(end) ╂ คุณอาเบลล์ ╂ [YAOI] (สนพ.Deep Publishing)

ตอนที่ 11 : คุณอากับคนข้าง ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,711 ครั้ง
    10 ก.ย. 61













               อาการปวดมวนในช่วงท้องเป็น ๆ หาย ๆ มาสามวันแล้ว ไม่อยากอาหาร ไม่หิว ไม่กิน ก็เช่นกัน มื้อสุดท้ายที่ได้ทานจริงจังก็คงจะเป็นเมื่อสามคืนก่อนที่เจ้านายมาทำสุกี้ทานกันที่ห้อง ถ้าหากเอาอาหารที่ทานเข้าไปสามวันมาวางรวมตอนนี้คงได้เท่ากับอาหารตามสั่งจานเล็ก ๆ หนึ่งจานเท่านั้น ไม่ใช่ว่าร่างกายไม่เรียกร้อง แต่ข้างในมันตื้อ ๆ ยังไงบอกไม่ถูกเหมือนมีก้อนลมอะไรบางอย่างจุกอยู่ข้างใน อยากจะอาเจียนออกก็ไม่ได้ จะแกล้งลืมมันไปก็ไม่หายอึดอัด เลยทำได้แค่ฝืนทนพะอืดพะอมอยู่อย่างนั้น


               หรืออาการทั้งหมดนี่มันคือการ..ตรอมใจ


               คงไม่ใช่หรอกมั้ง พระพายยังไม่ได้ไปไหนสักหน่อย หลานยังนั่งใส่ถุงเท้าอยู่ตรงหน้าของเขาอยู่เลย นิสัยตีตนไปก่อนไข้ยังไม่ยอมหายไปสักที คิดเล็กคิดน้อยเป็นเรื่องเป็นราวจนน่าปวดหัว


               อาเบลล์ขา พายเสร็จแล้วพารวีลุกขึ้นยืนเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร วันนี้มีสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือของโปรดกับน้ำส้มคั้นฝีมืออาเบลล์


               วันนี้เป็นวันศุกร์หลานสาวอาเบลล์มีเรียนพละ เลยต้องใส่เป็นชุดวอร์มคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว พอพระพายเริ่มทานอาหารอาเบลล์ก็ลงมือทำผมให้เหมือนกับทุกวัน วันนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่เพราะมีวิชาออกกำลังกายเล่นกีฬา เลยถักให้เป็นก้างปลาอันเดียวกลางหัวจะได้ไม่เกะกะ


               บีรดลเคยชินกับทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้น เข้านอนเร็วกว่าเดิม ตื่นเช้ามาทำกับข้าว เรียกได้ว่าแชร์ทุกอย่างซึ่งกันและกัน รอยยิ้ม ความสุข เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่อ้อมกอดที่เขาไม่เคยได้รับ และคิดว่ามันไม่สำคัญ มาวันนี้ความคิดนั้นถูกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงด้วยเด็กน้อยตรงหน้า เขารู้แล้วว่าการมีครอบครัว มีใครสักคนอยู่เคียงข้างมันดีมากขนาดไหน


               ดีมากจนกลัวว่าจะกลับไปใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวไม่ได้อีกแล้ว..


               ถ้านับรวมจริง ๆ อีกไม่กี่วันเราสองอาหลานก็อยู่ด้วยกันครบหนึ่งเดือนพอดี สำหรับใครหลายคนอาจจะมองว่าเป็นระยะเวลาสั้น ๆ หาเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรก็คงทำใจไม่ยากเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่สำหรับเขา ทุกนาทีที่ได้อยู่ด้วยกันมันมีค่า มีคุณค่า จนยากจะลืมได้..ไม่มีวันลืมได้เลยต่างหาก


               อาเบลล์ วันนี้น้าภัทรจะมารับพายเหรอคะ


               บีรดลก้มมองหลาน มือหนึ่งยังจับปลายผมที่ถักไม่เสร็จไว้แน่น ส่วนอีกมือใช้ทิชชู่ชุบน้ำเช็ดริมฝีปากเลอะซอสให้ พระพายเคนเป็นผดตรงคางหลานเกาจนแดงแถมร้องว่าแสบจนต้องพาไปหาหมอ พอรู้สาเหตุว่าเกิดจากเวลาทานอาหารแล้วปล่อยให้คราบเลอะเช็ดไม่สะอาด แบคทีเรียจึงทำให้ผิวอ่อน ๆ มีเม็ดผื่นขึ้น หลังจากนั้นอาเบลล์ก็ดูแลความสะอาดเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า


               ค่ะ เดี๋ยวน้าภัทรจะไปรับหนูที่โรงเรียนพูดแค่นี้ใจก็วูบโหวง แล้ววันอาทิตย์เราค่อยเจอกันนะคะ


               โอเคค่า


               บางทีก็อยากให้หลานเป็นเด็กดื้อบ้าง อยากให้แกร้องไห้โยเยไม่ยอมไป จะโวยวายลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นเหมือนเด็กคนอื่นก็ได้ รู้ว่าเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวที่สุด ถ้าพี่บูมกับพี่สะใภ้ทราบก็คงโกรธไม่น้อย มีอย่างที่ไหนเขาเลี้ยงของเขามาดี ๆ แต่อยากจะมาทำของเขาให้พัง


               ดีแล้ว..พระพายเป็นเด็กน่ารัก แบบนี้น่ะดีแล้ว


               ระหว่างทางไปโรงเรียน พารวีก็ยังคงพูดเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างที่เคย ถามโน่นนี่ไปเรื่อยแต่บีรดลก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อที่จะตอบ เช้านี้รถติดเหมือนอย่างเคยแต่เวลากลับดูสั้นกว่าทุกครั้ง เขาไม่อยากให้หลานลงไปจากรถ ไม่อยากอยู่ห่างกันไปมากกว่านี้ ไม่อยากให้พระพายต้องไปไหน


