นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

จวบจนกระทั่ง...ผมรักคุณ #ทิวาการันต์

ยอดวิวรวม

86

ยอดวิวเดือนนี้

35

ยอดวิวรวม


86

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 1 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  12 เม.ย. 64 / 22:37 น.
นิยาย Ǻз...ѡس #ҡѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


            คนหนึ่งคนจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้กี่ครั้ง?

            ไม่รู้ว่าคำตอบของคนอื่นจะเป็นอย่างไรแต่สำหรับ การันต์ เขาสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้มากครั้งเท่าที่ได้รับคำสั่งจากบิดา คนรอบข้างต่างบอกให้ลุกขึ้นสู้ อย่าให้ใครมาเป็นเจ้าชีวิต เขาขอสบประมาทแม้จะสัมผัสได้ถึงความหวังดี ว่าคนพวกนั้นทำได้แค่พูด ลองได้มายืนอยู่ในจุดนี้แล้วจะรู้ว่าแค่เงยหน้ายังลำบาก หวังอะไรกับการลุกขึ้นยืนงั้นเหรอ

            การันต์รับกระเป๋าลากใบโตจากคุณลุงคนขับรถที่ยิ้มให้ พลางกำชับหลังจากนี้ให้ดูแลตัวเองดี ๆ ระวังอย่าเล่นซนจนป่วย อยู่ที่นี่ไม่มีลุงกับป้าคอยดูแล และขออวยพรให้การเริ่มต้นชีวิตในครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย

            ขอบคุณครับคุณลุง” การันต์ยิ้มหวานจนตาเป็นขีด โบกมือลาคุณลุงที่คงจะยืนรอจนกว่าเขาเดินออกไปลับสายตา “อีกสามเดือนอย่าลืมมารับกาลนะครับ”

            การันต์ลากกระเป๋าเดินเข้ารั้วเหล็กขนาดใหญ่ ดูด้วยตาสถานที่แห่งนี้กว้างขวาง ถึงจะมีตึกสูงอยู่เยอะ แต่ต้นไม้ใหญ่และสนามหญ้าที่มากพอเลยไม่ได้ทำให้ดูอึดอัดสักเท่าไหร่ แม้อิสรภาพที่เคยมีจะถูกกักกันเมื่อก้าวเท้าเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ แต่ถ้าพูดตามจริง มันก็ไม่ได้ต่างกับการอยู่บ้านหรอก

            การันต์ยกกระเป๋าขึ้นบันไดก่อนจะหันหลังกลับมาพบว่าคุณลุงคนขับรถยังยืนรออยู่ที่เดิม เด็กชายยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะพูดแบบไม่ออกเสียงว่าให้คุณลุงขึ้นรถกลับไปได้แล้ว เขาอยู่ที่นี่ได้สบายมาก

            การันต์ใช่มั้ย”

            น้ำเสียงเย็นเฉียบทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกตัวและยกมือไหว้

            ตามมาสิ เดี๋ยวจะพาไปเก็บของ” เธอพูดก่อนจะเดินนำหน้าพาไปยังอีกอาคารที่อยู่ติดกัน

 

            เตียงเหล็กสองชั้นวางเรียงติดกันในห้องโถง วัดคร่าว ๆ จากสายตาแล้วน่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบเตียง การันต์รับกุญแจล็อคเกอร์ประจำตัวมาถือไว้ ก่อนที่เสียงจอแจจะดังขึ้นจากหน้าห้อง กลุ่มผู้ชายจำนวนมากเดินเข้ามา ทุกคนล้วนมองเขาเหมือนเป็นตัวแปลกประหลาด มีคำถามมากมายถูกยิงมาจนไม่ทันได้ตอบ จากคนที่ไม่มีเพื่อนสนิท และไม่สุงสิงกับใคร พอมาเจอเข้ากับคนเยอะ ๆ แบบนี้ ก็ทำเอาหายใจลำบากอยู่เหมือนกัน ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนใหม่ แต่พอถึงเวลาจริง ๆ การันต์ก็ยังเป็นคนขี้กลัว ไม่เอาไหน เหมือนอย่างที่พ่อบอกจริง ๆ ด้วย

