คงเป็นแม่ใจยักษ์


               ...เลยทางกลับบ้านอุ่นแล้วครับ


               สงสัยเครื่องเพิ่งติด ถึงได้รู้สึกตัวเอาตอนเลยปากทางเข้าซอยบ้านตัวเองมาเกือบๆ ห้ากิโลเมตรแล้ว


               แล้วใครบอกจะพากลับบ้าน


               แต่ทางนี้มันก็เลยบ้านคุณหนูแล้วเหมือนกันนะครับ


               ธรณินไม่ได้กลับไปให้ความสนใจ ส่วนคนที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ไม่ถามอะไรอีก


               ที่แม่ไม่มา...เธออาจจะหาเงินประกันตัวอยู่ก็ได้เขาพูดหวังคลายบรรยากาศ อย่างน้อยก็เพียงเพื่อปลอบใจ แม้จะรู้ว่าคนฟังคงอาจไม่เชื่อ


               อนลโตเกินกว่าจะฟังประโยคหลอกเด็กที่เขาสร้างขึ้นมา ความจริงเป็นอย่างไรเราต่างรู้แก่ใจ


               ครับ...อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้


               แต่อนลเลือกจะเชื่อ เพราะมันคงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาอาการเจ็บปวดในตอนนี้


               ...อะไรก็ได้ ที่ทำให้หัวใจยังศรัทธาในความรักของแม่...


               ...แม้กระทั่งคำโกหก ก็ไม่เป็นไร...


               โชคดีที่เป็นเวลากลางดึก บนถนนจึงไม่ได้พลุกพล่านไปด้วยยานพาหนะ การที่ธรณินชิดซ้ายแล้วจอดรถกะทันหันโดยไม่เปิดไฟเลี้ยวหรือไฟฉุกเฉินให้สัญญาณจึงไม่เกิดอันตรายกับใครทั้งสิ้น เขาปลดเข็มขัดนิรภัยทั้งของตัวเองและคนด้านข้าง สองมือวางบนไหล่เล็ก ขยับให้หันมามองหน้ากัน


               ไม่รู้ว่าเป็นอะไร หลังจากนั่งเงียบอยู่นานปล่อยให้เบาใจไปพักใหญ่ จู่ๆ ก็สะอื้นออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ร้องไห้จนตัวสั่นเป็นลูกนกพลัดรัง


               ...อุ่นขอโทษ ม...ไม่ได้อยากร้อง


               อนลคิดมาตลอดว่าน้ำตาไม่เคยช่วยอะไรได้นอกจากแสดงความอ่อนแอที่น่าอายออกมาให้ใครต่อใครเห็น เขาเคยร้องไห้จนหมดเสียงพ่อก็ไม่ตื่นขึ้นมา เคยร้องไห้แทบตายแต่แม่ก็ไม่หยุดตีจนกว่าจะพอใจ น้ำตาไม่มีประโยชน์ ไม่เคยมี...


               น้องพยายามใช้หลังมือเช็ดน้ำตาของตัวเอง แต่ยิ่งทำเท่าไหร่มันก็ไม่หยุดสักที


               ไม่เป็นไร อยู่กับฉันอยากทำอะไรก็ทำ


               ธรณินคว้าคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอด มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีที่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเราได้กอดกันในขณะที่ไออุ่นไม่ได้ร้องไห้ กี่ครั้งแล้วที่แขนเสื้อของเขาต้องคอยรองรับน้ำตา เมื่อไหร่จะมีความสุขได้จริงๆ อย่างคนอื่นเขาสักทีนะ


               อุ่นพยายามคิดหาเหตุผลพักใหญ่กว่าคนตัวเล็กจะควบคุมสติแล้วพูดออกมาเป็นคำ ว่ามีอะไรที่คนเป็นแม่จะทิ้งลูกไว้แบบที่อุ่นโดน


