ย้อนเวลาแก้ไขชะตาชีวิต

ตอนที่ 81 : ทักษะคลุ้มคลั่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

เมื่อพูดจบฮิมเลือกที่จะลุกออกมาให้พวกเขาตัดสินใจเลือกทางของตัวเอง หากตัวเขาไม่สามารถปกป้องอสูรทั้ง 6 ได้จริงๆเขาก็มีทางออกอยู่ในใจแล้ว ถึงพวกผู้อวุโสจะคิดฆ่าเขาเพราะเขาเป็นลูกครึ่งมนุษย์ที่อ่อนแอแต่อสูรทั้ง 6 นั้นเป็นอสูตรเต็มตัวคงไม่เป็นอะไรหากจะไปอยู่ในมิติคู่ขนาน

....................

อีกมุมนึงของโลก ค่ำคืนที่มีหมอกทึบเสียงกรีดร้องดังก้องทั่วพื้นป่า หญิงสาวร่างบางในชุดเดสสีขาวใบหน้าอ่อนหวานรูปร่างดูเย้ายวน ปีกนกที่กลางอยู่ด้านหลังทำให้เธอสูงส่งดังนางฟ้าแต่เพียงพริบตาถัดมาดวงตาของเธอเริ่มแดงสดดั่งเลือดเต็มไปด้วยความเย็นชา เหล่าอสูรที่ดิ้นรนเมื่อจนมุมเริ่มหันมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอด เหล่าอสูรต่างพุ่งเข้าใส่สู้สุดกำลังที่มี 


เส้นผมสีดำพริ้วไหวตามสายลมและการขยับตัวราวกับเทพธิดากำลังร่ายรำอยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่อาจมองมันว่าสวยงามนักเพราะเมื่อมองดูอย่างเต็มตาจะเห็นร่างของเหล่าอสูรล้มลงรอบๆกายเธอ เธอกลับไปมีใบหน้าอ่อนหวานอีกครั้งหลังอสูรตัวสุดท้ายล้มลงแต่ด้วยตอนนี้ชุดเดสขาวของเธอเต็มไปด้วยเลือดกลับชวนให้ขนลุกแทน


"ยังงดงามเช่นเดิมเลยนะขอรับ ท่านฮันนาห์"เสียงนุ่มทุ่มดังขึ้นพร้อมเสียงปรมมือสองสามครั้ง

"มัวทำอะไรกัน กับขยะพวกนี้ยังต้องให้ข้าลงมือ"ฮันนาห์พูดขึ้น

"ขออภัยท่านหญิง แต่หากต้องการเห็นความสง่างามที่สุดของท่านคงมีแต่ช่วงเวลาเช่นนี้เท่านั้น"ชายคนเดิมพูดขึ้นด้วยเสียงสุภาพแต่ก็มีความหยอกล้อปนมาด้วย

"เบนจามิน! หากยังไม่หยุดพูดจาแบบนี้รายต่อไปอาจเป็นเจ้า"เสียงเย็นยะเยือกของหญิงสาวดังขึ้น

"โอ้!! ขอประทานอภัย :)"เบนจามินกล่าวขึ้นก่อนที่จะหายไปจากตรงนั้น

"ท่านฮันนาห์ เมื่อห้าวันก่อนมีอสูรบางกลุ่มหลบหนีไปได้ระหว่างการล่า"ชายคนหนึ่งปรากฏไม่ห่างจากเธอมากนักพูดขึ้น

"พวกหนูสกปรกหนีเร็วขนาดนั้นเลยหรือไงพวกเจ้าถึงกับตามไม่ทัน"ฮันนาห์ถามขึ้น

"พวกนั้นหนีเข้าไปในเขตุครอบครอง"ชายคนนั้นรายงาน

"บ้าจริง! ปล่อยพวกมันเข้าไปในนั้นได้ยังไง"ฮันนาห์เสียงดังขึ้น

"ขอบอภัย แต่แผ่นดินกว้างใหญ่มีโอกาศน้อยที่มันจจะเจอกับสายเลือดผู้ดูแล"ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ

