[MHA : Kacchako] The Unexpected

ตอนที่ 11 : 10th Hero

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    11 มิ.ย. 64

B
E
R
L
I
N
 


10th Hero

 


 

          หลังจากวันที่ไปเที่ยวสวนสนุก พวกเราทุกคนก็หันมาทุ่มเทให้กับการสอบปลายภาคก่อนปิดเทอมฤดูร้อนบ้างชนิดที่ไม่มีใครยอมสอบตกแน่นอนไม่ว่าจะสอบข้อเขียนหรือสอบภาคปฏิบัติ เพื่อนที่น่าจะขยันขันแข็งมากที่สุดคงหนีไม่พ้นแก๊งที่ครูยามาดะตั้งชื่อให้ขำๆ ว่า แก๊งเด็กสอบตกประจำห้อง มีทั้งคิริชิมะคุง คามินาริคุง มินะจัง เซโระคุง และซาโต้คุง ส่วนคนที่รับหน้าที่ติวหนังสือก็เป็นโมโมะจังอีกเช่นเคย

          เมื่อการสอบปลายภาคสิ้นสุดลง คราวนี้ทุกคนจึงเปลี่ยนมาฟิตร่างกายและฝึกควบคุมอัตลักษณ์ให้พร้อมสำหรับงานกีฬายูเอย์ประจำปีที่จะจัดช้ากว่าปกติบ้าง

ตั้งแต่ขึ้นปีสองมา เพื่อนๆ เก่งขึ้นกันมากเมื่อเทียบกับตอนปีหนึ่ง อย่างน้อยอาโอยามะคุงก็ไม่ปวดท้องเวลาปล่อยแสงเลเซอร์จากสะดือแล้ว และมิเนตะคุงก็ไม่เลือดออกอีกเวลาดึงลูกบอลเหนียวหนึบออกจากหัว พอลองสังเกตภาพรวมจึงทำให้รู้ว่าเพื่อนๆ แต่ละคนมีพัฒนาการที่ก้าวกระโดดมาก

 

          และในที่สุด วันงานกีฬายูเอย์ประจำปีของนักเรียนปีสองก็มาถึง โดยรายการการแข่งขันแต่ละประเภทยังมีเค้าโครงคล้ายตอนปีหนึ่งอยู่ แต่อาจปรับกฎการแข่งขันนิดหน่อยให้เข้มงวดกว่าเดิม

การแข่งขันสองประเภทแรกทั้งแบบเดี่ยวและแบบทีมผ่านไปได้ด้วยดี ฉันได้เข้ารอบสุดท้ายเหมือนปีที่แล้ว แม้ความจริงกว่าจะผ่านมาได้ก็แอบหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน อย่างที่บอกว่าทุกคนเก่งขึ้นมาก แต่เพราะฉันมั่นใจว่าตัวเองก็ไม่น้อยหน้าไปกว่าใครเหมือนกัน แถมยังมีทักษะการต่อสู้ตัวต่อตัวด้วย ดังนั้น ไม่ว่าการแข่งขันต่อจากนี้จะเป็นยังไง ฉันก็จะสู้สุดใจเหมือนเคย


 

“โอ้เย้~!!! การแข่งขันทั้งสองรอบที่ผ่านไปเรียกได้ว่าสนุกไม่เบาเลย!! แต่อย่าเพิ่งลุกไปเข้าห้องน้ำก่อนล่ะเพราะตอนนี้พวกเราต้องมาลุ้นกันก่อนว่าในการแข่งขันรอบสุดท้ายใครจะได้ปะทะกันบ้าง!! ถ้างั้นก็เริ่มสุ่มจับคู่ได้เลย~!!!

