คัดลอกลิงก์เเล้ว

เร้นแผ่นดิน (รีไรต์ สำหรับแจก E-book)

เนรัญแอนด์เดอะแก๊งค์ จะพาคุณไปพบกับเรื่องราวแถวตะเข็บชายแดนพม่า ซึ่งเคยคุกรุ่นกลิ่นดินปืนด้วยภัยสงคราม ผู้คนนับหมื่นต้องอพยพเข้าชายแดนไทย ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของคนกลุ่มเล็กๆ กับมิตรภาพอันไร้พรมแดนแห่งชาติพันธุ์

ยอดวิวรวม

2,975

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


2,975

ความคิดเห็น


103

คนติดตาม


20
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
จำนวนตอน : 32 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.พ. 59 / 21:47 น.
นิยาย 蹴Թ (õ Ѻᨡ E-book) เร้นแผ่นดิน (รีไรต์ สำหรับแจก E-book) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     
เ ร้ น แ ผ่ น ดิ น
TERRA INCOGNITA
 
Terra Incognita เป็นศัพท์ภาษาละตินทางภูมิศาสตร์ หมายถึง ดินแดนที่ไม่เป็นที่รู้จัก ไม่ปรากฏบนแผนที่โลก.. ดินแดนตกสำรวจ

ท่ามกลางคนนับพันล้านในโลกใบนี้ มีคนอีกมากที่ใช้ชีวิตอยู่กันเพียงเงียบเชียบอย่างไร้ตัวตนทางกฎหมายตามริมตะเข็บชายแดน ท่ามกลางสงครามและความขัดแย้งแห่งเผ่าพันธุ์ เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อเล่าเรื่องราวการดำรงอยู่ของคนเหล่านั้น และ....คนอีกกลุ่มซึ่งทำงานเพื่อคนเหล่านั้น นั่นคือองค์กรนานาชาติตามชายแดนไทย

โลกที่พวกเขาทำงาน ไม่ค่อยมีใครรับรู้ สำหรับเรา...นี่คือโลกอันเร้นแผ่นดิน แต่มีตัวตนจริง


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เนรัญ แอนด์เดอะแก๊งค์ แถมพกด้วยคุณทหารที่จะมาร่วมสร้างความกลมกล่อม จะพาคุณไปพบกับเรื่องราวแถวตะเข็บชายแดนพม่า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยคุกรุ่นกลิ่นดินปืนด้วยภัยสงคราม ผู้คนนับหมื่นต้องอพยพหนีภัยสงครามเข้าชายแดนไทย

ที่แห่งนั้นคือจุด เริ่มต้นของเรื่องราวแวดวงการทำงานของคนกลุ่มเล็กๆ ที่ทำงานเพื่อมนุษยธรรม การเดินทางสู่สถานที่อันเต็มไปด้วยผู้คนพลัดถิ่น  เรื่องราววุ่นวายระหว่างคนหนุ่มสาววัยทำงานในสถานที่อันห่างไกล   ความทรงจำอันดีงามที่ไม่มีวันจางหาย ทุกอย่างล้วนถูกหลอมรวมไว้ในสายใยแห่งมิตรภาพอันไร้พรมแดนแห่งชาติพันธุ์
 


 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เรื่องนี้ ค่อนข้างเป็น turning point ของตัวเองเพราะเป็นการจับคีย์บอร์ดเขียนอีกครั้งหลังจากวางมือไปหลายปีเพื่ออยู่ในโลกการทำงาน เมื่อถูกเพื่อนๆ ผลักดันให้เขียนอะไรออกมาสักเรื่อง (โดยเฉพาะเกี่ยวกับงานที่ทำอยู่) จึงฮึดเอาดินที่พอกหางหมูมานานออกด้วยการลงมือทำจริงจังสักที และตัดสินใจว่าอยากเขียนออกมาในรูปแบบที่ไม่ยึดติดกับกรอบใดๆ เขียนแบบเอาที่สบายใจ

บอกได้เลยว่าเรื่องนี้ ไม่แคร์พล็อต  ไม่แคร์สื่อ เขียนเพื่อสนอง need ของเพื่อนที่อยากลองอ่าน (และของตนเองล้วนๆ)

