[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 9 : 6 ไททัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 




6

ไททัน



 

เวลา 18.00 น.

โรงอาหาร

 

            “สมน้ำหน้า~”

            “เอเลน!”  ฉันเรียกชื่อคนที่นั่งข้างๆ เสียงดัง แต่อย่างเอเลนคงจะไม่สนใจท่าทีที่เริ่มไม่พอใจของฉันเท่าไหร่ เพราะเขายังคงนั่งกลั้นขำต่อไปอยู่แบบนั้น ฝ่ายอาร์มินที่เคี้ยวอาหารในปากจนหมด จึงพูดแสดงความคิดเห็นบ้าง

            “เอ่อ..รอบนี้ ผมเห็นด้วยกับเอเลนนะครับ มิคาสะ”

            “อาร์มิน!”  นายพูดเหมือนว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นายอยู่ข้างฉันอย่างนั้นแหละ!

            “จ..ใจเย็นๆ สิครับมิคาสะ ก็..มิคาสะเป็นคนไปแกล้งหัวหน้ารีไวล์ก่อนแท้ๆ”

            “แต่ว่าที่ฉันต้องโดนบังคับให้ทำความสะอาด นั่นหัวหน้าก็จงใจแกล้งฉันเหมือนกัน!


ทำไมไม่มีใครเข้าข้างฉันเลย! ฉันเพิ่งจะทำความสะอาดห้องนั้นเสร็จได้ไม่นาน เหนื่อยก็เหนื่อย แถมยังโดนเอเลนกับอาร์มินสมน้ำหน้าใส่อีก

นี่พวกเขาเป็นเพื่อนของฉันจริงรึเปล่าเนี่ย!

 

            “เพราะเธอไปแกล้งหัวหน้าก่อนยังไงล่ะ...”  เอเลนพูด  “...ถ้าเธอไม่ไปแกล้งเขาตั้งแต่แรก หัวหน้าก็ไม่คิดจะเอาคืนหรอก”

อาร์มินที่นั่งข้างๆ เอเลน พยักหน้าสนับสนุนคำพูดของเขา เหลือฉันที่นั่งขบริมฝีปากอย่างไม่ชอบใจอยู่คนเดียว

            “...แล้วสรุปเธอน่ะ จะเอายังไง?”  เอเลนถามขึ้น

            “อะไร?”

            “จะเลิกแกล้งหัวหน้ารีไวล์ได้รึยัง? ขืนยังทำแบบนี้ต่อไป ก็น่าจะรู้ผลที่ตามมาไม่ใช่หรอ?”

ฉันนั่งนิ่งไปประมาณห้าวินาที จากนั้นจึงตอบกลับไปอย่างมั่นใจ


            “ไม่! ฉันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่!

 

.....


เวลา 20.45 น.

หอพัก

ห้องพักหญิง

 

            เฮ้อ~ เลือกทางที่เธอชอบละกันนะ


ฉันนอนนึกไปถึงคำพูดของเอเลน หลังจากที่ฉันยืนยันไปว่า เรื่องแก้แค้นหัวหน้ารีไวล์ ฉันจะไม่หยุดหรือจบเพียงแค่นี้อย่างแน่นอน

ทั้งเอเลนกับอาร์มิน ดูเหมือนว่าจะ

เอ่อ..เรียกยังไงดีล่ะ?

...ปลง ในตัวฉันเข้าให้แล้ว


แต่จะให้ฉันหยุดแค่นี้งั้นหรอ? ฉันก็ทำไม่ได้อยู่ดี

สิ่งที่หัวหน้าควรจะได้รับจากการที่ทำร้ายเอเลนน่ะ มันยังไม่สมน้ำสมเนื้อกับตัวเขาเลยด้วยซ้ำ!


เพราะว่าฉันทำพลาดหมดน่ะสิ!


จะให้หยุดแค่นี้? ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!

 

            “นี่มิคาสะ”  เสียงคุณฮันจิ

ฉันลุกขึ้นนั่ง มองคนที่กำลังเดินมาหา

            “คะ?”

            “ขอบคุณมากนะ! ที่มาช่วยทำความสะอาดวันนี้~ ยังไงก็ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้เลยนะ~”

            “ใช่ๆ! ขอบคุณอีกครั้งนะ”

อิซาเบลที่นั่งอยู่บนเตียงชั้นสอง โผล่ใบหน้าออกมาขอบคุณฉันอีกเสียง ในช่วงเวลาเดียวกันคุณเพทราก็เดินมาพร้อมกับยิ้มให้

            เฮ้อ~ พอเห็นแบบนี้ มันก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า จริงๆ แล้ว...การที่ได้ไปช่วยพวกเขาทำความสะอาดห้องชมรม มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก

 

.....


