ย้อนเวลาแก้ไขชะตาชีวิต

ตอนที่ 1 : การตายของมอร์แกน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,942 ครั้ง
    11 พ.ย. 63

(นิยายชายหญิงปกตินะคะถึงมันจะเกือบวายก็เถอะ ยืนยันว่านางเองเป็นผู้หญิง)

ประเทศไทยพ.ศ.3000 ประเทศที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องที่ทันสมัย แต่ยังหลงเหลือความเก่าแก่ซึ่งสถานที่สำคัญไว้ให้เห็น บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกแซมด้วยต้นไม้ต่างๆตามคำสั่งของรัฐบาลที่หวังว่ามันจะช่วยลดมลพิษทางอากาศที่มีมากขึ้นในๆทุกวัน การจราจรที่ติดขัดอย่างเช่นในวันวานก็ยังคงมีอยู่และเหมือนมันจะมากขึ้นแม้ว่าจะมีช่องทางให้สันจรไปมาอย่างมากมายแต่ก็ไม่เพียงพอกับจำนวนยานพาหนะที่มีมากขึ้น 


การพัฒนาทางวิทยศาสตร์และเทคโนโลยียิ่งก้าวหน้ามากกว่าสิ่งใด การสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายเกิดขึ้นในทุกวันรวมทั้งหุ่นยนต์ที่เป็นตัวแทนแรงงานก็เป็นอีกหนึ่งผลงานที่หลายๆบริษัทต่างแย่งชิงความเป็นหนึ่ง แต่เมื่อพูดถึงเทคโนโลยีหุ่นยนต์ถึงจะมีการแข่งขันมากมายแต่ใครๆบนโลกใบนี้ก็ต้องยกให้บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างบริษัทYTเป็นที่หนึ่ง ช่วงที่บริษัทไปสู่จุดสุดของวงการเทคโนโลยีก็คือช่วงเวลาของประธานใหญ่มอร์แกน  โยธาไพศาลสกุล


ใช่ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะที่เก่งกาจเหนือคนอื่นอย่างผิดมนุษย์แต่เพราะเขาได้ทีมงานคุณภาพ ที่เขารวบรวมมันมาด้วยตัวเอง ความสามารถในการรวบรวมคนการดึงดูดผู้มากความสามารถบวกกับอำนาจที่สืบทอดมาจากตระกูลทำให้ตอนที่เขาขึ้นครองตำแหน่งประธานใหญ่จึงเป็นยุคที่เจริญก้าวหน้าของบริษัท 

 

มอร์แกนมีชีวิตที่สุขสบายจนน่าอิจฉาหลังจากที่เขาได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดขอชีวิตให้กับบริษัท เขาได้หยุดพักผ่อนอย่างสุขสบายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รมรื่นไปด้วยพันธุ์ไม้ต่างๆที่เขาหลงไหล คฤหาสน์ของเขาตั้งอยู่ในที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองใหญ่ ทรัพย์สินที่เขามีสามารถให้ลูกหลานใช้จ่ายได้อย่างสะบายโดยไม่ต้องทำงานไปอีกหลายรุ่น


แต่!!..นั้นมันคือทั้งหมดในความคิดของคนอื่น ความจริงแล้วอดีตรประธานใหญ่บริษัทด้านเทคโนโลยีอันดับหนึ่งของโลกที่วางมือไปแล้วนั้น เขาต้องมาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์อย่างโดดเดี่ยวไร้ซึ่งลูกหลาน จะมีมาเยี่ยมเยียนเพียงเทศกาลหรือวาระสำคัญเท่านั้น ความใหญ่โตของคฤหาสน์อณาเขตที่กว้างใหญ่สวยงามที่เขาครอบครองมันไม่ได้มีแต่ความสุขเสมอไป ตอนนี้เขามีเพียงหุ่นยนต์พยาบาลหลายสิบตัวที่คอยดูแลเพียงเท่านั้น

