[MHA : Kacchako] The Unexpected

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    16 เม.ย. 64

B
E
R
L
I
N
 

Prologue

 

 

 

          “ขอบคุณมากนะ! ถ้าไม่ได้พวกเธอช่วยไว้ต้องแย่แน่ๆ เลย”

          “ไม่เป็นไรเลยครับออลไมท์! เรื่องแค่นี้เอง!”

          ฉันยิ้มกว้าง ยืนมองออลไมท์กับเดกุคุงสนทนากันขณะที่ในมือก็อุ้มเจ้าแมวอ้วนขนฟูเอาไว้ด้วย

เสือน้อยตัวนี้เป็นของขวัญที่ออลไมท์กับครูคนอื่นๆ อยากจะมอบให้ครูไอซาวะเนื่องในโอกาสอะไรสักอย่าง แต่เพราะครูไอซาวะทำท่าจะมาเห็นก่อนเข้า ออลไมท์เลยต้องรีบซ่อนและฝากเจ้าเสือน้อยไว้ให้ฉันกับเดกุคุงที่บังเอิญผ่านไปในตอนนั้นแทน เรียกว่าซ่อนได้อย่างหวุดหวิดเลยทีเดียว

          “ครูไอซาวะคงชอบแมวมากสินะคะ”

          “แน่นอน!”  ออลไมท์รับแมวน้อยคืนแล้ววางลงในตะกร้า  “แล้วชีวิตนักเรียนปีสองแรกเริ่มของพวกเธอเป็นยังไงบ้าง? ได้เป็นรุ่นพี่แล้วนี่”

เดกุคุงพยักหน้ารัว  “ถึงจะเปิดเทอมมาได้แค่เกือบเดือนแต่ก็น่าสนุกไม่แพ้ตอนปีหนึ่งเลยครับ!”

          “ฮ่าๆๆ~ ได้ยินอย่างนี้ฉันก็ดีใจ มิโดริยะกับอุรารากะยังท่าทางสดใสเหมือนเดิมเลยนะ ยังไงก็…อย่ามัวแต่เรียนหรือทำกิจกรรมจนไม่ลืมหูลืมตาล่ะ เพราะการมีความรักในช่วงวัยนี้ก็สำคัญเหมือนกัน!”

          “เอ๊ะ!!??”

          “อ้าว? งงอะไรกันทั้งสองคน”  เขาหัวเราะเล็กน้อยแล้วจับไหล่พวกเรา  “ฉันพูดจริงนะ ชีวิตในวัยนี้มันผ่านไปเร็ว เพราะงั้นก็อย่าลืมมีความสุขกับทุกอย่างให้เต็มที่ล่ะ!”

          เราสองคนหันมายิ้มให้กันแล้วพยักหน้ารับ  “ครับ/ค่ะ!”

          “อื้ม! ต้องอย่างนี้สิวัยรุ่น! เอาเป็นว่า ขอบคุณอีกครั้งนะที่ช่วยดูแลแมวตัวนี้ให้ ตอนนี้เย็นแล้วพวกเธอกลับหอพักเถอะ”

ออลไมท์ว่าพลางเดินไปเลื่อนบานประตูก่อนจะทักทายคนที่ยืนรอฉันกับเดกุคุงอยู่  “อ้าว! เจ้าหนุ่มอีดะนี่”

          “อ๊ะ! ออลไมท์สวัสดีครับ!”

          “มารอมิโดริยะกับอุรารากะสินะ พวกเธอเดินกลับดีๆ ล่ะ ไว้เจอกัน”

 

 

 

ท้องฟ้าสีส้มในยามเย็นแบบนี้สวยมากจนทำให้ละสายตาไปไม่ได้ ฉันแหงนหน้าชมฟ้าระหว่างทางกลับหอพักข้างๆ เดกุคุง ในหูก็ฟังบทสนทนาเรื่อยๆ ของเขากับอีดะคุงไปด้วย

“สรุปว่าแมวอ้วนตัวนั้นเป็นของใครน่ะ?”