"ส่งอสูรตามมันไปล่าออกมาฆ่ามันนอกเขตุ"ฮันนาห์พูดขึ้น

"ครับ"หลังจากพูดจบ

"เจ้าเชื่อเรื่องสายเลือดผู้ดูแลตามตำนานจริงๆหรือไงฮันนาห์"เสียงสายหนึ่งดังขึ้น

"หรือเจ้าไม่เชื่อเฟรยา...หากเจ้าไม่เชื่อก็ลองไปที่นั้นแล้วกลับมาบอกข้าอีกครั้งว่าที่นั้นไม่มีสายเลือดผู้ดูแล"ฮันนาห์พูดขึ้น

"เจ้าลองไปเสนอปลดพื้นที่ครอบคองออกจากสภาซิแล้วข้าจะไปที่นั้น"เฟรยาพูดขึ้น

"หึ!"ฮันนาห์เพียงส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เธอรู้ว่าตอนนี้หลายคนในสภาต่างไม่เชื่อเรื่องสายเลือดผู้ดูแลแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปที่นั้นอย่างมากก็ติดตามผลจากพวกชั้นต่ำ 

"สิ่งที่ทางสภากังวลอยู่ตอนนี้ลดพื้นที่ลงไปมาก เหลือเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นก็สรุปได้แล้วว่ายังมีสายเลือดผู้ดูแลอยู่จริงๆหรือเปล่า"เฟรยาพูดต่อ

"เอาไว้ถึงเวลานั้นจริงก่อนเถอะเฟรยา"ฮันนาห์พูดขึ้นพร้อมหันหลังให้เฟรยา

แต่ภายในใจของฮันนาห์เชื่ออย่างสนิทว่ายังไงก็ยังคงมีสายเลือดผู้ดูแลอยู่ เหมือนดังสายเลือดเทวทูตที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ...ถึงจะเป็นสายเลือดของเทวทูตตกสวรรค์ก็ตาม

.................................
เช้าวันรุ่งขึ้นการก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่นกลุ่มนักศึกษารวมกับคนงานของฮิมช่วยกับสร้างโรงเรือนสำหรับเด็ก เดม่อนออกจากหมู่บ้านกลับเข้าเมืองพร้อมกับรถที่ฮิมเอามาเพื่อไปเตรียมเรื่องการติดตั้งเครื่องกรองน้ำ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี...3วันถัดโครงการที่พวกรุ่นพี่เตรียมมาเสร็จเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงเครื่องกรองน้ำที่จะตามมาทีหลังแต่ถึงยังไงก็แน่ใจได้ว่ามันจะต้องเสร็จแน่นอนแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องออกค่าย

"ลงไปแล้วพวกมึงจะทำอะไรว่ะ"แบงก์ถามขึ้นขณะที่เดินไปที่รถ

"นอน/นอน/ไปอิตาลี่"ฉลามกับปุญตอบเหมือนกันส่วนฮิมต้องไปหาแม่ที่อิตาลี่

"ทันเหรอว่ะเดี๋ยวก็เปิดเรียนแล้ว"แบงก์หันไปทามฮิม

"กูไม่ต้องเข้าเรียนเผื่อมึงลืม"ฮิมตอบกลับ

"ดีสัส"แบงก์ตอบกลับ

"อธิการบอดีบอกทุกคนไม่ต้องเข้าก็ได้ไม่ใช่หรือไง"ฮิมถามขึ้น

"ไม่เข้าก็ได้แต่ถ้าเข้าก็ได้คะแนนเพิ่มไงมึง แล้วปกติพวกกูเข้าเรียนยังไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วถ้าไม่เข้ามึงคิดว่าพวกกูจะรอด"แบงก์ตอบกลับ