เสียงแสบหูของพรีเซนต์ไมค์ยังกระตุ้นพลังได้เหมือนเดิม แต่สิ่งที่ฉันสนใจ ณ วินาทีนี้มีเพียงจอใหญ่ๆ ตรงหน้าที่กำลังประมวลรายชื่อคนที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายอยู่เท่านั้น ทำเอาตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมด ปีนี้ต้องปะทะกับใคร จะได้รู้เดี๋ยวนี้แหละ


ทันทีที่รายชื่อถูกประมวลเสร็จ ฉันก็เพ่งสายตาหาชื่อตัวเองกับชื่อฝ่ายตรงข้าม ปรากฏว่า

“อีดะคุง!!?”  ฉันถึงกับร้องเสียงหลง ไม่คิดเลยว่าคนที่ต้องปะทะด้วยจะเป็นเพื่อนใกล้ตัวขนาดนี้ แถมยังครองอันดับสามของปีที่แล้วอีกต่างหาก

“อย่าทำหน้าซีดแบบนั้นสิ!”  อีดะคุงที่ยืนข้างๆ ยิ้ม  “เธอเก่งขึ้นมากนะรู้ตัวรึเปล่า ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดนั้นหรอก”

อะไรกัน ขนาดฝ่ายตรงข้ามยังมั่นใจในตัวฉันเลย แล้วทำไมฉันถึงไม่มั่นใจในตัวเองล่ะ  “อื้ม! ฉันจะไม่ยอมแพ้อีดะคุงง่ายๆ หรอก!

“ต้องอย่างนี้สิถึงจะสมเป็นอุรารากะคุง!

“คุณอุรารากะ อีดะคุง ขึ้นไปบนสแตนด์กันเถอะครับ”

 

 

เมื่อการแข่งขันรอบสุดท้ายเริ่มขึ้น กลิ่นอายบรรยากาศครึกครื้นเฉกเช่นปีที่แล้วก็กลับมาอีกครั้ง ฉันดูเทคนิคการใช้อัตลักษณ์เจ๋งๆ ของเด็กห้องอื่นและสิ่งประดิษฐ์แปลกๆ จากนักเรียนสาขาสนับสนุนไม่วางตา แม้ภายในใจจะยังแอบกังวลอยู่นิดหน่อย เพราะฉันกับอีดะคุงต้องปะทะกันต่อจากบาคุโกคุงกับคามินาริคุง ซึ่งเผลอแป๊บเดียวบาคุโกคุงก็เอาชนะคามินาริคุงได้แล้ว

จะว่าไป คามินาริคุงก็เป็นอีกคนที่มีพัฒนาการ เพราะเขาสามารถควบคุมกระแสไฟฟ้าและกำหนดทิศทางตามใจได้โดยไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์เสริมมากเท่าเมื่อก่อน ที่สำคัญ ยังไม่เผลอปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตตัวเองจนเอ๋อบ่อยเท่าตอนปีหนึ่งอีกด้วย


“ระหว่างเคลียร์สนามพวกเราก็ไปรอที่ห้องเก็บตัวเถอะอุรารากะคุง”

“อื้ม!

“โชคดีนะครับคุณอุรารากะ อีดะคุง ผมจะส่งกำลังใจให้บนนี้นะ!

“สู้ๆ นะโอชาโกะจัง อีดะจัง”

“ให้ตายสิ พวกฉันเลือกเชียร์ไม่ถูกเลยแฮะ!”  เซโระคุงเอ่ย  “เอาเป็นว่าทั้งสองคนพยายามเข้านะ!

“ขอบคุณนะทุกคน!

