[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 32 : 28 กลับสู่จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B






28

กลับสู่จุดเริ่มต้น

 





2 สัปดาห์ต่อมา

 

นับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันได้ปรับความเข้าใจกับหัวหน้ารีไวล์ ทุกๆ อย่างก็เหมือนจะดูดีไปหมด ไม่มีปัญหาหรือเรื่องอะไรให้พวกเราต้องวุ่นวายใจอีก และความรู้สึกของฉันที่มีต่อหัวหน้าก็ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้น...

ส่วนเรื่องร่างกายของอิซาเบล ตอนนี้เธออาการดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว แต่เพราะปากแผลจากการถูกแทงยังปิดไม่สนิท ดังนั้น เธอจึงได้รับการยกเว้นในการออกไปสำรวจนอกกำแพงครั้งที่ 57


ใช่แล้วล่ะ ในที่สุดเดือนนี้ก็มาถึง แล้วก็เป็นวันพรุ่งนี้แล้วด้วย...

การออกไปสำรวจนอกกำแพงครั้งที่ 57 นี้ ถือเป็นการออกสำรวจประจำฤดูหนาว กองทหารทีมสำรวจจะต้องออกสำรวจนอกกำแพงทุกฤดูกาลอย่างน้อยฤดูกาลละ 2 ครั้ง เว้นไว้แต่ฤดูหนาวที่ออกไปสำรวจแค่ 1 ครั้งได้ เนื่องจากการที่มีหิมะตกนั้นอาจทำให้การออกสำรวจเป็นไปอย่างยากลำบาก

แต่ในวันพรุ่งนี้จะไม่มีหิมะตกหากอิงจากการพยากรณ์อากาศ ซึ่งนั่นทำให้พวกเราต่างโล่งใจไปได้หนึ่งเปราะ แม้จะเชื่อไม่ได้ 100% ก็เถอะ

 

.....


วันต่อมา

เวลา 08.45 น.

คอกม้า

 

“ต..ตื่นเต้นจังเลย เมื่อคืนฉันนอนแทบไม่หลับเลยนะเนี่ย”  คอนนี่เอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะกำลังผูกกระเป๋าที่ใส่อุปกรณ์จำเป็นไว้กับม้าของตน

“ก็การออกไปสำรวจครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกของพวกเรานี่นะ ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกับนายนั่นแหละ”  แจนตอบกลับ

“ท..ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว ไม่รู้ว่าข้างนอกนั่นจะมีพวกไททันรออยู่เยอะแค่ไหนนะคะ”  ซาช่ากล่าวขึ้น พลางแสดงสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก


ฉันเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปแตะไหล่เบาๆ ก่อนจะถามกลับ


“ทำไมทำสีหน้าแบบนั้นล่ะ เธอพร้อมที่จะออกไปรึเปล่า?”

“ม..ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมนะคะมิคาสะ ก็ฉันเป็นทหารทีมสำรวจแล้วนี่นา”

“เธอจะขี้กลัวเกินไปแล้วนะยัยหัวมัน...”  ยูมิลพูดขณะเดินมาหา  “...เธอน่ะแข็งแกร่ง! เชื่อมั่นในพลังของตัวเองสิ! อย่าให้คนที่ไม่แม้แต่จะติดอันดับสิบทหารที่คะแนนสูงสุดอย่างฉัน ต้องมาให้กำลังใจอันดับที่เก้าอย่างเธอสิ ยัยบ้า”

พูดจบยูมิลก็ยิ้มยิงฟัน ขยี้ผมของซาช่าเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ


“ขอบคุณนะคะ ฉันรู้สึกดีขึ้นมาแล้วล่ะค่ะ”

“โฮ่ย~ รีบออกไปตั้งแถวได้แล้วนะ จะได้เวลาออกนอกกำแพงแล้ว~”  มาร์โก้ชะโงกหน้าตะโกนบอกพวกเราทุกคนในคอกม้า

“เข้าใจแล้ว”  แจนตอบกลับ  “...เอาล่ะ พวกนายสองคนก็มากันได้แล้วล่ะ– นี่ยัยหัวมัน! ยังจะกลับมาทำสีหน้าแบบนั้นอีก ฉันกับคอนนี่ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปหรอกน่า!..”