"งั้นมึงก็ตั้งใจเรียนไป"ฮิมตอบกลับ

"กูขอของฝากด้วย"ฉลามพูดขึ้น

"เออนั้นดิไหนๆมึงก็ไปแล้วของฝากเพื่อนด้วย"แบงก์พูดขึ้นอีกเสียง

"เดี๋ยวกูซื้อเส้นพาสต้าแห้งมาฝาก"ฮิมตอบกลับ

"เส้นพาสต้าแห้งซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีขายไหมมึง"แบงก์พูดขึ้น

"ให้ความเป็นอิตาเลียนแท้ๆไงมึง"ปุญพูดขึ้นพูดไปขำ พวกเข้าคุยไรสาระกันอีกพีกหนึ่งก็มาถึงที่รถ

....................
นายครับ สวัสดีคค่ะนาย กลับมาแล้วเหรอครับนาย เสียงทักทายดังขึ้นตลอดทางที่ฮิมเดินตลาดนั้นชุมชนในช่วงเย็นเรียกสายตาของหนักท่องเที่ยวได้ตลอดทางและนั้นก็ตามด้วยเสียงซุบซิบพูดคุยถึงตัวเขา แต่ฮิมก็ไม่ได้สนใจกลับมองความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นของตลาดเริ่มมีสินค้าท้องถิ่นงานฝีมือออกมาขายบ้างแล้ว หลังจากตรวจดูความเรียบร้อยก็กลับไปที่ห้องทำงาน

"มีอะไรติดขัดไหม"ฮิมถามขึ้น

"ที่บริษัทไม่มีปัญหาอะไรครับส่วนที่ไร่เห็นลูกน้องเสี่ยดนัยมาวนเวียนแต่ก็ไม่มีอะไรติดขัด"เชสพูดขึ้นเพราะเดม่อนตามฮิมไปเชสเลยต้องดูแลทั้งหมด

"ไม่มีก็ดีแล้วฝากดูแลด้วยนะ อีกไม่กี่วันฉันจะไปอิตาลี่แต่ก่อนหน้านั้นฉันมีธุระถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันให้นายตัดสินใจได้เลย ถ้าตึงมือจริงๆก็ติดต่อลุงศักดิ์"ฮิมพูดขึ้นเพราะที่ที่เขาจะไปคือโลกอีกมิติหนึ่งซึ่งแน่นอนว่าไม่มีทางติดต่อได้

"ครับ"หลังจากเชสรับคำก็ออกจากห้องไป

'นายจะไปที่นั้นใช่ไหม'เสียงใสของมิร่าดังขึ้น

'ใช่ ฉันอยากรู้ว่าตัวเองพัฒนาขึ้นมากน้อยแค่ไหน'ตั้งแต่ฮิมฝึกตนอยุ่ในมิติตัวเองถึง13ปีเขาก็อยากรู้ว่าตัวเองพัฒนาไปมากน้อยแค่ไหน

....RRRRRRR.....เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนดต๊ะดังขึ้น

"(ครับ")ฮิมรับสาย

"(โรสนะคะพี่ฮิม เอ่อ...คือคุณลุงให้โรสถามว่าพี่จะมาอิตาลี่เมื่อไหร่ค่ะ)"เสียงปลายสายดังขึ้นฟังแล้วเหมือนกำลังลังเล

"(คิดถึงเหรอครับ)"ฮิมไม่ได้ตอบแต่กลับถามคำถามกลับไป

"(ใคร..ไม่ได้ได้คิดถึงสักหน่อย)"เสียงปลายสายดังกลับมาอย่างเหวี่ยงๆตามนิสัย

"(ก็คนให้โทร นึกว่าพ่อจะคิดถึงพี่เห็นคราวก่อนบอกว่าคิดถึง"ฮิมพูดขึ้นพร้อมพยายามกลั้นขำ

"(พี่ฮิม...โรสไม่รู้อยากรู้ก็ไปถามคุณลุงเอา แค่นี้นะคะ)"น้ำเสียงแง้งอลดังมาตามสาย

"(ไม่อยากรู้แล้วหรือไงว่าพี่จะไปเมื่อไหร่")

