[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 34 : 30 รีไวล์กับมิคาสะ (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

T
B






30

รีไวล์กับมิคาสะ

 





            “หัวหน้ารีไวล์!!

 


            หัวหน้าสะดุ้งให้กับเสียงของฉัน และเมื่อเขากำลังจะหันไปมองตามต้นเสียงนั้น ฉันก็โผเข้ากอดร่างเขาก่อนแล้ว หัวหน้าถอยหลังสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก ผ้าพันคอสีแดงในมือร่วงลงบนหิมะหนา เขาดูจะตกใจมากเลยทีเดียว



            “มิคาสะ!!



หัวหน้าเอ่ยชื่อเสียงดังพลางหายใจเร็ว เหมือนสมองจะยังประมวลผลไม่เสร็จ แต่หลังจากที่หายตกใจแล้วเขาก็กอดร่างฉันแน่น


“เธอ..เธอฟื้นแล้ว”


            ฉันรับรู้ได้ถึงหนึ่งหยดน้ำตาอุ่นของเขาบนไหล่ ในขณะที่น้ำตาของฉันไหลพรากออกมามากมายนัก


            “มิคาสะ!!


เฟอร์แลนกับอิซาเบลร้องออกมาพร้อมกัน หลังจากหายช็อกกับภาพที่เห็นแล้ว ตามด้วยเสียงของคนตรงหน้า


            “ทำไมเธอถึงวิ่งออกมาแบบนี้! ร่างกายของเธอยังอ่อนแออยู่นะ! แล้วรู้ไหมว่าข้างนอกมันมีหิมะตก! ถ้าเธอไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง แถมยังวิ่งมาเท้าเปล่าอีก ยัยบ้าเอ๊ย!


หัวหน้าดุพลางกอดฉันแน่นขึ้น


            “หัวหน้ารีไวล์–!


ฉันเรียกชื่อเขาเสียงดัง ก่อนที่สิ่งที่อัดอั้นมานานจะพรั่งพรูออกมาจากปากภายในไม่ถึงห้านาที


“...หัวหน้าจะไม่เชื่อฉันก็ได้ หัวหน้าจะคิดว่าฉันฝันไปเองก็ได้ แต่ว่าขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่ยังรักษาสัญญานั้นไว้อยู่...ขอบคุณที่ไม่ถอดผ้าพันแผลออก...ขอบคุณที่กอดฉัน...ขอบคุณที่ปกป้องฉัน...ขอบคุณที่ดูแลฉันตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ในเมืองใต้ดิน...ฉันขอบคุณจริงๆ...ฉันสัญญาค่ะ ฉันจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว ฉันจะไม่จากไปไหนอีก”


            ทั้งๆ ที่มีเรื่องอัดอั้นในใจเต็มไปหมดแท้ๆ แต่ฉันกลับเรียงลำดับสิ่งที่อยากจะพูดไม่ถูกเลย ความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันมีให้เขา...


มันพอจะแปลงเป็นคำสั้นๆ อย่างคำว่า รัก ได้ไหมนะ?




            “ฉันรักหัวหน้านะคะ”




ฉันเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบาทว่าหนักแน่น และดูเหมือนว่าผู้ชายในอ้อมกอดก็รู้สึกได้เช่นกัน


            “ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง และฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นใคร...”

หัวหน้ากล่าว

“...ไม่ว่าเธอจะเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือไม่ ความรู้สึกของฉันที่มีให้เธอจะไม่มีวันเปลี่ยน...แต่หากเธอบอกว่าเธอคือเด็กผู้หญิงคนนั้น...มิคาสะ เธอจะเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของฉัน”

            “ค่ะ”


            ฉันยิ้มหวานทั้งน้ำตาอยู่ในอ้อมกอดของหัวหน้ารีไวล์ จมูกที่จรดลงบนไหล่ก็สูดดมกลิ่นหอมจากตัวเขาเช่นทุกครั้ง ในขณะเดียวกัน ริมฝีปากอุ่นของหัวหน้าก็ประทับจุมพิตลงบนไหล่ของฉันอย่างอ่อนโยน



            ต่อไปนี้...ฉันจะไม่ลังเลใจอีกแล้ว


            ความรู้สึกที่ฉันมีให้หัวหน้ารีไวล์...