            เตียงของเธออยู่ด้านบน”

            มีเตียงล่างเหลือบ้างมั้ยครับ ผมกลัวความสูง”

            เสียงหัวเราะดังลั่นทันทีที่จบประโยค การันต์กำชายเสื้อของตัวเองด้วยมือชื้นเหงื่อ พยายามบังคับลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ แต่มันกลับขาดห้วงจนอยากจะคว้ายาขึ้นมากินเดี๋ยวนั้น การกลัวของเขามันไม่ปกติ ข้อมูลพวกนี้พ่อไม่ได้แจ้งกับคนที่นี่ก่อนจะส่งตัวมางั้นเหรอ

            ไม่มีแล้ว อยู่ที่นี่เอาแต่ใจไม่ได้หรอกนะ”

            แต่ว่าผม—”

            ไม่มีใครรอฟังการันต์พูด...เหมือนกับทุกที

            มีเพียงแต่กลุ่มคนพวกนั้นที่กำลังยืนรอสมเพช

            แล้วพวกเธอยืนรออะไรกันอยู่ หมดเวลาพักแล้วก็เข้าเรียน” มาเชอร์หันพูดกับกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ พลางขยับกรอบแว่น ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็สลายหายตัวกันไปหมด “ส่วนเธอการันต์ นี่ก็ผ่านมาครึ่งวันแล้ว มาเชอร์ให้พักผ่อนไปก่อนแล้วกัน สงสัยอะไรก็ถามได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะมีคนเอาชุดนักเรียนมาให้ แล้วค่อยเข้าเรียนแล้วกันนะ”

            ครับ” การันต์พยักหน้า สัมผัสได้ถึงรังสีอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมา ภายใต้ชุดแม่ชีและสายตาที่สะท้อนผ่านกรอบแว่น ทำให้เขาไม่กล้าพูด หรือร้องขอเรื่องเตียงชั้นล่างอีก

            ...แบบนี้น่ะเหรอ ที่เขาเรียกว่าโรงเรียนประจำ...

 

            ทุกคนออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงการันต์และสองมือชื้นเหงื่อที่กำลังรวบรวมความกล้าอันน้อยนิดทั้งหมดที่มีกำราวเตียงเอาไว้ ขาข้างหนึ่งก้าวขึ้นบันไดเหล็กขั้นแรก มันคาอยู่แบบนั้นหลายนาที ภาพในอดีตหวนกลับมาทำร้าย เด็กหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิด แม้เรื่องราวจะผ่านมานานเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกกลับไม่เลือนหายไปตามกาลเวลา เขาสูดลมหายใจเข้า ยกเท้าอีกข้างขึ้นไปพาดบนบันไดขั้นที่สอง ในชั้นที่สูงขึ้น ทำให้การันต์มองเห็นพื้นเตียงที่ต้องอาศัยหลับนอนไปอีกสองปีเต็มหากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

            อ๊ะ!”

            บนฟูกนอนขนาดสามฟุต มีดอกไม้ พวงมาลัย และรูปขาวดำของผู้หญิงซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใครวางอยู่ มันเหมือนกับเป็นการไว้อาลัยให้ใครบางคน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เขาตกใจจนเผลอปล่อยมือ ทั้งตัวล่วงลงมากระแทกพื้น แม้จะไม่สูงมาก แต่ก็เจ็บไม่น้อยเลย

          ซุ่มซ่าม”

            เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง การันต์เงยหน้าขึ้นไปมองแต่ก็ไม่ทันได้เห็น บุคคลนิรนามผู้นั้นปีนขึ้นไปบนบันไดที่เขาเพิ่งจะตกลงมา ก่อนจะใช้มือปัดของทุกสิ่งบนเตียงลงมากองกับพื้น แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงที่มาเชอร์เพิ่งมอบให้การันต์เป็นเจ้าของ

            นี่ ปัดลงมาแบบนี้มันจะไม่เป็นอะไรเหรอ” การันต์ลุกขึ้นยืนรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าและศอกด้านขวา เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นอนห่มผ้าบนเตียงของเขา

            มันก็แค่ของเล่นของพวกนั้น อย่าหลงกล”

            ขอบคุณนะ”

            เรื่อง?”

            ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกว่าอยากขอบคุณน่ะ” การันต์แอบยิ้ม นี่คงเป็นรอยยิ้มแรกหลังจากที่ก้าวเท้าเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ “เอ่อ แต่ว่าเตียงที่นอนอยู่มันเป็นของเรา—”

            แลกแล้วกัน ข้างล่างมันร้อน”

            การันต์ยิ้มออกเป็นครั้งที่สอง “ข้างล่างของเตียงไหนเหรอ”

            คนด้านบนชี้ลงมาตรงพื้น มันคือเตียงเดียวกันกับที่กำลังนอนอยู่

            ขอบคุณนะ” การันต์เขย่งปลายเท้า ชะเง้อคอมอง

            น่ารำคาญ” อีกฝ่ายขยับเปลี่ยนท่าจากนอนหงายเป็นตะแคงหันหลังให้

            แล้วนี่ไม่ต้องไปเรียนเหมือนคนอื่นเหรอ”

            ขี้เกียจ” เขาตอบ “อยู่เงียบ ๆ ได้มั้ย จะนอน”

            ประโยคท้ายที่ดูใส่อารมณ์นิด ๆ ทำเอาการันต์ไหล่ตก

            เราขอคำถามสุดท้ายได้มั้ย” เขาพูดเสียงเบา

            คนด้านบนไม่ตอบอะไร เพียงแต่ส่งเสียงถอนหายใจ ถึงจะพอรู้ความหมายของมัน แต่คนที่ตั้งใจจะต้องได้เพื่อนใหม่กลับมองข้าม และถือว่าเสียงถอนหายใจแบบนั้นคือประโยคอนุญาต

            เราชื่อการันต์นะ เรียกว่ากาลก็ได้” การันต์พูดกับแผ่นหลังหนาที่ไม่มีวี่แววจะหันกลับมาคุยด้วย “ชื่ออะไรเหรอ”

            เสียงถอนหายใจครั้งที่สามดังขึ้น ทำเอาการันต์แอบหัวเราะในใจ

            ทิวากร”

            ชื่อยาวจัง” คนตัวเล็กบ่นกับตัวเอง แต่มันก็ดังพอจะให้อีกฝ่ายได้ยิน “ขอเรียกแค่ทิวาได้มั้ย”

            ไหนว่าขอแค่คำถามเดียว”

            ขอโทษครับ ถ้างั้นทิวานอนเถอะ เราสัญญาว่าจะเก็บของเงียบ ๆ ไม่ให้รบกวนครับ”

            เมื่อไหร่จะรู้ตัวว่าตอนนี้ก็รบกวนอยู่”

            โอเค ๆ เราไม่พูดแล้ว”

            การันต์เม้มปาก ก่อนจะนั่งลงกับพื้น เบนความสนใจจากเพื่อนใหม่มามองแผลทั้งที่มือและเท้าของตัวเอง มันเริ่มแดงจนอีกไม่นานอาจจะเกิดเป็นรอยช้ำ แต่ถ้าความเจ็บนี้แลกมากับการที่ได้พบเพื่อนใหม่ก็คุ้มเหมือนกัน พอคิดถึงก็อดแอบมองขึ้นไปไม่ได้

            ฝันดีนะทิวา”

            เสียงถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ดังซ้ำขึ้นมาอีก ถ้าเป็นเหมือนคำโบราณว่าไว้ ถอนหายใจหนึ่งครั้งอายุสั้นไปหนึ่งปี การันต์คงบาปกรรมเอามาก ๆ ที่ทำให้เพื่อนคนนี้อายุขัยน้อยลงไปหลายปีเลย

 

            ...การเริ่มต้นชีวิตใหม่หนนี้ก็ไม่แย่ เพราะทิวากรเลยนะ...

 


#ทิวาการันต์





สารบัญ 1 ตอน อัปเดตล่าสุด 12 เม.ย. 64 / 22:371 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด

ผลงานอื่นๆ ของ naree-neeranan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 นที
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 02:19

    กลับมาแล้วววววว คิดถึงมากเลยยยยยย

    #1
    0