เสียงของแจนเบาลงเรื่อยๆ ด้วยระยะห่างที่เขาเดินออกจากคอกม้าไป ฉันหันกลับไปมองเอเลนและอาร์มินที่จูงม้ายืนรอฉันอยู่พร้อมรอยยิ้ม


“ไปกันเถอะมิคาสะ!”  เอเลนกล่าว


“อื้ม!

 

.....


ฉันนั่งอยู่บนหลังม้าเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ตอนนี้ทหารทีมสำรวจทุกนายกำลังตั้งแถวและรอสัญญาณจากหัวหน้าหน่วยเอลวินก่อนออกนอกกำแพง


รอบๆ ตัวฉันมีทั้งเอเลน อาร์มิน แจน ซาช่า คอนนี่ ฮิสโทเรีย รวมไปถึงกลุ่มของคุณเอิร์ดด้วย เรียกได้ว่าพวกเราทั้งสิบเอ็ดคนนี้ เป็นหนึ่งในสมาชิกของหน่วยรีไวล์ทั้งสิ้น


...พอนึกถึงหัวหน้า สายตาของฉันก็จับจ้องไปหาแผ่นหลังของเขาที่ขี่ม้าอยู่...หากมองเลยไปอีก ก็จะเป็นหน่วยฮันจิและหน่วยมิเกะ จากนั้นถึงเป็นหน่วยบัญชาการ


“หัวหน้าหน่วย! ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ พวกเราไล่ไททันที่อยู่บริเวณรอบๆ ออกไปให้แล้ว ประตูจะเปิดในอีกสิบวินาทีครับ!!”  ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ลงมาหยุดค้างกลางระดับความสูงของกำแพง ก่อนจะตะโกนลงมา


“ถึงเวลาแล้ว!! ทหารทีมสำรวจทั้งหลาย...”  หัวหน้าหน่วยเอลวินตะโกน ในขณะที่ประตูกำแพงค่อยๆ เลื่อนขึ้น  “...ต่อจากนี้ พวกเราจะก้าวหน้าไปอีกขั้น!! จงแสดงผลของการฝึกให้ได้เห็น!!


ประตูเปิดออกกว้าง จากนั้นจึงตามด้วยเสียงของหัวหน้าหน่วยอีกครั้ง


“การสำรวจนอกกำแพงครั้งที่ 57 เริ่มได้!!!


สิ้นเสียงที่ดังสนั่นของเขา ม้าทุกตัวก็วิ่งมุ่งหน้าอย่างรวดเร็ว...แม้ว่านี่จะเป็นการออกสำรวจครั้งแรกของพวกเรา แม้ว่าไททันจะน่ากลัว แต่ฉันเชื่อ...พวกเราทุกคนจะต้องไม่เป็นไร

 

.....


กุบกับ กุบกับ~


ปัง~!


พวกเราทุกคนในหน่วยต่างหันไปมองตามเสียงของกระสุนควันที่ยิงขึ้น  – กระสุนควันสีดำ – พบไททันวิปริต ต้องการกำลังเสริม


“ไททันวิปริตงั้นหรอ”  หัวหน้ารีไวล์เอ่ยลอยๆ

“หัวหน้าครับ! มีทหารกำลังมาทางนี้ครับ”  คุณออรูโอ้ที่ขี่ม้าขนาบข้างหัวหน้ารีไวล์บอกพลางชี้ไปยังผู้มาเยือนที่จูงม้ามาด้วย


ทหารคนนั้นขนาบม้าข้างๆ คุณออรูโอ้ก่อนจะรายงาน

“หัวหน้ารีไวล์ครับ! ไททันที่ทหารปีกซ้าย แถวที่ 2 หน่วยที่ 4 รายงานมา เขาบอกว่าดูไม่เหมือนไททันวิปริตเลยครับ จากที่สังเกตรูปลักษณ์ภายนอกมันดูเหมือนไททันผู้หญิงครับ! ช่วยรายงานให้ทหารปีกขวารับทราบด้วยครับ!


ฉันรวมถึงคนอื่นๆ ต่างตกใจไปตามๆ กัน เนื่องจากไม่เคยได้ยินว่าจะมีไททันที่เป็นเพศหญิงมาก่อน ฟังยังไงก็ดูน่าจะไม่ธรรมดา


“เอิร์ด ยิงกระสุนควัน”

“ครับ!”  สิ้นเสียงตอบรับของคุณเอิร์ด เขาก็หยิบกระสุนควันสีดำในกระเป๋าออกมาแล้วยิงขึ้นฟ้าทันที

ปัง~!