               อนลถูกทิ้งมานับครั้งไม่ถ้วน ถูกทิ้งให้กราบคุณครูในงานวันแม่ทั้งที่สัญญากันแล้วว่าจะมา ถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เด็กๆ ถูกทิ้งให้เผชิญกับปัญหามากมายเหล่านั้น ทุกครั้งเขาเสียใจแต่ก็พยายามปลอบตัวเองโดยการสรรหาเหตุผลมารองรับ บ้านเราไม่ได้มีมากมายอย่างใครเขา หากว่าแม่ต้องหยุดขายของเพื่อแค่มานั่งให้กราบอาจจะต้องเสียรายได้ของวันนั้นไปทั้งวัน เขาโตขึ้นมากับการหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนี้ มันเกินกว่าจะรับไหวแล้ว


               อุ่นนั่งมองพ่อแม่มารับลูกเป็นร้อยคน...ฮึก...บางคนโดนพ่อแม่ตี บางคนโดนดุด่าที่ทำผิดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าเป็นตัวแทนของความโศกเศร้ามากมายที่เก็บสะสมอยู่ภายใน


               อุ่นอยากรู้ว่าอุ่นผิดอะไร...ฮึก...ตรงไหนที่ไม่ถูกใจแม่


               ...


               อุ่นพยายามทุกอย่าง อุ่นตั้งใจเรียนจบไปจะได้งานดีๆ มีเงินให้แม่ใช้ไม่ลำบากเหตุผลเดียวที่หล่อหลอมให้เขาเป็นอย่างทุกวันนี้ เหตุผลที่คอยฉุดรั้งไม่ให้ถูกสิ่งแวดล้อมรอบข้างหล่อหลอมจนกลายเป็นคนเสเพลไม่เอาไหน


               ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องพยายามมากแค่ไหนที่จะผลักตัวเองขึ้นมาจากจุดที่ยืนอยู่ เพื่อนข้างบ้านคนแรกติดยาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมัธยมต้น เกือบจะกลายเป็นเด็กส่งยาเพราะเพื่อนบอกว่ารายได้ดีอย่างที่ล้างจานเป็นสิบปีก็หาไม่ได้ มารดาที่ควรเป็นตัวอย่างให้เจริญรอยตามก็เอาแต่เข้าบ่อน ดื่มเหล้าไปวันๆ นอกจากคำสอนของพ่อที่ติดตัวมา และหัวใจที่เข้มแข็งของตัวเอง ไม่มีใคร หรือเหตุผลใดอีกเลยที่ทำให้อนลก้าวออกมาจากจุดนั้น และมีวันนี้ได้


               อุ่นอยากมีเงินเยอะกว่านี้ อยากทำงานมากกว่านี้ แต่มันไม่ไหวแล้วยี่สิบสี่ชั่วโมงสำหรับเขามันน้อยนิดเพียงหยิบมือ


               ธรณินเงียบฟัง ปล่อยให้คนตัวเล็กระบายออกมาผ่านทางน้ำตาและคำพูดที่เชื่อว่าคงไม่เคยเล่าให้ใครที่ไหนมาก่อน เก็บเอาไว้คนเดียวมากมายขนาดนี้ โชคดีที่ได้มาเจอกัน ไม่อยากจะคิดถึงวันที่หมดความอดทน หากปล่อยไปถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง คนที่ให้แต่ไม่เคยได้รับ ก็เหมือนต้นไม่ที่ออกดอกออกผลให้เก็บเกี่ยว โดยไม่ได้รับการใส่ปุ๋ย พรวนดิน ดูแลเอาใจใส่ สักวันหนึ่งมันก็ล้มตาย


               ที่แม่ทำแบบนี้มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยครับ...นอกจาก


               ...


               แม่ไม่รักอุ่นประโยคเพียงสั้นเปล่งแทรกออกมาจากเสียงสะอื้น


               ถ้าไม่มีคุณหนูอยู่ด้วยกันในวันนี้...ไม่แน่ว่าอนลอาจจะตัดสินใจไปหารักเดียวที่มั่นใจว่ามีอยู่จริง


               ...อุ่นคิดถึงพ่อ...


