[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 4 : 1 ในวันนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    12 ส.ค. 61

T
B
 






1

ในวันนั้น



 



[ Mikasas part ]

           

            ฟังนะ เราจะปล่อยให้หนูมีความทรงจำแย่ๆ แบบนั้นไม่ได้

 

          ไม่! มันไม่แย่! มันไม่ได้แย่เลยสักนิด!’

 

          ‘นี่หนูโดนล้างสมองรึไงกัน ดึงแขนเธอออกมานี่

 

            “มิคาสะ!

 

          อย่า! ปล่อยหนู!! ขอร้องล่ะ หนูสัญญากับเขาไว้แล้ว! ปล่อยนะ!!’

 

          “มิคาสะ!!

 

            ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!’

 

            “มิคาสะ ตื่นสิ!!!

            “เฮือก!


ฉันสะดุ้งเพราะเสียงของอิซาเบลที่ปลุกให้ตื่น ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ฉันกะพริบดวงตาถี่พลางเอามือลูบหน้า


            “...น้ำตา”  ฉันพูดกับตัวเอง ขณะก้มมองนิ้วมือที่มีหยดน้ำตาเปรอะอยู่ จากนั้นจึงเงยหน้ามองอิซาเบลกับเพื่อนๆ อีกเจ็ดคนที่ยืนหยุดอยู่บริเวณนั้น

            “เธอฝันร้ายหรอมิคาสะ?”  คุณฮันจิถาม

            “ฉันนอนบนเตียงชั้นสองอยู่ดีๆ แต่ได้ยินเสียงเธอตะโกนขึ้นมา เลยต้องรีบปีนลงมาดูเธอเนี่ย...โธ่~ ทำฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม!?”  อิซาเบลเอ็ดเล็กน้อย

            “ขอโทษที”

            “แล้วสรุป...เธอฝันร้ายใช่ไหม? ฝันเรื่องอะไรหรอ?”  สิ้นเสียงยูมิลถามอีกคน ฉันก็นั่งนึกความฝันเมื่อกี้เงียบๆ

 

นั่นสิ ฝันอะไรนะ? นึกไม่ออกเลยแฮะ ดูท่าจะเป็นฝันร้ายสินะ แล้วฝันอะไรล่ะ...


ฉันเอามือทาบบนศีรษะ พยายามนึกถึงความฝันนั่น – สิ่งที่ทำให้คนแข็งแกร่งอย่างฉันถึงกับต้องร้องไห้ออกมา

 

            “เอ่อ...”


จำไม่ได้


เฮ้อ~ นี่ฉันกลายเป็นคนแก่ไปแล้วรึไงนะ..

เพราะยังนึกไม่ออก สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่ตอบออกไปสั้นๆ


            “ฉันลืมไปแล้วล่ะ”

 

.....


ฉันหยิบรองเท้าออกมาจากตู้ล็อกเกอร์ ขณะเดียวกันก็ยังพยายามนึกถึงฝันร้ายเมื่อเช้า แต่สุดท้ายก็นึกไม่ออกอยู่ดี


คนอย่างฉันไม่มีเรื่องต้องให้ร้องไห้ง่ายๆ สักหน่อย..


            “มิคาสะครับ~”  เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ฉันหันไปมองคนที่เดินลงบันไดมา – อาร์มินกับเอเลน  “...รอนานรึเปล่าครับ?”  อาร์มินถามคำถามเดิมเหมือนกับทุกวัน

            “ไม่นาน”  ฉันตอบสั้นๆ รอทั้งสองคนใส่รองเท้า

 

            “เสร็จแล้ว! ไปกันเถอะ”


เอเลนที่หยิบรองเท้าผ้าใบออกมาใส่เรียบร้อยเอ่ยบ้างหลังจากปิดประตูล็อกเกอร์แล้ว

ฉันชำเลืองมองกลับไปที่ล็อกเกอร์ของเอเลน พอเห็นว่ารองเท้าแตะร่วงออกมานอกล็อกเกอร์ และกำลังจะเตือนเจ้าของรองเท้านั้น...