“แล้วตอนนี้ทหารปีกซ้ายที่พบไททันผู้หญิงเป็นยังไงบ้างครับ!?”  อาร์มินถาม

“หัวหน้าทหารแถวที่ 3 หน่วยที่ 3 ได้ส่งกำลังเสริมบางส่วนเข้าช่วยแล้วครับ!


หัวหน้ารีไวล์ได้ฟังก็พยักหน้าพร้อมกับออกคำสั่ง


“แจนนำข่าวไปแจ้งกับทหารปีกขวา กระสุนควันสีดำในครั้งนี้ไม่ได้หมายถึงไททันวิปริตทั่วไป...ฮิสโทเรียไปกับแจน นำม้าสำรองไปด้วย”

“ครับ/ค่ะ!”  แจนกับฮิสโทเรียตอบรับพร้อมกัน ทหารคนนั้นจึงส่งม้าสำรองให้ฮิสโทเรียจูง จากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ขี่ม้าหายไปอีกทาง


“แล้วได้แจ้งข่าวให้หน่วยบัญชาการทราบรึยัง?”  หัวหน้าถาม

“หัวหน้าทหารแถวที่ 2 หน่วยที่ 3 ได้ส่งคนไปแจ้งแล้วครับ! คาดว่าหัวหน้าหน่วยน่าจะทราบแล้ว”


หัวหน้ารีไวล์เงียบไปสักพักเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ในขณะเดียวกันก็ควบม้ามุ่งหน้าไปเรื่อยๆ และเมื่อเขาเห็นป่าต้นไม้ยักษ์ที่อยู่ไกลๆ แล้วนั้น หัวหน้าจึงเริ่มออกคำสั่งต่อไป


“เราจะจับเป็นไททันตัวนั้น”


“เอ๊ะ!!?”  ทุกคนร้องออกมาแทบจะพร้อมกันพอได้ยินหัวหน้ารีไวล์ว่าออกมาแบบนั้น


“...ไม่ต้องงง สิ่งที่พวกนายต้องทำคืออยู่รอบๆ ป่าต้นไม้ยักษ์ ระวังอย่าให้มีไททันวิปริตตัวไหนเข้าไปในป่าได้...ออรูโอ้ เพทรา คอนนี่ กับกุนเธอร์ขี่ม้าไปทางทิศตะวันออกของป่า..”

“ครับ/ค่ะ!!

“ส่วนเอิร์ด เอเลน อาร์มิน มิคาสะ กับซาช่าไปทางทิศตะวันตกของป่า...สังเกตบริเวณโคนต้นไม้ให้ดี ถ้าตรงไหนมีม้าอยู่ ให้พวกนายใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วหัวหน้าหน่วยถ่ายทอดคำสั่งที่ประจำจุดนั้นจะเป็นคนออกคำสั่งพวกนายแทนฉันเอง”

“ครับ/ค่ะ!!


ฉันเม้มริมฝีปากหลังจากตอบรับออกไป หลังจากนั้นกลุ่มสองกลุ่มที่หัวหน้าแบ่งไว้ให้เสร็จสรรพจึงเริ่มแยกตัวไปคนละทิศ คุณเอิร์ดขี่ม้านำไปก่อน ตามด้วยเอเลน อาร์มิน และซาช่า...ยกเว้นฉัน


“มิคาสะ?”  หัวหน้ารีไวล์พูดชื่อ


“แล้วหัวหน้าล่ะคะ? หัวหน้าจะไปคนเดียว...”


ฉันกล่าว ใบหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย หัวหน้ารีไวล์เผยยิ้มบางๆ และเปล่งเสียงนุ่มทุ้มออกมา


“ตามแผนของเอลวินคือฉันต้องไปคนเดียว...เธอดูแลตัวเองด้วยนะ”


“...ค่ะ”  ฉันพยักหน้า หลังจากนั้นจึงขี่ม้าตามกลุ่มของตัวเองไป

 

[ END – Mikasa’s part ]



 

[ Levi’s part ]

 

            กึก!


            ฟึ่บ!


            “มาแล้วหรอ”

            “อ่า”  ผมตอบรับเอลวิน หลังจากที่ขึ้นมาอยู่บนกิ่งไม้กิ่งเดียวกับเขาแล้ว


            “แล้วลูกหน่วยของนายล่ะ? สั่งตามที่วางแผนเอาไว้ใช่ไหม?”