 "หึหึหึ นี้คือสิ่งที่คนอย่างฉันได้รับในวันที่ไร้ประโยชน์ซินะ"มอร์แกนพูดไปหัวเราะไป 


มอร์แกนปลดตัวเองออกจากต่ำแหน่งประธานใหญ่แล้วส่งมองบริษัทให้ลูกหลานช่วยดูแล มอร์แกนนั่งคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมายิ่งทำให้เขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตลกร้าย เขาพยายามสร้างบริษัทให้มั่นคงจนไม่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองและยิ่งแย่เข้าไปอีกเมื่อเขามองดูลูกหลานที่กำลังทำแบบเดียวกับเขา 


ชายที่เคยองอาจในวันวานกลับเป็นมนุษย์คนเดียวภายในคฤหาสน์ใหญ่โตหลังนี้ เบื้องหลังความยิ่งใหญ่ที่ทุกคนเห็นเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว มอร์แกนโชคดีที่ไม่เป็นอัลไซเมอร์เพราะการใช้สมองมากมายตลอดเวลาทั้งชีวิตที่ผ่านมาเพีนงแต่เขาถึงช่วงที่สภาวะย้อนกลับแล้วในตอนนี้ มอร์แกนเกิดและเติบโตในตระกูลนักธุรกิจเขาถูกปลูกฝังให้ทำงานเพื่ออำนาจ มันจะทำให้เขาอยู่เหนือผู้อื่นไม่มีถูกไม่มีผิดขอเพียงมันทำให้เขามีอำนาจเขาไม่ลังเลเลยที่จะทำมัน 


ซึ่งความจริงแล้วมันขัดกับความรู้สึกของเขา มอร์แกนเป็นคนใจดี อบอุ่น และมีอารมณ์ขัน แต่เขาก็ต้องเก็บความรู้สึกส่วนนั้นเอาไว้ในส่วนลึกแล้วเมื่อนานวันเข้ามันก็ไม่มีโอกาสที่จะได้แสดงออกมาอีกเลย แม้แต่กับคนในครอบครัวก็ตาม นั้นอาจจะเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ลูกหลานเพียงเคารพเขาในฐานะผู้นำที่แข็งแกร่งแต่ไม่มีเยื่อใยในฐานะคนในครอบครัว เหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นมากมายในหลายช่วงอายุแต่เขาไม่เคยเลยที่เขาจะเรียกมันว่าความสุขได้อย่างแท้จริง  


มอร์แกนเสียเวลาในช่วงชีวิตวัยรุ่นไปกับการเรียนรู้งานของทางบริษัท โดยมีแรงกดดันจากทางครอบครัวแม้แต่คู่ชีวิตของเขาก็เพื่อประโยชน์ของบริษัทและแน่นอนมันจบลงแบบไม่สวยงามนัก ไม่มีมิตรแท้หรือศตรูที่ถาวรมีเพียงผู้ที่ทำประโยชน์กับคนไร้ประโยชน์เท่านั้น สำหรับทั้งชีวิตของเขาจะหาคนที่มีความซื่อสัตว์อย่างแท้จริงคงจะมีเพียงหุ่นยนต์ที่ถูกใส่ข้อมูลเข้าไป คนที่ถูกมองว่ายิ่งใหญ่ในสายตาของคนอื่นจริงๆถูกตีกรอบชีวิตมาตั้งแต่เกิดถูกยัดเยียดให้เดินในทางโหดร้ายตั้งแต่วัยเยาว์


เกิดคำถามหากเมื่อเขาเป็นประธานใหญ่แล้วทำไมไม่ทำตามใจตัวเองล่ะ กว่าเขาจะรู้ว่าตัวเองสามารถออกนอกกรอบได้กรอบพวกนั้นก็เป็นเหมือนส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว วันที่เขาหลุดจากกรอบได้อาจจะเป็นวันที่เขาไม่มีลมหายใจไปแล้วก็ได้


บึ้ม!