 

            “อ–”

            “เอเลน!

            “ครับ!?”  เอเลนสะดุ้งและหันไปหาเขา – คนที่ฉันเห็นหน้าเมื่อไหร่ก็จะรู้สึกว่าอากาศมันเป็นพิษทุกที–!

            “นายช่วยก้มลงไปดูหน่อยได้ไหม? ว่ากำลังจะทิ้งซากเน่าๆ อะไรไว้หน้าล็อกเกอร์”

            “ข..ขอโทษครับ”


ฉันยืนกำมือแน่น พร้อมกับจ้องหัวหน้ารีไวล์ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ – จะเตือนดีๆ ไม่ได้รึไงกัน!? – หัวหน้าที่เหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องอยู่จึงจ้องฉันกลับบ้าง พอเห็นท่าไม่ดี อาร์มินเลยต้องทำเป็นดึงแขนเสื้อเอาไว้ พลางส่ายหัวให้เบาๆ เป็นเชิงว่าอย่าไปต่อกรอะไรกับคนๆ นั้นเลย


ฉันเม้มริมฝีปาก เมื่อเอเลนเก็บรองเท้าเข้าตู้เสร็จ พวกเราทั้งสามคนจึงเดินออกนอกหอพักไป


ก่อนหน้านี้ยังอารมณ์ปกติดีอยู่แท้ๆ แต่พอเห็นหน้าเขาฉันก็อารมณ์เสียทุกที!

ให้ตายสิ! สุดท้ายฉันก็อดนึกไปถึงวันนั้นที่เขาต่อยเอเลนไม่ได้!


กล้าดียังไง!? ถึงทำกับเอเลนแบบนั้น!?

 

วันนั้นเป็นวันเทศกาลดอกไม้ไฟ ตอนนั้นฉันพาอาร์มินไปซื้อของ พอกลับมาที่เดิมก็เห็นเอเลนกำลังต่อยกับแจนแล้ว ฉันรีบถามคอนนี่ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาเล่าว่าอยู่ๆ เอเลนกับแจนก็มีปากเสียงใส่กัน – ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องอะไร – และเมื่อพยายามใช้เหตุผลพูดคุยแต่ไม่เป็นผล สุดท้ายพวกเขาทั้งคู่ก็เริ่มใช้กำลังตัดสินปัญหา...ทั้งฉันทั้งอาร์มินและเพื่อนคนอื่นๆ พยายามจับพวกเขาแยกออกจากกัน แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์...ขนาดคนตัวใหญ่ๆ อย่างไรเนอร์ยังห้ามไว้ไม่อยู่เลย...เห็นแบบนั้น อาร์มินก็ตั้งใจจะไปตามครู ทว่ายังไม่ทันได้ออกไป หัวหน้ารีไวล์ก็เดินเข้ามาจับพวกเขาแยกกันก่อนแล้ว...และวิธีของเขามันก็ทำให้ฉันเลือดขึ้นหน้า–! กล้าดียังไง!? ถึงมาต่อยมาถีบเอเลนแบบนี้!! ไม่ว่าตัวเองจะพยายามมองโลกในแง่ดีแค่ไหน ฉันก็อดโมโหไม่ได้อยู่ดี!...ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับหัวหน้ารีไวล์หรอก แต่พอมาเห็นสิ่งที่เขาทำกับเอเลนแล้วฉันก็รับไม่ได้จริงๆ!!

มิหนำซ้ำหลังจากวันนั้น เอเลนก็ดูท่าจะกลัวจะเกรงใจหัวหน้าตลอดเวลาด้วย! ชีวิตในรั้วโรงเรียนของเอเลนควรจะต้องมีความสุขสิ!! ไม่ใช่ต้องมาอยู่อย่างหวาดกลัวใครแบบนี้!!!

 

.....


โรงอาหาร

 

ฉันนั่งตักซุปเข้าปาก ในหัวก็คอยนึกแต่จะสาปแช่งหัวหน้ารีไวล์อย่างเดียว


ขอให้เขาเตี้ยลงทุกวันทุกเดือนทุกปี!