            “ใช่ เจ้าพวกนั้น...พอได้ยินฉันบอกว่าเราจะจับเป็นไททันหญิง ก็ร้องออกมาทันทีเลย”

            “ฮ่าๆ~ ไม่แปลกหรอก”


            การสำรวจในครั้งนี้คงจะดำเนินไปอย่างปกติเหมือนทุกครั้ง ถ้าไม่ติดว่าเมื่อประมาณสองสัปดาห์ก่อน พวกทหารหน่วยรักษาการณ์รายงานว่าเห็นไททันที่รูปลักษณ์เหมือนเพศหญิงมาป้วนเปี้ยนแถวกำแพง พร้อมกับทำท่าทางด้อมๆ มองๆ ไม่ได้วิ่งบ้าบอเหมือนไททันวิปริตทั่วไปที่เรามักพบเจอ นั่นจึงเป็นการจุดประกายให้เอลวินคิดจะจับเป็นไททันตัวนั้น และดูเหมือนว่าฮันจิจะสนใจเป็นพิเศษด้วย


            ฟึ่บ!


            “เฮ้~ ฉันมาแล้ว~”


ตายยากจริงๆ


“...โทษที มาช้าไปหน่อย แต่ดูเหมือนว่าอุปกรณ์ที่ใช้จับจะจัดเตรียมพร้อมแล้วสินะ”

            “อ่า แล้วหน่วยเตรียมพร้อมรับสถานการณ์อีกหน่วยล่ะ?”  เอลวินถาม

            “ก็กำลังล่อมันมาไงล่ะ~”


            “เอลวิน!”  มิเกะที่สูดดมกลิ่นมาได้สักพักแล้วใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ มาหยุดอยู่บนกิ่งเดียวกับเราทั้งสามคน  “...ฉันเริ่มได้กลิ่นมันแล้ว”


            เอลวินพยักหน้า ก่อนจะตะโกนสั่งทหารที่เหลือ


            “ทหารทุกนายประจำที่!!..มันใกล้เข้ามาแล้ว!! ถ้ามันวิ่งมาถึงเมื่อไหร่ เราจะจัดการจับตัวมันทันที!!

 

[ END – Levi’s part ]



 

[ Mikasa’s part ]

 

            ฉันยืนอยู่บนต้นไม้ยักษ์กิ่งเดียวกับซาช่า สังเกตการณ์อยู่บนนั้น และเฝ้าระวังไม่ให้มีไททันตัวไหนเข้าไปในป่าตามที่ได้รับมอบหมายไว้จากหัวหน้าหน่วยถ่ายทอดคำสั่งนายหนึ่ง ส่วนเอเลนกับอาร์มินก็อยู่บนกิ่งต้นไม้อีกต้นที่ไม่ไกลนัก...ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่หลังจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงสนั่นของฝีเท้าไททันตัวหนึ่งที่วิ่งเข้าไปในป่า


            “มาแล้วสินะ...”  ฉันหันไปมองหัวหน้าหน่วยถ่ายทอดคำสั่งที่กล่าวประโยคเมื่อครู่ออกมา  “หัวหน้าหน่วยเอลวินชอบคิดอะไรแผลงๆ ประจำเลย หวังว่าคงจะไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นนะ”


ฉันเงียบฟัง ในขณะเดียวกันก็มองไททันที่อยู่บริเวณโคนต้นไม้รอบๆ ไปด้วย

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าไม่ได้มีเยอะขนาดนี้แท้ๆ

 


            ปึ้งๆๆ~!!!



            เสียงที่ดังสนั่นจากข้างในเรียกความสนใจของคนที่อยู่รอบๆ ป่า ได้เป็นอย่างดี...เกิดอะไรขึ้นในนั้นกันนะ


            “ดูท่าว่าจะจับได้แล้วสินะ”


            “คะ?”  ซาช่าเอ่ย – สงสัยกับคำพูดของหัวหน้าคนเดิมเล็กน้อย


            “ก็เสียงสนั่นเมื่อกี้น่ะ เป็นเสียงจากกับดักที่ไว้ใช้จับไททันเป็นๆ ไงล่ะ จริงๆ ฉันก็ไม่เคยเห็นเวลากับดักนั่นทำงานหรอก แต่ได้ยินเสียงดังแบบนั้น ดูท่าคงจะเป็นกับดักที่น่ากลัวเอาเรื่องอยู่”


            “ผมอยากเข้าไปข้างในจังเลยครับหัวหน้าหน่วย เผื่อว่าผมอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง”  เอเลนกล่าว


            “ไม่ได้หรอก พวกเราเข้าไปก็มีแต่จะกลายเป็นภาระให้หน่วยบัญชาการเปล่าๆ อีกอย่างนะ–”


            “อ้ากกก~!!!!!