 


“ห้องเก็บตัวของฉันอยู่ฝั่งนี้ ไว้เราเจอกันในสนามนะ”  อีดะคุงกล่าว

“อื้ม! ไว้เจอกัน”

หลังจากแยกกัน ฉันจึงเดินไปนั่งรอในห้องเก็บตัวพลางควบคุมลมหายใจเพื่อไม่ให้ตื่นเต้นเกินไป ดีที่ครั้งนี้มือสองข้างที่ประสานกันแน่นไม่สั่นเหมือนตอนรอปะทะกับบาคุโกคุง อย่างน้อยจะได้มั่นใจว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้ลนลานและยังมีสติครบถ้วนอยู่ ในที่สุด เมื่อเวลาลงสนามมาถึง ฉันกำมือเดินออกจากห้องขณะคิดให้กำลังใจตัวเองไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะชะงักฝีเท้าและดึงตัวเองออกจากห้วงความคิดตอนที่กำลังจะเลี้ยวลงบันไดแต่พบใครคนหนึ่งเข้า

“อ๊ะ! บาคุโกคุงนี่เอง เมื่อกี้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ! ฉันยินดีด้วย!

เขาไม่พูดอะไร เอาแต่มองหน้าเงียบๆ จนฉันสับสนเล็กน้อยเพราะตามอารมณ์ในแต่ละวันของอีกฝ่ายไม่ค่อยถูก จากนั้นจึงตัดสินใจเบี่ยงตัวหลบลงบันไดเพื่อไปให้ทันก่อนเวลาแข่งในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

“อุรารากะ”

ฉันหันกลับไปมองคนข้างหลัง  “หืม?”

บาคุโกคุงไม่ได้ตอบทันที ทำท่าเหมือนอยากเอ่ยอะไรสักอย่าง กระทั่ง

“ฉันคอยดูเธออยู่”  เขากล่าวสั้นๆ ดูเผินๆ อาจเหมือนคำพูดธรรมดาทั่วไป แต่ฉันจะนับว่านั่นเป็นคำให้กำลังใจละกันนะ!

“อื้ม! ขอบคุณนะบาคุโกคุง!

 


เสียงเชียร์จากผู้ชมดังสนั่นทั่วสนามพอๆ กับเสียงหัวใจฉันที่เต้นรัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อได้มายืนประจันหน้ากับอีดะคุงแล้ว แต่เพราะเชื่อว่าตัวเองยังมีสติครบถ้วน ดังนั้นจะไม่มีทางพลาดง่ายๆ เด็ดขาด


และทันทีที่สัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้น อีดะคุงก็วิ่งมาหาฉันอย่างไม่รีรอ แม้การทำแบบนี้จะเสี่ยงอยู่ไม่น้อยเพราะเขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ฉันแตะตัวได้ ทว่าสำหรับอัตลักษณ์เอนจิน ถ้าคิดจะเอาชนะซีโร่กราวิตี้ก็ต้องวิ่งเข้าใส่แหละนะ

เมื่ออีดะคุงวิ่งเข้ามาใกล้พอสมควร ท่อเอนจินก็แรงขึ้นจนร่างของเขาพุ่งขึ้นไปบนอากาศข้ามหัวมาหยุดอยู่ด้านหลัง ทำเอาฉันที่ไม่ทันตั้งตัวและหมุนกลับไปประจันหน้าช้าเพียงเสี้ยววินาทีโดนล็อกมือทั้งสองข้าง มิหนำซ้ำ อีดะคุงยังออกวิ่ง ตั้งท่าจะเหวี่ยงร่างฉันออกนอกสนามให้เร็วที่สุดเพื่อลดความเสี่ยงในการโดนแตะตัว

แต่แน่นอนว่าสิ่งที่เขาตั้งใจไว้จะไม่มีทางเกิดขึ้นต่อให้เอนจินจะมีอานุภาพสูงกว่าซีโร่กราวิตี้แค่ไหน ถ้ามือขยับไม่ได้ขาสองข้างก็ต้องออกโรงบ้าง ฉันดีดตัวเองขึ้นแล้วตวัดขาทั้งสองข้างล็อกคออีดะคุงไว้ เขาคงตกใจนิดหน่อยถึงเริ่มโซเซและเผลอคลายมือเล็กน้อย นับว่าเป็นโอกาสดีที่ทำให้ฉันสามารถยื้อมือกลับมาพร้อมกับวางฝ่ามือลงบนตัวเขาสำเร็จท่ามกลางเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม

สารภาพว่ากำลังจะดีใจตามอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดว่าอีดะคุงใช้เอนจินต้านซีโร่กราวิตี้พุ่งลงมาเพื่อจะดันฉันออกนอกขอบสนามใกล้ๆ ให้ได้ แต่คนอย่างอุรารากะ โอชาโกะน่ะจะไม่ยอมโดนความเร็วฆ่าง่ายๆ หรอก! สุดท้าย ฉันจึงกัดฟันรวบรวมแรงทั้งหมดเหวี่ยงร่างเขาลงกับพื้นจนเสียหลักล้มลงไปด้วย

“พอแค่นั้นแหละ!!


กรรมการที่ตะโกนบอกเป็นสัญญาณทำเอาเสียงกระหึ่มจากผู้ชมเงียบลง


“คุณอีดะถูกคุณอุรารากะแตะตัวและปลายเท้าหลุดออกนอกสนามก่อน คุณอุรารากะเป็นฝ่ายชนะ!!


“เฮ~!!!!!

ผู้ชมบนสแตนด์ต่างโห่ร้องกังวานด้วยความยินดีในขณะที่ฉันมัวแต่เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู ทั้งสิ่งที่ได้ยิน ทั้งภาพที่เห็นตรงหน้านี้ ราวกับฝันไปเลย


“ยอดเยี่ยมมากเลยนะอุรารากะคุง!!”  อีดะคุงยิ้มกว้างแล้วดึงฉันขึ้น

“ฉันชนะจริงๆเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ!! เธอชนะด้วยอัตลักษณ์กับทักษะการต่อสู้ของเธอเองเลยนะ!!

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ผลที่ได้รับจากความพยายามในครั้งนี้ทำเอาขอบตาเริ่มร้อนขึ้นมา  “อื้ม!!

“กลับไปบนสแตนด์กันเถอะ! ทุกคนรออยู่!

 

         

          การแข่งขันรายการสุดท้ายในรอบแรกยังไม่จบ ผู้ชมทุกคนต่างเชียร์และลุ้นตัวโก่งกันถ้วนหน้า ยิ่งตอนที่เดกุคุงชนะหลังจากปะทะกับคุณเท็ตสึเท็ตสึจากห้องบี ฉันก็แทบกระโดดกอดทสึยุจังเลยล่ะ จนกระทั่งพอได้รู้ตัวคนที่จะมาปะทะด้วยในรอบก่อนรอบรองชนะเลิศเท่านั้นแหละ ดันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ตามอัตลักษณ์ของคนๆ นั้นขึ้นมาทันที

ตามคิวแล้ว ฉันจะได้ปะทะกับโทโดโรกิคุงเป็นคู่สุดท้ายในรอบก่อนรอบรองชนะเลิศ และเมื่อได้รู้ผลผู้ชนะของคู่ที่แข่งก่อนหน้าคือโทโคยามิคุง เดกุคุง บาคุโกคุง ก็ถึงตาของฉันกับโทโดโรกิคุงลงแข่งบ้าง

ฉันไม่คิดว่าซีโร่กราวิตี้จะชนะครึ่งร้อนครึ่งเย็น เพราะอัตลักษณ์ของโทโดโรกิคุงสามารถโจมตีระยะไกลได้ทำให้ไม่มีช่องว่างเข้าไปแตะตัวเขา ซึ่งผลลัพธ์สุดท้ายก็เป็นไปดั่งที่คาดไว้


จริงๆ ฉันอยากกลับไปดูการแข่งขันรอบรองชนะเลิศ แต่เพราะมือเท้าชาจนแทบเดินไม่ได้จึงต้องให้รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลจัดการน้ำแข็งที่เกาะตามตัว หัว หน้าให้หมดก่อน โชคดีที่โทโดโรกิคุงไม่ได้ใช้ไฟเยอะเนื่องจากใช้น้ำแข็งน่าจะตอบโจทย์กว่า ฉันเลยไม่กลายเป็นโอชาโกะย่างแต่กลายเป็นโอชาโกะแช่แข็งแทน