"(...มาเมื่อไหร่ค่ะ")โรซินเงียบไปพักก่อนจะถามขึ้น

("อีกสักพักครับ พี่มีธุระต้องจัดการแต่ไปก่อนคริสมาสแน่นอน")ฮิมตอบกลับ

("พี่จะอยู่ฉลองคริสมาสที่อิตาลี่")เสียงโรซินดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

("ครับพี่กะไว้แบบนั้น")หลังบอกออกไปแบบนั้นก็เหมือนโรซินจะอารมณ์ดีขึ้นและเป็นฝ่ายเล่าเรื่องที่ตัวเองกลับไปให้ฮิมฟังอีกเป็นชั่วโมง ก่อนที่จะว่างสายไป


'ให้ฉันติดต่อโบการ์ดไหม'เสียงของมิร่าดังขึ้นหลังจากฮิมวางสายจากโรซินแล้ว

'หมอนั้นให้เบอร์ไว้นี้นาแต่ฉันว่าฉันไปคนเดียวดีกว่า'ฮิมพูดขึ้น

'ทำไมล่ะเก็บเป็นปาร์ตี้น่าจะเร็วกว่า"มิร่าถามขึ้น

'ฉันอยากพิสูจน์ตัวเอง'ฮิมพูดขึ้น

หลังจากคิดทบทวนดูแล้วฮิมก็โทรบอกเชสว่าตัวเองจะไปธุระแล้วออกไปที่สนามใต้ดินทันที ทันทีที่ฮิมไปถึงสนามก็ได้รับการตอนรับอย่างดีแต่ดูเหมือนเหล่าปีศาจจะมีมากขึ้นมาจากเดิมอยู่บ้างและตัวเหมือนจะรู้จักฮิม ฮิมไม่ต้องเสียเวลารออยู่ๆฟีนิกซ์ก็โผล่มายืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว ฮิมขอให้พาเขาไปที่ป่าต้องสาปฟีนิกซ์ไม่ถามอะไรเหมือนรู้อยู่แล้วว่าฮิมต้องเข้าไปในนั้นอีกครั้ง

ฮิมและฟีนิกซ์มายืนอยู่หน้าแนวป่าต้องสาป มันยังเหมือนเดิมเป็นป่าที่มืดครึ้มด้วยต้นไม้ใหญ่ขึ้นตระหง่านดังป้อมปราการขวางหน้า ฮิมไม่รอช้าพุ่งเข้าไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ผ่านแนวทุ่งหญ้าก็เป็นป่ารกทึบอีกครั้งไม่นานฮิมก็หลุดมาที่ทะเลลาวาสนถาที่เป้าหมาย ความร้อนของมันในครั้งนี้ไม่ทำให้ฮิมเกิดเหงื่อซึมเหมือนครั้งที่แล้ว


ปัง...บึ้ม...บึ้ง...ฮิมสาดสกิลลูกศรมานาไปทั่วหวังเรียกอสูรเฝ้าเขตแดนออกมา   โฮก!!..ราชสีห์เพลิงตัวปรากฏขึ้นพร้อมเสียงร้องคำรามที่ดังลั่นฟ้า ความแปรปวนของสภาพอาการเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวสายฟ้ากระหนำลงสู่พื้นดินดั่งฟ้ากำลังพอโรธ หลังเหตุฟ้ากระหนำสู่พื้นดินจบลงท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งเมฆฝนยังคงมีสายฟ้าที่พาดผ่านท้องฟ้าสีแดงให้เห็นเป็นเบื้องหลังราชสีห์เพลิง


"หึ! ออกมาซักที"ฮิมพูดขึ้นแต่ยังไม่ทันตั้งตัว บึ้ม!! ราชสีห์เพลิงสร้างเปลวเพลิงรอบๆตัวก่อนจะพุ่งเข้าหาฮิมที่ยืนอยู่ทันทีแต่โชคิดีที่ยังหลบได้ทัน