"เกิดอะไรขึ้นมิร่า!!!"มอร์แกนถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงระเบิดดัง

"เราถูกโจมตีค่ะนายท่าน ฉันจะเปิดระบบป้องกัน"เสียงหญิงสาวที่ถูกเอ่อชื่อดังขึ้น


เสียงหวานที่ตอบกลับช่างน่าฟังแม้มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์จริงๆ มิร่าคือโฮโลแกรมที่มอร์แกนและทีมงานของเขาช่วยกันสร้างขึ้น เธอทำหน้าที่ควบคุมระบบต่างๆภายในบ้านหลังนี้ มิร่าเปรียบเสมือนคอมพิวเตอร์หลักของแผงควบคุมเธอนำทางมอร์แกนไปยังห้องหลบภัยด้วยร่างโฮโลแกรม


การที่มอร์แกนมีอำนาจเช่นทุกวันนี้ย่อมต้องไปสร้างศัตรูไว้เป็นธรรมดาเนื่องจากธุรกิจของเขามักเกี่ยวกับเบื้องหลังรัฐบาลและมุมมืดของสังคมอยู่บ่อยครั้ง แต่การที่จะจัดการเขาไม่ใช่เรื่องง่ายๆเขาผ่านเรื่องราวแบบนี้มาทั้งชีวิตถึงตอนนี้เขาจะเป็นแค่ชายชราก็ตาม 


ไม่ใช่ว่าเขาจะออกไปสู้รบด้วยตัวเองแต่อย่างที่บอกเขาคืออดีตประธานใหญ่บริษัทอันดับหนึ่งด้านเทคโนโลยีและหนึ่งในเทคโนโลยีที่เขาครอบครองคือหุ่นรบ


"ตรวจสอบผู้บุกรุก"การตรวจจับผู้บุกรุกเป็นไปอย่างรวดเร็ว

"ผู้บุกรุกจำนวน 200 คนพร้อมอาวุธหนักครบมือ"มิร่าแจ้งต่อผู้เป็นนาย

"งั้นเหรอ...ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยตอนรับแขกของฉันหน่อยซิ"มอร์แกนพูดขึ้นเหมือนกับเขากำลังจะตอนรับเพื่อนฝูงที่มาเยี่ยมเยียน

"รับทราบค่ะเจ้านาย"AIสาวตอบรับกลับทันที เธอรู้ว่าต้องทำยังเพราะมันไม่ใช้ครั้งแรกที่มีคนบุกเข้ามา 


หลังจากที่ร่างโฮโลแกรมของมิร่าหายไปก็มีหน้าจอภาพสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นมายังเบื้องหน้าของมอร์แกนแทน เพื่อที่จะให้เขาได้รับชมภาพการตอนรับแขกอย่างที่เขาต้องการ 


ภายในสนามหญ้าหน้าบ้านปรากฏกลุ่มคนใส่ชุดดำพร้อมอาวุธหนักครบมือจำนวน 30 คนค่อยๆก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ถึงพวกเขาจะรู้ว่าเป้าหมายเป็นชายชราวัย 90 แต่ก็ไม่ลืมอดีตของชายชราว่าเขาเป็นใคร และเมื่อได้รับสัญญาณให้ลงมือทุกคนไม่มีความสนใจว่ากำลังจู่โจมคฤหาสน์แสนสวยที่มีมูลค่าหลายพันล้าน


แสงเลเซอร์สีส้มที่ยิงออกมากระจ่ายตัวไปทั่วบริเวณคฤหาสน์ของมอร์แกน ทุกอย่างเต็มไปด้วยความวุ่นวายการระดมยิ่งที่หวังเพียงความพังทลายของคฤหาสน์      


