[MHA : Kacchako] The Unexpected

ตอนที่ 6 : 5th Hero

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    25 มิ.ย. 64

B
E
R
L
I
N
 


5th Hero

 

 


          ฉันวางคางบนโต๊ะเรียนโดยไม่ลืมตั้งหนังสือบังหน้าไว้ ครูอิชิยามะหรือซีเมนต์ทอสจะได้ไม่สังเกตเห็นว่ามีคนไม่ตั้งใจเรียนวิชาวรรณกรรมสมัยใหม่อยู่

          บอกตามตรง พอนึกไปถึงคาบฝึกการใช้อัตลักษณ์ทีไรก็อดนึกถึงบาคุโกคุงไม่ได้ทุกที กลายเป็นว่าฉันเองนี่แหละที่ทำให้การเป็นเพื่อนกับเขายิ่งยากขึ้นกว่าเดิม พนันได้เลย ทั้งคิริชิมะคุง คามินาริคุง เซโระคุง หรือแม้แต่มินะจังคงไม่กล้าเล่นอะไรสิ้นคิดแบบนั้นแน่นอน

ฉันเปลี่ยนมาใช้แก้มแนบกับโต๊ะแล้วถอนหายใจออกมา แต่เมื่อหนังสือทำท่าจะหงายลงจึงรีบคว้าไว้ก่อนจะเกิดเสียงดัง ไม่งั้นต้องโดนครูอิชิยามะจับได้แหงๆ ทว่าในวินาทีที่เงยหน้าขึ้นมา สายตาก็ดันไปสะดุดกับใครคนหนึ่งเข้า


          บาคุโกคุง?


          เพราะเห็นเขาหันมามองเล็กน้อยจากโต๊ะริมหน้าต่าง ฉันจึงมอบรอยยิ้มเป็นมิตรให้ตามนิสัย หวังว่ารอยยิ้มบ้าๆ จากคนบ้าๆ อย่างฉันอาจช่วยให้เขาให้อภัยได้ ซึ่งบาคุโกคุงไม่ได้แสดงสีหน้ายินดียินร้ายอะไร ฉันถึงใจชื้นขึ้นมาบ้างว่าเขาน่าจะหายโกรธแล้ว แต่มิทันไร เขาก็แยกเขี้ยวใส่ก่อนจะหันไปเรียนต่อทั้งสีหน้าอย่างนั้น มิหนำซ้ำ รังสีดำมืดยังค่อยๆ แผ่ออกจากตัวเขามากขึ้นจนดูเหมือนว่าเดกุคุง จิโร่จัง กับฮากาคุเระจังที่นั่งรอบๆ จะรู้สึกได้เลยล่ะ

          แหะๆ~ ไม่แปลกเลยที่ผลจะออกมาเป็นอย่างนี้ ทำตัวเองแท้ๆ เลยอุรารากะ โอชาโกะ!

 

 

 

          “เฮ้อ~ เลิกเรียนสักที~”  ฉันเหยียดแขนลงบนโต๊ะแล้วฟุบหน้าหลังจากเรียนวิชาสุดท้ายของวันจบ

          “อุรารากะคุง วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะ ไม่สบายรึเปล่า?”

          ฉันส่ายหัวให้อีดะคุงทั้งที่ยังฟุบหน้าอยู่  “วันนี้กินข้าวกลางวันน้อยไปหน่อยมั้งเลยไม่ค่อยมีแรง”

          “งั้นเหรอ”

          “โอชาโกะจัง”

ฉันเงยหน้าน้อยๆ  “มีอะไรเหรอทสึยุจัง?”

          “คือฉันไปเจอร้านโดนัทเปิดใหม่มา เห็นในเน็ตบอกว่าตอนนี้มีลดราคาสำหรับนักเรียนด้วย ร้านก็อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่ โอชาโกะจังอยากไปด้วยกันไหม?”

          “อุรารากะคุงคงไปไม่ไหว–”

          “ไป!!!”  ฉันลุกขึ้นตอบตัดบทอีดะคุง เขาดูเหมือนจะเหวอไปเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเห็นฉันทำท่าเหมือนปลาขาดน้ำอยู่ แต่จู่ๆ ก็ดันสดชื่นขึ้นมาซะงั้นหลังจากได้ยินเรื่องของกิน

          “จะไหวแน่เหรออุรารากะคุง?”

          “แน่นอน!”  ฉันทำท่าเบ่งกล้าม  “อีดะคุงอยากไปด้วยไหม?”

          เขาโบกมือ  “คงไม่ล่ะ วันนี้อยากอ่านหนังสือสักหน่อย”

          “งั้นเหรอเดกุคุง~”

          “ว่าไงครับคุณอุรารากะ?”  เขาถามพลางเดินมาหา

          “ฉันกับทสึยุจังจะไปร้านโดนัทเปิดใหม่ สนใจไปด้วยกันไหม?”

