[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 28 : 24 ชิกิชิมะ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






24

ชิกิชิมะ(2)




 

[ Levi’s part ]

 

เวลา 15.44 น.

ห้องชมรมทีมสำรวจ

 

            “พูดจบรึยังน่ะเอลวิน?”


ผมกล่าวออกมาด้วยสีหน้ารำคาญเล็กน้อย หลังจากที่เอลวินเรียกผม ฮันจิ มิเกะ โมบลิท และนานาบะ มาประชุมเกี่ยวกับแผนการออกไปสำรวจนอกกำแพงครั้งที่ 57 นั่น และก็อธิบายยืดยาวซะเหลือเกิน จนทำผมเริ่มเบื่อ


            “ยังไม่จบ”  เอลวินตอบเสียงเรียบ

            “มันน่าเบื่อนะเอลวิน~ ทำไมถึงไม่ชี้แจงแผนพร้อมกันทั้งหน่วยทีเดียวไปเลยล่ะ~”  ฮันจิที่ดูเหมือนจะรู้สึกแบบเดียวกับผมเริ่มทำเสียงงอแงตามแบบฉบับของยัยนั่น

            “ไม่ได้! พวกนายถือว่ามียศเป็นหัวหน้าทหาร ถ้าไม่ให้ฉันชี้แจงแผนการอย่างละเอียดให้ฟัง แล้วพวกนายจะไปอธิบายให้ลูกหน่วยเข้าใจขั้นตอนทั้งหมดได้ยังไงกัน”


ผมเงียบ – ที่เอลวินพูดก็ถูกต้อง


ถ้าผมไม่รู้ขั้นตอนและแผนการสำรวจอย่างละเอียด ก็จะลำบากพวกลูกหน่วยของผม


ลูกหน่วยของผมมีตั้ง 11 คน! – เหมือนเป็นครูดูแลเด็กอนุบาลยังไงยังงั้น!

 

            “เอลวิน–”

            “หยุดเลยฮันจิ...”  ฮันจิที่ดูเหมือนจะยังงอแงไม่เลิก ร้องขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ถูกเอลวินขัดไว้ก่อน  “...โมบลิทกับนานาบะยังไม่เห็นบ่นอะไรเลย ทั้งๆ ที่สองคนนี้ก็ไม่ได้เป็นหัวหน้าทหารแท้ๆ แต่ก็ยังมาฟังด้วย–”

            “ก็ได้ๆ~ เอลวินเลิกบ่นสักทีเถอะน่า!

            “คุณฮันจิ อย่าเสียงดังสิครับ”  โมบลิทเตือน


ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น


            “ว่ามาเลยเอลวิน ฉันรอฟังอยู่”

            “อืม งั้นมาต่อที่เรื่องแผนการกรณีมีเหตุฉุกเฉิน...”

 

หลังจากที่พวกเราจับตัวการที่สร้างปัญหาให้กับเอเลนและฮิสโทเรียได้ไม่นาน ก็มีพิธีแต่งตั้งยศให้พวกผมได้ขึ้นเป็นหัวหน้าทหารในทีมสำรวจ เท่าที่ผมรู้ คนที่ได้แต่งตั้งยศเป็นหัวหน้าทหารก็มีผม ฮันจิ กับมิเกะ ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จัก ผมไม่ได้สนใจ


ความจริงผมไม่ค่อยเข้าใจด้วยซ้ำ ว่าทำไมถึงได้รับเกียรตินั้น แต่ก็ไม่อยากจะถามอะไรออกไป

 

.....

 

            “...เท่านี้ล่ะ อย่าลืมเรื่องที่ฉันเน้นย้ำให้พวกเธอแต่ละคนเด็ดขาด... โมบลิท ถ้าหัวหน้าของนายเกิดเซ่อซ่าหรือเลอะเลือนขึ้นมาล่ะก็ นายต้องเตือนหัวหน้าของนาย ไม่ก็รับหน้าที่ต่อจากฮันจิทันที เข้าใจไหม?”

            “ครับ!