               เวลาล่วงเลยไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม เด็กปลาการ์ตูนหมดแรงคอพับอยู่บนไหล่กว้าง ตาบวมแดงจนเกือบกลายเป็นสีช้ำม่วง ธรณินค่อยๆ ขยับจัดท่าให้น้องนอนราบลงกับเบาะดีๆ แต่พอคนหลับสนิทรู้สึกตัวว่าจะหลุดจากอ้อมกอดก็สะดุ้งคว้าชายเสื้อของเขา กำมันเอาไว้แน่นมือ


               ไออุ่นครับ พี่อยู่นี่ไม่ได้ไปไหน...นอนดีๆ ก่อนนะเขากระซิบบอก ไม่รู้เหมือนกันว่าคนฟังมีสติรับรู้ได้ดีแค่ไหน


               ...คุณหนู


               ครับ คุณหนูอยู่นี่













               เสียเวลาปลอบลูกปลาการ์ตูนไปชั่วโมงกว่า เลยต้องใช้ความเร็วสู้กับเวลา สุดท้ายก็มาทันอย่างที่ตั้งใจ ธรณินลดกระจกข้างลง ยื่นธนบัตรร้อยบาทให้เจ้าหน้าที่ เขาไม่รอรับเงินทอนมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางตามเป้าหมาย วันนี้เป็นวันธรรมดาภายในอุทยานจึงไม่มีนักท่องเที่ยวแม้แต่คนเดียว เท่ากับว่าที่นี่เราทั้งสองคนเป็นเจ้าของ ขยับทิ่มหัวรถไปทางหน้าผา ก่อนจะปลีกตัวออกมาอย่างเงียบเชียบ    


               ท้ายรถมีเพียงกล่องเครื่องมือฉุกเฉินสำหรับซ่อมรถ แล้วก็ของใช้อีกนิดหน่อย เพราะไม่ได้คิดมาก่อนจึงไม่ได้เตรียมตัว โชคดีที่ยังมีผ้าคลุมรถผืนใหญ่ติดมา ธรณินปูมันลงกับพื้นด้านหน้า บริเวณนี้เป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุด แถมยังอยู่ใต้ร่มต้นไม้ขนาดใหญ่ อากาศเย็นสบายคุ้มค่ากับการอดหลับอดนอนเพื่อขับรถขึ้นมาบนนี้


               ธรณินเปิดประตูฝั่งคนนั่ง เอื้อมปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะสะกิดที่แขนของน้อง ตื่นเร็วเข้า


               ...


               อรุณสวัสดิ์ครับ


               ...คุณหนู ที่นี่ที่ไหนครับถึงจะเพิ่งตื่นแต่ก็ไม่เบลอจนมองไม่ออก มั่นใจว่าแถวตลาดหรือบ้านของคุณหนูไม่มีทางจะได้เห็นวิวภูเขาแบบนี้แน่


               ชายแดน โดนจับมาขายแล้วยังไม่รู้ตัวอีกคุณเขาว่าจบก็เดินหายไป


               อนลใช้เวลาเล็กน้อยในการรวบรวมสติ เผลอยกมือขึ้นขยี้ตาไล่ความพร่ามัวอย่างลืมตัว ลืมว่าเมื่อคืนร้องไห้หนักแค่ไหน ขนาดโดนเข้าไปเบาๆ ยังร้องซี้ด ไม่อยากจะส่องกระจกเลย ป่านนี้มันคงบวมจนน่าเกลียด หากแต่ความรู้สึกแรกหลังก้าวลงจากรถคืออากาศบริสุทธิ์ และไอเย็นเบาๆ ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ความเจ็บต่างๆ จึงมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง


               บริเวณรอบตัวห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติ ด้านหน้าเป็นผา มีภูเขาสลับซับซ้อนเรียงรายจนสุดลูกหูลูกตา ส่วนด้านข้างเป็นต้นไม้ใหญ่มองไปทางไหนก็แทบจะไม่เจอสิ่งปลูกสร้างอย่างในเมือง


               นั่งสิ


               อนลถอดรองเท้าก่อนจะก้าวเข้าไปในผ้าคลุมรถที่แปลงร่างกลายเป็นเสื่อ ลดตัวนั่งลงพิงหลังกับกันชนยานพาหนะราคาแพงของคุณเขา ที่ตัวเองรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงอาบน้ำดูแลความสะอาดให้ ยื่นมือรับแก้วเครื่องดื่มร้อนๆ จากคนด้านข้าง ประคองไว้ในมือ