               เดี๋ยวก่อนพระพาย


               เด็กหญิงที่กำลังเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าเป้ที่เบาะหลังหยุดชะงัก นั่งลงที่เดิมรอฟังคำพูดของคุณอาต่อจากนี้


               อาเบลล์ขอกอดหน่อยได้มั้ยคะมันไม่ใช่ประโยคร้องขอ เพราะไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะไม่ยอม


               พารวีปีนข้ามพนักวางแขนขึ้นมานั่งทับตักของคุณอา กอดของเราสองคนลงล็อคท่าเดิมเป๊ะ ๆ เหมือนหมีโคอาล่ากับต้นไผ่ เป็นกอดที่แสนอบอุ่นเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้


               อาเบลล์รักหนูนะบีรดลกัดริมฝีปากไม่ให้น้ำเสียงผิดปกติไปมากกว่านี้ รักหนูที่สุดในโลกเลยนะลูก


               พายก็รักอาเบลล์ที่สุด เยอะกว่าท้องฟ้าเลย


               ทุกครั้งที่บอกรักก็จะได้รับกลับมาเสมอ ประโยคแปลกหูบางทีก็ตีความได้ยาก แต่ทุกคำของแกก็ล้วนแล้วแต่เป็นความมากมายมหาศาล ช่างเปรียบช่างเทียบยิ่งกว่าอะไร รักเยอะกว่าท้องฟ้า แสดงว่ามันมีมากมายกว่าโลกใบนี้ทั้งใบเสียอีก


               อาเบลล์เข้าใจถูกใช่มั้ยลูก..


               เขารีบเช็ดน้ำตาเมื่อร่างน้อย ๆ ขยับยุกยิก ปั้นใบหน้ายิ้มแย้มที่แสนคุ้นเคยให้ เอี้ยวตัวไปด้านหลังหยิบกระเป๋าสะพายหลังก่อนจะเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วยกหลานให้ยืนข้างรถ จูงมือจนไปถึงจุดรับส่งสุดท้ายก็กลายเป็นหน้าที่ของคุณครูที่จะพาเดินไปที่แถว คุณอาโบกมือให้แม้หลานจะหันไปแล้ว


               ..ก่อนกำแพงน้ำตาจะพังทลาย


               อย่าทิ้งอาเบลล์นะลูก..หนูต้องอยู่กับอาเบลล์นะคะ















 

               เกือบครึ่งชั่วโมงที่นั่งอยู่ในรถ โชคดีที่ข้างรั้วโรงเรียนไม่ได้เกะกะถนน แล้วก็ยังสามารถมองเห็นเด็กนักเรียนยืนเข้าแถวเคารพธงชาติ พารวีตัวไม่ได้เล็กแต่ก็ไม่ได้สูงที่สุดในชั้น หลานอาเบลล์ยืนอยู่ตรงกลางแถวตั้งใจร้องเพลงชาติดังกว่าใคร สวดมนต์ ท่องคำพูดอะไรก็ไม่รู้เป็นประโยคยาว ๆ ก็ทำได้


               พี่บูมเลี้ยงลูกออกมาให้น่ารักขนาดนี้ทำไม..เขาจะแย่งหลานไปแล้วเห็นมั้ย


               Rrr..


               รีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับทันที


               คุณวินท์ ขอโทษครับเบลล์จะรีบไปปลายสายยังไม่ทันพูดอะไรก็รีบตบปากรับคำ ลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้มีประชุมใหญ่หุ้นส่วน เอาเวลามานั่งหายใจทิ้งแบบนี้ไปได้ยังไงก็ไม่รู้ ไม่มีสติอีกแล้วนะไอ้เบลล์


               [โอเคมั้ยครับ]


               ครับ?” ใช้เวลาคิดสักหน่อยก็จับต้นชนปลายได้ อ๋อ โอเคครับไม่ได้เป็นอะไร


               ก็คงจะไม่พ้นเรื่องพระพายที่เขาระบายใส่เจ้านายไปหลายครั้งจนรู้สึกเกรงใจ ขนาดเป็นคนพูดเองยังรู้สึกเบื่อเลย แต่ทำไมท่านประธานถึงได้รับฟังเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ โดยไม่ปริปาก แถมยังมอบกำลังใจและคำแนะนำดี ๆ มาให้อยู่เสมอ


               บีรดลเล่าทุกอย่างให้ฟังเพราะความรู้สึกมันบอกว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่เป็นผู้ปกครองของพระพาย ทุกการกระทำ ทุกอย่างที่มอบให้ คุณชวินท์รักพระพายไม่น้อยไปกว่ากัน เรื่องสำคัญเช่นนี้หากไม่บอกก็คงนิสัยไม่ดีเอามาก ๆ


               [ได้ทานข้าวเช้ามาหรือเปล่า] และเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ชวินท์ห่วงแสนห่วง สังเกตจากกล่องอาหารในถังขยะที่เหลือเยอะจนเหมือนว่ายังไม่ได้ทาน ไหนจะมื้อเย็นที่ส่วนมากเราจะทานร่วมกันเบลล์ตักเข้าปากแทบจะนับคำได้


               เอ่อ..ทานไปแล้วนิดหน่อยครับขอโทษที่ต้องโกหก แค่ไม่อยากให้เป็นห่วงก็เท่านั้น


               [ผมซื้อแซนวิชมาเผื่อวางอยู่บนโต๊ะ ยังไงทานก่อนเข้าประชุมนะครับ]


               คนฟังพยักหน้ารับทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายคงมองไม่เห็น


               [เบลล์] ชวินท์เว้นจังหวะ [ผมอยู่ตรงนี้นะ มองเห็นผมใช่มั้ย]