เอลวินหันไปมองนานาบะบ้าง และกล่าวความเดียวกัน


            “เธอก็ด้วยนะนานาบะ ถ้าหัวหน้ามิเกะของเธอเกิดเอ๋อเหรอหรือเครื่องค้างขึ้นมา ช่วยดูแลเขาด้วยล่ะ”

            “เข้าใจแล้วค่ะ!


เอลวินเบนสายตามาหาผม จากนั้นจึงถามขึ้น


            “แล้วนายล่ะรีไวล์? นายไม่ได้เรียกลูกหน่วยมาฟังด้วย...นายคงจะสามารถจัดการขั้นตอนของแผนการทั้งหมดได้ใช่ไหม?”

            “ได้”  ผมตอบสั้นๆ

            “อืม ถ้างั้นก็แล้วไป...ตอนแรกฉันนึกว่านายจะเรียกเอิร์ด ไม่ก็มิคาสะมาฟังแผนการด้วย แต่ถ้านายบอกว่าจัดการได้ก็ดีแล้ว”



มิคาสะ...



ผมเบิกตากว้าง ราวกับเห็นผี – เพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ – ทำให้เอลวินดูเหมือนจะงงนิดหน่อย


            “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”  ผมโพล่งคำถามขึ้นเสียงดัง ทำเอาคนอื่นๆ ตกใจไปตามๆ กัน


            “เอ่อ...ตอนนี้ 4 โมง 10 นาทีครับ”

โมบลิทที่มองนาฬิกาข้อมือเมื่อครู่ตอบคำถามของผม นั่นทำให้ผมไม่รีรอที่จะรีบหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเอง และตรงไปยังประตูห้องทันที


ปึ้ง!

 

            “รีไวล์รีบไปไหนน่ะ?”  เอลวิน

            “ไม่รู้สิ”  ฮันจิ

 

.....


ขณะที่ผมกำลังซอยเท้าลงบันไดไปนั้น ก็ได้เจอกับอาร์มินที่เดินสวนขึ้นมาพอดี


            “หัวหน้า?”


ผมหยุด ขมวดคิ้วสงสัย ขณะมองไปยังมือของอาร์มินที่ถือถังน้ำอยู่ – พวกเขาได้ไปหามิคาสะรึยังนะ?


            “อาร์มิน นายทำอะไรอยู่?”  ผมถาม

            “อ๋อ!..”  อาร์มินก้มลงมองถังน้ำ ก่อนจะเงยหน้าตอบคำถามผม  “...แหะๆ~ พอดีว่าที่ชมรมปรับปรุงกำแพงให้สวยงามมีงานเยอะมากเลยน่ะครับวันนี้...จริงด้วยครับ! อิซาเบลกับเฟอร์แลนก็ดันถูกครูฮานเนสเรียกตัวไปช่วยเพิ่มด้วย ขอโทษนะครับ”


อาร์มินยิ้มแหยๆ พลางใช้นิ้วเกาแก้มเบาๆ


            “ยังไม่มีใครไปหามิคาสะเลยหรอ?”

            “ครับ อิซาเบลก็บ่นจะเป็นจะตายเหมือนกันครับว่าอยากไปหามิคาสะแล้ว...อ๊ะ! แต่ผมว่าคุณชิกิชิมะน่าจะไปแล้วมั้งครับ ผมก็เดินสวนกับเขาเมื่อกี้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขาก็มาถามเรื่องที่มิคาสะป่วย–”


ผมเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น – อาร์มินที่เห็นท่าทีของผมเปลี่ยนไปจึงทำตัวไม่ค่อยถูก


            “เอ่อ...หัวหน้าครับ?”


ผมกลืนน้ำลาย และรีบลงบันไดไปทันที ปล่อยให้อาร์มินยืนไม่เข้าใจสถานการณ์อยู่คนเดียว

 


ฝีเท้าของผมถูกเร่งความเร็วอย่างต่อเนื่อง ผมกำมือแน่นและขบริมฝีปากของตัวเอง จิตใจกระวนกระวายอยู่ไม่เป็นสุข


ทำไมต้องเป็นหมอนั่น! หมอนั่นอีกแล้ว!!