และเพราะเป็นนิยายที่เขียนแบบสบายๆ นี่เอง คนเขียนจึงเตรียมจะเผยแพร่ในรูปแบบ E-book ทำให้มีการปัดฝุ่นเรื่องนี้อีกรอบหนึ่งให้กระชับ ได้ใจความกว่าเดิม

----------------------------------------------------------------------------------





https://www.mebmarket.com/ebook-37922-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99


มาแล้วค่ะ อีบุ้คเล่มแรกที่จัดทำเอง (มีเพื่อนช่วยบ้างตามประสา)

ที่สำคัญ Free download ค่ะ ย้ำ เรา-แจก-ฟรี

แจกค่ะ ถ้าจะถามเหตุผลแบบง่ายๆ ก็ต้องบอกว่ามันเป็นงานชิ้นที่ “เพี้ยน” ที่สุดเท่าที่เคยเขียน ทั้งพล้อต-ธีม-องค์ประกอบ ผสมกันแบบวายป่วง  เรียกได้ว่าไม่แคร์พล้อตไม่แคร์สื่อกันเลยทีเดียว แต่...ถ้าถามว่างานชิ้นไหนที่ย้อนมาอ่านแล้วยิ้มออกมาได้ ก็ขอบอกว่าคือเรื่องนี้

 

ถ้าพูดกันตรงๆ คือคนเขียนคิดว่าเรื่องนี้ยังไม่เหมาะกับการเอาไปขาย ถ้าตอบแบบสวยๆ  ก็เพราะว่าเป็นจุดเริ่มต้นสู่ของเราสู่โลกอีบุ้ค (ที่จัดทำเองพร้อมความช่วยเหลือคนใกล้ตัว) จึงอยากเริ่มต้นจากการ "ให้" ซึ่งเรื่องนี้ก็พอเหมาะเพราะมันเป็นงานที่อ่านง่าย สบายๆ อาจไม่ได้เลิศเลออะไร แต่ก็สะท้อนความทรงจำของคนเขียนในช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อยากแบ่งปัน

 

ดังที่บอกว่าทำเองเกือบทั้งหมด (แม้จะมีบางส่วนขู่เข็ญให้คนใกล้ตัวช่วยทำ) ดังนั้น E-book เรื่องนี้จึงอาจมีอะไรขาดตกบกพร่องไปบ้าง ถ้าคนอ่านจะกรุณาแจ้งก็ตามสบายคนเขียนจะได้แก้ไข หรือถ้ามีอะไรแนะนำ บอกกล่าวกันได้เสมอค่ะ

สารบัญ อัปเดต 23 ก.พ. 59 / 21:47

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ณ พิชา จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