คือฉันรักเขา...ฉันรักเขามากจริงๆ



หัวหน้าปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด พลางใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะเปล่งเสียงทุ้มออกมา


“ร้องไห้ทำไมคนดี”


เพราะรู้สึกเขินกับประโยคของเขาขึ้นมา ฉันจึงกลบเกลื่อนความเขินนั้นลงด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ หัวหน้าก้มลงไปหยิบผ้าพันคอบนหิมะขาวและกล่าวกับฉัน


            “ขอโทษนะ ฉันคงต้องเอาไปซักใหม่แล้วล่ะ”

            “ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ...แค่หิมะเอง”  ฉันยิ้มรับ


            หัวหน้าขมวดคิ้วน้อยๆ – เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง – เขาก้มมองเท้าเปล่าของฉันที่เหยียบย่ำอยู่บนหิมะ ก่อนจะทำเสียงดุอีกครั้ง


            “ทีหลังเธอห้ามออกมาเท้าเปล่าแบบนี้อีกนะ แล้วดูเธอสิ ชุดกระโปรงยาวแค่นี้มันจะไปอุ่นอะไร แล้วใครใช้ให้เธอวิ่ง เธอเพิ่งฟื้นเองนะ หัดเป็นห่วงตัวเองบ้างสิ”


            ฉันรู้สึกเฉาทันทีเมื่อโดนผู้ชายตรงหน้าดุ และเพราะไม่มีอะไรจะแก้ตัว ฉันจึงทำได้แต่ตอบรับไปสั้นๆ


            “ค่ะ”


            หัวหน้าถอนหายใจออกมา เขายัดผ้าพันคอสีสดใส่มือฉันและอุ้มร่างขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทันที


            “หัวหน้า!!!”  ฉันอุทานเสียงดัง – ไม่ทันได้ตั้งตัว

            “อะไร? ฉันไม่ให้เธอเดินเท้าเปล่ากลับไปห้องพยาบาลแน่ คนทำผิดน่ะอยู่เงียบๆ ไปเลย” 


ม..ไม่ใช่อย่างนั้น! แต่เฟอร์แลนกับอิซาเบลอยู่ตรงนี้–! หัวหน้าลืมไปแล้วหรอ!!? – ฉันคิดไม่ได้พูดออกไป ใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ทั้งเขินทั้งอาย


“ไปกันได้แล้ว เฟอร์แลน อิซาเบล”

“อ..อืม”


เฟอร์แลนกับอิซาเบลตอบรับพร้อมๆ กันด้วยใบหน้าสีระเรื่อเล็กน้อย แต่ฉันน่ะ–! ตอนนี้คงใช้คำว่า ระเรื่อ ไม่ได้แล้ว!!


หัวหน้าเดินนำออกไปก่อน จึงค่อยตามด้วยเฟอร์แลนกับอิซาเบล ฉันแอบเหลือมองคนทั้งคู่เล็กน้อย ก็พบว่าพวกเขากำลังยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย และแน่นอน สิ่งที่สองคนนั้นกำลังคิดอยู่ คงจะเป็นเรื่องไหนไปไม่ได้ นอกจากเรื่องของฉันกับหัวหน้ารีไวล์


ให้ตายสิ! หัวหน้านะหัวหน้า!

 

.....


ห้องพยาบาล


เพราะมือของหัวหน้าไม่ว่าง อิซาเบลจึงอาสาเป็นคนเปิดประตูให้ และภาพตรงหน้าก็ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


ท..ทำไมทุกคนถึงอยู่ในห้องนี้หมดเลยล่ะ! แถม–! แถมเห็นหัวหน้าอุ้มฉันด้วย!! โอ๊ย~ ข..ขอร้อง อย่ามองเลยนะ!


“เฮ้ย!!!”  แล้วก็หยุดอุทานเว่อร์ๆ แบบนั้นด้วย!

“อะไร? ไม่เคยเห็นฉันอุ้มมิคาสะหรอ?”


หัวหน้าถามเสียงเรียบ แต่ละคนที่อุทานออกมาเมื่อครู่ก็ถึงกับเงยมองเพดานบ้างก้มมองกระเบื้องบ้างทันที

หัวหน้าเดินเข้าไปในห้องก่อนจะวางฉันลงบนเตียง


“ทีนี้สารภาพมา...ใครปล่อยให้มิคาสะวิ่งออกไปแบบนี้?”


เพื่อนๆ กลืนน้ำลายไปตามๆ กัน พลางเหลือบมองไปที่เอเลน อาร์มิน และซาช่า


“พวกนายเองหรอ? เอเลน อาร์มิน ซาช่า...”


คนสามคนถึงกับก้มหัวงุดๆ ทันที หัวหน้าเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมา


“ทำไมพวกนายถึงต้องทำท่าทางกลัวฉันตลอดเวลาแบบนั้นด้วยนะ...”


แต่ละคนรวมสายตากลับไปยังหัวหน้ารีไวล์อีกครั้ง – แทบไม่เชื่อหูตัวเองที่หัวหน้ารีไวล์ไม่ได้ตำหนิอะไรออกมาเลย


“ขอโทษ ฉันอาจจะดูน่ากลัว แต่ความจริงแล้วฉันไม่ได้ตั้งใจจะดุพวกนายเลย...พวกนายเป็นเพื่อนฉันนะ เลิกกลัวฉันสักทีเถอะ”

“หัวหน้ารีไวล์...”  ทุกคนเปล่งเสียงออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย

“อ..อะไร”


หัวหน้าขมวดคิ้วบางๆ โดยไม่รู้เลยว่า ในอนาคตอันใกล้นี้ จะมีคลื่นมนุษย์สิบกว่าลูกโผเข้ากอดตัวเอง


“หัวหน้ารีไวล์!!!