ผมมาหยุดยืนหน้าห้องพยาบาลแล้ว ก่อนจะเลื่อนบานประตูออก เมื่อมองเข้าไปข้างใน พบว่าเตียงของมิคาสะถูกม่านกั้นเอาไว้ นอกนั้นก็ไม่มีใครในห้องเลย


เพราะความไม่สบายใจ ผมจึงรีบปิดประตู ตรงไปที่เตียงของเธอ และดึงม่านออกอย่างรวดเร็ว..

 


ภาพตรงหน้าทำให้ความโกรธของผมพุ่งขึ้นแทบจะทันที


มิคาสะที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องกับชิกิชิมะที่ใบหน้าของมันอยู่ห่างจากเธอ...ไม่ถึงคืบ!


ผมเบิกตา หายใจเร็วขึ้น มือที่กำแน่นสั่น ความโกรธเริ่มก่อตัวอย่างเต็มรูปแบบ


ชิกิชิมะมองผมด้วยรอยยิ้ม – รอยยิ้มที่น่าขยะแขยง – แม้ว่าในตอนแรกมันจะตกใจที่เห็นผม แต่พอรวบรวมสติได้ มันก็ยิ้มให้อย่างที่ผมว่าไป ก่อนจะกลับมายืนเต็มความสูง


            “รีไวล์ แกนี่มัน..มารขัดจังหวะชีวิตฉันจริงๆ เลยนะ”

 

.....


ปึ้ง!!!


โครม!!!


ผมลากชิกิชิมะขึ้นมาบนดาดฟ้าอาคารเรียนที่ไร้ผู้คน ก่อนจะเหวี่ยงร่างของมันจนมันล้มกระเด็นไปชนราวระเบียงเต็มแรง


ผมยังคงหายใจเร็ว กำมือแน่น ดวงตามองไปที่มันราวกับอยากจะฆ่า...ฆ่าให้ตายคามือ!!!


ชิกิชิมะมองผมพร้อมกับยิ้มเยาะอย่างไม่กลัวเลยว่ามันจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้น


            “ดูๆๆ ดูสิว่าฉันอยู่กับใคร~”

            “แกคิดจะทำอะไร!!!??”  ผมตะโกนลั่นดาดฟ้า เหมือนคนบ้าที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้


ลองคิดสิ! ลองคิดสิว่าถ้าผมไปช้ากว่านี้มันจะเกิดอะไรขึ้น!!?


มันจะเกิดอะไร!!!?


            “ชอบทำร้ายร่างกายจริงเลย~ นิสัยของแกนี่มัน...ตั้งแต่เด็กเลยนะ”

            “ฉันถามว่าแกคิดจะทำอะไร!!!??”


จบประโยคคำถามเดิมของผม รอยยิ้มของชิกิชิมะก็หดหายลงทันที ก่อนที่มันจะตะโกนตอกกลับมา


            “แกโง่รึไงวะรีไวล์!!?? แกตาบอดหรอ!!?? ฉันก็จะจูบยัยนั่น จูบมิคาสะไง!!! มันน่างงตรงไหนวะ หา!!!?? ฮ่าๆๆ~!!!”  ชิกิชิมะว่าจบก็หัวเราะออกมาเสียงดัง  “...แต่น่าเสียดายนะ ฉันยังไม่มีโอกาสได้ทำอะไรเลย เพราะแกดันเป็นมารมาขัดจังหวะฉันนี่สิ แกนี่มันตัวซวยจริงๆ เลย!!

            “แก...”

            “จะว่าไปแล้วเนี่ย ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวแกนี่น่ารักทุกคนเลยนะ ตั้งแต่เด็กผู้หญิงคนนั้น แล้วก็มิคาสะด้วย...แต่เอ๊ะ? หรือว่าจะเป็นคนๆ เดียวกันนะ~”

            “แกอยากตายนักใช่ไหม?” 