ขอให้เขาโดนครูฝึกดุ!

ขอให้เขาท้องผูก!

ขอให้–!


            “นั่งทำหน้าแบบนั้น นี่เธอกำลังสาปแช่งใครอีกแล้วรึไง?”  ฉันหลุดออกจากภวังค์เพราะคำถามของเอเลน


มันแน่อยู่แล้วไม่ใช่หรอ!? ก็ในเมื่อฉันไม่ชอบเขานี่! ฉันไม่ชอบเขา!


เอเลนที่นั่งอยู่ตรงข้ามถอนหายใจ และพูดต่อ

            “สิ่งที่หัวหน้าเข้ามาห้ามฉันในตอนนั้นน่ะ มันไม่ผิดนะ เพราะถ้าเขาไม่เข้ามาหยุดฉันกับแจนด้วยวิธีนั้นล่ะก็ ฉันกับแจนคงต่อยกันอยู่อย่างนั้นจนถึงเช้าแน่”

            “แต่ฉันไม่ชอบเขา”  ฉันพูดอย่างไม่พอใจ

            “เธอนี่นะ–! หัดแยกแยะหน่อยเถอะ เธอไม่ชอบที่เขามาต่อยฉันเนี่ยนะ? ทั้งๆ ที่เธอควรจะขอบคุณเขาแท้ๆ!”  เอเลนเลิกคิ้ว

            “ไม่! ฉันไม่ขอบคุณ! ก็เอเลนบอบบางนี่!

            “โธ่เอ๊ย! เลิกคิดว่าตัวเองเป็นแม่ฉันสักทีเถอะ ฉันไม่ใช่พวกโดนใครแตะนิดแตะหน่อยก็ต้องร้องโอดโอยสักหน่อย!

            “แต่ฉันไม่ชอบเขา! ฉันไม่ชอบหัวหน้ารีไวล์!”  ฉันย้ำ กำช้อนแน่น

            “มิคาสะใจเย็นๆ นะครับ”  อาร์มินที่นั่งข้างๆ พูดพลางลูบหลังฉัน


เอเลนถอนหายใจอีกครั้ง และพูดตัดจบบทสนทนา


            “เอาเถอะ! ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้วก็แล้วกัน ขึ้นอยู่กับเธอแล้วล่ะ ว่าจะไม่ชอบเขา และคิดจะสาปแช่งเขาด้วยคำแช่งปัญญาอ่อนๆ ของเธออีกนานแค่ไหน”  เอเลนพูดจบก็หยิบขนมปังในถาดขึ้นมากินพร้อมกับเสมองไปทางอื่น ฉันเงียบลงบ้าง และนั่งตักซุปเข้าปากต่อไป


ไม่อยากเถียงกับเอเลนแล้วล่ะ พอฉันเถียงแล้วมีแววว่าจะชนะเมื่อไหร่ ก็มักจะเป็นฝ่ายแพ้ เพราะถูกตัดบทจบตลอด!

ไม่มีใครเข้าใจฉันเลยรึไงนะ!? ทั้งเอเลน ทั้งอาร์มินเลย!

พวกนายทั้งคู่นั่นแหละ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะปกป้องเอง! จะไม่ยอมให้ถูกใครรังแกเด็ดขาด!

 

            “โฮ่ยเอเลน...!

            “ค..ครับ!?”


ขนมปังแทบร่วงหลุดจากมือ เอเลนสะดุ้งเพราะเสียงจากคนที่เรียกเขา


ให้ตายสิ! เขามาอีกแล้ว หัวหน้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้อีกแล้ว! อะไรอีก!? จะมายุ่งอะไรกับเอเลนอีก!!