ทางมิร่าเองก็ไม่ได้น้อยหน้าเธอไม่ได้เอาแต่ตั้งรับโดยการเปิดโล่ป้องกันเธอตอบโต้ผู้บุกรุกแบบจัดหนักจัดเต็มคืนไปด้วยเช่นกัน เธอส่งหุ่นรบรุ่นล่าสุดที่ทางบริษัทของมอร์แกนสร้างขึ้นเข้าไปสกัดกลุ่มคนชุดดำไว้ 


แต่การที่ผู้บุกรุกกล้ามาเยือนถึงถิ่นที่อยู่ของเป้าหมายก็ต้องมีการเตรียมแผนมาอย่างดีและก็ต้องรู้ว่าทางมอร์แกนนั้นร้ายแค่ไหน การส่งคนมาก่อนแค่30ไม่ได้หวังผลที่จะสู่กับหุ่นรบแต่เพียงแค่เปิดทางเท่านั้นนั่นคือเป้าหมายในด่านแรก


"ทีม A ปะทะกับหุ่นรบแล้วทีม B, C เตรียมพร้อมเข้าไปข้างใน"เสียงสั่งการดังขึ้นมาตามหูฟังที่ใส่อยู่


การติดต่อสื่อสารด้วยระบบหูฟังช่างเป็นการส่งงานกันอย่างรวดเร็ว ทีมAได้ทำการตรึงกำลังกับหุ่นรบได้อย่างสูสี มนุษย์ถึงจะมีกำลังที่ด้อยกว่าแต่พวกเขามีสมองเป็นตัวช่วยต่อกรกับหุ่นรบที่มีกำลังรบที่เหนือกว่าแต่มันก็หนักเอาการ กำลังรบของกลุ่มAได้หมดลงพร้อมหุ่นรบ 3 ตัวแต่มันก็เพียงพอให้กลุ่ม B และ C ที่มีจำนวนถึง 170 คนบุกเข้าไปข้างใน

"คิดว่าจะง่ายๆแค่นี้หรือไงไอ้พวกเด็กน้อยไม่ว่ากลุ่มไหนก็คิดแบบนี้"มอร์แกนซึ่งดูจอภาพอยู่ได้กล่าวขึ้นด้วยท่าทางเอือมละอา


เขาคิดว่ามันจะมีอะไรมากว่านี้มันก็เหมือนกับทุกๆครั้งที่พยายามใช้กำลังผ่านเข้ามาแต่ถึงครั้งนี้จะดูมีเรื่องให้ชมเพราะบุกมาได้ถึงในตัวคฤหาสน์ และมีสองสามคนที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มคงจะเป็นพวกพิเศษขึ้นมาอีกหน่อย


"จบมันซะมิร่า น่าเบื่อจริงๆ"ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

"ค่ะเจ้านาย"สาวโฮโลแกรมรับคำเจ้านายพร้อมปิดงานตอนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ การละเลงเลือดในคฤหาสน์หลังงามได้เกิดขึ้น 

     

ทันทีเหล่าชายชุดดำก้าวเข้าไปภายในคฤหาสน์และกระจายตัวออกไปตามที่ศึกษาจากแปลนบ้านที่สายลับเอามาส่งให้ แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะส่งสัญญาณกันอีกครั้งอยู่ๆก็มีแสงเลเซอร์ยิงออกมาจากทุกทิศทางจากตัวบ้าน ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากปากของกลุ่มชายชุดดำสภาพของพวกเขานั้นตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากชิ้นเนื้อที่ถูกปั่นรวมกัน 

 

ภาพชวนสยองอยู่ในสายตาของมอร์แกนผ่านหน้าจอโปรงใสถึงเขาจะหัวเราะดังลั่นปากบอกว่าดีๆแต่หลังจากนั้นสายตากลับมาว่างเปล่าอีกครั้งพร้อมพูดขึ้นมาว่า