ผมถามเสียงเรียบ มองมันด้วยสายตาราวกับมองไททันวิปริตตัวหนึ่ง – ไททันวิปริตที่น่าสมเพช จนขนาดที่คนอย่างผมอยากจะฆ่ามัน ให้มันได้ไปเกิดใหม่เป็นอะไรที่ดีกว่านี้


            “อะไรกัน? เอะอะก็ตาย เอะอะก็ตาย...ที่แกได้มีโอกาสขึ้นมาเริ่มต้นชีวิตใหม่บนนี้เนี่ย ไม่สำนึกบุญคุณเอลวินมันเลยรึไง?”

            “ฉันขึ้นมาอยู่บนนี้จนไม่ได้ก่อเรื่องมาหลายเดือนมากแล้ว แต่อาจจะก่อคดีฆ่าคนก็ได้ ถ้าแกอยากเป็นศพแรก!!”  ผมดึงมีดสั้นที่พกไว้ขึ้นมาและชี้ไปที่หน้ามัน


ชิกิชิมะเบิกตาโตอย่างตกใจ พร้อมกับยกมือขึ้นปราม – ใช่ มันรู้ว่ามีดสั้นเล่มนี้น่ะ ผมเคยใช้ฆ่าคนที่เมืองใต้ดินไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว ถ้าจะใช้อีกสักครั้ง ทำไมจะทำไม่ได้!!


            “ใจเย็นๆ นะรีไวล์...มีดสั้นนั่นน่ะ เก็บลงไปดีกว่าไหม? คงจะไม่ดีเท่าไหร่นะ ถ้าเอลวินรู้เรื่องนี้น่ะ”

            “แน่นอนว่าเอลวินรู้”


ชิกิชิมะขบริมฝีปากของตัวเอง พร้อมกับสบถออกมา


            “ชิ!..”


ผมยังคงจ้องมันตาไม่กะพริบ พอๆ กับที่ปลายมีดสั้นของผมยังคงจ่อหน้าเห่ยๆ ของมันอยู่


“...รีไวล์ ใจเย็นๆ สิ ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากันก็ได้”


สิ้นประโยคของมัน มือที่กำมีดของผมเริ่มสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธที่มากกว่าเดิมสองเท่า


            “เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ฉันก็เคยอยากจะค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากับแก...”  ผมพูดเสียงนิ่ง – เสียงที่นิ่งเกินไป ขนาดที่ผมยังรู้สึกกลัวตัวเอง  “แต่แกกล้ามาก!!...แกกล้ามากที่คิดจะทำร้ายเด็กผู้หญิงคนนั้น!!! และตอนนี้!! แกก็ยังกล้ามากที่คิดจะยุ่งกับผู้หญิงของฉัน!!!

            “ให้ตายสิวะ!!! ลดมีดนั่นลงก่อนได้ไหม!!!??”  ชิกิชิมะตะโกนลั่น


ถึงแม้อีกฝ่ายจะบอกออกมาเช่นนั้น แต่ใครลดมีดลงก็โง่เต็มทนแล้ว!!


ผมขบฟันตัวเองแรง ส่วนชิกิชิมะ เขาเปลี่ยนมาเงียบ พลางจ้องผมราวกับว่าถ้าฆ่าผมทางสายตาได้คงทำไปแล้ว...


ก็เหมือนกับผมที่อยากจะฆ่ามันนั่นแหละ!!



            “ยัยนั่นไม่มีทางเลือกแกหรอกรีไวล์...”  ชิกิชิมะพูด พลางเหยียดยิ้ม  “...คนที่เคยฆ่าคนอย่างแก คนที่มาจากที่สกปรกอย่างแก...ไม่สมควรรักใคร แล้วก็ไม่สมควรมีใครมารักหรอก...แกพูดว่า มิคาสะคือผู้หญิงของแก งั้นหรอ? ถามเธอรึยัง? ว่าเธออยากเป็นผู้หญิงของแกรึเปล่า?”