ฉันเกือบจะลุกขึ้นประจันหน้ากับหัวหน้าอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ติดว่าอาร์มินที่เหมือนจะเห็นอนาคตต่อจากนี้ ดึงแขนเสื้อของฉันเอาไว้ก่อน ฉันหันไปจ้องหน้าอาร์มิน แต่คนข้างๆ กลับยิ้มแห้งๆ มาให้


            “ฉันจะขอยืมแรงนายไปช่วยขนเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ กลับไปเก็บที่โรงเก็บอุปกรณ์หน่อย”

            “ด..ได้ครับ!”  เอเลนตอบรับพร้อมกับยืนขึ้นทันที

 

            “ไม่เห็นหรอคะ? ว่าเอเลนยังทานอาหารเช้าไม่เสร็จ”

            “มิคาสะครับ!


เพราะความโมโหและปากไวของตัวเอง ทำให้ฉันเงยหน้าพูดกับหัวหน้ารีไวล์อย่างไม่แยแส

คนอย่างเขาน่ะ มีอำนาจเป็นหัวหน้า ก็อาจจะได้ใจ คิดว่าทำนู่นทำนี่ได้ทุกอย่าง คิดว่าใครก็ต้องยอมและเชื่อฟังกันทั้งหมดก็ได้ แต่ไม่ใช่กับฉันแน่นอน จะไปกลัวเขาทำไม!? เขาไม่มาฆ่าฉันหรอก


หลังจากหัวหน้ารีไวล์ได้ยินคำถามจากฉัน เขาก็เบนสายตาจากเอเลน หันมาเหลือบมองฉันแทน – สายตาที่มองฉันเหมือนเป็นไททันตัวหนึ่ง

ท่าทีแบบนั้น! ฉัน..ฉันไม่ชอบเขาจริงๆ!!

 

เอเลนที่เห็นท่าไม่ดีจึงพยายามพูดสงบศึก


            “เอ่อ..ผมอิ่มพอดีครับ ไปช่วยได้แน่นอน ไม่ต้องฟังมิคาสะหรอกนะครับ”


ลองไม่ฟังสิ หันหลังที ฉันจะสับคอให้!


            “แต่ดูเหมือนเพื่อนของนาย มีเรื่องอยากจะคุยกับฉันนะ”  หัวหน้ารีไวล์กล่าวกับเอเลนพลางจ้องฉันอย่างไม่วางตา

            “ใช่ค่ะ ฉันอยากคุย”  ฉันตอบทันที


อาร์มินเริ่มดึงแขนเสื้อของฉันแรงขึ้น ถ้าทำได้ก็คงจะโปะยาสลบใส่ฉันแล้ว ข้อหาที่ชักจะเหิมเกริมกับหัวหน้ามากเกินไป

คำก็หัวหน้า! สองคำก็หัวหน้า!! นี่หัวหน้าหรือพระเจ้า!!? น่ารำคาญจริง!


            “เธอมีอะไรอยากจะพ่นงั้นหรอ?”


พูดโว้ย! ไม่ใช่พ่น! เห็นฉันเป็นเมอร์ไลออนพ่นน้ำหรอ!?


            “ฉันแค่จะถามหัวหน้าว่า ทำไมไม่ไปเรียกคนที่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำล่ะคะ? หรือ..ถ้าไม่มีคนว่างเลย แล้วทำไมไม่ไปจัดการด้วยตัวเองซะล่ะ? อย่าเอาแต่จะพึ่งคนอื่นสิคะ”

            “มิคาสะ!


เอเลนเรียกชื่อฉัน ก่อนจะทำท่าเหมือนกับว่าหลังจากนี้จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

 

            “โห~”  หัวหน้ารีไวล์ทำสายตาไม่สนใจ และพูดต่อ  “...ได้ยินแล้วใช่ไหม? อย่าเอาแต่จะพึ่งคนอื่นสิ”

            “แอคเคอร์แมน!!

            “คะ!!?”  ฉันยืนตัวตรงทันที ก่อนจะค่อยๆ หันไปสบตากับครูฝึกที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่ข้างหลัง


            “ถึงจะเป็นนักเรียนที่ดีมาตลอด แต่พูดแบบนี้ก็กระทบฉันเหมือนกัน! ถ้าอย่างนั้น แกก็ไปจัดการเก็บกองเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติเองซะเลยละกัน!!