ตูม!!ราชสีเพลิงโดดตามร่างของฮิมแทบจะทันที บริเวณรอบๆที่ราชสีห์เพลิงกระโดดตามฮิมไปก่อให้เกิดหลุมและมีเปลวเพลิงไปด้วยทุกที

"โว้...ไม่ให้ตั้งตัวกันเลยหรือไง"เสียงฮิมดังขึ้น พรึบ!!รอบตัวราชสีห์เพลิงก่อเกิดเปลวเพลิงแดงฉานที่แรงขึ้นกว่าเดิม

"โกรธเหรอ โกรธแล้วสินะ :)"ฮิมพูดขึ้นหลังจากเห็นเปลวเพลิงนั้น 

ตูม!!เสียงดังสนั่นเมื่อฮิมเรียกใช้ถุงมือที่ได้รับมาพร้อมกับดาบคาตานะเล่มงาม ทั้งสองต่างเผชิญหน้า ราชสีห์เพลิงคำรามก้องพร้อมเกร็งร่างของตน ทางฮิมเองก็ยกดาบในมือขึ้นมา พริบตานั้นทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่กัน ตูม!!ราชสีห์เพลิงฟาดกรงเล็บใส่ฮิมอย่างรวดเร็วแต่ฮิมยกดาบขึ้นป้องกันไว้ได้พร้อมเหวี่ยงดาบลงพื้นทำให้ราชสีห์เพลิงปลิวไปกระแทกหินผาด้านหลัง 

ราชสีห์เพลิงตั้งหลักได้พุ่งเข้าใส่ฮิมอีกครั้ง ทั้งสองผลัดกันโจมตีผลัดกันป้องกันราวเกือบสองชั่วโมง และเป็นอีกครั้งที่ฮิมสามารถเหวี่ยงราชสีห์เพลิงอัดกระแทกกับหน้าผาได้สำเร็จ  


ฟุบ!! ฮิมห่อหุ้มตัวด้วยออร่าสีขาวขุ่นไว้อย่างรวดเร็วในระหว่างที่ฮิมพุ่งติดตามไปยังราชสีห์เพลิง ฉึก! ขาหน้าทั้งสองของออร่าเสียบเข้าไปที่หัวใจของราชสีห์เพลิงพร้อมทั้งทักษะกลืนกินเริ่มทำงานทันที


'นายดูดกลืนพลังมากเกินไปแล้วฮิม'เสียงใสของมิร่าดังขึ้นแต่ทว่ามันเบาเกินกว่าฮิมจะรับรู้ 

ด้วยราชสีห์เพลิงเป็นถึงอสูรเฝ้าเขตุแดนจึงมีการฉุดกระชากของพลังอยู่บ้างทำให้ฮิมต้องใช้สมธิและพลังในการกลืนกิน แต่ฮิมก็สามารถกลืนกินได้ทั้งหมดแต่ในระหว่างที่ฮิมใช้ทักษะกลืนกินในช่วงสุดท้ายอยู่นั้นก็เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น ทักษะกลืนกินเกิดการคลุ้มคลั่งขึ้น 


อ๊า...อ๊าก...เสียงร้องของฮิมดังขึ้นหลังจากดูดกลืนพลังของราชสีห์เพลิงจนหมดและมันลุกลามไปถึงพลังรอบข้าง ความปวดแสบปวดร้อนเข้าโจมตีฮิมอย่างรวดเร็ว


"มิ...มิร่า"เสียงเรียกขาดช่วงดังขึ้น

'พยายามอยู่'เสียงใสของมิร่าตอบกลับ 

พลังของราชสีห์เพลิงไหลเข้ามาในตัวของฮิมมากมายและรวดเร็ว ด้วยร่างกายที่เป็นครึ่งมนุษย์มันออกจะเกินขีดจำกัดไปมากถึงจะผ่านการฝึกฝนหรือเพิ่มเติมสถานะมาแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นทักษะกลืนกินเกิดคลุ้มคลั่งดูกลืนพลังจากสิ่งรอบตัวเข้ามาเพิ่ม