          “อ๋อ ผมก็อยากไปนะแต่ช่วงนี้ร่างกายมันทื่อๆ เลยตั้งใจว่าจะกลับไปออกกำลังน่ะ”

          “อื้ม! ไม่เป็นไร”  ฉันพยักหน้า  “งั้นเดี๋ยวพวกเราจะซื้อโดนัทอร่อยๆ มาฝากละกันนะ! รีบไปเถอะทสึยุจัง!

 


 

          พวกเรามาถึงร้านโดนัทเปิดใหม่ที่ว่าแล้ว มันไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่อย่างที่ทสึยุจังบอก แต่กว่าจะเดินมาถึงก็ใช้เวลาเหมือนกัน และเพราะร้านตั้งอยู่ในย่านชุมชนทำให้แถวนี้มีผู้คนขวักไขว่ไปมาเยอะทีเดียว ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่คิดว่าแถวต่อรอซื้อโดนัทจะยาวขนาดนี้ด้วยน่ะสิ!

          “คนเยอะจังเลย”

          “ใช่ แถมมีแต่พวกนักเรียนทั้งนั้นแต่เราห้ามยอมแพ้นะทสึยุจัง! ถ้าเขาได้กินเราก็ต้องได้กิน! ถ้าเราไม่ได้กินเขาก็ต้องไม่ได้กิน!

          “อ..โอชาโกะจังเลิกทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นเถอะนะ

          “ไปต่อแถวกัน!”  ฉันตัดสินใจเสร็จสรรพพร้อมกับจูงมือทสึยุจังไปต่อคิวด้วยกัน ทว่าพอรอไปรอมารอนานมากๆ เข้าท้องเจ้ากรรมก็ร้องขึ้นมาซะงั้น

          “หิวจังเลย~

       “ฉันได้ยินเสียงท้องโอชาโกะจังร้องด้วย”

          “เอ๊ะ!? ได้ยินด้วยเหรอ! น่าอายชะมัด  ฉันทำหน้าแหยๆ พลางลูบท้อง

          “เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อเครปให้ ตอนนี้ก็น่าจะใกล้ถึงคิวโอชาโกะจังแล้ว อดทนอีกนิดนะ”

          อ๊ะ! ทสึยุจังรู้ใจดีจริงๆ!  “ขอบคุณนะ~ ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!


          ทสึยุจังยิ้มหวาน เปล่งเสียงกบน้อยน่ารักตามนิสัยแล้วออกจากแถว รอไปรอมาในที่สุดก็ถึงคิวสักที ฉันเข้าไปยิ้มกว้างให้พี่พนักงาน เผื่อเขาจะได้ชื่นใจและหายเหนื่อยลงบ้างเวลามีลูกค้าดีๆ มาอุดหนุน  “สวัสดีค่ะ”

          “สวัสดีครับ ตอนนี้โดนัทร้านเรามีโปรโมชั่นลดราคาสำหรับนักเรียนกับซื้อสองแถมหนึ่งเฉพาะกล่องใหญ่ เลือกได้ทุกรสชาติ ไม่ทราบว่าสนใจไหมครับ?”

          “สนใจค่ะ!

          “ครับ ถ้างั้นรับเป็นรสไหนบ้างครับ?”

          “เอาทุกรสเลยค่ะ!

          “ค..ครับ? ทุกรสเลยสินะครับ?”

          “ใช่ค่ะ ขอทุกรสทั้งสามกล่องเลยนะคะ!

          “ได้ครับๆ”  พี่พนักงานดูเหมือนจะตะลึงไปเลยที่เห็นนักเรียนตัวเล็กๆ อย่างฉันสั่งโดนัทเหมือนจะเอาไปแจกคนทั้งหมู่บ้าน

จะว่าไปก็ใกล้เคียงนะแต่ไม่ใช่แจกคนในหมู่บ้านหรอก ฉันตั้งใจจะซื้อไปแจกเพื่อนๆ ทั้งห้องเอ ห้องบี รวมถึงพวกครูด้วยต่างหาก! ของน่าอร่อยแบบนี้ก็ต้องให้เพื่อนๆ กับครูกินด้วยสิถึงจะอร่อยยิ่งขึ้น!