            “ค่ะ!!


ตายๆๆ!!

อย่านะ–! อย่ามองมาทางนี้ ฉันไม่ได้อยากดัง อย่ามอง!! ขอปี๊บ! ขอลัง! ขออะไรก็ได้ที่มันครอบหัวฉันได้ที!!

ฉันล่ะอยากจะตะโกนให้พวกคนในโรงอาหารได้ยินความในใจของฉันจริงๆ

 

            “เอ่อ..เดี๋ยวผมไปช่วย–!

            “ไม่จำเป็นอัลเลท!!

            “ค..ครับ!


อาร์มินที่กำลังจะเสนอเป็นตัวช่วยอีกแรงถูกครูฝึกร้องห้ามเอาไว้ก่อน

สุดท้าย มื้อเช้าของฉันก็จบลง เพิ่งจะทานมาอิ่มๆ แล้วก็ต้องมาแปลงร่างเป็นกรรมกรเลยงั้นหรอ? โชคร้ายเป็นบ้า!

 

.....


ฉันเดินถือเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เก็บกลับเข้าไปในโรงเก็บเรื่อยๆ ถึงแม้ว่ามันจะเบาก็เถอะ แต่เพราะจำนวนเครื่องที่เยอะเอาการอยู่ ก็สามารถทำให้ฉันหอบเล็กน้อยได้


โธ่~! ฉันขอโทษ! ฉันไม่คิดว่าจะต้องเก็บกองเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เยอะขนาดนี้

 

            “มิคาสะครับ~!


ฉันหันไปมองที่ต้นเสียง ก็เห็นอาร์มินกับเอเลนยืนอยู่ไม่ไกล พวกเขาโบกมือให้เล็กน้อย – คงจะมาให้กำลังใจฉันสินะ...

แต่นั่น–!


ฉันเพ่งมองอีกคนที่ยืนอยู่ไกลๆ


...หัวหน้ารีไวล์นี่!


หัวหน้ารีไวล์มองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่เบาๆ และเดินจากไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ด้วยว่าอิซาเบลกับเฟอร์แลนมาตามเขาไปเมื่อครู่


ท่าทีแบบนั้น–! กำลังสมน้ำหน้าฉันอยู่สินะ!? อ๊ากกก!! มีใครมีระเบิดบ้าง! ฉันจะไปขว้างอัดหน้าเขา!!

ฉันกัดฟันขณะยกเครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เครื่องสุดท้ายไปเก็บในโรงเก็บอุปกรณ์

 

อย่างที่คิด...

ฉันอาจจะไม่ได้แค่ไม่ชอบหัวหน้ารีไวล์ก็ได้

           เผลอๆ ฉันอาจจะเกลียดเขามากกว่าเลยด้วยซ้ำ!



:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



คิดจะเหิมเกริมกับเฮย์โจวก็ต้องเจอไรท์ออกโรงแบบนี้แหละค่ะหนูมิขาาา~

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามค่ะ >_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #201 Luna_l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 05:22
    น้องมิผู้น่าสงสาร 5555555
    #201
    0
  2. #193 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 16:24

    สงสารน้องมิบ้างเถอะค่าาาาไรท์อย่าหนักกับน้องมิเกินไปสิค่าาาาาา

    #193
    0
  3. #164 Ouryou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 06:06
    วงวารน้องมิ โดนเฉยเลย 55555
    #164
    1
    • #164-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 4)
      12 พฤษภาคม 2562 / 02:03
      55555น่าสงสารเขานะคะ
      #164-1
  4. #124 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 13:59
    555​ โดนเต็มๆ​ ใครใช้ให้ครูฝึกมาสุ่มอยู่ข้างหลังว่ะ​ หนูมิโดนเลย
    #124
    0
  5. #9 CharidaNoisap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:49

    โอ้ยยย จิกกัดกันตลอด น่ารักกก

    #9
    0
  6. #2 sayashi Riho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    ความเกลียดแปรเป็นรัก วิดวิ้ววว
    #2
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(