               เขาพยักหน้าเก็บเสียงสะอื้นเอาไว้ข้างใน


               เห็นสิครับ..เห็นมาตลอด


               [เพราะฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..คุณไม่ได้อยู่คนเดียว รู้ใช่มั้ยครับ] ชวินท์พูดย้ำ


               บีรดลพยักหน้าอีกหน กำโทรศัพท์แน่นจนฝ่ามือซีดขาว


               [รีบมานะ..ผมรอครับ]


               ครับ..ขอบคุณ


               เคยบอกอยู่บ่อยครั้ง ว่าสำหรับคนอย่างเขาที่เติบโตด้วยตัวเอง ได้รับความรักความอบอุ่นน้อยกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว การมีใครสักคนอยู่เคียงข้างมันคือเรื่องเหลือเชื่อ ยิ่งถูกให้ความสำคัญ ยิ่งถูกมองเห็นค่า มันยิ่งทำให้เขาอ่อนแอจากที่เคยเข้มแข็งเอามาก ๆ


               เคยเชื่อว่ามนุษย์ไม่เห็นจำเป็นต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคนรอบข้าง ก็แค่ตัวเองดูแลตัวเองให้ดีเรื่องง่าย ๆ ทำไมถึงทำกันไม่ได้ การต้องพึ่งพาคนอื่นต่างหากที่ดูเหมือนเป็นภาระ เกิดมาคนเดียวเวลาเดินไปข้างหน้าทำไม่ต้องจูงมือใครด้วย มันไม่เห็นจะมีความสำคัญตรงไหนเลย พอมาวันนี้รู้แล้วว่าการมีใครสักคนเคียงข้างมันเป็นยังไง บีรดลกำลังสะดุดขาตัวเองจนเกือบล้มอยู่รอมร่อ แต่เพราะเขามีคุณชวินท์ที่คอยฉุดให้ลุกขึ้น ที่เท้าจึงไม่มีแผล..


               ขอบคุณ..ขอบคุณครับ


               มีเพียงคำนี้ที่ทดแทน แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวที่ได้รับก็ตามที..

              

















               คัชชูสีดำขลับก้าวไปตามทางเดิน ยกมือสวัสดีแทบจะทุกคนที่เดินผ่าน วันนี้มาสายมาก ท่าประธานเองก็อยู่ในห้องเตรียมตัวสำหรับการประชุมที่จะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า และไม่อนุญาตให้ใครก็ตามเข้าออกในพื้นที่ส่วนตัว เราสองคนเลยไม่ได้เจอหน้ากัน


               ไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดเชียว


               นิดหน่อยครับพี่เกว มันตื้อ ๆทิ้งตัวลงนั่ง พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับแซนวิสจากร้านกาแฟด้านล่างบริษัทพร้อมกับน้ำผลไม้หนึ่งกล่อง ขอโทษที่มาสายนะครับ


               เกวลินยกมือปัด ๆ  บอกว่าไม่เป็นไร ดูก็รู้ว่าร่างกายน้องไม่ได้แข็งแรงเต็มร้อย ที่จริงควรจะหยุดพักอยู่ที่บ้านด้วยซ้ำ


               ไม่นานอาหารเช้าบนโต๊ะก็พร่องหายไปนิดหน่อย แซนวิชแค่ครึ่งชิ้นกับน้ำผลไม้สองอึกอยู่ในท้องของเขาเรียบร้อย ไหวแค่นี้จริง ๆ ถ้าฝืนยัดเข้าไปคงได้ออกมาหมดแน่


               เกวลินบอกว่ามีเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนที่เราจะต้องไปเตรียมตัวเข้าประชุม จัดการตัวเองให้เรียบร้อย เข้าห้องน้ำ ดื่มน้ำดื่มท่าให้เสร็จ เพราะถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ควรทำเสียมารยาทลุกออกจากห้องประชุมคลางคัน ซึ่งบีรดลเองก็รับรู้และเข้าใจได้ ออกจะตื่นเต้นไม่น้อย เด็กฝึกงานบ้าน ๆ ได้รับเกียรติให้เข้าไปร่วมประชุมใหญ่ระดับประเทศมันเกินจะเชื่อไปสักหน่อย ถึงจะแค่เข้าไปช่วยพี่เกวจดรายงานการประชุมก็เถอะ ขนาดบอกกับเพื่อน ๆ พวกมันยังตื่นเต้นแทนเลย


               อาการครั่นเนื้อครั่นตัวก็ยังไม่หาย แถมยังปวดจี๊ดที่ท้องเป็นระยะ คิดไปคิดมาเขาเคยเป็นแบบนี้มาก่อนครั้งหนึ่งตอนที่เครียดเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ปวดบิดจนพี่บูมต้องหามไปโรงพยาบาล จำได้ว่าทรมานมากเหมือนจะตายเลย ขออย่าให้มันเกิดขึ้นอีก พี่บูมไม่อยู่แล้ว ใครจะมาหามไปโรงพยาบาลกลางดึกกัน


               พาราฯสองเม็ดพร้อมน้ำผลไม้ค่อนกล่องที่เหลือถูกทานเข้าไปพร้อมกัน PAหน้าห้องฟุบลงกับโต๊ะทำงานมือยังกำแผงยาเอาไว้ อีกสิบนาทีก็ต้องเข้าไปเตรียมตัวแล้ว ขออย่าเพิ่งมาป่วยเอาตอนนี้


               ไม่รู้ว่าตัวยาที่ทานเข้าไปมันจะช่วยได้แค่ไหน เพราะติดนิสัยแบบเด็ก ๆ เป็นอะไรก็ทานแต่พาราฯจนจำไม่ได้แล้วว่าสรรพคุณของมันจริง ๆ คืออะไร 