“โอ้! มาอีกคนแล้วเหรอ ไปนั่งรอก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็ปฐมพยาบาลหนูคนนี้เสร็จแล้วล่ะ” 

โทโคยามิคุง!? ทำไมถึงมาในสภาพสะบักสะบอมแบบนั้นล่ะ! อย่าบอกนะว่า  “โทโคยามิคุงแข่งจบแล้วเหรอ?”

“อืม”  เขาตอบก่อนจะนั่งลงบนเตียง

“เป็นยังไงบ้าง?”

“ได้อันดับสามเหมือนปีที่แล้ว”  เขาถอนหายใจ  “สู้กับบาคุโกนี่หนักหนาสาหัสจริงๆ”

“เอ๊ะ!? โทโคยามิคุงได้ปะทะกับบาคุโกคุงอีกแล้วเหรอ!?”

“ใช่ ส่วนมิโดริยะสู้กับโทโดโรกิ ต่างแค่ตรงที่เป็นรอบรองชนะเลิศนี่แหละ”

“ล..แล้วใครชนะเหรอ!?”

“โทโดโรกิน่ะ แต่แอบชนะหวุดหวิดอยู่เหมือนกันเพราะมิโดริยะเก่งเอาเรื่องเลย โทโดโรกิพลาดตั้งหลายครั้ง ถ้าให้ฉันสู้กับมิโดริยะแทนก็คงแพ้กลับมา”

“งั้นเหรอ อ๊ะ! แต่โทโคยามิคุงก็ยอดเยี่ยมมากนะ! รักษาอันดับสามได้สองปีติดเลย ไม่ใช่ว่าใครก็ทำได้หรอกนะ!

โทโคยามิคุงขำเบาๆ  “ขอบใจ”

อย่างนี้แสดงว่าผู้แข่งขันรอบชิงชนะเลิศปีนี้เป็นบาคุโกคุงกับโทโดโรกิคุงอีกแล้ว

 

 

ฉันรีบออกจากห้องเพื่อกลับขึ้นไปบนแสตนด์หลังจากรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลจัดการน้ำแข็งให้เรียบร้อย โดยไม่ลืมขอบคุณและเตือนให้โทโคยามิคุงรีบตามมาหากรับการปฐมพยาบาลเสร็จแล้ว ทว่าด้วยความรีบร้อนทำให้ฉันเกือบซุ่มซ่ามชนคนๆ หนึ่งเข้า ยังโชคดีที่เบรกทัน ส่วนโชคร้ายคือ

“เธออีกแล้วเหรอยัยหน้ากลม!!

ฉันอาจโดนกินหัวได้น่ะสิ! บาคุโกคุงเริ่มแยกเขี้ยวแล้วด้วย!

“ข..ขอโทษนะบาคุโกคุง! ฉันผิดเองที่รีบเกินไป กลัวว่าจะไม่ทันดูบาคุโกคุงแข่งกับโทโดโรกิคุง–”

“ถ้ายังพูดชื่อไอ้ครึ่งอยู่อีกล่ะก็ฉันจะฆ่าเธอซะ!! แพ้เจ้านั่นได้ยังไงหา!!?”