            ทุกคนต่างสะดุ้งกับเสียงคำรามที่ดังออกมาจากป่า แต่อะไรก็ไม่แย่ไปกว่าการที่ไททันวิปริตรอบๆ โคนต้นไม้ เมื่อได้ยินเสียงคำรามเมื่อครู่แล้ว พวกมันก็วิ่งเข้าไปในตัวป่าทันที


            “เฮ้ยๆๆ!!! อะไรกันเนี่ย!!?”  หัวหน้าหน่วยร้อง

            “หัวหน้าหน่วยทำยังไงดีครับ!!? ตอนนี้พวกมันวิ่งเข้าไปในป่าหมดแล้ว!!”  เอเลนตะโกน

            “พวกนายทั้งหมด! กำจัดไททันให้ได้มากที่สุดก่อนที่มันจะเข้าไปลึกกว่านี้!!


            สิ้นเสียงคำสั่งของหัวหน้า พวกเราทุกคนก็ต่างใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ และลงดาบบนท้ายทอยของไททันทันที แต่เพราะกลุ่มไททันก่อนหน้านี้เข้าไปลึกแล้ว ทำให้เราจำเป็นต้องฆ่าพวกตัวใหม่ๆ ที่กำลังวิ่งเข้ามาแทน

 

            .....


            ไททันที่ถูกพวกเรากำจัดนอนตายกันเป็นกลุ่มๆ และเมื่อไม่วี่แววของไททันตัวอื่นแล้ว ฉันรวมถึงคนอื่นๆ จึงต่างนั่งพักหายใจกันบนกิ่งไม้


            “มิคาสะคะ”  ซาช่าเรียกพลางหอบหายใจ


            “หืม?”


            “เสียงเมื่อกี้ ฉันเหมือนจะเคยได้ยินมาก่อนค่ะ...เสียงคำรามแบบนั้น เหมือนกับเสียงของสัตว์ป่าที่พร้อมจะสละ และยอมละทิ้งทุกอย่างเวลาพวกมันติดกับดัก...หลังจากนี้ ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่พวกเราต้องระวังตัวมากกว่าเดิมแล้วนะคะ!!


ฉันกลืนน้ำลายแทบจะทันทีเมื่อได้ยินคนข้างๆ ว่ามาแบบนั้น แน่นอนว่าทั้งเอเลน อาร์มิน และคนอื่นๆ ที่ได้ฟังก็คงรู้สึกแบบเดียวกันกับฉัน


            กึก


            ฟึ่บ!


            เสียงของสลิงยึดกับต้นไม้ จากนั้นจึงตามด้วยผู้มาเยือนคนใหม่


            “รุ่นพี่นานาบะ”  ซาช่าพูดชื่อ


            “ทีมสำรวจต้องถอยทัพแล้วล่ะ”

 

.....


            กุบกับ กุบกับ~


            จากที่รุ่นพี่นานาบะบอกมา – หัวหน้าหน่วยเอลวินสั่งให้ทหารทุกนายจัดกระบวนทัพใหม่ แล้วกลับไปที่เขตคาราเนส ฝั่งตะวันออกของกำแพงโรเซ่ทันที...และเพราะเวลาในการจัดกระบวนทัพใหม่นั้นมีไม่มาก ทำให้ตอนนี้สมาชิกหน่วยรีไวล์ที่ขี่ม้าอยู่รอบๆ ฉัน มีแค่เอเลน อาร์มิน ซาช่า และคุณเอิร์ดเท่านั้น นอกเหนือจากนี้ก็คือรุ่นพี่นานาบะกับหัวหน้าหน่วยถ่ายทอดคำสั่ง...


            แม้แต่กับหัวหน้ารีไวล์เอง...จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้พบเขาเลย คาดว่าอาจจะรวมกลุ่มอยู่กับหน่วยบัญชาการไปแล้ว

           


            ฉันขี่ม้าตามรถขนเสบียงไปเรื่อยๆ ทว่าเมื่อได้เห็นขอบกำแพงไกลๆ แล้วนั้น ก็กลับเกิดปัญหาขึ้นซะก่อน



            ตู้ม!!!