               เป็นอะไร..หื้มชวินท์ใช้มือสอดแทรกระหว่างเนื้อโต๊ะกับหน้าผากเด็กฝึกงาน ถ้าปล่อยให้นอนอยู่ท่านี้มีหวังลุกขึ้นมาหน้าผากคงแดงเป็นวง ตัวก็ไม่ร้อนนี่ถือวิสาสะเช็คอาการไปในตัว


               คุณวินท์เขาเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ แต่ก็ยังพิงศีรษะไว้กับฝ่ามือใหญ่ที่ช่วยประคอง


               ป่วยเหรอ เกิดอะไรขึ้น


               นิดหน่อยครับเขาเลี่ยงที่จะตอบคำถาม เลือกที่จะส่งยิ้มให้คนมองคลายกังวล


               พักในห้องมั้ย ประชุมค่อยเข้าช่วงบ่ายก็ได้ท่านประธานเสนอทางเลือก สภาพคนของเขาดูจะไม่พร้อมรับแรงกดดันขนาดนั้นในห้องประชุม มีแต่เรื่องเครียด ถกเถียงประเด็นต่าง ๆ โต้กันไปแย้งกันมา เดี๋ยวจะไม่ไหวเอา


               ไม่เป็นไรครับ ได้แซนวิชเพิ่มพลังแล้ว


               แค่ครึ่งชิ้นจะไปได้ผลอะไรเห็นกับตาว่าทานก็ไม่หมด ยังจะทำซ่าอีก


               มันอร่อยนะครับ..แต่เบลล์ทานไม่ลงแล้วไม่อยากให้เสียน้ำใจคนซื้อถึงได้พูด ไหวแค่นี้จริง ๆ


               ถ้าไม่ไหวบอกผมนะ อย่าฝืนตัวเองรู้มั้ย


               ครับ ไม่ฝืนครับ


               อยู่ใกล้ ๆให้มองเห็น..


               ท่านประธานยังคงทำอย่างที่พูดเสมอ

 


















               การประชุมใหญ่ในครั้งนี้แบ่งออกเป็นสองช่วงใหญ่ ๆ คือเช้าและบ่าย แต่ระหว่างชั่วโมงจะมีพักให้เบรกดื่มน้ำ และด้านหน้าห้องประชุมก็มีของว่างคอยบริการอยู่ตลอดเวลา หลัก ๆ แล้วเท่าที่เห็นในเอกสารประกอบก็จะเป็นรายงานผลประกอบการในแต่ละไตรมาส มามีเปอร์เซ็นต์ยังไง และเพราะธุรกิจหรือโครงการไหนถึงทำให้ยอดทะลุเป้า อีกหัวข้อคือโปรเจคใหม่ที่แต่ละฝ่ายเร่งกันทำเสนอจนหัวหมุน เพราะทั้งหมดต้องเห็นพ้องต้องกันถึงได้รับการอนุมัติ


               คนที่ปวดหัวและถูกคาดหวังยิ่งกว่าใครคงหนีไม่พ้นเจ้านายของเขา อยากเข้าไปให้กำลังใจแต่ลำพังตัวเองยังติดลบ


               เตรียมตัวได้สักพักผู้เข้าร่วมประชุมก็เริ่มทยอยกันเข้ามา จากตรงนี้มองบีรดลมองเห็นคุณหญิงเดินขนาบข้างมากับผู้ชายอีกคน ซึ่งก็พอเดาได้ว่าคือคุณพ่อของคุณชวินท์ ทั้งโครงหน้า แววตาเอาจริงเอาจังดุดันเหมือนใครไม่ต้องสืบ โชคเข้าข้างคุณชวินท์ที่ได้รับปากของแม่มาหน้าตาเลยดูหวานลงไปบ้างในบางมุม ไม่ได้เคร่งขรึมเหมือนกับคนเป็นพ่อ รายนั้นน่ากลัวอย่าบอกใคร


               คุณหญิงมองมาทางนี้ เขารีบยกมือไหว้จากอีกมุมของห้อง ไม่รู้ว่าท่านจะมองเห็นหรือไม่แต่การทักทายก่อนก็เป็นทางเลือกที่ดี จะเดินเข้าไปหาก็เกรงสายตาคนอื่นลำพังแค่สนิทกับท่านประธานก็ถูกเกลียดขี้หน้าไปเกือบครึ่งบริษัทอยู่แล้ว ถ้าไปทำตัวใกล้ชิดกับคุณหญิงอีกมีหวังคงอยู่ไม่ได้               


               ที่นั่งด้านหน้าสุดพี่เกวลินบอกว่าเป็นที่นั่งสำหรับ ภาษยวาทิน ทั้งหมดและมันยังเหลือว่างอยู่อีกไม่น้อยเลย คิดได้ไม่นานบริเวณตรงนั้นก็มีเจ้าของมาแสดงตัว ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับคุณชวินท์ เดินเข้ามาพร้อมไม้เท้า แต่ก็ดูแข็งแรงมาก ไม่เท้าดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ใช้งานด้วยซ้ำ ก็แค่ถือไว้ประดับบารมีเท่านั้น ตามเข้ามาติด ๆ คน ๆ นี้บีรดลจำหน้าได้ดี คือคนที่เจ้านายเรียกว่าย่าเล็ก ถ้าเลือกได้จะไม่เข้าไปให้เห็นหน้าเด็ดขาด เข็ดแล้ว..