 


          ฉันถึงกับหุบยิ้มไม่ได้หลังจากรับโดนัทมาแล้ว จะว่าไป พอมีโปรโมชั่นลดราคาสำหรับนักเรียนก็ช่วยประหยัดเงินได้เยอะเลย ไม่งั้นคงไม่กล้าซื้อมากขนาดนี้หรอก ยิ่งช่วงนี้ได้กินข้าวโรงอาหารฟรีด้วย ช่วยพ่อแม่ประหยัดบ้างก็ดีเหมือนกันแฮะ~

          เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องโดนัทเลยเพิ่งฉุกนึกได้ว่าทสึยุจังยังไม่กลับมาเลย อีกอย่างตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วฉันจึงพยายามกวาดสายตามองหา แต่แทนที่จะเจอทสึยุจังที่ร้านเครปกลับเจอเธอท่ามกลางเด็กหนุ่มแปลกหน้าสามคนแทน


“ทสึยุจัง!

          “โอชาโกะจัง!”  ทสึยุจังดูจะโล่งใจที่เห็นฉันมุ่งตรงเข้ามาหาแม้แววตาจะยังเป็นกังวลอยู่

          “ทสึยุจังหรอกเหรอ ชื่อน่ารักจังเลย”

          ฉันเข้าไปยืนบังทสึยุจังไว้แล้วชิ่งตัดบทสนทนาอย่างสุภาพที่สุด  “ขอโทษนะคะ ตอนนี้พวกเราไม่สะดวกคุยเท่าไหร่ คงต้องขอตัวก่อน”

          “เดี๋ยวสิ พวกผมจะคุยกับทสึยุจัง ไม่ได้จะคุยกับเธอสักหน่อย”

          “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ”  ฉันปฏิเสธ โค้งตัวเล็กน้อยแล้วคว้าแขนทสึยุจังตั้งใจจะพาออกมาให้เร็วเท่าที่จะเร็วได้ ทว่าหนึ่งในนั้นกลับจิ๊ปากพลางฉวยข้อมือฉันไว้ก่อน

กล้าทำแบบนี้คงไม่รู้เลยสินะว่าทางนี้พร้อมใช้ทักษะการต่อสู้ตัวต่อตัวที่เรียนมาเมื่อครั้งอินเทิร์นได้ตลอดเวลาน่ะ!

          เด็กหนุ่มตรงหน้าทำท่าจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่างซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่มัวรอฟัง แต่ยังไม่ทันที่จะใช้ทักษะการต่อสู้อะไรไป เขาก็ถูกใครบางคนกระชากคอเสื้ออย่างแรง


“บาคุโกคุง!

ฉันเรียกชื่อเมื่อเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน แถมทั้งคิริชิมะคุง คามินาริคุง เซโระคุง และมินะจังก็กำลังวิ่งมาทางนี้ด้วย

“ทำตัวระรานคนอื่นแบบนี้อยากตายเหรอหา!!?”

          “อ..อันดับหนึ่งยูเอย์!? ข..ขอโทษครับๆ!”  เด็กหนุ่มคนดังกล่าวปล่อยมือฉันพร้อมกับกล่าวคำขอโทษรัวๆ ดูก็รู้ว่าทำเพื่อเอาตัวรอดทั้งๆ ที่ควรจะขอโทษทสึยุจังที่สุด!

บาคุโกคุงใช้มือข้างเดียวผลักร่างอีกฝ่ายจนแทบกระเด็นล้ม จากนั้นพวกเขาทั้งสามจึงรีบพากันสับเท้าหนีไม่คิดชีวิต

          “เฮ้ย! บาคุโก!”  คิริชิมะคุงหอบเล็กน้อย  “จะไปไหนก็บอกกันก่อนสิวะ!

          “ฉันบอกเซโระแล้ว” 

          “พูดเบาขนาดนั้นใครจะไปได้ยิน!

          “แล้วเกิดอะไรขึ้น? สามคนเมื่อกี้เป็นใคร?”  คามินาริคุงที่เหมือนจะหายเหนื่อยแล้วเริ่มยิงคำถาม

          ฉันกับทสึยุจังมองหน้ากัน  “พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันแต่พวกเขาเข้ามาจีบทสึยุจังน่ะ”

          “จีบบ้าอะไรกัน! ฉันเห็นนะ นั่นมันคุกคามชัดๆ!”  มินะจังแสดงท่าทีไม่สบอารมณ์พลางสำรวจตัวทสึยุจังให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ

          “แล้วพวกเธอมาทำอะไรแถวนี้กันสองคนล่ะ?”

          “พอดีว่ามีร้านโดนัทเปิดใหม่–”

          “หา!?”  บาคุโกคุงร้องแทรกเสียงดังพร้อมกับเดินเข้ามาประจันหน้าฉัน  “แสดงว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความเห็นแก่กินของเธอเองสินะ!!