103 ความคิดเห็น

  1. #103 samornkwan (@samornkwan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:36
    จะอ่านได้ยังไงคะ
    #103
    0
  2. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:17
    ว้าววว
    #102
    0
  3. #101 Jarupan Noosong (@lllnyxlll) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 09:33
    ฮ๊าาาา ตอนแรกสงสารหมวดคีย์จับจิต ทำท่าเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก แต่พอได้รับวีซ่าโทรหาได้นี่ แม่ยกเฮ
    #101
    0
  4. #100 Jarupan Noosong (@lllnyxlll) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 09:22
    ฮื้อออออออออ หมวดคีย์นี่ยิงมุขแม่นขึ้นเรื่อยๆนะ มุขแม่ของลูกที่ตบเข่าฉาดกันเลยทีเดียว
    #100
    0
  5. #99 Jarupan Noosong (@lllnyxlll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 09:11
    หุ๊ยยยย หมวดคีย์นี่น่ารักน่าหยิกจังค่ะ มีการดักเอาดอกไม้ ธูปเทียนให้ด้วยอ่าาาา แหม๊ แต่หัวแฟนคลับต้งยกให้เฮียตั๋ม สุดยอดอะเฮีย จัดฉากเยอะๆน๊า
    #99
    0
  6. วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 15:52
    Nu_Nu ขออภัยที่มาเห็นความเห็นคุณช้าไปสักนิด
    อ่านแล้วเข้าใจความคับแค้นจากคนภายในเหมือนกัน เพราะมุมมองเกี่ยวกับผู้ลี้ภัยนั้นมองได้หลายมุมมาก
    บางคนไม่มีทางไปจริงๆ เจอการกดขี่ข้างในแคมป์อีก ปลัดบางคนก็อย่างที่คุณว่า นั่งตำแหน่งเพื่อกินเงิน ข่มขู่คนข้างใน (เลวบริสุทธิ์ ไม่รู้มหาดไทยปล่อยให้เป็นปลัดได้ไง อย่างว่า.. คนสอพลอก็จะอยู่ได้นาน)
    คนในแคมป์ขาดสิทธิ์พื้นฐาน พวกเค้าอยากทำงาน แต่ข้อจำกัดของผู้ลี้ภัยในไทยคือ ห้ามออกข้างนอก (ไม่อย่างนั้นจะปะปนกันแรงงานต่างชาติ ซึ่งเป็นสิ่งที่รัฐบาลไทยหนักใจ)
    แต่ในอีกทางหนึ่ง ก็ต้องยอมรับว่าคนบางคนในแคมป์นั้นไม่ได้ขวนขวายจะไปทางอื่นเลย ค่อนข้างพอใจที่จะอยู่ตรงนี้ คนหลายคนยอมรับตรงๆ เลยด้วยซ้ำว่าเข้ามาอยู่ในแคมป์เพราะมีข้าวแจกฟรี ไม่ยอมไปประเทศที่สามเพราะไม่อยากทำงาน ไม่ยอมกลับพม่าเพราะไม่มีข้าวแจก นี่คือความจริงที่คนทำงานด้านมนุษยธรรมในแคมป์ไม่ยอมรับ เพราะถ้ายอมรับก็เท่ากับว่าตัวเองไม่ได้ทำงานเพื่อคนตกทุกข์ได้ยาก แต่ทำงานกับคนที่ "ย้ายเข้ามาอยู่ในแคมป์เฉยๆ"

    คนทำงานด้านนี้นั้นมีหลายพวก ทั้งคนที่ทำด้วยใจ ทำด้วยเงิน หรืออะไรก็แล้วแต่
    ปฏิเสธไม่ได้ว่าในทุกวงการมีทั้งคนดีและไม่ดี
    บางองค์กรต้องอาศัยผู้ลี้ภัยบังหน้าเพื่อจะได้ต่อสัญญางาน ถึงขนาดมีมีองค์กรบางแห่งที่ชักชวนให้ผู้ลี้ภัยอยู่ในแคมป์ต่อ (เพราะถ้าคนไปหมด ก็จะไม่มีเงินบริจาคส่งมาให้องค์กรเหล่านี้ทำงาน)

    ในสิ่งที่คุณเขียนนั้นเราอาจจับใจความได้ไม่หมดและอาจเข้าใจคุณไม่ถูกทั้งหมด แต่ก็ยอมรับว่าสิ่งที่คุณพูดมามีความจริงมาเกี่ยว แต่ก็บอกได้เลยว่าคนที่ขึ้นชื่อว่า "ผู้ลี้ภัย" ไม่ได้เป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์ทุกคน คนบางคนก็สมควรได้รับการช่วยเหลือ แต่คนบางคนก็อาศัยจังหวะเพื่อเข้ามาอยู่ในที่ที่ได้รับอาหารฟรีเท่านั้น

    คำว่า human right นั้นเป็นสิ่งที่น่าคิด เพราะการจะเอาแนวคิดสิทธิมนุษยชนมาใช้ให้ได้เต็มที่ เราคิดว่าต้องปรับปรุงอะไรบางอย่าง เพราะโดยแนวคิดแล้ว human right มีมุมมองที่เป็นตะวันตกค่อนข้างสุดโต่ง และเป็นแนวคิดที่ไม่มีการประณีประนอม ต่างกับสังคมเอเชียที่ต้องการการตีความแบบยืดหยุ่น

    = = =

    Esperanza>> จ้า งานที่เคยทำก็แนวนี้ ปัจจุบันก็ยังอยู่แนวนี้ แต่ตอนนี้งานด้านนี้กำลังเริ่ม slow down ลงแล้วล่ะเพราะในไม่ช้าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในพม่า และการส่งคนเหล่านี้กลับคือแผนการที่กำลังจะเกิดในอนาคต จะใกล้หรือไกลค่อยว่ากันอีกที
    ส่วนนางเอกพี่แต่ละคนนี่.. อยากจะสร้างให้ต่างกันนะ แต่คนอ่านหลายคนเลยที่บอกว่า.. นางเอกพี่มันจะแรงๆ เหมือนกัน เฮ้อ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2555 / 15:59
    #98
    0
  7. #97 Esperanza (@ploy_ch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 21:13
    อีกครั้งค่ะ มันใช่เลย!!!