“เป็นของออลไมท์กับพวกครูที่จะให้ครูไอซาวะน่ะครับ”

“อ๋อ ครูไอซาวะชอบแมวนี่นา”

“ใช่ครับ ฮ่าๆๆ~”

อีดะคุงพยักหน้า  “แล้ว…คุยอะไรกับออลไมท์เหรอ? ฉันได้ยินเสียงพวกเธอร้องลั่นออกมานอกห้องเลย”

เดกุคุงเหมือนจะชะงักเล็กน้อยพอได้ยินคำถามนั้น  “ม..มันดังขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

เขาหัวเราะเบาๆ พลางลูบท้ายทอย  “ออลไมท์ก็แค่บอกว่าอย่ามัวแต่เรียนหรือทำกิจกรรม เพราะการมีความรักในวัยนี้ก็สำคัญน่ะครับ”

“แล้วมันน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

อีดะคุงเลิกคิ้วเหมือนไม่เข้าใจเท่าไหร่ อาจจะมองว่านั่นเป็นเพียงคำสอนจากผู้ใหญ่ทั่วไปที่หวังดีกับเรา แต่สำหรับเดกุคุงแล้วคงรู้สึกขัดๆ เขินๆ อยู่ไม่น้อย แน่นอนว่าฉันก็ด้วย

“อืม… วัยอย่างพวกเราจะมีความรักก็ไม่แปลกหรอก อีกอย่าง…ฉันก็อยากเห็นแฟนในอนาคตของนายเหมือนกันนะมิโดริยะคุง!”

“เอ๊ะ!? ไม่มีหรอกครับ!”

อีดะคุงหลุดหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางพยายามกลบเกลื่อนความเขินของเดกุคุง กลับกัน ฉันเงียบ ไม่ได้หัวเราะร่วมกับพวกเขาเพราะมัวแต่เหม่อมองเดกุคุงโดยไม่รู้ตัว และกว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็เผลอหลุดคำถามสิ้นคิดไปซะแล้ว

“แล้วเดกุคุงไม่มีคนที่ชอบบ้างเหรอ?” ทั้งสองคนพร้อมใจกันมองฉันเป็นสายตาเดียว แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร สติที่พาความอายกลับมาด้วยก็เข้าบังตาแล้ว “ม..ไม่มีอะไร!! อย่าสนใจเลยนะ!! ลืมที่ฉันถามเถอะเนอะ!! ฮ่าๆๆ~”

ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนพลางใช้มือลูบท้ายทอยตัวเอง ใบหน้าตอนนี้รู้สึกได้เลยว่าร้อนผ่าวไปหมด น่าอายจัง

“ไม่มีหรอกครับคุณอุรารากะ”

“เอ๊ะ…”  เสียงหัวเราะกระดากอายหยุดลงเกือบจะทันที ฉันหันกลับไปมองเดกุคุงที่มอบรอยยิ้มให้ด้วยใจบริสุทธิ์ ยิ่งนึกย้อนคำตอบของเขาเมื่อครู่ จู่ๆ หัวใจก็เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ขึ้นมาอย่างคาดเดาความรู้สึกไม่ได้

“ผมไม่มีคนที่ชอบในทำนองนั้นหรอกครับ”

“ไม่มีบ้างเลยเหรอ?”  อีดะคุงถามย้ำ

คราวนี้เดกุคุงที่ส่ายหน้าแทนคำตอบทำให้ฉันกับอีดะคุงต่างรวมสายตาไปที่เขาบ้าง เขาคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะแหงนมองท้องฟ้า

“ตอนนี้ ผมอยากจะทำความฝันในการเป็นฮีโร่ให้เป็นจริงก่อน นี่เป็นเพียงเป้าหมายเดียวที่แน่นอนไม่มีทางเปลี่ยนแปลงของผม เพราะฉะนั้น ถึงผมจะไม่มีช่วงเวลาหรือความรู้สึกทำนองนั้นกับใครเป็นพิเศษผมก็ไม่เสียดาย… ก็ตอนนี้ผมได้ใช้ชีวิตกับคนที่ผมรักที่สุดอยู่แล้วนี่นา…”

เดกุคุงหันกลับมามองฉันกับอีดะคุงแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“ผมน่ะรักคุณอุรารากะ อีดะคุง และเพื่อนๆ ทุกคนที่สุดเลย…”  เขาฉีกยิ้ม  “ดังนั้น ต่อให้ช่วงเวลาที่ได้เป็นนักเรียนของที่นี่หมดลงตอนนี้เลย ผมก็ไม่เสียใจ เพราะตลอดที่ผ่านมามันคุ้มค่าที่สุดแล้วล่ะ”

 

 

ขอบตาฉันเริ่มร้อนขึ้นด้วยความตื้นตันเมื่อสัมผัสได้ถึงคำพูดแสนอบอุ่นที่กลั่นกรองจากก้นบึ้งหัวใจของเดกุคุง… ยอมรับว่าตอนแรกรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ นิดหน่อย ทว่าหลังจากได้ฟังความในใจของเขาจนครบถ้วน ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจก็เข้ามาแทนที่