               หนาวหรือเปล่าธรณินถาม สำหรับเขามันกำลังดีไม่หนาวไม่ร้อน แต่ไม่รู้ว่าสำหรับน้องที่ตัวผอมแห้งจะเป็นอย่างไร


               ไม่ครับ กำลังสบายเลยอนลยกแก้วช็อคโกแลตร้อนขึ้นจิบ


               รองท้องไปก่อนนะ วันนี้ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์เลยไม่มีอะไรขายนอกจากเครื่องดื่ม แต่ร้านกำลังลงไปรับจากข้างล่างขึ้นมาด้านบนอุทยานมีเพลิงขายของของชาวบ้านอยู่ร้านหนึ่ง จากที่รับฟังมาในวันเสาร์อาทิตย์จะมีอาหารทำสดขาย แต่ถ้าเป็นวันธรรมดาจะมีแค่น้ำและขนมถุงๆ เท่านั้น แต่เขายังใจดีอาสาลงไปซื้อจากตลาดข้างล่างขึ้นมาให้หากต้องการ ได้ยินว่าเป็นข้าวต้มน่ะ กินได้ใช่มั้ย


               ชาวบ้านเป็นคนอาสาตัวไปซื้อ เลยไม่กล้ามากเรื่องสั่งเอาอันนั้นไม่เอาอันนี้ แค่พอให้หายหิวและไม่พิสดารเกินไปก็ได้ทั้งนั้น


               อนลพนักหน้ายิ้มน้อยๆ ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ


               ผาเก็บตะวัน


               ไม่เคยได้ยินเลยครับเขาไม่เคยใส่ใจกับเรื่องพวกนี้


               หากให้เล่าเอาความจริงคงเหลือเชื่อเกินไปที่เกิดมาอาศัยอยู่บนโลกเกือบยี่สิบปี แต่เคยออกนอกกรุงเทพแค่สามครั้ง และทั้งสามครั้งเป็นการเข้าค่ายทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นลูกเสือหรือรักษาดินแดนที่โรงเรียนจัดให้ไป ถ้าถามถึงเรื่องเที่ยวเอง นี่เป็นครั้งแรกเลย


               นครราชสีมา อยู่บนอุทยานทับลาน


               ทับลาน


               วันนี้มีเรียนวิชาสำคัญหรือเปล่า


               อนลพยักหน้า แต่ขาดคะแนนเช็คชื่อไปครั้งหนึ่งคงไม่เป็นไร


               ดี หัดช่างมันไปบ้าง


               สวยจังครับเขาหมายถึงภาพที่กำลังมองเห็นด้วยตาในขณะนี้ แสงของดวงอาทิตย์เปลี่ยนให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีทอง ลมพัดต้นต้นหญ้าเอนอ่อนไปตามทิศทาง ดอกของมันจำนวนหนึ่งหลุดลอยอยู่ในอากาศ ถ้าอุ่นเกิดเป็นดอกหญ้าคงจะดี


               ลอยไปลอยมาลมหมดเมื่อไหร่ก็ล่วงลงพื้น


               ไม่ดีหรอก เพราะถ้าไออุ่นเกิดเป็นดอกหญ้า ตอนนี้ฉันก็คงนั่งอยู่คนเดียว


               ธรณินกำลังดึงให้น้องกลับมามองเห็นคุณค่าในตัวเอง อย่างน้อยเจ้าปลาตัวนี้ก็มีค่ามากมายสำหรับเขา


               ไม่มีใครล้างรถ ไม่มีใครโทรปลุก


               ...


               ไม่มีใครให้เป็นห่วง


               คุณหนูเป็นห่วงอุ่นเหรอครับจากการกระทำไม่จำเป็นเลยที่ต้องใช้คำถามนี้ แต่เขาอยากได้ยินมันสักครั้ง อยากให้หัวใจมันรู้ว่าบนโลกใบกว้างไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เจอเสมอไป


               มาก


               ...