วันต่อมา

เวลา 09.30 น.

ปี 1 ห้อง A

คาบวิชาประวัติศาสตร์ไททัน


ครูเอลวินที่สอนอยู่ คงจะสอนอย่างไม่ติดขัดอะไรจนหมดคาบ ถ้าไม่มีครูฮันเนสที่เปิดประตูแทรกบรรยากาศในห้องเรียนด้วยท่าทางที่ตื่นตกใจเสียก่อน

ครืด!!

            “เอลวิน!!”  ทุกคนรวมสายตามองไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง – ต่างคนต่างตกใจกับการกระทำของครูฮันเนส

            “เกิดอะไรขึ้นฮันเนส?”  ครูเอลวินวางชอล์กในมือ เปลี่ยนมาสนใจครูฮันเนสที่ยืนหอบอยู่แทน

            “แย่แล้วล่ะ–!!

            “.....”

            “ไททัน!..ไททันมันจะบุกเข้ามา!!

            “อะไรนะ!!?”

ทั้งครูทั้งนักเรียนร้องอย่างตกใจ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดเล่นกันได้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบหลังจากนั้น แต่ก็ไม่นาน โดยครูเอลวินเริ่มว่าต่อบ้าง


            “ท..ที่ไหน!? ได้ยังไงกัน!?”

            “ป่าต้นไม้ยักษ์ของโรงเรียน!! ตรงกำแพงมันมีรูโหว่ได้ยังไงก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พวกทหารรักษาการณ์เลยช่วยกันหาหินก้อนที่ใหญ่พอจะมาอุดเอาไว้ก่อน แต่วันนี้พอไปตรวจสอบดู หินมันหายไป!! แถมตอนนี้มีไททันที่กำลังเดินเข้ามาใกล้กำแพงแล้วด้วย!!

            “แล้วมีทหารอยู่บริเวณนั้นบ้างไหม!?”

            “มีแค่ทหารรักษาการณ์สองคนเท่านั้น แค่นี้ไม่มีทางพอจะไปสู้กับมันแน่!

 

ถ้าเป็นตลอดมา ทั้งฉัน เอเลน อาร์มิน ก็อาจจะคิดว่าครูฮันเนสเมา แต่ท่าทีที่ดูจริงจังของเขาในตอนนี้กลับทำให้ฉันเปลี่ยนความคิดอย่างสิ้นเชิง

เอเลนที่นั่งข้างๆ กำมือพลางกัดฟันแน่น ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากออกไป

            “ฮันเนส ให้พวกเด็กในชมรมทีมสำรวจของฉันไปจัดการพวกมันซะ คนที่เหลือฉันจะไปเรียกอีกมาที ย้ำว่าแค่ชมรมของฉันเท่านั้นนะ!

ครูเอลวินหันมาทางนักเรียนในห้อง ก่อนจะพูดเสียงดัง

            “รีไวล์ ฮันจิ เพทรา ออรูโอ้ พวกเธอรีบไปกับครูฮันเนสก่อนตอนนี้!! แล้วฉันจะตามไป!

            “รับทราบ!!”  ไม่ทันขาดคำ ทั้งสี่คนก็ลุกขึ้นและเดินหายไปกับครูฮันเนสทันที


            “นี่! ทำไมถึงไม่ให้เราสองคนไปด้วยล่ะ!?”  อิซาเบลโพล่งขึ้นถาม

            “เธอกับเฟอร์แลนน่ะ ยังไม่ใช่ตอนนี้”

อิซาเบลกำมือแน่น ไม่เถียงอะไรกลับอีก ก่อนที่เอเลนจะเป็นฝ่ายยืนขึ้นพูดบ้าง

            “ค..คนแค่นี้ไม่พอหรอกครับ!! ให้ผมไปช่วยด้วยอีกแรงเถอะครับ!!

อ..เอเลนพูดแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องไป–!


ครูเอลวินนิ่งมองเอเลนชั่วครู่ หลังจากนั้นจึงตอบตกลง

            “เข้าใจแล้ว! เอเลน มิคาสะ แจน ไรเนอร์..กับแอนนี่ด้วย! พวกเธอช่วยหน่อยนะ!

            “รับทราบ!!!


บทสนาทนาทั้งหมดจบลงเพียงเท่านี้ ก่อนที่พวกเราทั้งห้าจะเดินตามครูเอลวินออกไป...ขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปยังกำแพง ฉันก็เหลือบมองเอเลนจากทางด้านหลัง...

ครูเอลวิน ขอบคุณที่เลือกฉันนะคะ

 

.....