คลื่นมนุษย์ชายหญิงไม่รอช้า พวกเขากระโจนเข้ากอดหัวหน้ารีไวล์อย่างรวดเร็ว ทำเอาหัวหน้าร้องเหวอออกมาทันที


“โฮ่ย!! อะไรเล่าพวกนาย!? ปล่อย–!! แจนนายกดไหล่ฉัน–!

 


ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ดีใจจังที่ได้กลับมา นึกไม่ออกเลยว่าถ้าฉันต้องสูญเสียพวกเขาไปตลอดกาล ฉันจะทำหน้ายังไง...


            หลังจากที่กอดหัวหน้าจนหนำใจแล้ว พวกเพื่อนๆ ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ฉันบ้าง ทว่าไม่ใช่กอด แต่เป็นการถามเรื่องอาการและพูดคุยให้หายคิดถึงแทน ไม่นานนักครูเอลวินก็เข้ามาบ้างรวมถึงรุ่นพี่นานาบะ รุ่นพี่มิเกะ และรุ่นพี่โมบลิทด้วย


...ความรู้สึกของคนป่วยที่มีคนมาเยี่ยม มาเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ มันมีความสุขมากจริงๆ


            “มิคาสะ”  ฉันหันไปมองตามเสียงเรียก – แอนนี่

            “ว่าไง?”


            แอนนี่เม้มริมฝีปาก กำแขนเสื้อตัวเองแน่น ก่อนจะปริปากพูดคำๆ หนึ่งออกมา


            “ขอโทษนะ”


ฉันได้ฟังก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ


            “ข..ขอโทษเรื่องอะไร?”

            “ก็...เอ่อ..”


เสียงของแอนนี่เบาลง เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเติมเต็มประโยคที่ขาดหายไป


“...ทุกเรื่อง ทุกๆ เรื่อง”


            แอนนี่กล่าวเน้นคำสุดท้าย ฉันที่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ไม่อยากถามอะไรออกไป จึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง


            “อืม ไม่เป็นไร...ฉันให้อภัยเธอ”


            ไม่รู้ว่าตาฝาดไปรึเปล่า แต่นัยน์ตาสีน้ำแข็งของเธอดูเหมือนจะมีน้ำตาบางๆ เคลือบเอาไว้...เธอเป็นอะไรกันแน่นะ?


            แต่...ช่างมันเถอะ


            “เอาล่ะๆ~ ทุกคน~”


เสียงของคุณฮันจิที่ดังขึ้นมาดึงดูดความสนใจของทุกคนในห้องได้เป็นอย่างดี


“ถึงเวลาที่จะต้องให้พระเอกนางเอกของพวกเราอยู่กันสองคนแล้วนะ~”

            “เอ๊ะ??”  ทุกคนร้องอย่างประหลาดใจ


            ฉันที่เหมือนจะเข้าใจสิ่งที่คุณฮันจิต้องการจะสื่อรู้สึกหัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ขึ้นมา


ให้ตายสิ! คุณฮันจิจะเล่นอะไรอีกเนี่ย!?


            “ก็รีไวล์กับมิคาสะไง~”

            “หา!!!??”  พวกนายเลิกอุทานเว่อร์ๆ แบบนี้สักทีได้ไหม!!

            “ไม่ต้องสงสัยมาก รีบออกไปกันได้แล้ว~”

            “ใช่แล้วล่ะทุกคน~ ทำตามที่คุณฮันจิบอกด้วย~”  อ..เอเลนก็ด้วยหรอเนี่ย!?

            “ใครไม่ออกฉันจะให้ครูฝึกลากพวกนายไปเป็นอาหารหมูซะ~”  อิซาเบล!

            “เอ๊ะ!!??”

            “นี่~ เอลวินก็ช่วยสั่งพวกเด็กๆ ด้วยสิ~”  คุณฮันจิเอ่ยกับครูเอลวิน

            “ห..หา? อ๋อ! ใช่ๆ ออกไปได้แล้วพวกนาย!”  ครูเอลวินพูดพลางปัดมือเป็นเชิงไล่


            กลุ่มคนที่อยู่เต็มห้องถึงกับทยอยออกไปด้วยสีหน้าเหวอตามๆ กัน คุณฮันจิยืนยิ้มร่า ก่อนจะเดินเข้ามากระซิบข้างหูฉัน


            “วันนี้เป็นวันคริสต์มาส”


คนใส่แว่นพูดแค่นั้น ก่อนจะกระโดดโลดเต้นควงแขนรุ่นพี่โมบลิทออกจากห้องไปทันที ทิ้งฉันกับหัวหน้ารีไวล์ไว้กันแค่สองคน



            วันนี้?...วันคริสต์มาส?


วันที่ 25 ธันวาคมหรอ...