'นายคงต้องเสียงเงินมากหน่อยนะ'มิร่าพูดขึ้นก่อนที่จะมีลูกแก้วขนาดเท่าลูกกอล์ฟเกิดขึ้น 

มันดูดพลังรอบๆแข่งกับทักษะกลืนกินและมันเร็วกว่ามากเพราะร่างกายฮิมเต็มไปด้วยพลังแล้วทักษะกลืนกินก็เหมือนกับพยายามยัดพลังเข้าไปเพิ่มการกลืนกินเลยเป็นไปได้ช้า แต่ลูกแก้วนั้นว่างเปล่ามันจึงดูดได้รวดเร็วผ่านไปกว่า 10 นาทีทักษะกลืนกินจึงสงบ อั๊ก...ฮิมกระอักเลือดคำโตก่อนจะทรุดลงไปนอนกับพื้น

'ฮิมนายเกิดความเสียหายกับร่างกายเกิน80% ฉันจะเร่งการรักษา...ไม่ไหวนายคงต้องเข้าสู่สภาวะจําศีล'เสียงของมิร่าดังขึ้นพร้อมใยแมงมุมที่ออกมาจากร่างกายของฮิมโอมล้อมตัวฮิมเอาไว้

'ฟื้นฟูเซลนับถอยกลัง 100%...'


การคลุ้มคลั่งของทักษะที่เกิดขึ้นทำให้เขตุของหุบเขาลาวาเกือบมอดดับ สัตย์อสูรกว่าครึ่งร้อยที่อยู่ในระยะ50 กิโลเมตรล้วนถูกกลืนกินทำให้เขาต้องเข้าสู่ภาวะจำศีลมันเป็นอันตรายอย่างมากต่อตัสฮิมแต่นั้นอาจไม่ใช่อันตรายเดียวที่ฮิมจะได้รับ 


ตอนนี้การมีตัวตนของฮิมในป่าต้องสาปกระจายออกไปด้านนอกป่าไปถึงยังเขตุอาศัยของผู้คนในมิติแห่งนี้


เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนทำ พลังกลืนกินที่มีอยู่ในกลุ่มพิเศษนั้นว่าหน้าหวาดหวั่นแล้ว แต่คลื่นพลังกลืนกินที่พวกเขาสัมผัสได้น่าหวาดผวาอย่างไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนนั้นคือคำถามที่เกิดขึ้นและก็เป็นหน้าที่ของชนชั้นปกครองต้องหาตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น


"แบ่งกลุ่มล่ะ 10 คน ตรวจดูให้ทั่วป่า"ชายวัยกลางคนผิวสีแทนพูดขึ้น


"ขอรับ"เสียงตอบรับของคนนับร้อยดังขึ้น 


หลังจากนั้นก็เริ่มการค้นหา ถึงจะรู้สึกถึงขุมพลังนั้นมาจากป่าต้องห้ามแต่ไม่อาจชี้ชัดได้ว่ามาจากเขตุใด เหตุที่ต้องใช้คนมากมายขนาดนี้ไม่ใช่แค่รู้สึกถึงพลังที่มากมายเพียงแค่นั้น พวกเขายังเตรียมตัวสำหรับการที่เข้าไปแล้วจะไปโผล่เขตุใดของป่าด้วย


.......................................


"ไม่คิดว่าเจ้าจะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้"เสียงชายชราดังขึ้น


"ไม่ใช่ใจกล้าแต่มันหยุดไม่ได้ ตายแล้วหรือยังน๊า"ฮิทพูดขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนพร้อมเอามือรองหัวตัวเองในขณะที่นอนอยู่บรพื้นนุ่มๆ


"ไม่ถึงกับตายหรอกเด็กคนนั้นพยายามช่วยเจ้าอยู่"


"เด็กคนนั้น?"ฮิมพูดขึ้นพร้อมกับลุกไปยืนข้างๆชายชรา


"มิร่า!?"เสียงฮิมดังขึ้นทั้งสงสัยและแปลกใจที่เขามองเห็นมิร่าเดินวนไปวนมารอบๆรังไหมสีขาว