ผมเหยียดยิ้มออกมาบ้าง และตอบกลับ


            “แกเห็นฉันเป็นพระเอกในละครน้ำเน่าที่พอได้ฟังคำพูดจากสวะอย่างแก แล้วจะมายอมแพ้ ให้แกเปลี่ยนอะไรก็ได้งั้นหรอ? ถ้าแกบอกว่าฉันสกปรกล่ะก็ แกก็คงจะโสโครกเลยล่ะ...ชิกิชิมะ แกมันก็แค่ตัวประกอบที่อยากจะให้เรื่องนี้มันสนุกขึ้น โดยไม่ได้สำเหนียกตัวเองเลยด้วยซ้ำ ...อย่าคิดว่าการมีตัวตนของแกจะมาเปลี่ยนแปลงอะไรได้”


ชิกิชิมะนิ่ง เม้มริมฝีปาก คล้ายกับว่ากำลังเก็บความโกรธเอาไว้ในใจ


ผมเก็บมีด ก่อนจะหันหลังตรงไปยังประตูดาดฟ้า


ในขณะที่กำลังจะปิดประตูลงนั้น เสียงโหยหวนของชิกิชิมะก็ถูกเปล่งออกมา


            “แกไม่มีทางมีความสุขแน่รีไวล์!!!


            “แต่แกจะต้องมีความสุขแน่ ถ้าได้อยู่บนนี้สักพัก”


ผมพูดจบก็ปิดประตู ก่อนจะคว้ากุญแจจากในตู้ข้างประตูออกมา จากนั้นจึงล็อกประตูดาดฟ้าและเดินลงบันไดไป โดยนำกุญแจประตูดาดฟ้าไปด้วย

 

ปึ้งๆๆ!!!


            “เปิดนะโว้ย!! รีไวล์!!! ไอ้ชั่ว!! ฉันจะฆ่าแก!!!

 

.....


ห้องพยาบาล

 

ครืด~


ผมเลื่อนประตูออก – ห้องเงียบ – ดูเหมือนว่าน่าจะยังไม่มีใครมาเยี่ยมมิคาสะเลย ทั้งๆ ที่ผมขึ้นไปหาอะไรทำฆ่าเวลามาแล้วแท้ๆ


ผมเดินช้าๆ ไปหาผู้หญิงคนดังกล่าว แล้วก็พบเธอที่นั่งห้อยขาอยู่ข้างเตียง ในมือของเธอถือกระเป๋านักเรียนของผมไว้ด้วย


มิคาสะหันมามองผม จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มน่ารักออกมา


            “กำลังสงสัยอยู่เลยค่ะ ว่ากระเป๋าของใคร...”  มิคาสะเอ่ย พลางเอากระเป๋าของผมกลับไปวางไว้ที่เก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม  “จริงๆ ถ้าหัวหน้ามาแล้ว น่าจะปลุกฉันเลยก็ได้นะคะ...ให้มารอแบบนี้ รู้สึกผิดนิดหน่อยน่ะค่ะ”

 


จะว่าไป...พอผมพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ นึกถึงใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้น...เธอก็มีส่วนคล้ายมิคาสะเหมือนกัน


แต่เผลอๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นอาจจะหายไปจากโลกนี้แล้วก็ได้...

 


            ...ถามเธอรึยัง? ว่าเธออยากเป็นผู้หญิงของแกรึเปล่า?

 


            “อึก–!


ผมรู้สึกจี๊ดในศีรษะขึ้นมากะทันหัน มือก็ขึ้นไปกำเส้นผมอัตโนมัติ


            “ห..หัวหน้าเป็นอะไรคะ?”


ผมค่อยๆ ลืมและสบตากับผู้หญิงตรงหน้า มิคาสะเอื้อมมือจับแขนผมเบาๆ พร้อมกับดึงเป็นเชิงให้ผมนั่งลงก่อน

ผมนั่งลงข้างเธอแต่โดยดี ในหัวก็ยังคงปวดจี๊ดอยู่อย่างนั้น


            “ปวดหัวหรอคะ? ไม่สบายรึเปล่า? หัวหน้าจะติดหวัดฉันไม่ได้นะคะ”

 


ให้ตายสิ ว่าจะไม่เขวอยู่แล้วเชียว...