               ไม่ถึงสิบนาทีที่นั่งก็เต็มทั้งหมด ไฟในห้องประชุมถูกดับลงที่จอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ฉายภาพของบริษัทในอดีต ผลงานและผู้ก่อตั้ง ความเจริญก้าวหน้าที่ก้าวกระโดดและปัจจุบันก็ยังคงไม่หยุดนิ่ง จากเล็กกลายเป็นใหญ่ จากหนึ่งตอนนี้เกินกว่าล้าน และไม่มีท่าทีจะหยุดอยู่กับที่


               สวัสดีครับ ชวินท์ ภาษยวาทินท์ ครับ


               เชื่อแล้วว่าชวินท์ในแบบที่เบลล์เห็นนั้นแรร์ไอเท็มมาก ๆ คุณชวินท์ไม่มีลุคขี้อ้อนปากหวานใจดีหลุดออกมาให้จับได้เลยสักนิด มีแต่ท่านประธาน Cha’s vin ที่ดูน่าเชื่อถือ แววตามุ่งมั่น ท่าทางการวางไม้วางมือทุกอย่างลงตัวเป๊ะ บวกกับสำเนียงภาษาอังกฤษที่ไพเราะ หากหลับตาฟังคงคิดว่าที่ยืนอยู่น่ะเจ้าของภาษาแท้ ๆ บีรดลเคยไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศอยู่ช่วงหนึ่ง เลยพอฟังที่เจ้านายพูดได้บ้าง แต่บางคำก็เป็นศัพท์เทคนิคเลยได้แต่จดไว้แล้วค่อยเอามาแปลทีหลัง


               สองชั่วโมงแรงผ่านไป เกิดประเด็นถกเถียงกันมากมาย กระทบกระทั่งกันบ้างแต่ก็อย่างว่าที่นี่มีแต่ผู้ดีทั้งนั้น เลยทำได้แค่จิกกัดกันผ่านคำพูดและสายตา ผ่านใบหน้ายิ้มแย้ม นี่แหละที่เข้าเรียกว่าสวมหน้ากากเข้าหา


               กระทั่งถึงเวลาพักเบรก เขาถึงได้มีเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูเวลา ก็พบข้อความจากญาติที่บินมาว่าตอนนี้ถึงไทยแล้ว ข้อความต่อมาบอกว่ารออยู่ที่ด้านล่างของบริษัทเพื่อเอากระเป๋าเสื้อผ้าของหลานตามที่นัดแนะกันไว้ บีรดลรีบโทรไปขอโทษที่ทำให้ต้องรอ แต่ฝ่ายนั้นก็เข้าใจเพราะเขาเองก็ได้บอกไปก่อนหน้าแล้วว่ามีประชุมใหญ่ คงรับโทรศัพท์ไม่ได้ตลอดเวลา แล้วก็ขอโทษล่วงหน้าที่ไม่สะดวกไปรับ


               สวัสดีครับพี่ภัทร


               น้องเบลล์~ เป็นไงบ้างสบายดีนะคะ ไม่ได้เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะเรา


               พี่ภัทรยังเป็นคนยิ้มเก่งอยู่เสมอ อัธยาศัยดีเป็นที่หนึ่ง ขนาดไม่ได้เจอกันนานเป็นปี ๆ ก็ยังไม่มีท่าทีว่าห่างเหินหรือเกร็งตรงไหน แตกต่างจากเขาที่เข้ากับคนแปลกหน้าได้ไม่ดีเท่าไหร่ ยิ่งเป็นคนแปลกหน้าที่จะมาพรากของรักไปยิ่งแล้วใหญ่    


               บีรดลยื่นกระเป๋าเสื้อผ้าของหลานสาวให้ ในนั้นมีชุดสำหรับใส่เที่ยวสีชุด ชุดนอน ชุดว่ายน้ำ ผ้าเช็ดตัว และของสำคัญอีกหลายต่อหลายอย่าง


               ขอบใจจะ เออนี่..รูปห้องนอนของพระพายพี่จัดเสร็จแล้วนะ แล้วในแฟ้มนี้เป็นเอกสารโรงเรียนใหม่ที่พี่จะให้แกย้ายไปเรียน เป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของเมืองเลย ลูกเพื่อน ๆ พี่เรียนอยู่ที่นั่นเยอะแยะอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกัน เบลล์ไม่ต้องห่วงเลยนะว่าคนเอเชียจะถูกรังแก


               ครับไม่อย่างต่อความยาว หลานยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปสักหน่อย เตรียมตัวเยอะเกินไปหรือเปล่า พอดูเวลาแล้วอีกไม่นานก็จะหมดเวลาพักเบรกจึงต้องรีบขอตัว อ่า..พี่ภัทรครับ


               ว่าไงจ๊ะ


               ในกระเป๋าเบลล์มีทิชชู่เปียกเอาไว้ให้ เวลาแกกินขนมเลอะเทอะช่วยเช็ดด้วยนะครับ เดี๋ยวเป็นผด เกาแล้วจะลามใหญ่


               รู้จะ อย่าลืมนะว่าพี่เลี้ยงแกมานานกว่าเบลล์เสียอีก


               บีรดลชะงักกึก แต่ก็ยังควบคุมสีหน้า


               พระพายชอบอะไรไม่ชอบอะไร พี่คิดว่าบางเรื่องอาจจะรู้ดีกว่าเบลล์นะเธอยิ้ม พี่ช่วยเลี้ยงแกมาตั้งแต่เกิด เผื่อว่าน้องเบลล์จะลืม


               เอ่อ..ครับ


               อย่าทำหน้าแบบนั้นสิจ๊ะ..ยังไงก็ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะ เอาเป็นว่าช่วงซัมเมอร์พี่จะพาหลานกลับมาเยี่ยมเราบ่อย ๆ ก็แล้วกันภัทพิมลพูดแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือให้


               ประโยคที่รับฟังไม่มีคำไหนหยาบคายแม้กระทั่งน้ำเสียงก็ดูเป็นปกติของคนทั่วไปคุยกัน แต่ทำไมร่างกายของเขาถึงชาวาบเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้ามาทั้งถัง ความจริงบางอย่างที่พยายามลืมถูกดึงขึ้นมาให้คิด หากนับความผูกพัน ภัทพิมลมีมากกว่าหลายเท่าตัว พูดถึงความสนิทใจ ถ้าไม่สนิทมากพระพายก็คงไม่ยอมไปกับฝั่งนั้นตามลำพังแต่โดยดี


               เหมือนเส้นชัยอยู่แค่เอื้อม แต่หมดแรงจะเดินไปให้ถึง..