"...คุณผมถามอะไรหน่อย"ฮิมพูดขึ้น


"เรื่องเด็กน้อยนั้นเจ้าจะรู้ในสักวันคงอีกไม่นาน และที่ข้าเลือกนางเพราะมันคือชะตา อ้อข้ามีเรื่องจะเตือนเจ้า ทุกความต้องการและการร้องขอล้วนต้องแลกมาด้วยสิ่งที่เท่าเทียมหรืออาจจะจ่ายแพงกว่าระวังไว้ด้วย"ชายชราพูดขึ้น


"คุณหมายถึงอะไร"ฮิมถามขึ้น


"หลายๆอย่างสิ่งที่ได้มากับค่าตอบแทนที่ต้องเสียไป"


"จะระวัง ว่าแต่มาหาทั้งทีมีอะไรแถมให้ไหม"ฮิมพูดขึ้น


"ไม่มี แต่ที่นี้จะช่วยเยียวยาวิญญาณเจ้า ถ้าติดขัดอะไรเจ้าก็มาหาข้าที่นี้ได้ ดูเหมือนของฝากจากบรรพบุรุษจะทำให้เจ้าเข้ามาที่นี้เองได้"ชายชราพูดขึ้น


"คุณไม่ได้เรียกผมมาหรอ"ฮิมถามขึ้น ชายชราได้แต่ส่ายหน้า


"มีวิธีไหนจะทำให้ร่างกายของผมรับพลังมหาศาลนั้นได้บ้าง...คุณน่าจะช่วยผมหน่อยนะเพื่อผมจะมีโอกาสชนะการประลองมากขึ้น"ฮิมพูดขึ้น


"พัฒนาและฝึกฝนให้ข้ามขีดจำกัดขึ้นไปอีก ไม่แน่ในภายภาคหน้าอาจมีตัวช่วย"ชายชราพูดขึ้น


"คุณหมายถึงอัพเลเวลซินะ ว่าแต่ตอนนี้ฉันเลเวลอะไรแล้ว....89!!"เสียงฮิมดังขึ้น


อะไร ทำไม ตั้งแต่เมื่อไหร่? นั้นคือคำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัวของฮิม


'แปลกถ้าเลเวลขนาดนี้ต้องมีการอัพเดต...อัพเดตตอนนี้ร่างกายของฉันกำลังอัพเดตแต่จิตกลับมาอยู่ที่นี้'ฮิมคิดเงียบๆ


"เพราะจิตเจ้าก็ได้รับบาดเจ็บจึงมาอยู่ที่นี้"เสียงชายชราดังขึ้น


"ปกติเมื่อมีการอัพเดตส่วนมากผมจะอยู่ในความฝัน ...มันเป็นความฝันหรือความทรงจำกันนะ"ฮิมพูดขึ้นกับตัวเอง แต่ชายชราข้างๆกับคิ้วกระตุก


"เจ้าคงไม่มีเรื่องทุกข์ใจขนาดเก็บไปฝัน หรือจิตอาจจะบาดเจ็บเกินไปทำให้ต้องมาอยู่ที่นี้"ชายชราออกความคิดเห็น


"อืม งั้นขอยืมสถานทีพักผ่อนหน่อยก็แล้วกันนะครับ"ฮิมตอบรับกลับไปก่อนที่จะขอตัวพักฟื้นจิตตัวเอง เขาใช้สมาธิอย่างมากในการกลืนกินและก็ใช้มันมากขึ้นเมื่อต้องการหยุดกากลืนกิน


...........................................