ร..หรือว่า–



            “ให้ตายเถอะ! ยัยแว่นเพี้ยนนั่นคิดจะทำอะไร”


หัวหน้าบ่นอย่างหัวเสีย พร้อมกับหันมาสบดวงตาของฉันเล็กน้อย เขาเดินมานั่งลงข้างเตียงและถามเสียงนุ่ม


“ขอโทษนะ ตามหลักแล้วพอเธอฟื้น พวกเราก็ควรจะต้องตามหมอมาทันที...ตอนนี้หมอกำลังเดินทางมา ระหว่างนี้เธออยากทานอะไรไหม? เธอสลบไปตั้งสองอาทิตย์เลยนะ ไม่หิวหรอ?”


            “ไม่ค่ะ”


            “งั้นหรอ ...ก็ได้ ถ้างั้น..เธอพักผ่อนก่อนเถอ–”


            “หัวหน้ารีไวล์!”  หัวหน้าที่ทำท่าจะลุกขึ้นสะดุ้งเมื่อฉันเรียกชื่อของเขาเสียงดัง – คงตามอารมณ์ฉันไม่ถูก


            “อ..อะไร?”


            ฉันเผยรอยยิ้มหวานออกมา มือนุ่มก็เคลื่อนไปรองแก้มผู้ชายตรงหน้า...



            “สุขสันต์วันเกิดนะคะ”



หัวหน้าเบิกดวงตากว้าง ราวกับว่าเขาลืมวันเกิดตัวเองไปเสียสนิท อาจเป็นเพราะห่วงก็แต่ฉันที่สลบไปถึงสองอาทิตย์


            “ถ..ถ้าเธอไม่พูด ฉันก็ลืมไปแล้ว..”  เห็นไหมล่ะ

            “ขอโทษนะคะ คุณฮันจิก็เพิ่งมากระซิบบอกฉันก่อนหน้านี้เหมือนกัน...ฉันไม่มีของขวัญอะไรจะให้เลยด้วย เอาเป็นวันพรุ่งนี้แทนได้ไหมนะ?”


            หัวหน้ารีไวล์เผยรอยยิ้มอ่อนโยน เขาหยิบมือฉันที่รองแก้มอยู่ออก จากนั้นจึงจุมพิตลงบนหลังมือของฉันอย่างนุ่มนวล


            “แค่เธอฟื้นขึ้นมา...มันก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว”


            ฉันยิ้มรับอีกครั้ง จากนั้นหัวหน้าก็ปล่อยมือของฉันออก เขายืนขึ้นแล้วโค้งให้ – ค้างไว้อย่างนั้น – นั่นทำให้ฉันงุนงงเลยทีเดียว...แต่หัวหน้ารีไวล์ก็ไม่ปล่อยให้ฉันสงสัยนาน โดยการยื่นมือของตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน...

            เพราะเข้าใจการกระทำของคนตรงหน้าแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้พูดอะไรออกมา ใบหน้าของฉันก็ขึ้นสีระเรื่อทันที หัวใจกลับมาเต้นรัวอีกครั้งด้วยความตื้นตัน สุดท้ายเสียงนุ่มทุ้มของหัวหน้ารีไวล์ก็ถูกกลั่นกรองออกมาเพื่อขยายความการกระทำนั้น...




            “ช่วยคบกับผมได้ไหมครับ?”

 



            ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ – ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่มันท่วมท้นเหล่านี้ยังไงดี – มือเรียวของฉันค่อยๆ เอื้อมไปจับกับมือหนาตรงหน้า และ...




            “แน่นอนค่ะ”




            หัวหน้ารีไวล์เงยสบตากับฉันแทบจะทันที ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขออกมา เขาเดินลงมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง มือทั้งสองก็ประคองใบหน้าของฉันเอาไว้


            “ขอบคุณนะ”


            สิ้นเสียงของเขา หัวหน้ารีไวล์ก็เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้พร้อมกับประกบริมฝีปากบางลงบนริมฝีปากนุ่มของฉันทันที ฉันหลับตาพริ้ม ปล่อยให้คนตรงหน้าบรรจงริมฝีปากจูบฉันไปเรื่อยๆ อย่างนั้น...รสจูบที่หอมหวานแสนคุ้นเคยนี้เหมือนเป็นเครื่องตอกย้ำให้รู้ว่าฉันรักเขามากแค่ไหน เหมือนเป็นเครื่องตอกย้ำให้ฉันไม่ลืมและไม่หายไปจากเขาอีก...แน่นอน ฉันจะไม่จากเขาไปไหนอีกแล้ว เพราะทุกๆ อย่างที่เป็นฉัน – ทั้งหัวใจทั้งจิตวิญญาณ – ฉันมอบให้หัวหน้ารีไวล์ไปหมดแล้ว...มอบให้ด้วยความเต็มใจ มอบให้ด้วยความเชื่อใจ...ว่าเขาจะดูแลรักษาความรักของฉันที่มีต่อเขาอย่างดีที่สุด