 


ผมใช้มือข้างเดิมที่กำเส้นผมตัวเอง เปลี่ยนไปลูบผมสีดำขลับของมิคาสะอย่างทะนุถนอม


            “ขอโทษนะ ฉันไม่เคยถามเธอเลยแท้ๆ”


มิคาสะเผยใบหน้างุนงงออกมา – แหงล่ะ ตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย


            “ถาม? ถามอะไรคะ?”


ผมไม่ตอบ ก่อนจะนำมือกลับไปไว้ข้างลำตัวดังเดิม – ทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบ

 


            “ไม่ชอบที่หัวหน้าเป็นแบบนี้เลยค่ะ...”  ผมเบิกดวงตาเล็กน้อย หันไปมองใบหน้าของเธอ – ริมฝีปากที่เม้มอยู่ แววตาที่หมองหม่น  “...หัวหน้าทำให้ฉันไม่สบายใจนะคะ”


            “ขอโทษ”  ผมกล่าวออกไปสั้นๆ


มิคาสะในสีหน้าที่หมองลง ถอนหายใจเล็กน้อย


            “หัวหน้า...อยากจะถามอะไรฉันไหมคะ?”

 


            ...ถามเธอรึยัง? ว่าเธออยากเป็นผู้หญิงของแกรึเปล่า?

 


ผมหลบสายตาของคนข้างๆ ไม่พูดอะไรกลับไป ก้มมองนิ้วมือของตนเองตามเดิม


ผมไม่เคยรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับมิคาสะเลย...นี่เป็นครั้งแรก


มิคาสะที่ดูเหมือนจะยังไม่สบายใจอยู่ เอื้อมมือมาจับกับมือของผมเบาๆ และดึงให้มือของผมมาอยู่ตรงหน้าในระดับที่พอเหมาะ


เธอหงายมือของผมออก พลางใช้นิ้วโป้งลูบฝ่ามือของผม – เหมือนอยากจะทำอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้า?


และเธอก็ไม่ปล่อยให้ผมสงสัยนาน...มิคาสะเผยรอยยิ้มบางๆ เมื่อมองที่ฝ่ามือของผม หลังจากนั้นจึงก้มลงจุมพิตฝ่ามือของผมอย่างแผ่วเบา – นั่นทำให้ผมตกใจเลยทีเดียว


มิคาสะเงยหน้า มองลึกลงไปในนัยน์ตาของผม พร้อมกับเอ่ยขึ้น



            “ไม่ต้องถามก็ได้ค่ะ...แต่ฉันเชื่อนะคะ ว่าคำตอบของฉันก็คงเป็นคำตอบเดียวกับที่หัวหน้ารีไวล์อยากให้เป็นนั่นแหละค่ะ”



สิ้นประโยคของเธอ ผมที่จ้องใบหน้าเธออึ้งๆ ถึงกับพูดไม่ออก – เหมือนโดนอ่านใจยังไงยังงั้น


ส่วนมิคาสะที่เหมือนจะเพิ่งได้สติว่าตัวเองทำอะไรไปเมื่อกี้ ก็ปล่อยมือของผมและเบือนหน้าหนี ราวกับว่าไม่อยากให้ผมเห็นใบหน้าของเธอที่มีสีระเรื่อขึ้นมา แม้ว่าสีระเรื่อนั่นจะลามมาถึงใบหูของเธอ จนผมเห็นได้ชัดเลยก็เถอะ

 


ไม่เคยคิดเลยว่า คนที่บางครั้งผมรู้สึกไม่ชอบใจในวันนั้น...จะกลายมาเป็นคนที่ผมรู้สึกดีด้วยที่สุดในวันนี้


แม้จะไม่ได้พูดออกไปก็ตาม แต่ผมหวังว่าเธอจะรับรู้ถึงมัน...