    คราวนี้หมายถึงพระเอกนะคะ ขอคมๆ เข้มๆ มีเครื่องแบบ

    ถูกใจมากมาย ได้ความรู้ด้วย

    งานก่อนของพี่ณ พิชาเป็นแบบนี้รึเปล่าคะ
    #97
    0
  8. #96 Esperanza (@ploy_ch) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 20:55
    อ๊าาา อย่าเพิ่งเหนื่อยนะคะกับคำว่า

    นางเอกของพี่... มันใช่เลย!!!
    #96
    0
  9. #95 Esperanza (@ploy_ch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 20:43
    ยะ!! เรื่องนี้ นางเอกของเราเจ๋งจริงๆ

    เอาเรื่องไม่น้อยนะเนรัญ
    #95
    0
  10. #94 Nu_Nu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2554 / 13:24
    อย่าพูดถึงแค่ทหารพม่าเลยที่ทำร้ายพวกเขา เพราะว่าสิ่งที่เราเห็นนั้นคนในแคมป์แม่หละพวกเขายังทำร้ายกันเองเลย มีปัญหากันเยอะแยะมากมายในแม่หละแคมป์แต่ก็เห็นจะมีใครเข้าไปช่วยเหลือในการแก้ไขปัญหาเหล่านั้นเลย อีกอย่างเมื่อมี องกรค์ เกี่ยวกับ human right เข้ามาช่วยเหลือก็ยิ่งทำให้ผู้คนในแคมป์ได้เรียนรู้สิ่งเหล่านั้นไปทำลายกันเอง จาก1 กรณีที่เจอมา คือ มีการยืมเงินกันซึ่งเงินจำนวนนี้ อยู่ที่ตัวเลข 7 หลัก ก่อนหน้านี้ไม่มีการทำสัญญาแต่พวกเขาทุกคนก็ได้มีการคืนเงินที่ยืมมาเสมอ แต่มาในตอนนี้แล้วพวกเขาได้เอา สัญญาขึ้นมาเพื่อที่ไม่อยากจะใช้หนี้ที่ยืมไป ซึ่งเข้าไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ที่อยู่ในแคมป์แต่ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในจุดนี้ แม้กระทั้งปลัดที่อยู่ในแม่หละแคมป์ก็ไม่เคยคิดจะหาทางช่วยเหลือ ซึ่งก่อนหน้านี้ก็มีปัญหาเกี่ยวกับเงินปลอมซึ่งคนข้างนอกเข้ามาแลกเงินในแม่หละแคมป์ และคนในแม่หละแคมป์ให้แลกนั้นเป็นเงินจริง แต่เงินที่ได้มาเป็นเงินปลอม ซึ่งคนในแม่หละแคมป์นั้นไม่รู้และได้ใช้เงินนั้นไปซืัอของจึงได้รู้ว่าเงินนั้นเป็นของปลอม จึงไปแจ้งกับปลัดให้ช่วยเหลือ ซึ่งทางตำรวจไทยก็ได้จับคนร้ายคนนั้นได้แต่กลับปล่อยไป ซึ่งกลับกันพวกเขาเหล่านั้นกลับมาจับคนในแคมป์ ซึ่งเขาไม่ได้รู้เรื่องเงินปลอมนั่นเลย พวกเขาจับคนร้ายได้แต่กลับปล่อยไป เพื่ออะไร แล้วเข้ามาจับคนที่ไม่ได้ทำผิดเพื่ออะไร มีหลายต่อหลายกรณีที่ไม่เคยเห็นองค์กร หน่วยงาน หรือ รัฐบาลได้เข้าไปให้ความช่วยเหลือในส่วนนี้เลย มีคนมีอำนาจมากมายแต่กลับทำร้ายคนที่อ่อนแอ คนที่ต้องการความช่วยเหลือ แล้วจะมีคนพวกนี้ไปเพืออะไรกัน จะต้องมานั่งจ่ายเงินเดือนให้พวกเขาทำไมกันพวกเขาไม้ได้ทำให้สังคมในแคมป์ดีขึ้นเลย แต่มันยิ่งทำให้ผู้คนในแคมป์ที่ไม่มีจะกิน ไม่มีดินแดนของตนเอง หลายๆคนที่หน้าสงสารกลับแย่กันไปใหญ่ ผู้คนภายนอกมองว่าเขาสกปรก น่ารังเกียจ น่ารำคาญ เป็นตัวก่อปัญหา แต่ผู้คนภายนอกกลับนั่งกินเงินเดือนจากการที่พวกเขาเข้ามาอยู่ในไทยพวกเขาทำให้เรามีงานทำ และเงินเดือนสูงมาก แต่ในจิตใจนั้นกลับไม่ได้เห็นถึงสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ไม่ได้เห็นถึงความเจ็บปวดของพวกเขา ไม่ได้อยากช่วยเหลือเขาจริง แค่ต้องการเงินจากการทำในสิ่งเหล่านี้เท่านั้น คนที่เลวแบบนี้สักวันก็จะเจอจุดจบยิ่งกว่าที่พวกเขาเป็น ส่วนฉันแค่อยากให้พวกเขาได้อยู่อย่างมีความสุข ได้ไปในที่ๆพวกเขาอยากไป การกินอยู่ที่ดีขึ้น โลกเรานี้ทุกวันนี้ที่เราเห็นนั้นเป็นเพราะมนุษย์ที่เห็นแก่ตัวอย่างเรานี่แหละ
    #94
    0
  11. วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 10:46