            ฉันยอมรับ...ว่าในตอนแรกตัวเองคิดอยากจะผูกปลายด้ายแดงไว้กับนิ้วก้อยของเอเลน...แต่ในเมื่อโลกไม่ได้เลือกให้เป็นแบบนั้น แล้วฉันจะไปฝืนมันทำไม...ก็ในเมื่อปลายด้ายแดงของฉันอยู่กับผู้ชายคนนี้แล้ว...ไม่น่าเชื่อเลยว่า คนที่ฉันเคยเกลียดที่สุดจะเป็นคนๆ เดียวกับคนที่ฉันรักหมดหัวใจ...ฉันจะเป็นทุกอย่างให้กับเขา เป็นทั้งคู่หู เป็นทั้งคู่คิด เป็นทั้งคู่แท้...ฉันจะไม่ทำให้หัวหน้ารีไวล์ต้องนึกเสียใจภายหลังเลยที่เลือกฉัน...เพราะฉันเชื่อว่าตัวเองเหมาะสมและคู่ควรกับเขา

            และถึงแม้ว่าชีวิตของฉันจะยังมีปัญหาให้แก้ จะยังมีปัญหาให้ชวนสงสัยอีกมาก...แต่ฉันขอไม่สนใจมันได้ไหมนะ? ...ใครบางคนได้กล่าวเอาไว้ว่า ปัญหามากมาย จะไปจมกับมันทำไม ชีวิตคนเราเกิดมาเพื่อมีความสุข ...เพราะงั้น แค่ฉันมีความสุขกับปัจจุบัน มีความสุขกับเพื่อนๆ มีความสุขกับคนรัก...มันก็น่าจะเพียงพอกับความปรารถนาทั้งหมดที่ฉันตามหามาตลอดแล้วไม่ใช่หรอ?


            สักพัก หัวหน้ารีไวล์ก็ถอนจูบออก หน้าผากของเราทั้งคู่แตะกันเบาๆ จากนั้นหัวหน้าจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ


            “ฉันรักเธอมิคาสะ”


            ฉันได้ฟังก็ยิ้มรับ ก่อนจะเอ่ยประโยคความหมายเดียวกันออกไปบ้าง


            “ฉันก็รักหัวหน้าค่ะ”

 

[ END – Mikasa’s part ]



 

            ประตูห้องพยาบาลเปิดแง้มอยู่สักพักแล้ว แต่ชายหญิงทั้งสองคนในห้องหารู้ไม่ว่ากลุ่มเพื่อนๆ ตัวแสบกว่าครึ่งห้องกำลังแอบดูพวกตนอยู่


            “อย่าบังสิฟะเอเลน!”  แจนกระซิบพลางกดหัวเพื่อนของตน

            “อะไรกันเล่า! ก็–! โฮ่ย! อิซาเบลหัวเธอมันบังฉัน!

            “โอ๊ย! ถ้าจะผลักกันอย่างนี้ก็ถีบฉันเข้าไปในห้องเลยเถอะคอนนี่!”  อิซาเบล

            “ก็ซาช่าดันฉันมา–!

            “ชู่ว~! เบาๆ สิวะ! เจ้าพวกนี้–!”  ออรูโอ้

            “นายก็เหมือนกันนั่นแหละ”  เพทรา

            “เอ่อ...แอบดูแบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ”  มาร์โก้เตือนพลางยิ้มเจื่อน

            “คุณฮันจิครับ ผมอยากรู้ว่าหัวหน้ารีไวล์กับมิคาสะมารักกันตอนไหนครับ?”  โมบลิทกระซิบถาม

            “ใช่ๆๆ พวกเราก็อยากรู้เหมือนกัน!”  ไรเนอร์

            “ไรเนอร์เบาๆ หน่อยครับ”  เบลทรูท

            “ทุกคนครับ มันเสียมารยาทนะครับ”  มาร์โก้เตือนอีกครั้ง พร้อมกับหันซ้ายแลขวาอย่างกลัวคนจะมาตำหนิ

            “งั้นเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง...แต่จะเล่าแค่จุดสำคัญๆ นะ ขืนเล่าละเอียดฉันอาจจะโดนรีไวล์ฆ่าเอาได้”


            ฮันจิกล่าวจบก็เลื่อนประตูปิดเบาๆ


            “แต่ถ้าโดนฉันฆ่า พวกแกคงจะไม่กลัวกันเท่าไหร่ใช่ไหม?”

            “เหอะๆ~ อย่างแกน่ะหรอ–! เฮ้ย!!!


ฮันจิอุทานลั่นเมื่อหันไปพบผู้มาเยือนคนใหม่ นั่นทำให้เหล่านักเรียนจอมสอดส่องถึงกับร้องออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายทันที


            “ครูฝึก!!!