            แสงสีส้มที่แทบจะเคลือบท้องฟ้าพร้อมด้วยเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นนั้น เกือบทำให้ม้าของฉันตื่นตูม ก่อนจะตามด้วยเสียงคำราม – เสียงเดียวกับที่พวกเราได้ยินก่อนหน้านี้



            ตึงๆๆ!!!



            “น..นั่นมันพวกไททันนี่!!!”  ซาช่าตะโกนขึ้นทำให้ฉันรีบหันไปมองด้านหลังทันที ตอนนี้มีไททันกำลังวิ่งไล่ตามเต็มไปหมด โดยข้างหลังสุดคือไททันหญิง

            ราวกับว่า..ไททันหญิงนั่นเป็นตัวสั่งการพวกไททันวิปริตยังไงยังงั้น


            “โธ่เว้ย!! เกิดปัญหาอีกแล้ว!!! ปกป้องรถขนเสบียงไว้–!! เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนเธอ–!!


ฉันที่ไม่ได้สนใจคำของหัวหน้าหน่วย รีบใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ออกจากตัวม้าและจัดการเก็บศพพวกไททันวิปริตทีละตัวทันที


“ยัยบ้า!! ทำอะไรไม่ฟังฉันเลย อยากตายรึไงกัน!!

            “มิคาสะครับ!!”  อาร์มิน


            “หัวหน้าหน่วยครับ!! พวกเราต้องปกป้องรถขนเสบียงใช่ไหมล่ะครับ!!? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบจัดการไททันพวกนี้สิครับ!!”  เอเลนเตือน

            “เออๆ!! ฉันผิดเอง!! ถ้าอย่างนั้นก็รีบเก็บพวกมันก่อนจะถึงกำแพงซะ!!!


            สิ้นเสียงแหบของหัวหน้าหน่วย ทั้งเอเลน ซาช่า คุณเอิร์ด และรุ่นพี่นานาบะก็รีบใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ เข้ามาสมทบอย่างไม่รีรอ


            “แก!! ยิงสัญญาณควัน!!! เร็วเข้า!!!

            “ค..ครับ!!!”  อาร์มินรับคำของหัวหน้าหน่วยที่วุ่นอยู่กับการฟันท้ายทอยไททัน จากนั้นจึงยิงกระสุนควันสีดำขึ้นฟ้าทันที

            ปัง~!

 


            “อึก–!


ฉันกัดฟันขณะลงดาบบนท้ายทอยของไททันไปเรื่อยๆ – ยากมาก – สภาพแวดล้อมในตอนนี้ ไม่เหมาะกับการใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติเอาซะเลย ดูยังไงพวกไททันวิปริตนี่ก็ได้เปรียบกว่าเห็นๆ


            “อั้ก–!! ปล่อยนะโว้ย!!!


            เสียงหัวหน้าหน่วยที่โดนไททันคว้าตัวเอาไว้เรียกความสนใจจากฉันได้เป็นอย่างดี ฉันรีบพุ่งเข้าไปหาก่อนจะใช้ปลายดาบฟันเข้าที่ดวงตาของมันทั้งสองข้าง สลิงถูกควบคุมทิศทางให้เกาะกับผิวหนัง จากนั้นจึงถึงคราวของดาบที่จะได้พูดคุยกับท้ายทอยบ้าง


            ชิ้ง!!!


            ฉันฟันท้ายทอยไททันจนกระเด็นหลุด และเมื่อร่างยักษ์นั่นกำลังจะล้มลงกับพื้น ฉันจึงรีบเข้าไปคว้าตัวหัวหน้าหน่วยออกมาก่อน


            “ข..ขอบใจมาก”


            ฉันปล่อยตัวเขาให้เป็นอิสระ ก่อนจะหันมาสนใจพวกไททันอีกครั้ง – ไม่ลดลงเลย – พวกเราฆ่าไททันมาเยอะแล้ว แต่กลับไม่มีแววว่าจำนวนจะลดลงเลย! แล้วทหารจากหน่วยอื่นล่ะ พวกเขาเห็นสัญญาณควันที่อาร์มินยิงไปรึเปล่า!? ขืนเป็นแบนี้ไปเรื่อยๆ แก๊สต้องหมดก่อนถึงกำแพงแน่ๆ!!