               ได้แต่ขอร้องในใจ ว่าอย่าทิ้งกันไปได้ไหม..


               อาเบลล์ต้องขาดใจแน่เลยคนดี..















              

               มื้อกลางวันเกิดขึ้นที่ห้องรับรองของบริษัท บีรดลเป็นคนติดต่อร้านอาหารให้ขึ้นมาจัดบนนี้เองทั้งหมด คล้ายกับงานเลี้ยงย่อม ๆ มีมุมอาหารให้เดินตักแบบค็อกเทล แต่ก็มีโต๊ะและพนักงานเสิร์ฟคอยดูแลแขกชั้นผู้ใหญ่ด้วย อาหารหน้าตาน่าทานมากมายสมราคา แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอยากหยิบมันสักชิ้น


               แอบมาเล่นมิวสิควีดีโอตรงนี้ก็ไม่บอก


               คุณวินท์..


               ท่านประธานใหญ่สลัดมาดบนเวทีเมื่อสักครู่ออกจนหมด ทรุดตัวนั่งตรงขั้นบันไดข้าง ๆ กัน ในมือมีจานบรรจุอาหารทั้งคาวหวานจำนวนหนึ่งแล้วก็น้ำเปล่าไม่เย็นหนึ่งขวดหนีบมาด้วย


               แซนวิชครึ่งชิ้นหมดเกลี้ยงแล้วแหละผมว่ายื่นจานอาหารที่ถือมาให้คนด้านข้าง ทานอะไรหน่อยนะครับ


               แต่เบลล์ไม่หิวเลยครับเขาปฏิเสธ ไม่หิวน่ะหนึ่งเหตุผล แต่อาการพะอืดพะอมเนี่ยสิหนักกว่า


               ทานนิดนึงรองท้อง แล้วจะได้ทานยาชวินท์เช็ดมือกับเสื้อเชิตตัวใน ขยี้แล้วขยี้อีกจนมั่นว่ามันสะอาด เขาหยิบสลัดกุ้งผลไม้ที่อยู่ในกระทงแป้งกรอบคำเล็กขึ้นมาจ่อที่ปาก ทานหน่อยนะ ผมป้อน


               เบลล์อ้าปากงับก่อนจะเคี้ยวอ้อยอิ่ง รสชาติดีทีเดียว แต่ถ้าจะให้ทานอีกก็ไม่อยากอยู่ดีนั่นแหละ


               อร่อยมั้ยครับ


               อร่อยครับ..คุณวินท์ทานบ้างสิครับ ได้ทานอะไรมาหรือยัง


               คนฟังส่ายหัวเป็นคำตอบ กว่าจะปลีกตัวออกมาจากกลุ่มคนข้างในได้ก็แทบแย่ ไหนจะต้องรีบ ๆ ตักอาหารไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอีก พอได้มาก็เดินหาเด็กดื้อทั่วงานจนมาพบอยู่ข้างบันไดหนีไฟตรงนี้


               ไหนบอกอาการให้หมอฟังซิครับ วันนี้คนเก่งเป็นอะไรมาเอ่ยขยับเนคไทออกจากปกเสื้อคาดไว้ที่หู คลายปมให้ร่นลงมาปลายคาง จับปลายไทวางนาบที่สาบเสื้อนักศึกษาของเด็กฝึกงานบริเวณอวัยวะที่เรียกกันว่าหัวใจ


               คนถูกกระทำเผลอหลุดยิ้มไปกับท่าทางแสนประหลาด คุณวินท์เล่นอะไรครับเนี่ย ถ้าหุ้นส่วนมาเห็นเข้าจะเป็นยังไงก็คงจะหมดความเชื่อมั่นแล้วก็ถอนหุ้นจนบริษัทเจ๊งแน่ ๆ


               สนใจทำไม แค่ทำให้เบลล์ได้ยิ้มก็พอ


               ...ใจดีอีกแล้วนะ


               เจ็บตรงไหนบ้างบอกผมหน่อยได้มั้ยเขาขอร้อง ได้โปรดอย่าปกปิดจนต้องเดาสะเปะสะปะแบบนี้เลย ผมเปิดให้เบลล์เข้ามาจนลึกที่สุดแล้ว..เมื่อไหร่ผมจะได้เข้าไปบ้าง


               ชวินท์หมายถึงหัวใจ..


               หลายครั้งที่เขาต้องเป็นคนเสนอให้ความช่วยเหลือ จะเรียกว่าทุกครั้งเลยก็ได้ ไม่รู้จะใช้คำไหนกับคนตรงหน้า เจียมตัว ขี้เกรงใจ หรือว่าไม่ไว้ใจ เวลาต้องการถึงได้ไม่กล้าบอกกันตรง ๆ อย่างเมื่อเช้าถ้าเขาไม่เห็นว่าในมือของเจ้าตัวมีแผงยาก็คงไม่รู้ว่าป่วย ขนาดบอกว่ารู้ก็ยังปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร


               ในทางกลับกัน ชวินท์เองที่เป็นฝ่ายขอร้องตลอด อยากอยู่ใกล้ ๆ เป็นอะไรมีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตก็เล่าให้ฟังโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายไถ่ถาม เขาเคยคิดว่าถ้าหากเราทำแบบนี้เดี๋ยวอีกหน่อยก็จะได้รับมันบ้าง แต่ไม่เลย บีรดลเหมือนยืนอยู่กับที่ เป็นเขาที่วิ่งเข้าหาอยู่ฝ่ายเดียว


               แต่ถามว่าเหนื่อยหรือไม่ ตอบได้เต็มปากว่าไม่ ต่อให้อีกคนจะก้าวถอยหลัง เขาก็จะพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น และจะคว้ามือเอาไว้ให้ได้ในสักวัน


               ผมเคยบอกว่าเบลล์พิเศษ แล้วก็สำคัญมากสำหรับผม


               ...