            “เออฉันเอง!!! พวกแกว่างมากใช่ไหม!!?? ถึงมาทำตัวสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเขาแบบนี้!!! พวกแกทั้งหมด..โซเอะ! เยเกอร์! อัลเลท! เชิร์ช! แมกโนเลีย! บราวน์! ฮูเบอร์! กิลชูไตน์! บอดท์! บราวส์! สปริงเกอร์! รอล! บอสสาร์ด! เรส! และยัยคนไม่มีนามสกุล ยูมิล! ไปวิ่งรอบสนามสามรอบและวันนี้พวกแกไม่ต้องกินข้าวเย็น!!!

            “หา!!!??”


เหล่านักเรียนอุทานออกมาพร้อมๆ กัน – คนที่เสียงดังที่สุดก็คงหนีไม่พ้นซาช่า


            “แฮ่กๆๆ~ เหนื่อยโว้ย!!


ครูฝึกสบถออกมาเสียงดังหลังจากที่ไล่พูดรายชื่อนักเรียนจอมแสบเรียงคนโดยแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ


“...ส่วนไอ้ปีสอง ฉันจำหน้าแกได้!! โมบลิท เบอร์เนอร์!! ฉันจะฟ้องครูที่ปรึกษาแก!! ส่วนพวกแกที่เหลือแยกย้าย!!!

            “ครับ/ค่ะ!!!


วงแตกไม่เหลือชิ้นดี – พวกเด็กๆ ยืนในท่าถวายหัวใจ ก่อนจะรีบไปวิ่งรอบสนามตามโทษที่ได้รับจากครูฝึกทันที

 





            “เสียงอะไรเอะอะนอกห้องน่ะ”


รีไวล์เอ่ยลอยๆ ฝ่ายมิคาสะได้ฟังก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย


            “ไม่รู้สิคะ”

 

 




คนบางคน

รักกันมาก

แต่สุดท้ายก็ปล่อยมือ เพื่อตามหารักจริง

 


คนบางคน

เกลียดกันมาก

แต่สุดท้ายก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างตลอดไป

 


คุณเชื่อในประโยคที่ฟังดูย้อนแย้งเหล่านี้ไหม?

 


จริงๆ แล้ว

ความย้อนแย้งเหล่านี้



ก็ไม่ใช่เรื่องที่แย่อะไรนะ

 

 

 



THE END

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

เย้!!! Mission Complete แล้วค่าาา~!!!

ฮืออออ~

ในที่สุดรีไวล์กับมิคาสะของไรท์ก็สมหวังกันสักทีค่ะ~ แงงง~ T[]T

 

[ มุมจากใจนักเขียน ]

เด็กผู้หญิงในชุดนอนขอขอบคุณนักอ่านทุกท่าน

ที่มอบความรักและมอบกำลังใจให้กับฟิคเรื่องนี้มาตลอดนะคะ

ดีใจมากค่ะที่ทำสำเร็จ

นักอ่านทุกท่านคือกำลังใจชิ้นโตของไรท์เลยค่ะ

รีดเดอร์อ่านฟิคของไรท์แล้วมีความสุข

รู้ไหมว่าไรท์มีความสุขมากกว่านะคะ >_<

 

จริงๆ แล้ว ไรท์มีอะไรอยากจะบอกกับรีดเดอร์เยอะแยะเลยค่ะ

แต่ไรท์พูดไม่ออกเลย 5555+

 

ขอบคุณเรื่องไททันที่ให้กำเนิดหนูมิกับเฮีย

ขอบคุณกิเลสที่ทำให้ไรท์อยากแต่งคู่นี้

ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามผลงานตลอดมา

และขอบคุณตัวเองที่รักการแต่งฟิคและนิยายค่ะ

 

ฝากถึงคนที่อยู่กองอวยเดียวกันนะคะ

ถึงแม้กองอวยเราจะเล็กแต่ห้ามถอดใจเด็ดขาดนะคะ!

เรือของพวกเราจะต้องอยู่รอดค่ะ!!

หรือไม่ถ้าใจเรา ship ถึงแม้จะไม่มีเรือก็ตาม

พวกเราก็ต้อง survive พวกเราต้องว่ายน้ำไปด้วยกันค่ะ กร๊ากกกกก >[ ]<


และฝากถึงคนที่กำลังแต่งฟิคคู่นี้อยู่นะคะ

ทำให้เต็มที่เลยค่ะ

เชื่อว่ากองอวยทุกคนรอชื่นชมผลงานอยู่แน่นอนค่ะ

อย่ายอมแพ้นะคะ!! >o<

 


สุดท้ายและสุดท้ายก่อนจากกัน

 

.

.

.

 

ขอบคุณทุกท่านสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

และจะขอบคุณแบบนี้ตลอดไปค่ะ

 



เด็กผู้หญิงในชุดนอน – ผู้เขียน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #262 bbeehachi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 15:22
    อ่านรวดเดียวจบ สนุกและน่ารักมากๆ นานๆทีจะเจอ fic คู่หายากนี้แต่งจนจบ 🥺 หวังว่าอนาคต writer จะแต่งอีกนะคะ
    #262
    0
  2. #261 Naja (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 00:34

    ให้ติดอันดับที่ชอบในใจเลยค่ะ

    #261
    0
  3. #255 yadwun2009 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 19:58

    ฟินมากกกกกก คุ้มค่ากับการปวดตับบบ!