            “อ๊ากกก~!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!!!

            “ซาช่า!!!”  เอเลน


            หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อเห็นว่าเพื่อนถูกไททันคว้าตัวเอาไว้ ในหัวก็นึกไปถึงคำพูดของแจนที่บอกว่าเขากับคอนนี่จะไม่ยอมปล่อยให้ซาช่าเป็นอะไรไปแน่ๆ...


ซึ่งแน่นอน – ฉันก็จะไม่ยอมด้วยเหมือนกัน!!


            เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันรีบพุ่งไปฟันท้ายทอยของไททันตัวดังกล่าวอย่างรวดเร็ว ซาช่าที่ปลอดภัยแล้วจึงรีบออกจากอุ้งมือทันที


            “ขอบคุณนะคะ– ม..มิคาสะ!!! ระวัง–!!!


            ฟึ่บ!!!


            “อ๊ะ–!!

            “มิคาสะ!!!”  เอเลนร้อง



            ฉันที่ไม่ทันระวัง ถูกมือใหญ่กำร่างไว้ เมื่อเงยขึ้นมองก็พบกับไททันหญิง – ดวงตาโตของมันที่จ้องมานั้น ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจ – มันไม่ใช่ประเภทวิปริตแน่! ไม่นานนักมือของมันก็บีบร่างฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะไม่สามารถดิ้นให้หลุดออกมาได้ฉันจึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด



            ชิ้ง!!!



            “อ้ากกก!!!


            “อึก–!!”  ฉันมองร่างเร็วๆ ที่ฟันดวงตาของไททันหญิงไปเมื่อครู่ พอพบว่าเป็นใครหัวใจก็เต้นรัวอีกครั้งด้วยความตื้นตัน


            “หัวหน้ารีไวล์!!”  ซาช่าพูดชื่อ



            “เฮือก–!!!



            ฉันตกใจ เมื่อไททันหญิงปล่อยมือออกก่อนจะวิ่งหนีไป ทำให้ร่างของฉันตกลงมา พอคิดจะใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติกลับมาตั้งหลักนั้น ความเจ็บปวดของร่างกายที่ถูกบีบเมื่อครู่ก็แผ่ซาบซ่านไปทั่วจนถึงปลายนิ้ว เหมือนกับกระดูกจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ


            ฉันขยับตัวมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว



            “มิคาสะ!!!” 



หัวหน้ารีไวล์ที่ตอนแรกตั้งใจจะตามไปเก็บศพไททันหญิง ร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะพุ่งตัวเข้ามา มือของเขายื่นออกหวังจะคว้ามือของฉันเอาไว้ เพราะดูยังไงหากจะมารับร่างไว้ก็คงไม่ทัน


นิ้วมือของเราทั้งคู่แตะกัน...


แต่น่าเสียดาย...ที่มือของเราทั้งคู่จับกันไว้ไม่ทัน...

 


            ร่างของฉันกระแทกเข้ากับพื้นดินเต็มๆ แต่อะไรก็ไม่โชคร้ายไปกว่าการที่มีหินรอรับศีรษะของฉันอยู่ด้วย


            ปึ้ก!!!


            ทั้งๆ ที่ภาพตรงหน้าเป็นภาพสีแท้ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าโลกนี้มันกลายเป็นสีขาวดำไปหมดหลังจากที่ศีรษะกระทบเข้ากับหิน...ฉันรับรู้ได้ถึงเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกจากศีรษะ เรี่ยวแรงที่มีหดหายเหลือเป็นศูนย์ – ทั้งร่างกายที่เจ็บปวดราวกับกระดูกแตกนี้ ทั้งหัวที่ปวดแปล๊บนี้ ทั้งภาพท้องฟ้าที่ถูกสาดด้วยสีขาวดำนี้...



            ฉันไม่ไหวแล้วล่ะ

 



            ในขณะที่ดวงตาของฉันกำลังจะปิดลง ก็มีมือหนามารองศีรษะของฉันเอาไว้...มือหนาที่คุ้นเคยนั้น ทำให้ดวงตาของฉันเลือกที่จะกลับมาประสานเข้ากับคนตรงหน้าก่อน


            “มิคาสะ!!! มิคาสะเดี๋ยวก่อน–!! เธออย่าเป็นอะไรไปนะ!!!