เวลาแบบนี้ แน่นอนว่าไม่มีทางว่างมาเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบทหารแน่ๆ!

เป็นไงเป็นกัน! กระโปรงกระเปิงฉันไม่สนใจแล้ว

ฉันที่ติดเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติกับตัวแล้ว ตอนนี้ยืนอยู่บนกำแพง พอมองออกไป ก็เห็นไททันกำลังเดินมาเป็นระยะๆ มีประมาณสองกลุ่ม ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย

ตั้งแต่ที่มายืนอยู่บนกำแพง ฉันสังเกตเห็นว่า บริเวณโรงเรียนไม่มีใครเคลื่อนย้ายหรืออพยพไปไหนเลย อีกทั้งนอกโรงเรียนก็ยังเปิดร้านขายของ มีคนเดินไปมาตามปกติ แสดงว่าไม่ได้ประกาศอะไรออกไปสินะ.. ทำแบบนี้มันจะดีงั้นหรอ? ถ้าขืนไม่ประกาศ แล้วเกิดทำอะไรไม่ทันการขึ้นมาล่ะ?

พวกครูคิดอะไรอยู่กันแน่ แม้กระทั่งหัวหน้าหน่วยสารวัตรทหารอย่างครูไนล์

ตอนนี้ฝ่ายกองทหารรักษาการณ์กำลังเร่งไปเคลื่อนย้ายหินที่ไว้ใช้อุดกลับมาบริเวณรูโหว่กำแพงนี้อยู่ โชคดีที่พวกเขาเจอมันเข้า แม้หินจะอยู่ไม่ไกลมากแต่ก็หนักมาก ถึงอย่างนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจเลย คือหินมันถูกเคลื่อนย้ายออกไปได้ยังไง?

 

            “พวกเธอฟังนะ! ฉันจะแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกให้มีรีไวล์ ฮันจิ มิเกะ โมบลิท เอเลน และไรเนอร์ ส่วนพวกที่เหลือเป็นกลุ่มที่สอง กลุ่มแรกให้ตามฉันมา เราจะกำจัดไททันพวกตัวที่กำลังเดินมานี่ ส่วนกลุ่มที่สองจะเป็นกำลังเสริม ห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด กลุ่มแรกตามฉันมา!!

            “รับทราบ!!!


ครูเอลวินรีบแบ่งกลุ่มและอธิบายทุกอย่างเสร็จสรรพ จากนั้นจึงใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติลงไปจากกำแพงทันที

ทำไมถึงให้ฉันอยู่กลุ่มที่สองกัน!? แล้วแบบนี้ฉันจะปกป้องเอเลนยังไงล่ะ!?

ฉันทำท่าจะตามลงไป แต่ก็ถูกแอนนี่ดึงแขนเอาไว้


            “อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ เชียว”  แอนนี่เตือนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งตามแบบฉบับของตัวเอง

ฉันหยุดนิ่ง – ยอมทำตามคำเตือนของคนข้างๆ

 

“อะไรล่ะนั่น!!?”  เสียงคุณออรูโอ้ร้องเสียงดังนั่นเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี

ฉันเบิกตาอย่างตกใจ พวกไททันสองกลุ่มนั่น – อยู่ๆ พวกมันก็มารวมตัวกัน และวิ่งตรงมาทันทีด้วยความเร็วสูง – แทบจะไม่เว้นช่องว่างให้กลุ่มแรกได้จู่โจมเลย

            “นั่น–! หัวหน้ารีไวล์จัดการมันแล้วสินะ สามตัวรวดเลย!!”  คุณเพทรา

ฉันมองตามที่คุณเพทราชี้ไป ใช่แล้วล่ะ เห็นแบบนั้น รับรองว่ามีอยู่คนเดียว


            “อ๊ะ–!!

ฉันร้องอย่างตกใจ เมื่อเบนสายตามา ก็เห็นไททันอีกกลุ่มที่ไม่ได้คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้า วิ่งเข้าไปในรูโหว่ของกำแพงหน้าตาเฉย

นั่นมันเขตโรงเรียนแล้วนี่!!

 

กึก!

ฟึ่บ!


ฉันรีบใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ลงจากกำแพงไปในบริเวณป่าต้นไม้ยักษ์ของโรงเรียนทันที ครูไนล์ที่เห็นฉันลงจากกำแพงไปแล้ว และคาดว่าจะเห็นไททันวิ่งเข้าไปในโรงเรียนเหมือนกับฉันด้วย จึงสั่งพวกเพื่อนๆ ให้ตามฉันลงไปบ้างโดยเร็ว

มันอยู่ที่ไหนนะ? ให้ตายสิ! แม้จะเป็นป่าต้นไม้ในเขตโรงเรียนก็ตาม แต่มันก็ใหญ่มาก ใหญ่มากเหมือนกับฉันได้อยู่ในสนามรบของจริงเลยล่ะ–

เจอตัวแล้ว!!