               พี่ห่วงมากที่สุด


               ธรณินขยับหันข้าง เชยคางน้องขึ้นมาให้สบตาเพื่อแสดงให้เห็นว่าประโยคเมื่อสักครู่ไม่ใช่การปลอบประโลมหรือเป็นหนึ่งในวิธีให้คลายเศร้า แต่สิ่งที่ฉายชัดในแววตาคือความจริงใจที่ออกมาจากข้างใน เขาห่วง ห่วงแล้วก็หวงมากด้วย ไม่ต้องการเห็นน้ำตา ไม่อนุญาตให้ใครมาทำร้าย และไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง           


               อนลหลับตาลงเมื่อใบหน้าของคนด้านข้างขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนรินรดจนเส้นผมด้านหน้าปลิวไหว สัมผัสอุ่นๆ บริเวณหน้าผากทำเขาหลับตาปี๋แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือถอยห่าง มันเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ คนถูกจู่โจมเม้มริมฝีปากแน่น กระทั่ง...


               ข้าวมาแล้วจ้า~


               เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้ทั้งสองหลุดจากโลกที่พวกเขาสร้างขึ้น ธรณินหยิบแบงก์ห้าร้อยยื่นให้เป็นค่าตอบแทนสำหรับข้าวต้มร้อนๆ ในถุงและชามโฟมบ้านๆ สำหรับอำนวยความสะดวกในการรับประทาน


               ด...เดี๋ยวอุ่นเทข้าวให้นะครับ


               ธรณินครางรับในลำคอ พาตัวเองกลับมานั่งพิงหลังกับกระจังหน้ารถอีกครั้ง เกือบทำอะไรเกินขอบเขตไปแล้ว จะทำตัวเป็นดอกไม้ทะเลให้ปลาการ์ตูนอาศัย ดันเผลอตัวเผลอใจแปลงร่างเป็นปลาไหลไปทำมิดีมิร้าย เพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าไอ้อารมณ์ชั่ววูบที่พูดถึงกันอาการมันเป็นอย่างไร


               อันนี้อะไรเหรอครับอนลหยิบถุงเล็กๆ บรรจุอะไรสักอย่างเป็นลูกกลมสีดำคล้ายก้อนหิน มันใส่รวมมาในถุงข้าวต้ม คนที่นี่คงไม่แปลกใส่ไอ้ลูกดำๆ นี่แทนพริกน้ำส้มหรอกมั้ง


               เมล็ดต้นไม้น่ะ เห็นตรงโน้นมั้ยธรณินชี้ไปให้มองตาม มันเป็นหนังสติ๊กที่เอาไว้ยิงแทนอาวุธ สร้างขึ้นจากภูมิปัญญาชาวบ้าน แต่ในที่นี้เขาใช้มันยิงเมล็ดพันธุ์ลงไปยังด้านล่างของหน้าผาเพื่อปลูกเป็นต้นไม่ใหญ่ ใส่แล้วก็ยิงลงไป พอฝนตกมันก็จะโต


               อุ่นอยากเล่น


               กินข้าวให้เสร็จเดี๋ยวพาไป


               ครับ


               น้องกลายเป็นเด็กตัวน้อยๆ คนหนึ่งที่เชื่อคำแม่รีบกินข้าวให้หมดชามเพื่อจะได้ของเล่นตามสัญญา เห็นสดใสได้แบบนี้ก็เบาใจ แม้จะรู้ว่าข้างในไม่ได้เป็นอย่างที่แสดงออกมาก็ตาม น้องเหมาะกับรอยยิ้ม ไม่ว่าจะเป็นดวงตา หรือริมฝีปาก แต่มันกลับเป็นสิ่งที่เห็นได้ยากเหลือเกิน


               กลายเป็นว่าธรณินทานข้าวหมดช้ากว่า แต่คนกินหมดก่อนก็ไม่กล้าเร่งหรอก แค่ชะเง้อคอยาวมองของเล่น ส่งใจไปก่อนตัวอยู่ตรงโน้นแล้ว