    น้องกอเตย เป็นตอนพิเศษที่เจียดเวลาเริ่มน้อยนิดมาเขียนจ้า ดังนั้นมันอาจเขียนไม่ดีมาก (พี่เองยอมรับ) แต่ก็ไว้อ่านเล่นๆ

    คุณพุ่มไม้ฯ (ความจริงตามไปตอบในไอดีคุณพุ่มแล้ว) ขอบคุณที่แวะอ่านค่า

    #93
    0
  12. #92 กอเตย
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2554 / 22:52
    ^_________________^ พึงเข้ามาอ่านตอนนี้ หนูซีมีลูกแล้ว ><

    แสงฉาน ขอแต่งงานได้แปลกมากๆๆๆ แต่ซึ้งดีค่ะ ชอบๆๆๆ





    #92
    0
  13. วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 10:35

    กะรี๊ดดดดดด  สันสกฤต มีน้องแล้ว
    ส่วนแสงฉาน....แม่เจ้า...ขอแต่งงานได้แบบ  ตะล่อมหน้าตายดีจริงๆ
    ชอบมากค่า~ ตอนพิเศษตอนนี้ ปลื้มๆ

    #91
    0
  14. วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 19:46
    ป่องกลางซะแร้ว...ยัยซีเอ๊ย
    #90
    0
  15. วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 17:21

    ขออภัยหากเรื่องต้องการการขัดเกลา
    แต่ตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจทำอย่างอื่นแย้ว ปลีกมาเขียนแบบรวดเร็วได้นี่ก็ถือว่าละเลยหน้าที่ตรงหน้าเอาการ
    (คือจริงๆ ตัวคนเขียนมันบริหารเวลาไม่เป็นเองมากกว่านะ หึๆ)

    #89
    0
  16. วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 07:44
    คุณเพื่อนเดี๋ยวส่งกระดาษทรายไปให้...ขัดๆเกลาๆ
    #88
    0
  17. วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 04:22

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ถูกใจมากมาย ขอบคุณมากๆ ที่จัดตอนนี้ให้นะคะ

    #87
    0
  18. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 19:46
    คนเขียนขอพักยกการเขียนสักพักจ้า
    แต่ถ้าว่างจะหาเวลาเจียดมาเขียนอะไร แนวแปลกๆ อย่างนี้ล่ะ
    ขอบคุณมากที่แวะมาถามถึงนะคะ
    #86
    0
  19. #85 กอเตย
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 10:15
    คิดถึงหมวดคีย์ กับหนูรันจัง ^^



    คิดถึงwriter ด้วยค่ะ

    รีบกลับมาเขียนนิยายต่อน๊า จะรออ่านค่ะ





    ^____^
    #85
    0
  20. #84 กอเตย
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 10:15
    คิดถึงหมวดคีย์ กับหนูรันจัง ^^