ฉันเจอไททันสองตัวที่ทำท่าจะแอบอยู่ ก่อนจะไม่รอช้ารีบเข้าไปฟันท้ายทอยของมันทันที


            “สำเร็จ!

 

เอ่อ..สำเร็จแค่สองตัว บ้าเอ๊ย! พวกตัวอื่นๆ โดนกำจัดไปรึยังนะ?

ฉันใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ พลางกวาดสายตาไปเรื่อยๆ ก็พบกับไททันสี่ตัว ซึ่งตัวหนึ่งแอนนี่กำลังจัดการเก็บศพของมันอยู่ ส่วนอีกสามตัวที่เหลือ–

ไม่คณามือฉันหรอก!

 

ตุบ!!

ฟู่ว~


ไททันทั้งสี่ตัวนอนอยู่ที่พื้นแล้ว ไม่นานนักคุณเอิร์ดก็เข้ามา

            “ตอนนี้นำหินอุดกำแพงได้แล้ว! ไปรวมตัวกันบนกำแพงเร็ว!

            “รับทราบ!”  ฉันกับแอนนี่ตอบพร้อมกัน แต่ในขณะที่กำลังจะขึ้นไปบนกำแพงนั้น ฉันก็ฉุกคิดขึ้นได้


มีไททันเข้ามาในเขตโรงเรียนทั้งหมดกี่ตัวกัน? ไททันกลุ่มหนึ่ง?..กลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมีกี่ตัวเนี่ยนะ! จะมั่นใจได้ยังไงว่าทุกคนกำจัดมันหมดแล้ว!?

ฉันกัดฟัน พร้อมกับใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ กลับไปในบริเวณป่าต้นไม้ยักษ์อีกครั้ง

            “มิคาสะ!” 

ขอโทษนะคะคุณเอิร์ด แต่ตอนนี้ ฉันขอ..ขอให้ฉันได้ตรวจสอบให้แน่ใจก่อนเถอะ!


           .....


ฉันมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่พบไททันเลย หรือว่าอาจจะหมดไปแล้วจริงๆ แต่...

ฉันก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี! ต่อให้เมื่อกี้จะมีใครพูดขึ้นมาก็ตามว่า กำจัดไททันหมดแล้ว แต่เพราะเรายังไม่รู้จำนวนไททันที่เข้ามาในเขตโรงเรียนเป็นตัวเลขแน่ชัด ดังนั้นอย่าเพิ่งตัดสินไปว่าฆ่าพวกมันหมดแล้วจะดีกว่า


เฮ้อ~ ที่สู้ไปเมื่อกี้ เอเลนจะได้รับบาดเจ็บอะไรรึเปล่านะ? ...แต่คงไม่หรอก จำนวนไททันไม่ได้เยอะเกินกว่าที่ฝีมือของเอเลนกับคนอื่นๆ รวมกันจะรับไม่ไหว

 

            .....


เวลาผ่านไปนานอยู่พอดู ฉันไม่พบไททันสักตัว จนนั่นทำให้ฉันปักใจเชื่อว่าคงจะไม่มีไททันหลงเหลือแล้วจริงๆ

และขณะที่ฉันกำลังจะกลับขึ้นไปบนกำแพงนั้น...


            “ระวัง–!!!


           เสียงของใครคนหนึ่งเรียกฉันเอาไว้ เมื่อหันไปอีกทิศก็พบไททันสามตัว พวกมันอ้าปาก ในขณะเดียวกันก็พุ่งเข้ามาที่ฉันด้วย...



:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



ตัดจบแบบละครไทยคือสิ่งที่ไรท์ชอบ 55555+

 

เอาล่ะ! หลังจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง อย่าลืมติดตามตอนที่ 7 กันด้วยนะคะ~

 

~ขอบคุณที่ติดตามเด้อค่าเด้อออ~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #206 Luna_l (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 06:05
    มิคาสะห่วงเอเรนมากจริงๆ
    #206
    0
  2. #129 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 15:34
    เหม่อถึงเอเลนอีกแล้ว
    #129
    0
  3. #14 CharidaNoisap (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 07:13
    ตัดจบแบบนี้ม่ายยยยยย ไรต์ทำร้ายมากเลยคะ ขอให้กนูมิปลอดภัย สาธุ ><
    #14
    1