               ของแบบนี้ไม่ต้องสอนอะไรมาก แค่วางเมล็ดพันธุ์ลงตรงยาง ดึงถอยหลังก่อนจะปล่อยออกไปเบื้องหน้า จะสูงต่ำ ใกล้ไกล อยู่ที่แรงมืออย่างเดียวเท่านั้น สองคนแข่งกันยิงจนเมล็ดที่อนลเรียกมันว่ากระสุนปืนหมดลง ต้องวิ่งไปซื้อกับคุณป้าที่เป็นคนเอาข้าวต้มขึ้นมาให้ กว่าจะเล่นจนพอใจก็ปาเข้าไปถุงที่แปด


               คนโตกว่าถอยหลังนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ ปล่อยให้เด็กไม่รู้จักโตตื่นตาตื่นใจกับของเล่น ยกโทรศัพท์ที่มีแจ้งเตือนจากเพื่อนๆ กว่าร้อยข้อความขึ้นมาถือไว้ เลื่อนลบมันทั้งที่ไม่ได้กดเข้าไปดู โอกาสแบบนี้อดไม่ได้เลยที่จะขอเก็บภาพเอาไว้ เด็กคนนี้ตื่นเต้นกับเมล็ดต้นไม้ถุงละสิบบาท มากกว่าโทรศัพท์เครื่องละหลายหมื่นที่เคยซื้อให้


               ...ทั้งๆ ที่มีความสุขกับอะไรง่ายๆ แท้ๆ แต่กลับร้องไห้บ่อยกว่ายิ้ม...


               ขยับเปลี่ยนมุมอยู่หลายทีถึงจะได้ภาพที่ถูกใจ มันเป็นอิริยาบถที่น้องกำลังดึงยางด้วยแรงทั้งหมด ธรณินแชร์มันลงในสตอรี่อินสตาแกรมพร้อมกับประโยคสั้นๆ ยิ้มแล้วน่ารัก ทำไมชอบร้องไห้


               สองคนพากันหลบร้อนเข้ามานั่งใต้ร่มไม้ที่เดิม เวลาเกือบเที่ยงทำให้พระอาทิตย์อยู่ข้างบนตรงกับศีรษะ แม้ว่าจะอยู่บนเขาแต่ก็ไม่ร้อนอย่างที่คิด แอร์ธรรมชาติที่ต้นไม้เป็นคนผลิตมันได้ผลดีเกินคาด


               ถ้าเป็นตอนพระอาทิตย์ขึ้นจะสวยกว่านี้


               อยากเห็นจังครับ


               ต้องค้างคืนถึงจะได้เห็นอุทยานเปิดตอนแปดโมงเช้า ให้รีบมาแค่ไหนอย่างไรก็ไม่ได้ดู นอกเสียจากขึ้นมาค้างมันเสียบนนี้ ครั้งหน้าจะเตรียมเต็นท์มาให้


               เรื่องเมื่อคืน ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้คุณหนูอุ่นคงแย่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มทำใจได้ อยากขอบคุณตั้งแต่เมื่อเช้าแต่พอคิดถึงทีไรน้ำตาก็เอ่อคลอมาแกล้งกันอยู่เรื่อย


               แต่ถ้าโทรบอกกันก็จะช่วยได้เร็วกว่านี้


               ...


               ไหนบอกว่าให้เป็นพี่ชายไงพูดแล้วก็เจ็บจี๊ด ทำแบบนี้แถวบ้านเรียกคนอื่น


               ไม่คนอื่นนะครับ คุณหนูไม่ใช่คนอื่นรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน


               ไม่ใช่คนอื่นแล้วเป็นอะไรเขาลองหยั่งเชิง ดูซิว่าคราวนี้จะได้เป็นอะไร


               เป็น...เป็นได้ทุกอย่างเลยครับ อุ่นให้คุณหนูเป็นทุกอย่างเลย


               ทุกอย่างเลย?”


               ครับ! คุณหนูเป็นเจ้านาย เป็นรุ่นพี่ เป็นพี่ชาย เป็นทุกอย่างเลย


               ก็ยังไม่ใช่ที่ต้องการอีกนั่นแหละ!