“เอ๊ะ!? ก..ก็นั่นมันโทโด–”

นอกจากจะเผลอหลุดปากเอ่ยชื่อโทโดโรกิคุงตั้งสองพยางค์แล้ว ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่คำตอบที่ถูกใจบาคุโกคุงด้วย เขาถึงได้ทำหน้ายัวะกว่าเดิมแล้วเงื้อมือคล้ายจะปล่อยระเบิดใส่จนฉันต้องหลับตาปี๋เพราะยังไม่ทันได้เตรียมใจ

 

ทว่าไม่มีเสียงระเบิดใดๆ เล็ดลอดออกมา ฉันรวบรวมความกล้าค่อยๆ ลืมตาก่อนจะพบฝ่ามือที่ค้างอยู่ตรงหน้า บาคุโกคุงในตอนนี้ขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อยแล้วเอามือลงขณะจ้องตานิ่งจนฉันทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนช่วงเวลาที่ได้ไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันถูกรื้อฟื้นกลับมาอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่คลุมเครือและน่าสับสน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่ดีหรอก


“ฉันจะต้องชนะ”


“อ..อืม”


“ทั้งในส่วนของฉันและชดเชยในส่วนของเธอ”


“เอ๊ะ...


“ฉันจะชนะเผื่อเธอเอง”


บาคุโกคุงกล่าวแค่นั้น เป็นคำพูดที่คล้ายคลึงกับตอนแข่งวิ่งผลัดเมื่อวันงานกีฬาสีโรงเรียน ทว่าทั้งแววตาจริงจังและน้ำเสียงแหบทุ้มที่ต่างกันนี้กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างน่าประหลาด เขาเดินผ่านตัวไป ปล่อยให้ฉันทอดมองแผ่นหลังกว้างๆ พลางฟังเสียงหัวใจตนเองเต้นเป็นจังหวะอยู่อย่างนั้น


อะไรกันความรู้สึกนี้

 

 

“คุณอุรารากะ! หายดีแล้วเหรอครับ?”  เดกุคุงถามไถ่พอเห็นฉันที่กลับขึ้นมาบนแสตนด์นั่งลงข้างๆ

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย สบายมาก!”  ฉันชูนิ้วหัวแม่มือ  “ยินดีด้วยนะเดกุคุง ได้ตั้งอันดับสามแน่ะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเดกุคุงต้องทำได้!

เดกุคุงหัวเราะน้อยๆ พลางยกมือรองท้ายทอย  “จริงๆ ผมก็ไม่คิดว่าผลจะออกมาดีเกินคาดขนาดนี้หรอกครับ”

ฉันอมยิ้ม เดกุคุงมักจะถ่อมตัวแบบนี้เสมอๆ ทั้งที่สำหรับฉันแล้ว เขาเป็นคนที่ฉันเห็นพัฒนาการมากกว่าใคร


“โอ้เย้~!!! ในที่สุดก็ถึงเวลาของรอบชิงชนะเลิศแล้ว!!! แถมยังเป็นการประชันกันระหว่างแชมป์เก่ากับรองแชมป์เก่าอีกด้วย!!! มาดูกันซิว่าปีนี้รองแชมป์เก่าโทโดโรกิ โชโตะจะเอาชนะแชมป์เก่าอย่างบาคุโก คัตสึกิได้ไหม!!! ขอให้ทุกท่านจับตาดูไว้ให้ดีและห้ามลุกไปเข้าห้องน้ำเป็นอันขาด~!!!

สิ้นเสียงพรีเซนต์ไมค์ ไม่นานนักการแข่งขันก็เริ่มขึ้น ทั้งเสียงสนั่นของระเบิดและเปลวเพลิงที่ลุกโชนเป็นดั่งมนตร์สะกดไม่ให้ผู้ชมในโดมแห่งนี้ละสายตาออกไปได้ บาคุโกคุงยังทุ่มสุดฝีมือเหมือนทุกครั้ง ส่วนโทโดโรกิคุงก็สู้เต็มที่ผิดจากตอนปีหนึ่งสิ้นเชิง


“เอาแล้วๆ!!! ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเริ่มไม่ยอมเปิดโอกาสให้ใครได้โจมตีระยะใกล้แล้ว!!! จะมีใครหลุดจากขอบสนามก่อนไหมเนี่ย~!!!