    คิดถึงwriter ด้วยค่ะ

    รีบกลับมาเขียนนิยายต่อน๊า จะรออ่านค่ะ





    ^____^
    #84
    0
  21. วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 13:27
    น้องกอเตย
    สงสัยพี่เขียนไม่เคลียร์จริงๆ ล่ะคะ เป็นว่าพระเอกเรียนปีสุดท้ายของโรงเรียน
    (หลักสูตรเค้าเรียนจบมาก็ ป.ตรี ใช่ไหมคะ) แต่สงสัยพี่เขียนไว้ว่า "เตรียม" นะคะ (เดี๋ยวแก้ให้)
    ซึ่งจริงๆ ต้องไม่ใช่ระดับรวมเหล่า มันต้องเข้าสู่กระบวนการโรงเรียนทหารเค้าแล้ว
    ดังนั้นอายุสองคนนี้ก็จะใกล้ๆ กันค่ะ (แถมถ้าพระเอกสอบเข้าช้า อายุก็จะมากกว่านิดหน่อย)

    หึๆ จะเห็นได้ว่าดังนั้นเรื่องนี้ไม่เน้นพระเอกเลย เพราะเราไม่เอาเป็นหลัก 
    เราเอางานเพื่อมนุษยธรรมและมิตรภาพ

    ยังไงก็ขอบคุณที่บอกกล่าวกันจ้า เรื่องนี้พี่เขียนไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้กะจะเผยแพร่หรือรวมเล่ม

    อยู่ ม 5 เหรอจ๊ะ ตั้งใจเรียนนะคะ ถ้าอยากเรียนรั้วเหลือง-แดง ก็ขอให้สมความตั้งใจ
    ถึงตอนนี้จะย้ายไปรังสิตกันหมด แต่ก็เชื่อว่าจิตวิญญาณ มธ. จะยังคงเดิม
    #83
    0
  22. #82 กอเตย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 21:47
    คุณ ณ พิชา มีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับบทนี้ (ตอนที่ 1)



    พอดีแนะนำให้เพื่อนเค้าเข้ามาอ่าน

    เพื่อนเค้าบอกว่า ถ้าในตอนนี้นางเอกอยู่ปีสี่ แต่พระเอกยังอยู่เตรียมทหารอยุเลยอ่ะ

    คือเตรียมทหารจะเป็นเหมือน ม.ปลายอ่ะค่ะ แล้วก้อเรียนตามเหล่า เช่น นายร้อยจปร. อีกสี่ปีเหมือนมหาลัย อ่าค่ะ

    คือถ้าตอนนั้นนางเอกอยุปีสี่ แต่พระเอกอยุเตรียมทหาร นางเอกก้อจะอายุมากกว่าพระเอกอ่าค่ะ



    ถ้าเข้าใจผิดไปก็ขอโทษด้วยน่ะค่ะ ^*^
    #82
    0
  23. #81 กอเตย
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 20:38
    ขอให้ประสบความสำเร็จกับการเรียนปริญญาโทน่ะค่ะคุณ ณ พิชา



    ส่วนหนูก็จะตั้งใจเรียน ^^ ตอนนี้อยู่ม.5 (เปิดเผยอายุและ)

    อยากจะไปเป็นลูกแม่โดมคร่าาา



    แล้วจะติดตามผลงานต่อๆไป



    สู้ๆค่ะ ^__^
    #81
    0
  24. วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 11:05
    คุณปุ้ย คุณกอเตย
    ขอบคุณที่แวะมาอ่านจ้า ดีใจมากๆ ที่ได้รับคำแนะนำ หรือคำชมจากคนอ่าน

    ต่อจากนี้ คนเขียนขอจำศีลสักพักล่ะค่ะ 
    #80
    0
  25. #79 กอเตย
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 09:10
    ขอบคุณมากๆๆๆๆค่ะ สำหรับตอนพิเศษ ^______^





    และทุกๆตอนของเรื่องนี้ มีความสุขมากที่ได้อ่านเรื่องนี้



    จะติดตามผลงานต่อไปน่ะค่ะ



    สู้ๆๆค่ะ
    #79
    0