               แต่จะขอมากไปมั้ยครับ..ถ้าอยากเป็นคนสำคัญของเบลล์บ้าง


               จานขนมถูกวางเอาไว้ข้างบนบันไดขั้นถัดขึ้นไป ชวินท์คว้าตัวอีกคนเข้ามากอดเอาไว้ เด็กดื้อของอาวินท์ร้องไห้ใหญ่ ถ้ามองจากตรงนี้เหมือนว่าเขาเป็นฝ่ายรังแก ยิ่งพูดอะไรไปใช้น้ำเสียงแบบไหน เบลล์ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปเรื่อย ๆ นานเป็นนาทีกว่าจะสงบ


               เบลล์ปวดหัว..ฮึก..ปวดท้องด้วย ทานข้าวไม่ได้มาหลายวันแล้วครับเสียงอู้อี้เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังบ้าง เมื่อกี๊พี่ภัทรมาเอาเสื้อผ้าของพระพาย เขาเตรียมทุกอย่าง ห้องนอน โรงเรียน ทุกอย่างที่โน่น             


               ...ความรู้สึกถูกปลดล็อค ชวินท์ดีใจที่ได้รับฟัง แม้มันจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า แต่เขาก็ดีใจที่อีกฝ่ายบอกให้รู้ เพื่อที่จะได้ช่วยกันแก้ไข


               เขาทำเหมือนพระพายจะไปแน่ ๆ แล้ว เบลล์ไม่รู้จะทำยังไง..ไม่รู้เลยกระชับกอดให้แน่นขึ้น ขอยืมร่างกายของเจ้านายเป็นหลักไว้ยึดสักวัน เพราะตอนนี้มันไม่ไหวจริง ๆ เบลล์พูดเองว่าจะให้หลานเป็นฝ่ายตัดสินใจ แต่พอมาตอนนี้ เบลล์..เบลล์ไม่รู้ว่าจะรับการตัดสินใจของพระพายได้มั้ย


               มันไม่มีอะไรมาการันตีว่าพระพายจะอยู่กับเราชวินท์พูดความจริง ไม่อยากให้คนของเขาหวังไปมากกว่านี้ อยู่กับความเป็นจริงน่ะดีที่สุดแล้ว แต่เบลล์ต้องมั่นใจว่าทุกอย่างที่ทำให้หลานมันดีที่สุดแล้ว


               ...


               ..เบลล์รักหลานมากใคร ๆ มองก็รู้ แล้วกับตัวพระพายเองมีเหรอแกจะไม่รู้ว่าอาเบลล์รักมาแค่ไหนเขาพูดปลอบ ถึงหลานยังเด็กมาก แต่ก็มีความคิดความอ่านที่ดีทีเดียว..พระพายรู้ว่าอะไรเป็นอะไร


               ...


               ถึงวันนั้น อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่เชื่อเถอะว่าผมจะยืนอยู่ข้างคุณแบบนี้ไม่ไปไหนหรอก


               ท่านประธานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย เป็นเกวลินที่โทรตามให้ไปแสตนบาย พอมองเวลาดี ๆ ถึงรู้ว่าจวนจะใกล้เวลามากแล้ว


               พี่เกวโทรมาตามเหรอครับ เรารีบไปกันเถอะ” PA คนเก่งใช้มือปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะยันตัวเองขึ้นนั่งหลังตรง เริ่มมีกำลังใจขึ้นมา เหมือนลูกโป่งถูกเติมลมเลย อ๊ะ! เดี๋ยวครับ


               ชวินท์นั่งตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก เนคไทยุ่งเหยิงถูกอีกคนปลดออกก่อนจะสอดเข้าไปใต้ปกและมัดให้อย่างคล่องแคล่ว แถมสวยเสียด้วย ทำไมมัดเป็นอะ เคยไปมัดให้ใครที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย


               หวง! แค่คิดก็หวงแล้ว!!


               เคยครับ


               มัดให้ใครครับน้ำเสียงน่ะปกติ แต่ความรู้สึกนี่ชักดิ้นชักงอแล้ว แค่คิดว่ามีผู้ชายคนอื่นได้เห็นแก้มนุ่ม ๆ ในระยะใกล้แบบนี้ แถมกลิ่นหอมอ่อน ๆ นี่อีก มันเป็นใครวะ!!


               พี่บูมไง มัดให้ตัวเองก็เคยตอนเรียนอยู่ปีต้น ๆ ต้องแต่งตัวถูกระเบียบครับ


               ก็แล้วไป...


               เดี๋ยวประชุมเสร็จแล้วผมพาไปหาหมอนะเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ยังไม่ลืมนะที่บอกว่าทั้งแวดหัวปวดท้อง แถมยังร้องไห้จนตัวรุม ๆ อีก


               คุณวินท์ครับ


               หื้ม..หรือป่วยตรงไหนเพิ่มอีก


               คนฟังส่ายหัว ที่คุณวินท์ขอ..ว่าอยากเป็นคนสำคัญบ้าง


               ...ใจคนฟังสั่นรัวเหมือนมีเครื่องขุดเจาะน้ำบาดาลทำงานอยู่ด้านใน


               สำคัญนะครับ..มากเลยด้วย ตั้งนานแล้ว  


               ...