"ฮิมนายหายไปไหนของนาย"เสียงใสดังขึ้น


'คุณต้องการอัพเดตหรือไหม'เสียงหนึ่งดังขึ้น


"ไม่ ยังไม่ใช้ตอนนี้รอฮิมกลับมาก่อน"มิร่าปฏิเสธกาอัพเดตระบบ 


ตอนนี้ร่างของฮิมอยู่ในรังใยแมงมุมถึงมันจะทนทานแต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะแบบนั้นเธอจึงเลือกที่จะอยู่ดูแลร่างของฮิม 


"แยกกันหา"เสียงหนึ่งดังขึ้นมาตามลม


"มีคนกำลังมา"เสียงมิร่าดังขึ้น มิร่าสัมผัสไม่ได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ๆแต่ยังดีที่ยังได้ยินเสียงแต่มันก็อยู่ในระใกล้ๆ


"....สร้างบ้านไม่ได้ กางเต้นท์ไม่ได้ ผ้าคลุมไว้ก็ไม่ได้"มิร่ากำลังหาวิธีซ้อนร่างของฮิมเธอค่อยๆหาทางแต่ก็ต้องตัดมันทิ้ง


"พวกนั้นกำลังมาทางนี้แล้ว...ถ่วงเวลาไว้ก่อนแล้วกัน"มิร่าพูดขึ้น 


มิร่าสร้างภาพฮอโลแกรมบนตัวฮิมทำให้รังใยแมงมุมกลายเป็นเพียงก้อนหินก้อนใหญ่ๆยาวๆเพียงแค่นั้น เธอสามารถสร้างมันได้ไม่นานจากพลังงานสำรองของเธอในช่วงที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต


"ทางนี้ไม่มีอะไร"เสียงผู้ตรวจสอบคนหนึ่งดันขึ้น


"จุดพุส่งสัณญาณ"เสียงอีกสายหนึ่งดังขึ้น 


ถึงจะอยู่คนละเขตุแดนแต่ก็อยู่ในป่าเดียวกันจึงยังใช้วิธีนี้ส่งสัณญาณเหนือน่านฟ้าได้แต่ก็เพียงบอกให้รู้เพราะถ้าจะไปมาหากันคงต้องพึ่งดวงล้วนๆ


"ไปกันแล้ว มันแย่มาทำอะไรไม่ได้เลยถ้าไม่มีสัณญาณเน็ตชักอยากมีร่างกายแล้วซิเมื่อไหร่จะได้อัพเดตนะ" 






มาแล้วๆ มาแค่นี้แหละ แต่มานะจะพยายามมาอีกเร็วๆเท่าที่จะเร็วได้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,820 ความคิดเห็น

  1. #2745 chalisa1111 (@chalisa1111) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 07:43
    ไรท์มาแล้วว
    #2,745
    1
    • #2745-1 oillmint (@napawan231131) (จากตอนที่ 81)
      2 พฤศจิกายน 2562 / 14:27
      มาแล้ว
      #2745-1
  2. #2741 TawanPht (@TawanPht) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 09:56
    จะรอนะไรท์
    #2,741
    0
  3. #2738 mona123 (@mona123) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:51
    คิดถึงไรท์ ^-^!
    #2,738
    0
  4. #2737 orachonall (@orachonall) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:34
    รอจร้า
    #2,737
    0
  5. #2483 mona123 (@mona123) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:44
    หายไปนานจริงๆน่ะค่ะไรท์
    #2,483
    0
  6. #2482 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:07
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆ
    #2,482
    0
  7. #2481 ในวันที่ฝนตก (@Ueai4328) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:57
    ไรท์ติดเกมส์
    #2,481
    1
    • #2481-1 oillmint (@napawan231131) (จากตอนที่ 81)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:15
      มากอ่ะ
      #2481-1
  8. #2480 คุณฮิกังบานะ (@raamin0) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:50
    ลำไยโรซินโรตีเว้ยยยยย
    #2,480
    2
    • #2480-1 คุณฮิกังบานะ (@raamin0) (จากตอนที่ 81)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:50
      นี้แหละที่มาของสำนวนว่า​ สวยแต่รูปจูบไม่หอม
      #2480-1
    • #2480-2 oillmint (@napawan231131) (จากตอนที่ 81)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:15
      เอาน๊านางอาจจะปรับปรุงตัว
      #2480-2