          เพื่อนๆ ที่เหลือต่างมองหน้ากันด้วยความเหนื่อยใจ และยังมิวายเกี่ยงกันว่าครั้งนี้ใครจะเป็นคนห้ามบาคุโกคุงก่อนที่เขาจะระเบิดลง คิดว่าถ้าเวอร์กว่านี้ก็คงเป่ายิงฉุบไปแล้ว

ฉันยิ้มสู้ ยกมือปรามพร้อมกับอธิบายอย่างใจเย็น  “พวกเราก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกัน ตั้งใจว่าถ้าซื้อเสร็จก็จะรีบกลับ แต่คนเยอะมากเลยช้าอย่างที่เห็นนี่แหละ อีกอย่าง ฉันไม่ได้ซื้อมากินคนเดียวนะ โดนัททั้งหมดมีพอสำหรับทุกคนเลย!

          “เอ๊ะ!? จริงเหรออุรารากะ! พวกเธอนี่มันนางฟ้าชัดๆ!”  คามินาริคุงทำตาวาว

          “อื้ม!”  ฉันพยักหน้าแล้วหันกลับมาคลี่ยิ้มให้บาคุโกคุงอีกครั้ง  “แถมเมื่อกี้ก็ได้บาคุโกคุงมาช่วยด้วย เพราะงั้นไม่เป็นไรเลย ไม่ต้องห่วงนะ”

          “ฉันเปล่า!

          “เอาล่ะๆ”  คิริชิมะคุงตัดบท  “เอาเป็นว่าพวกเรากลับหอพักกันเถอะ ไหนๆ คามินาริกับอาชิโดก็ได้ของที่อยากได้แล้วด้วย กลับพร้อมกันทั้งเจ็ดคนนี่แหละปลอดภัยสุด”

          “อื้ม!



หลังจากคิริชิมะคุงตัดสินใจให้เรียบร้อย พวกเราทั้งเจ็ดก็เริ่มออกเดิน ฉันอยู่ท้ายกลุ่มข้างทสึยุจังกับมินะจังขณะมองไหล่กว้างๆ ของบาคุโกคุงไปพลาง

ดีใจจังที่เขาไม่นิ่งดูดายเมื่อเห็นคนอื่นตกอยู่ในปัญหาแม้มันอาจจะเล็กน้อยหรือไม่สำคัญเท่ากับการกำจัดวิลเลิน อีกอย่าง ถึงเขาจะยืนกรานว่าไม่ได้เป็นห่วง แต่หากไม่ได้เป็นห่วงจริง เขาก็คงไม่เข้ามาหาแล้วปล่อยให้ฉันจัดการพวกนั้นด้วยตัวเองไปแล้วล่ะ

บาคุโกคุงเป็นฮีโร่ที่ปากแข็งจังเลยนะ~


“โอชาโกะจัง”

เครปเย็นที่ทสึยุจังยื่นให้ยังอยู่ในสภาพดีหน้าตาน่ากิน ไม่ได้ละลายหรือกลายเป็นหม้ายไปซะก่อน ฉันเงยมองแผ่นหลังบาคุโกคุงพร้อมกับเดินไปขนาบข้างซึ่งเขาก็เหลือบมองกลับมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเหมือนทุกครั้ง ทว่าก่อนเขาจะพูดอะไรฉันก็เอ่ยปากก่อนแล้ว

“ขอบคุณนะที่มาช่วยฉันกับทสึยุจัง!”  ฉันฉีกยิ้ม รู้สึกขอบคุณจากใจแม้ปฏิกิริยาของบาคุโกคุงจะมีเพียงขบฟันกับหันหน้าหนีก็ตาม

คิดว่าก็มีแต่บุคลิกของเขานี่แหละที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ถึงอย่างนั้นก็เป็นเอกลักษณ์ดีนะ!

“กินด้วยกันไหม?”  ฉันถามพลางยื่นเครปให้

“ไม่เอา!

“เสียดายจัง~ ฮ่าๆๆ~”

ฉันเริ่มกินเครปในมือก่อนที่มันจะละลายขณะเดินเคียงข้างบาคุโกคุงเรื่อยๆ อย่างนั้นจนถึงหอพัก




Chit-Chat : ตอนที่ 5 นี้ส่วนที่ไรต์ชอบที่สุดคงเป็นตอนเขียนปฏิกิริยาของน้องชาที่มีต่อของกิน มันเขี้ยวจริงๆ ต้าวอ้วง!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #21 Kkunlert (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 03:29

    เนี่ยยย ปากบอกไม่ แต่ใจเป็นห่วง555555

    #21
    0
  2. #20 Princess Serena (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 23:13
    แอร๊ยยย ดีใจที่ไรท์กลับมาแล้ววว รอตอนต่อไปค่า
    #20
    0
  3. #19 KanashimiYami (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 17:59
    น่าร้ากกก รอนะคะ
    #19
    0
  4. #18 Little_Ryu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 17:27

    ตอนนี้น่ารักมากเลยอ่ะ คัตมีเป็นห่วงมาช่วยด้วย ไรท์เขียนคงคาแรกเตอร์ได้ดีมากเลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #18
    0