               แต่ขอเวลาเบลล์หน่อย เบลล์ยังไม่กล้าผูกมัด ไม่อยากสูญเสีย ไม่อยากเสียใครไปอีกอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เขากำลังพยายาม


               รอได้ครับ..รอได้จริง ๆ ขอแค่เป็นเบลล์


               อย่าน้อยใจเลยนะครับ


               ...


               คุณวินท์ทั้งสำคัญ พิเศษ...ที่สุด


               เต็ม ๆ แอทแทคชุดใหญ่..


               ยกเลิกประชุมครั้งนี้เลยเถอะ ไม่มีสมาธิแล้ว ขืนให้พูดตอนนี้คงมีแต่คำว่า น่ารัก น่ารัก แล้วก็น่ารัก..

   

                 

               









อย่าลืมคอมเม้น #คุณอาเบลล์ ให้จื้นจัยด้วยนะฮ้าบบบ


ปล.

อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์ อยากได้คุณวินท์


                               


Twitter : @nareeneeranan

Ask.fm : @nareeneeranan

              

                                            

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.711K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,350 ความคิดเห็น

  1. #7344 Akekub (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 10:14
    ผมอยากเป็น พระพาย ให้อาจะไม่ดื้อไม่ซนไม่ไปไหน จะอยู่กับอาทั้งสองคนตลอดไป☺️
    #7,344
    0
  2. #7104 jonginshi88 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 10:21
    ไม่รู้จะสงสารหรือเขินก่อนดี
    #7,104
    0
  3. #7093 Tayadech (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 22:25
    อบอุ่นไปหมด😢
    #7,093
    0
  4. #7064 Kasalongkham (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:17
    กอดๆเบลล์น้าาา
    #7,064
    0
  5. #6965 baimint20 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 07:58
    อยากได้คุณวินท์จริงๆ สงสารเบลล์มากค่ะ
    #6,965
    0
  6. #6947 MasKee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:21
    เบลล์แงงงง
    #6,947
    0
  7. #6905 FAHKRAMXTER (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 16:03
    อยากได้คุณวิน ฮือ สงสารน้องเบวของเราอะ
    #6,905
    0
  8. #6896 momomay79 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 04:00
    โชคดีของทั้งคู่ที่มาเจอกัน ❤️
    #6,896
    0
  9. #6866 aounie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 21:44
    สงสารเบลล์ สงสัยจะเครียดจนลงกระเพาะ
    #6,866
    0
  10. #6840 yuri_miko (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:16

    งื้อออออ
    #6,840
    0
  11. #6822 kai_Hathaipat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:05

    น่ารักกกกก
    #6,822
    0
  12. #6803 FDB88 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:40

    ไม่แย่งพี่วินท์ของน้องเบลล์นะคะทุกคน ยังไงเราก็สู้ไม่ได้ค่ะ คนอะไรจะน่ารักอบอุ่นขนาดนี้ / ยังไงน้องพายก็ต้องเลือกอาเบลล์อยู่แล้ว น้องไม่คิดมากนะลูก

    #6,803
    0
  13. #6792 52hzwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:49
    อบอุ่นแค่กับอาเบลล์ เป็นเขินนนย
    #6,792
    0
  14. #6776 ojay2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:14
    อยากได้เหมือนกันนนนนนนนค่ะ
    #6,776
    0
  15. #6754 _jppm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:43
    คุณวิ๊น!!! ฉันอยากได้!
    #6,754
    0
  16. #6723 maybee23 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 14:22
    เข้าใจอาเบลล์แล้วอะ ตอนแรกก็มั้นใจว่ายัยหนูจะอยู่นะ แต่พอมาเจอคุณภัทนี่ทั่นทอนกำลังใจเกิน
    #6,723
    0
  17. #6674 MasKee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 21:07
    จะร้องไห้ ฮือออ พระพายน่ารักมากกกก เป็นพี่ภัทรก็อยากได้้
    #6,674
    0
  18. #6657 Friday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 05:31

    คุณภัทนี่ดีแน่ใช่ไหมคะ อ่านๆไปอย่างกับจิกกัดน้องผ่านหน้ายิ้มเลยอ่ะ

    #6,657
    0
  19. #6612 pommys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:04
    จะร้องตาม
    #6,612
    0
  20. #6588 nysehun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 01:14
    ชี้นตรัยยยย
    #6,588
    0
  21. #6545 Spices_smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:42
    เเงงงง พระพายอย่าทิ้งเบลล์ไปนะะ
    #6,545
    0
  22. #6532 Tasmarkbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 09:30
    อยากมีคุนวินท์เป็นของตัวเองจุง
    #6,532
    0
  23. #6489 ยัยเเมววัด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 16:15

    อยากมีชวินท์เป็นของตัวเอง ❤❤

    #6,489
    0
  24. #6470 Freshen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 08:19
    พี่ภัท...เดี๋ยวรู้กันค่ะว่าพายจะเลือกใคร
    #6,470
    1
    • #6470-1 +KKW 1/12+ 39za(จากตอนที่ 11)
      4 สิงหาคม 2562 / 22:12
      ฮืออออออ ขอให้พระพายรับรู้ถึงความรักความผูกพันธ์ที่อาเบลล์สื่ออกมานะคะว่าอยากให้หนูอยู่กับอาๆขนาดไหน 😭😭😭/บทนี้แอบมีคำผิด 2-3 คำหน่อยนะค้าบบในช่วงที่คุณวินท์ขึ้นพูดจนถึงจบเลย (อยากบอกว่าคำไหนน้าาแต่ว่าเลื่อนไปหาไม่ไหวแล้ววว น้ำตาคลอ แค่คิดว่าตัวเองเป็นเบลล์แล้วจะไม่มีพระพายก็ไม่ไหวแล้วครับ;-;)
      #6470-1
  25. #6447 เจ้ามินวินกินปลา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:23
    แบบคุณวินท์มีขายที่ไหนบ้างคะ
    #6,447
    0