แม้จะฟังดูน่าสับสนก็ตาม แต่ความรู้สึกของฉันในตอนนี้ไม่มีความเศร้าปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว… พื้นที่ในหัวใจของเดกุคุงมีโรงเรียนแห่งนี้ มีทุกคน และมีฉันรวมอยู่ด้วย ฉันกับเพื่อนๆ ทุกคนล้วนแต่เป็นคนพิเศษสำหรับเขาด้วยกันทั้งนั้น นี่มันไม่มีอะไรน่าเศร้าเลยไม่ใช่เหรอ…

“อ..อีดะคุง!! ร้องไห้เลยเหรอ!!?”  เดกุคุงถึงกับต้องเปลี่ยนอารมณ์ฉับพลันพอเห็นอีดะคุงน้ำตาไหล

“มิโดริยะคุง! ฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกับนาย!”

“เอ๊ะ!? เอ่อ…”

“ฮ่าๆๆ~”

เพื่อนสองคนคงงุนงงไม่น้อยที่จู่ๆ ฉันก็หลุดหัวเราะออกมาเพราะท่าทีตลกๆ ของพวกเขา ฉันเดินไปหยุดตรงหน้าเดกุคุง มอบรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความสุขให้แล้วกล่าวขึ้น

“ฉันชอบเดกุคุงนะ”

“เอ๊ะ!!?”

ใช่ ฉันตัดสินใจแล้ว แม้ว่านี่จะไม่ใช่การสารภาพในบรรยากาศที่เคยหวังไว้ แต่ฉันก็เต็มใจบอกความในใจกับเขาตอนนี้ที่สุด…

“ฉันชอบเดกุคุงที่อ่อนโยนและมุ่งมั่นในการไล่ตามความฝันของตัวเองแบบนี้ที่สุดเลย! เพราะงั้นฉันจะคอยเป็นกำลังใจ คอยอยู่เคียงข้าง คอยเฝ้ามองในวันที่ความฝันของเดกุคุงเป็นจริงนะ!”  ฉันยื่นมือให้เขา  “ไม่ว่ายังไง เดกุคุงก็จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเสมอ!”

เขายิ้มตาหยีแล้วจับมือฉันกลับ “ขอบคุณนะคุณอุรารากะ!”

“อื้ม!”

 

 

เดกุคุงที่เป็นแบบนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรเลย และยังกล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้อกหักด้วย! นั่นเพราะฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่เขารักด้วยไงล่ะ! มั่นใจนะ!...ว่าอนาคตต่อจากนี้ไปฉันจะยังมีเดกุคุงคอยอยู่เคียงข้างในฐานะเพื่อนที่ดีสุดเสมอ และแน่นอนว่าในวันที่ฝันของเดกุคุงเป็นจริง เขาก็จะเห็นฉันที่กำลังยินดีให้เขาด้วยเช่นกัน

ฉันเหลือบมองเพื่อนทั้งสองอีกครั้งระหว่างทางเดินกลับหอพัก ก่อนจะเปลี่ยนสายตาไปหยุดที่เดกุคุง คนที่ทำให้ฉันตระหนักอะไรหลายๆ อย่างได้ในวันนี้

โชคดีจริงๆ ที่ได้พบเขา

ขอบคุณนะเดกุคุง…

 

 

 

Chit-Chat : ขอเปิดด้วยโมเมนต์สามหน่อแสนดีก่อนเลยค่ะ สำหรับไรท์ คิดว่าน้องชาเป็นคนที่แกร่งทั้งกายแกร่งทั้งใจนะ แล้วน้องก็เป็นคนที่ใจกว้างมากพอ พร้อมจะมูฟออนไปหาสิ่งใหม่ๆ ด้วย เฮ้อ ทูลหัวของไรท์ โอเค!! ตอนต่อไปจะมีอะไรรออยู่ ถ้าพร้อมแล้วก็ไปอ่านต่อโลดด

ช่วยกดหัวใจ คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า

ขอบคุณค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #98 Milin6162 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2564 / 10:49

    ซาโตะไม่ช่ายซาโต้นะคะ

    #98
    0
  2. #82 Feracozmixx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 21:34
    โอ๋น้าาา
    #82
    0
  3. #60 Marius Yo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 00:46
    น่ารักกก
    #60
    0
  4. #11 Princess Serena (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 22:06
    น้องใจแกร่งมากก
    #11
    0
  5. #4 Kkunlert (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 02:48

    มาตอนแรกก็อบอุ่นเลยค่ะ

    #4
    0