    ได้ความรู้ใหม่ด้วย(มันแกว)😂
    #255
    0
  4. #233 070445 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 00:18
    คุ้มค่าาาาา
    #233
    1
    • #233-1 ALONE__145(จากตอนที่ 34)
      15 มกราคม 2564 / 13:22
      เค้าก็พึ่งมาอ่าน
      #233-1
  5. #230 Luna_l (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 08:37
    ฮื่ออออ จบแล้วว อ่านตาแฉะเลย มาราธอน55555 ภาษาสวยมากก ชอบมากเลยค่ะ หากมีโอกาสแต่งคู่นี้อีก แต่งนะคะ จะตามอ่าน รักเรื่องนี้จัง อ่านแล้วมีความสุข เป็นกำลังใจในการแต่งต่อไปนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #230
    0
  6. #197 moopinkpig (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 13:02
    อ่านรวดเดียวจบ ตาแฉะแล้ว~~~ไรต์แต่งได้ดีมากกก ภาษาสวยมากกก คือดีและลงตัวไปหมด ถึงเรื่องนี้จะจบไปแล้ว แต่ถ้าหากไรท์ผ่านมาเจอ ได้โปรดพิจารณาแต่งเรื่องของคู่นี้อีกเถอะ พลีสส เราชอบคู่นี้มากจริง แต่หาอ่านยากถึงยากที่สุด หรือถ้ามีก็คือแต่งไม่จบTT ปล.ไรท์จงมาเจอเม้นต์เรา และแต่งอีกเรื่องหรือแต่งต่อเป็นซีซั่น 2 ก็ดีนะเออ...
    #197
    0
  7. #196 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:42
    กรี๊ดดังจนแม่ทักน.///. มันเพนเขินไม่ไหวแล้ว
    #196
    0
  8. #190 Paworasa_a (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 17:12
    เเต่งได้ดีมากๆเลยค่ะอยากให้เเต่งอีกหลายๆเรื่องเลย55
    #190
    0
  9. #189 JoAnn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:27

    แต่งได้ยอดเยี่ยมมากๆเลยค่ะสุดยอดโคตรสุดยอดไม่รู้จะหาคำใหนมาได้แล้วค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png ///https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-06.png >///

    #189
    1
    • #189-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      9 พฤษภาคม 2563 / 17:19
      55555ขอบคุณมากนะคะ ดีใจที่ชอบน้า
      #189-1
  10. #183 vi1123twz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:14

    คำคมสุดท้ายคือดีอ่ะ เนื้อเรื่องคือดีมากมากเลยค่ะ ถ้าจะแต่งใหม่จะรออ่าน รอติดตามชมนะค่ะ

    #183
    0
  11. #182 vi1123twz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:19

    อ้ายยยอินกับเรื่องนี้มากเลยค่า แต่งดีม้วกๆๆ

    #182
    0
  12. #181 lovejdu0202 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:49

    แต่งดีมากค่ะถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้แต่งอีกนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #181
    0
  13. #179 Rose Ackerman (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 03:54

    สนุกๆค่ะชอบคู่นี้มากๆhttps://image.dek-d.com/27/0789/5371/129618320 (灬♥ω♥灬)

    #179
    0
  14. #178 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 17:33

    แต่งดีมากกกคร้าาา

    #178
    0
  15. #171 พพพพ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 17:24

    งานดีมากอะ เราอ่านขนจบดีทุกตอนแถมแต่งให้จบด้วย??‘???‘?

    #171
    1
    • #171-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      10 กันยายน 2562 / 14:01
      ดีใจที่อ่านจบน้าา ><
      #171-1
  16. #170 zimya123facebook (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 19:14
    ขออ่านอีกได้มั้ยอ่าาาาา นะคะ แบบทำเป็นอีกเรื่องนึงเลยก็ได้แบบเเต่งเรื่องใหม่เลยอะคะ แต่เกี่ยวกับรีไวล์ x มิคาสะ แต่ลองเป็นสไตล์อื่นดู แบบ รักแบบ โหดๆ ขี้หึง ของรีไวล์ ไรงี้ คือรักไรท์ มากนะคะ
    #170
    2
    • #170-1 zimya123facebook(จากตอนที่ 34)
      10 สิงหาคม 2562 / 19:16
      นะคะ เพราะไรท์ คือคนไม่กี่คนที่แต่งเรื่องนี้จนจบ และ แต่งออกมาได้ดีด้วย ขอร้องเถอะนะคะ ตอนนี้ 2562 แล้ว ไรท์ ยังจิ้นคู่นี้อยู่อีกมั้ยอะคะ
      #170-1
    • #170-2 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      10 กันยายน 2562 / 14:01
      ฮือขอบคุณนะคะที่ชอบ แต่ช่วงนี้ไรต์เรียนหนักมากเลยแง ดีใจที่ติดตามนะคะ ;-;
      #170-2
  17. #168 popangniem (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 20:01
    อ้าาาาาา วนมาดูหลายรอบแล้วค่ะะะะ ไม่อยากให้จบเล๊ยยยย สนุกเวอร์!!!!~~~~
    #168
    1
    • #168-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      26 มิถุนายน 2562 / 21:21
      555555ขอบคุณนะคะที่วนมาอ่านตั้งหลายรอบ ยิ้มปริเลยเนี่ยย
      #168-1
  18. #165 cxasw (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:45
    ชอบคู่นี้มากๆเลยหาเรื่องดีๆมีคุณภาพอ่านก็ยากมากๆเช่นกันขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้อ่านนะครับ
    #165
    1
    • #165-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      29 พฤษภาคม 2562 / 07:57
      โอ้ยเขินเลย55555ขอบคุณนะคะ ดีใจจังเลยที่ชอบ
      #165-1
  19. #163 Rose Ackerman (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 15:23