เสียงของหัวหน้ารีไวล์เข้ามาในโสตประสาทของฉัน...พร้อมๆ กับที่น้ำตาของเขาหยดลงบนใบหน้า



            อา...ฉันไม่ชอบเวลาหัวหน้าร้องไห้เลย อย่าร้องไห้เลยนะ..



          มือที่แทบไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงของฉัน ค่อยๆ เอื้อมขึ้นไปปาดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ปากก็อยากจะพูดอะไรกับคนตรงหน้า ทว่าในเวลานี้..การจะเปล่งเสียงออกไปนั้น ช่างยากเย็นเหลือเกิน


            “มิคาสะรอก่อนนะ จนกว่าจะถึงกำแพง อดทนไว้นะ”


พูดจบหัวหน้าก็ถอดผ้าผูกคอสีขาวสะอาดตานั่นออกจากปกเสื้อ จากนั้นจึงค่อยๆ พันรอบศีรษะให้ฉันอย่างเบามือ



            แล้วพวกไททันล่ะ?...อ๋อ คงจะถูกทุกคนกำจัดหมดแล้วสินะ..ดีจังเลย



            “มิคาสะ!! มิคาสะทำใจดีๆ ไว้!!!”  เอเลน


            “มิคาสะคะ!!! ฮือๆๆ~ อย่า..อย่าเป็นอะไรไปนะคะ!!!”  ซาช่า


            “มิคาสะครับ!!! มิคาสะอดทนไว้ เราจะรีบพากลับไปที่กำแพงนะครับ!!!”  อาร์มิน



            ทำไม..ทุกคนถึงร้องไห้กันหมดเลยล่ะ... ไม่เอาสิ...ฉันไม่ชอบน้ำตาของพวกนายเลยนะ



            ถึงแม้สติจะเลือนรางแต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงอ้อมอกอุ่นๆ ของคนที่อุ้มฉันขึ้นมา ในขณะที่สายน้ำตาของเขายังคงไหลต่อเนื่องไม่ขาด ฉันมองใบหน้าคมสันของหัวหน้ารีไวล์ เขาดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับฉัน...ทว่า...



ฉันกลับไม่ได้ยินเสียงของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว



            ดวงตาของฉันค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า...



            นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำ

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

สำหรับไรท์แล้ว ใช่ค่ะ รีไวล์เขาเป็นคนเข้มแข็ง

เพราะงั้นถ้ามองอย่างผิวเผินแล้ว น้ำตาจึงไม่ค่อยเหมาะกับเขาเท่าไหร่  งืมๆ


แต่การที่คนอย่างเขา จู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมาง่ายดายขนาดนี้

นั่นก็เพราะไรท์อยากจะสื่อให้รู้ว่า

คนที่สามารถทำให้รีไวล์ร้องไห้ได้ จะมีแค่คนที่เขารักมากจริงๆ เท่านั้น

ซึ่งก็คือ...

 

นั่นแหละ เรารู้กัน กร๊ากกกก~

.

.

.

 

ชื่อของตอนนี้ชื่อว่า กลับสู่จุดเริ่มต้น

ถ้าอยากรู้ว่าหมายความว่าอะไร

เอาเป็นว่า พวกเรามากลับสู่จุดเริ่มต้นในตอนต่อไปไปพร้อมๆ กันนะคะ

ฮื้มๆ~

 

งืออออ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ TwT


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #228 Luna_l (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 08:28
    อ้าววว ยังไงต่อไปเนี่ยย
    #228
    0
  2. #152 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 18:04
    แอนนี่~~~เธอบีบหนูมิทำไม​ ตอนไททันหญิงบุกเราโคตรหดหู่อ่ะ​ เพราะในมังงะทีมของรีไวล์โดนเก็บเรียบเลย
    #152
    0
  3. #105 Kam_Rerise (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:45
    เสื่อมแน่ๆ
    #105
    0
  4. #104 CharidaNoisap (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 02:38

    ม่ายยยยย เฮียร้องไห้ไม่น่าเสียใจเท่าหนูมิเจ็บ หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมาก ฮือๆๆ อีก 2 ตอนสินะ ไรต์คะ จบนี้ มีแพลนแต่งคู่นี่อีกมั้ยคะ หาอ่านย๊ากกกกกยาก ????????????

    #104
    0