               ถ้าเป็นได้ทุกอย่าง ก็เป็นมากกว่าพี่ชายได้ใช่มั้ย


               ...ได้มั้งครับเป็นมากกว่าพี่ชาย คุณเขาอยากเป็นอะไร เป็นพ่อเหรอ...


               จะแกล้งให้เขินแก้มแดงกลับได้หน้าหมางงมาแทนแบบนี้มันหมายความว่าอะไรวะ


              












               เมื่อคืนธรณินขับรถตลอดไม่ได้นอนพัก พอได้บรรยากาศลมดีๆ ร่างกายก็เริ่มประท้วงให้พักผ่อน เช่นเดียวกับอนลที่ได้นอนไปนิดหน่อยเท่านั้น ศีรษะเล็กเอียงไปมาจนเอนมาพิงบนไหล่ของเขา มันลื่นไหลลงไปเรื่อยๆ แล้วก็ค้างอยู่ในท่าที่ขืนปล่อยไว้ตื่นมาคงเส้นยึดไปสามวัน ธรณินค่อยๆ จับหัวน้องวางลงบนตัก ถึงจะเบามือมากๆ แล้ว แต่ก็รู้สึกตัวจนได้


               คุณหนู


               นอนลงไปอย่าเรื่องมาก ในรถไม่มีหมอน


               แต่คุณหนูจะเมื่อยขา


               เขากดหัวน้องเอาไว้ด้วยมือเดียว ค้างอยู่แบบนั้นจนเลิกสู้มือถึงปล่อย


               เมื่อคืนนี้...ฉันได้ยินตอนอยู่บนรถ


               มันค้างคาใจเหลือเกิน อยากพูดหลายครั้งแต่ก็อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้จะดีหรือไม่


               ครับ?”


               อุ่นละเมอ...ว่าอยากไปหาพ่อน้องร้องไห้เอาแต่บอกคิดถึงพ่อ อยากให้พ่อมารับ ซึ่งสำหรับเขามันคงไม่ได้แย่อะไรหากว่าพ่อของน้องยังมีชีวิตอยู่


               เหรอครับ


               ไม่รู้ว่ามีความคิดอะไรแบบนั้นอยู่หรือเปล่า แต่ถ้ามีขอได้มั้ยว่าอย่าทำ


               ...


               ชีวิตคนเรามีค่านะไออุ่น ใครจะมองไม่เห็นค่ายังไงตัวเราเองต้องมองเห็น


               ...ครับ อุ่นจะจำไว้คุณหนูคิดไม่ผิด หลายครั้งที่เขาคิดจะหนีปัญหาโดยการจากไป ชีวิตของไออุ่นคนนี้เหมือนก้อนหินขนาดใหญ่ ที่ถูกทุบตีครั้งแล้วครั้งเล่า จนเป็นรอยแยกรอยบิ่น เขาคิดเสมอว่าถ้าหินก้อนนั้นทนต่อแรงต้านไม่ไหวมันอาจจะแตกสลายในที่สุด ชีวิตเขาก็เหมือนกันอยู่เพื่อรอว่าแม่จะเห็นถึงความพยายามก่อนหินก้อนนั้นจะพังทลาย

ลงไปหรือไม่


               ถ้าไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร


               ...


               อย่างน้อยก็เพื่อฉันนะ       



100%

#อุ่นไอของดิน

ยังจ้ะพี่ดิน แม่ยังไม่อนุญาตให้แตะต้องน้องจ้ะ!



Twitter : nareeneeranan           


                  

 

              

              

              

                

              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.5K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,134 ความคิดเห็น