    ชอบคู่นี้ค่ะ♡อ่านจบมานาแล้วค่ะแต่ไม่ได้เข้ามาทัก

    (灬♥ω♥灬)

    #163
    1
    • #163-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      29 เมษายน 2562 / 17:18
      ถึงมาช้าแต่ก็มาน้าา ขอบคุณมากค่าา
      #163-1
  20. #162 dusitsrikhama588 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 00:30

    สนุกมากครับชอบสุดเเล้วทั้งเรื่องนี่ทั้งคู่นี้❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #162
    2
    • #162-1 dusitsrikhama588(จากตอนที่ 34)
      13 มกราคม 2562 / 00:31
      อ่าวจาใส่อิโมจิสักหน่อยกันเเอพไม่รองรับโน้วววววว
      #162-1
    • #162-2 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      15 มกราคม 2562 / 08:36
      เย้อ่านจนจบเลยอะะ ดีใจที่มาร่วมวงน้าา
      #162-2
  21. #157 CharidaNoisap (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:59

    ใครไม่ชิปเราชิป รักเฮียกับหนูมิมาก ถึงจะต้องว่ายน้ำไปขึ้นฝั่งฉันก็ยอมมมม 5555 ช่วงนี้ค่อยข้างจิตตกกับมังงะล่าสุด เลยต้องมาฮีลตับด้วยฟิคของไรต์ คิดถึงไรต์น่าาา
    #157
    1
    • #157-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      24 ธันวาคม 2561 / 16:34

      ใช่ม้าๆ ช่วงนี้มังงะพลังทำลายล้างตับสูงมาก แต่ไม่เป็นไรเราต้องไปต่อนะเคิ้บบ
      #157-1
  22. #154 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 18:34

    จับคู่โหดแล้วไปล่าไททันกันเถอะ​ 5555​ เป็นทั้งคู่รัก​ คู่แท้​ คู่คิด​ คู่แค้น ครบทุกรสจริงๆ​
    #154
    0
  23. #120 xspdfx (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:58
    โง๊ยยยพึ่งได้มาอ่าน แต่งได้ดีมากเลยค่ะ เขินนน อ่านจนเช้าเลย
    #120
    1
    • #120-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      26 ตุลาคม 2561 / 11:33
      งู้ยยยย ขอบคุณมากมายนะคะ ปริ่มมากเลย อ่านจนเช้าอย่างนี้ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ทิฟฟี่แผงสี— //ถุยส์
      #120-1
  24. #118 Natnicha_pang (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 18:11
    ชอบไรต์ที่เเต่งเเล้วไม่ดอง ไม่หาย อะน่ะ ติดนิยายเรื่องนี้ไปเเล้ว ยอมรับ

    นอนดิ้นไม่หยุดเลย555
    #118
    2
    • #118-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      4 ตุลาคม 2561 / 21:42
      โอ้ยเขิน555555 ขอบคุณที่ติดตามนาจาา >///<
      #118-1
    • #118-2 Natnicha_pang(จากตอนที่ 34)
      4 ตุลาคม 2561 / 23:27
      ถ้าเป็นไปได้ขอตอน พิเศษ สักตอนได้มั้ยย ไม่ได้กะไม่เป็นไร~~
      #118-2
  25. #117 MySommer Koki (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:18
    ขอบคุณไรท์มากค่ะ ที่มีฟีคเรื่องนี้ให้อ่านชแบมากๆเลยค่ะ ติดตามตั้งแต่เรื่องเก่าแบ้ววววว ชอบมากเลยค่ะอยากให้มีอีกจังเลยยยย
    #117
    1
    • #117-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 34)
      30 กันยายน 2561 / 19:22
      งือออออ ขอบคุณมากเลยนะคะ เป็นกำลังใจชั้นดีเลยงื้มๆ >3<
      #117-1