เป็นดั่งที่พรีเซนต์ไมค์พากย์ ตอนนี้ทั้งโทโดโรกิคุงกับบาคุโกคุงอยู่เกือบชิดขอบสนาม พอโทโดโรกิคุงจะก้าวเข้ามาในสนามสักหน่อย บาคุโกคุงก็ปล่อยท่าไม้ตายจนโทโดโรกิคุงต้องถอยหลังกลับไปจุดเดิม ขณะเดียวกัน แค่บาคุโกคุงจะขยับเท้าบ้าง โทโดโรกิคุงก็ใช้ท่าไม้ตายจัดการต่อแล้ว ฉันไม่เคยเห็นการโจมตีระยะไกลครั้งไหนมีอานุภาพทำลายล้างสูงขนาดนี้มาก่อน พนันได้เลยว่าถ้ามีใครเข้าไปขวางตอนนี้ล่ะก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ

“ท่าไม่ดีแล้ว!!! ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายอยู่ชิดขอบสนามมาก!!! ถ้าใครก้าวถอยหลังอีกแค่ก้าวเดียวถือว่าแพ้ทันที!!! แล้วอย่างนี้จะมีใครสามารถต้านการโจมตีกลับเข้ามากลางสนามได้ไหมเนี่ย!!! อะไรกันสถานการณ์นี้~!!! พวกเธอจะโหดไปไหนกันหา~!!!

ฉันกำมือแน่นขณะจับจ้องการแข่งขันไม่วางตาเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะกลัวว่าถ้ากะพริบตาแม้แค่ครั้งเดียวก็อาจพลาดอะไรไปหลายๆ อย่างได้ เช่นกัน กรรมการที่เฝ้าอยู่รอบๆ ต่างเล็งเท้าของพวกเขาเป็นหลัก คิดว่าสิ่งที่จะตัดสินผลแพ้ชนะในครั้งนี้ไม่ใช่คนที่ล้มลงไปก่อน แต่เป็นคนที่จะหลุดจากขอบสนามก่อนนี่แหละ

เสียงระเบิดยังคงดังสนั่นต่อเนื่อง ส่วนน้ำแข็งกับไฟก็ผลัดกันรับมือกับระเบิดเต็มที่ หรือไม่บางทีก็ออกมาพร้อมกันทำให้บาคุโกคุงต้องหาช่องทางเคลื่อนไหวบ้าง ซึ่งไม่แน่ว่านั่นอาจเป็นได้ทั้งข้อได้เปรียบและข้อเสียเปรียบ ในที่สุด เมื่อประกายระเบิดและเปลวเพลิงผสานเข้ากันจนเกิดเป็นแสงจ้าและเสียงกังวานสะเทือนทั่วโดมที่สุดตั้งแต่เริ่มการแข่งขันมา กรรมการก็ให้สัญญาณทันที

“พอแค่นั้นแหละ!!

 

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนฉันไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของตัวเองหรือเพื่อนคนไหน เดาว่าตอนนี้ใครๆ ก็แทบจะหยุดหายใจกันทั้งนั้น กระทั่ง


“คุณโทโดโรกิส้นเท้าล้ำนอกขอบสนามหนึ่งมิลลิเมตร คุณบาคุโกเป็นฝ่ายชนะ!!!


“เฮ~!!!!!


“แชมป์งานกีฬายูเอย์ประจำปีของนักเรียนปีสองตกเป็นของบาคุโก คัตสึกิ!!! สุดยอดเลยคนนี้เขาไม่คิดจะแบ่งอันดับหนึ่งให้ใครจริงๆ!!! ยินดีด้วย!!!


พวกเราทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความยินดีจนแทบกระโดดขี่คอกันอยู่รอมร่อ ไม่ใช่แค่เพราะบาคุโกคุงชนะ แต่การต่อสู้ของโทโดโรกิคุงในครั้งนี้ยังตราตรึงใจมากเช่นกัน อย่างไรก็ตาม อีกหนึ่งความจริงที่ใครๆ ต่างรู้ดีคือไม่ว่าใครจะชนะ ทุกคนก็พร้อมยินดีกันทั้งนั้น

ทว่าสำหรับฉัน ความรู้สึกภายในใจลึกๆ มันเกินกว่าความยินดีทั่วไปแล้ว


ฉันหันกลับไปมองร่างบาคุโกคุงที่ยืนอยู่เกือบกลางสนามพลันเผยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความสุขออกมา


ทำไมกันนะ? ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศนี้แท้ๆ แต่กลับรู้สึกดีใจและตื้นตันใจเหมือนตัวเองชนะด้วยขนาดนี้


ทั้งหมดต้องเป็นเพราะบาคุโกคุงแน่ๆ เลย~




Chit-Chat : ฮ่า Ch.นี้เขียนเพื่อควบคุมระดับน้ำตาลและอยากโฟกัสไปที่พัฒนาการของเจ้าคัตในฟิคเป็นหลักค่ะ จะเป็นยังไงน้าถ้าจากคนที่อาจสนใจความต้องการตัวเองเป็นหลัก ได้ลองมีใครสักคนที่อยากทำอะไรสักอย่างให้และต้องทำให้ได้ จนความต้องการเหล่านั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นพลังทำให้ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างที่ใจปรารถนาจริงๆ ฮือ

อีกเรื่องที่สำคัญคือ แงงงขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเมนต์ทั้งจากรีดเดอร์หน้าใหม่และรีดเดอร์เจ้าเก่าทุกคนเลยนะคะ! ไรท์จะพัฒนาเนื้อเรื่องพัฒนาสำนวนการเขียนต่อไปเพื่อนักอ่านทุกคนจะได้อ่านกันอย่างแฮปปี้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #55 Kkunlert (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 16:13

    เนี่ยยย เขาเริ่มมีใจให้กันแล้ว 'จะชนะเผื่อ' แค่นี้ก็ใจฟูแล้วไหมคะทุกโค้นนน

    #55
    0
  2. #46 sunada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 18:13

    ทำไมเราต้องยิ้มตามหนูชาด้วยนะ คำพูดแค่ไม่กี่คำทำไมต้องเขินขนาดนี้~~💕💕
    #46
    0
  3. #45 Little_Ryu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 09:16

    คัตน่ารักเกินต้านไปแล้วนะ รู้สึกถึงการพัฒนาของคัตจังจากที่ทำเพื่อตัวเองอย่างเดียวก็เริ่มเปลี่ยนมาทำเพื่อคนอื่นด้วย ชอบอ่ะ ขอบคุณนะคะ รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะ

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ
    #45
    0
  4. #44 Princess Serena (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 00:02
    คัตจังจะน่ารักเกินไปแน้ว 🥺
    #44
    0
  5. #43 KanashimiYami (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 12:59
    ตอนแรกที่อ่านนึกว่าอุรารากะแพ้แล้วร้องไห้บาคุโกเลยเดินมาลูบหัว555 แต่แบบนี้มันสุดยอดเลยค่ะ อุรารากะโตขึ้นมาก บาคุโกก็โตขึ้น แต่งให้ความรู้สึกว่าตัวละครนั้นโตขึ้นจริงๆเลยค่ะ ชอบค่า รอต่อไปนะคะะ
    #43
    0
  6. #42 ฮากุจัง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 01:23
    ให้กำลังใจเค้า แล้วยังบอกว่าจะชนะเผื่อเธอเอง มูแงง อ่านแล้วรู้สึกใจฟูขึ้นมาเลยแหะ รู้สึกว่าความสัมพันธ์เริ่มพัฒนาในแง่ของความรู้สึกทั้งอุรารากะแล้วก็บาคุโกเลย
    #42
    0