  1. #8099 binary_cd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 16:07
    น้องไม้ ขอให้กิจการรุ่งเรืองนะลูกนะ
    #8,099
    0
  2. #8071 YanisaCH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 03:43
    สงสารน้องง
    #8,071
    0
  3. #8008 Oill1478 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 16:43
    กอดๆนะลูกกกก
    #8,008
    0
  4. #7998 Gray River (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:06
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วร้องไห้ทุกตอนเลย นิยายดีมากๆ ครับ แล้วก็หยุดร้องไม่ได้เลย
    #7,998
    0
  5. #7954 mz24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 10:58
    เก่งที่สุดแล้วครับ ทั้งคู่เลย ผ่านเรื่องเหล่านี้มาได้ เป็นที่พักพิงของกันและกันเนอะ ฮือ
    #7,954
    0
  6. #7946 Aimmie Chatkamol (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:01
    ชอบบบ เป็นพ่อหรออออออ
    #7,946
    0
  7. #7919 pcy921 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:51
    น้ำตาจะไหลตอนอุ่นตัดพ้อว่าอุ่นทำอะไรผิด คือแบบ....
    #7,919
    0
  8. #7903 lookkmhee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:14
    ถ้าเราเป็นไออุ่นคือไม่มีกำลังใจในการใช้ชีวิตแล้วอะ หนูเข้มแข็งมากลูก // หอมหัว
    #7,903
    0
  9. #7896 rithai99 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:09
    น้ำตามาเลยค่ะ อบอุ่นมาก
    #7,896
    0
  10. #7877 Sujin.K (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:10
    กำลังซึ้งๆ เจออยากเป็นพ่อหรอ หลุดขำดังมาก 55555555555
    #7,877
    0
  11. #7872 bang-SP28 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 00:18
    อยากกอดปลอบน้อง
    #7,872
    0
  12. #7846 bammwannnnnnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 22:55
    ร้องเลยแงงㅠㅠ สงสารหนูอุ่นแต่พี่ดินพ่อไมโครเวฟมากเว่ออ💜
    #7,846
    0
  13. #7820 kinnkinny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:11
    อยากกอดน้องอุ่น
    #7,820
    0
  14. #7803 DDDoubleD (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 01:36
    โอ๋น้าน้องอุ่น
    #7,803
    0
  15. #7769 Spices_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 13:56
    ฮือออออออออออ
    #7,769
    0
  16. #7696 CallistoJpt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:41
    สงสารน้องอุ่น T^T โอ๋ๆนะลูก //พี่ดินอบอุ่นมากๆ แต่นอกจากจะอยู่ในบราเธอร์โซนแล้วยังขยับไปฟาเธอร์โซนไปอีก สงสารก็สงสารแต่ขำก็ขำ 5555555555555555 สู้ต่อไปค่ะพี่ดิน
    #7,696
    0
  17. #7667 FDB88 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:26

    พี่ดินดีที่หนึ่งเลย น้องทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย โชคดีมากที่น้องมาเจอดิน / ว่าจะไม่ขำละ พี่ดินจะได้เป็นพ่อน้องแล้วนะ 55555555 วงวารคุณชาย

    #7,667
    0
  18. #7662 HaeMay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:35
    น้องก็ตัวแค่นี้ทำไมต้องมาเจอกับอะไรที่มันหนักหนาขนาดนี้
    #7,662
    0
  19. #7629 R38912122 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:02
    ต่อให้เข็มแข็งมากแค่ไหนก็ยังคงต้องการความรักจากคนในครอบครัว คนบางคนก็เป็นได้แค่ผู้ให้กำเนิดเท่านั้น

    ดีนะที่ตอนนี้น้องอุ่นมีพี่ดินเข้ามาอยู่ในชีวิตแล้ว
    #7,629
    0
  20. #7608 loveseriesY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:48
    พี่กลายเป็นพ่อออออ
    #7,608
    0
  21. #7578 DN.K.TEN25 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:23
    พี่ดินผู้อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ แต่จะโดนน้องโยนเข้าฟาเทอร์โซนแล้วนะพี่ 5555
    #7,578
    0
  22. #7568 Nuthathai Por (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:36

    ทำไมเด็กคนหนึ่งต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย ขนาดคนที่คิดว่าเป็นที่พึ่งของลูกในยามลำบากยังพลักไสกันได้ขนาดนี้ ดีนะที่น้องมีพี่ดิน

    #7,568
    0
  23. #7545 Wilwanza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:31
    น้อง สงสารน้องจัง
    #7,545
    0
  24. #7514 xkun1411 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:33
    อยู่ข้างๆกันก่อนนะTT
    #7,514
    0
  25. #7511 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:25
    น้องงง พี่ดินไม่ได้อยากเป็นพ่อลูกกก
    #7,511
    0