"คฤหาสน์ของฉันคงต้องทำความสะอาดและปรับปรุงยกใหญ่ ไอ้พวกนี้มันจะเล่นไม่เลิกเลยหรือไงขนาดฉันออกจากตำแหน่งมาแล้ว คิดว่าหากกำจัดฉันได้บริษัทจะอ่อนแอลงสมองพวกนี้มันมีแต่ก้อนเนื้อหรือไง"มอร์แกรนพูดขึ้นเมื่อมองไปยังหุ่นพ่อบ้านที่กำลังไล่เก็บชิ้นเนื้อ

"เวลาแบบนี้ไปหาไอ้พวกลูกหลานอกตัญญูที่ทิ้งให้ผู้มีพระคุณอย่างฉันให้อยู่คนเดียวดีกว่า ฉันอุสาเสียสละเวลาชีวิตทั้งชีวิตเพื่อให้พวกมันสุขสบายแทนที่จะมาคอยดูแลฉันกลับทำแต่งานน่าเบื่อพวกนั้น จัดการให้เรียบร้อยนะมิร่าติดต่อพวกช่างมาซ้อมแซมถ้ายากนักก็ทุบทิ้งสร้างใหม่ ระหว่างนั้นฉันจะไปพักอีกที่"มอร์แกนบ่นออกมาชุดใหญ่เมื่อมองดูคฤหาสน์ของเขา


หลังจากมองดูและสั่งงานจนพอใจแล้วของก็ออกเดินทางเข้าเมืองเพื่อไปก่อกวนลูกหลาน(?) แต่ในระหว่างที่มอร์แกนกำลังจะเดินขึ้นรถที่จอดรออยู่ใครจะคาดคิดว่าตาแก่เจ้าเล่ห์หนังเหนียวตายยากอย่างมอร์แกนจะ........................................................

..................................................

.........................................

...................................

.............................

................

.........

...

สะดุดขาตัวเองหัวฟาดประตูรถตาย!!!!

_____________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.942K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,821 ความคิดเห็น

  1. #2810 nnppnew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 06:27
    อะ เอิ่ม .....😑
    #2,810
    0
  2. #2783 emils-wowwa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 22:58

    จบเลย ดีที่อ่านทอล์กก่อน =_=

    ~ขอบคุณสำหรับนิยายน้า~

    #2,783
    0
  3. #2778 Chisae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:01

    ตายโง่ๆอีก1EAนะครับคุณ​ปู​่
    #2,778
    0
  4. #2756 zood2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 14:53

    สำนวนภาษาอ่านง่าย ขัดเกราอีกนิดจะยิ่งน่าอ่าน คำผิดและตกหล่นมีบ้าง น่าอ่านและสบายตาดีครับ

    #2,756
    0
  5. #2747 Dar699699 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 16:21

    ฉลาดมาตั้งนานทำไมต่ายโง่ๆแย่างนี้อะปู่5555
    #2,747
    0
  6. #2746 Dar699699 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 16:21

    ฉลาดมาตั้งนานทำไมต่ายโง่ๆแย่างนี้อะปู่5555
    #2,746
    0
  7. #2617 Jutamas_AO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 08:43

    เดี๋ยวปู่!!//ปู่จะตายแบบนี้จิงดิ!!??

    #2,617
    1
    • #2617-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      23 กรกฎาคม 2562 / 00:19
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2617-1
  8. #2591 famedragonoy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 15:58
    ข้อเสียของการดองคือ...ลืมมันทุกอย่าง XD
    #2,591
    0
  9. #2569 chom-hama260144 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 12:40