 



            ฉันรักเธอ

 



[ END – Levi’s part ]

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

ขอร้อง~ ไรท์เขียนเองเขินเองมากอ่ะ ณ จุดๆ นี้

มีใครเป็นเหมือนไรท์บ้างรึเปล่าอ่ะ? 5555+ (หาแนวร่วมๆ)

 

ชิกิชิมะนี่แสบจริงๆ เลยค่ะ แต่ถึงจะแสบไรท์ก็ชอบเขานะคะ กร๊ากก~

แต่เดี๋ยวขอกลับเข้าเรื่องเดิมก่อน

 

ในความคิดส่วนตัวของไรท์

ไรท์เชื่อว่าคาแรคเตอร์อย่างรีไวล์เนี่ย เป็นคนที่ซื่อตรงกับความรู้สึกค่ะ

ถึงแม้อาจจะไม่อยากยอมรับว่าเผลอใจไปรักใครเข้าแล้วในตอนแรก

แต่ถ้าเวลาผ่านไป แล้วความรู้สึกพวกนั้นยังคงอยู่

ยังไงเขาก็ยอมรับค่ะ ว่าตัวเองรักคนๆ นั้นเข้าแล้วจริงๆ

 

เขินว่ะ

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #260 Naja (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 21:38

    อีเพื่อนเลว🖕

    #260
    0
  2. #251 Honey so lemonade (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:32

    เขิน อ้ากกก
    #251
    0
  3. #231 Demi Angel (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 13:19
    ฟินนนนนน
    #231
    0
  4. #224 Luna_l (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 08:16
    บอกรักกันให้ชื่นใจที
    #224
    0
  5. #188 JoAnn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:02
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.pngทัั้งเขิล ทั้งฟิน><💕💕💕💕
    #188
    0
  6. #159 dusitsrikhama588 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:34

    สุดยอดมากครับฟินมากกกกก
    #159
    1
    • #159-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 28)
      10 มกราคม 2562 / 21:46
      ฮืออออขอบคุณน้าค้า ใจชื้นมากๆเลย T///T
      #159-1
  7. #148 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 13:35

    ไม่ต้องพูดอะไรทั้งสองก็รู้สุกได้แล้วล่ะ​

    เขินนน
    #148
    0
  8. #91 Kam_Rerise (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 01:10
    เขินเว้ยยยยย อ๊าก บ้าเอ๊ยยย
    ขอบคุณ​นะคะไรท์TwT
    #91
    1
    • #91-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 28)
      5 สิงหาคม 2561 / 11:38
      555555555ขอบคุณนะค้าาา >3<
      #91-1
  9. #90 minmo489 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:37
    อ่านแล้วอยากกรี๊ดออกมาเลยค่ะ หงวกสกวหงวดสหวพสงกงหว หัวหน้าาาาาาทีหลังถามไปเลยค่ะๆๆอยากฟังคำตอบของมิคาสะงหสกสหว
    #90
    1
    • #90-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 28)
      5 สิงหาคม 2561 / 11:38
      5555555ขำความกรี๊ดไม่เป็นภาษา ขอบคุณนะค้า ดีใจที่ชอบบ~~
      #90-1
  10. #89 CharidaNoisap (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 23:28

    มีใครกรี๊ดบ้างคะ ตอนแรกๆอ่านไปเขินไป แต่เจอช็อตสุดท้าย “ฉันรักเธอ” กรี๊ดดดดดดดด ตรงไปไหนคะพ่อคูณณณ ยังกับโดนบอกรักซะเอง เขินแรง อร้ายยยย ไม่ไหวแล้วใจเต้นจนไม่ไหวแล้ว ไรต์คะขอแบบนี้เยอะๆนะคะ // ฟินโคตรๆ ❤️❤️❤️

    #89
    1
    • #89-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 28)
      3 สิงหาคม 2561 / 19:35
      55555555555อยากมโนว่าตัวเองเป็นมิคาสะ
      #89-1