    เลยไม่ได้เห็นปู่ป่วนเลย 55555555
    #2,569
    1
    • #2569-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      31 พฤษภาคม 2562 / 23:54
      ก็คงไปเอาแต่ใจกับพวกลูกหลาน ชีวิตย้อนกลับพวกอายุเลย60ขี้นไปมักทำตัวเหมือนเด็ก เอาความคิดของตัวเองเป็นหลัก ขี้แกล้ง ขี้เหงา ต้องการคนใส่
      #2569-1
  10. #2568 a_lein (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:46
    เป็นการตายที่ฮาสุดๆ ตกม้าตายแบบสุดๆ 555555
    #2,568
    1
    • #2568-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      31 พฤษภาคม 2562 / 23:55
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2568-1
  11. #2555 teemed186 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:13
    เอิ่ม!!!ตายได้อนาถมากครับท่านคนร้ายบุกมายิงไม่ตายกลับสะดุดขาตัวเองหัวกระแทกตายใครจะตายได้อนาถแบบนี้บ้าง5555
    #2,555
    1
    • #2555-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      26 พฤษภาคม 2562 / 09:55
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2555-1
  12. #2548 080863xxxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:29
    โธ่ มาสะเก๋า ตายอย่างเขียดนะปู่55555
    #2,548
    1
    • #2548-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      26 พฤษภาคม 2562 / 10:00
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2548-1
  13. #2509 mutiie13 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:46
    😊😊😊
    #2,509
    0
  14. #2423 Mewzaza123 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:21
    อืม...อย่างนี้ก็ได้หรอ 5555
    #2,423
    1
    • #2423-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      8 มกราคม 2562 / 10:50
      ก็คุณปู่แก่แล้วอะไรก็เกิดขึ้นได้
      #2423-1
  15. #2411 วรัญญา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 20:44

    เอิ่ม สะดุดหัวฟาดตายนี่จะ เกินไปหน่อย

    #2,411
    2
    • #2411-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      6 มกราคม 2562 / 12:05
      ไม่นะปู่แกแก่มากแล้ว อุบัติเหตุกับคนชราเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2411-1
    • #2411-2 Intangible000(จากตอนที่ 1)
      21 พฤษภาคม 2562 / 06:26
      ฮ้าๆๆตายโครตอนาด
      #2411-2
  16. #2335 Ri_Ryu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 23:17
    บัดซบ! ทำไมฉันตายอนาจแบบนี้.. คุณปู่ไม่ได้กล่าวไว้..
    #2,335
    1
    • #2335-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      19 ธันวาคม 2561 / 17:50
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอชีวิตไม่ประมาท
      #2335-1
  17. #2326 konohakonoe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 06:24
    อยู่มานาน มาตายแบบนี้มัน......
    #2,326
    1
    • #2326-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      17 ธันวาคม 2561 / 11:20
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2326-1
  18. #2311 kudsarin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:34

    เอิ่มมมมมม =_=
    #2,311
    1
    • #2311-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      16 ธันวาคม 2561 / 12:05
      มันเหนือคำบรรยาย
      #2311-1
  19. #2306 ojakkarino (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 23:32

    แบบว่านะ.......
    #2,306
    0
  20. #2282 beam-onpreeya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 15:38

    สงสารรรรรรรร
    #2,282
    0
  21. #2193 kimuchi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:41

    ตกม้าตาย
    #2,193
    1
    • #2193-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      1 ธันวาคม 2561 / 10:13
      สะดุดขาตัวเองตาย
      #2193-1
  22. #2188 saekang1988 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 22:33
    เชี้ย!!!!! แบบนี้ก็ได้หร๊อว๊ะ
    แทบเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง
    #2,188
    1
    • #2188-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 09:16
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2188-1
  23. #2185 berfuk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 15:44

    555ตายได้บัดซบจริงๆ
    #2,185
    1
    • #2185-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 09:15
      อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ
      #2185-1
  24. #2160 Pee000 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 13:34

    ตายแบบนี้ก็ได้หรอ........
    #2,160
    1
    • #2160-1 napawan231131(จากตอนที่ 1)
      28 พฤศจิกายน 2561 / 17:15
      ตายธรรมดาโลกไม่จำ
      #2160-1
  25. #2048 narakstory (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 17:04
    ตูว่าแล้วววววววววว
    #2,048
    0