[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 26 : 22 เรื่องเล่าจากอิซาเบล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






22

เรื่องเล่าจากอิซาเบล






 [ Mikasa's part ]


1 สัปดาห์ต่อมา

เวลา 13.24 .

ลานฝึก

คาบการฝึกฟันท้ายทอยของไททันจำลอง

 

            “โอ๊ย~ ฉันไม่น่ากินมื้อกลางวันมากเกินไปเลย พอเห็นหัวข้อการฝึกในวันนี้รู้สึกจุกชะมัดเลยค่ะ~”


ซาช่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันบ่นไปด้วย ในขณะที่ติดอุปกรณ์เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ไปด้วย


            “นี่แหละ เพราะบังอาจแย่งขนมปังของฉันไปกินครึ่งชิ้นเลยโดนสวรรค์ลงโทษ”  คอนนี่ที่ได้ยินว่าต่ออย่างไม่แยแส

            “โธ่! จำไว้เลยนะคะ! แอนนี่คะ~ ถ้าวันนี้ฉัน–”

            “เธอก็คงต้องไปปรับความเข้าใจกับครูฝึกเอาเอง โชคดี”


ฟึ่บ


            “อ..แอนนี่คะ!


            แอนนี่ตอบกลับไปแค่นั้น ก่อนจะใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ บินหายเข้าไปในดงต้นไม้


            “อะไรกัน~”

            “ให้ฉันไปคุยกับครูฝึกให้ดีไหม? ซาช่า”


ชิกิชิมะ – เขาเดินเข้ามาหาซาช่าที่ร้องงอแงอยู่ ไม่รู้ว่าไปได้ยินเอาตอนไหน เพราะจากที่ฉันสังเกตโดยรอบก่อนหน้านี้ ก็ไม่เห็นว่าเขาจะอยู่แถวนี้เลย


            “ฮ่าๆๆ~ ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆ ฉันก็พูดไปงั้นๆ แหละ ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งคอนนี่เฉยๆ”


ซาช่ายิ้มกว้าง พูดจบก็ออกตัวหายเข้าไปในบริเวณต้นไม้ใหญ่ทันที ซึ่งแน่นอนว่าฉันก็ตามไปด้วยติดๆ ไม่ได้อยู่พูดคุยอะไรกับชิกิชิมะ


อาจจะเป็นเพราะว่ารู้สึกแปลกๆ รวมถึงสิ่งที่หัวหน้ารีไวล์เคยขอฉันไว้ก่อนหน้านี้ด้วยล่ะมั้ง


เหมือนจะใจแคบเลยใช่ไหม? ว่าทำไมถึงเชื่อคำของคนอื่นมากกว่าที่เราจะลองพิสูจน์เอง เขาอาจจะไม่ใช่คนไม่ดีก็ได้...


            “เฮ้อ~”  ฉันถอนหายใจให้กับความคิดของตัวเอง

 

ถ้าอยากจะพิสูจน์ล่ะก็ ...ไว้เป็นโอกาสหน้าละกันนะ ตัวฉัน


ฉันหยุดคิดเรื่องชิกิชิมะไว้เท่านั้น ก่อนจะหันมาตั้งใจกับการฝึกตรงหน้า

 

.....


เวลา 13.50 .


ฟึ่บ!


ไททันจำลองตัวที่ 11 ของคาบนี้ที่ฉันจัดการได้ เยี่ยมไปเลย!


ฉันยิ้มอย่างภูมิใจ ในขณะที่ยังคงบินไปเรื่อยๆ เพื่อหาไททันจำลองตัวใหม่


            “มิคาสะ~ ได้เวลาไปรวมตัวแล้วครับ”

            “เข้าใจแล้ว”  ฉันตอบเบลทรูทที่สวนทางกับฉันในระยะห่างที่ไม่ไกลมากนัก


เบลทรูทใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติหายไปแล้ว พอฉันตั้งใจว่าจะออกไปรวมตัว สายตาก็ดันไปพบกับไททันจำลองอีกตัวที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่


ฉันหันไปมองบริเวณที่เพื่อนๆ เริ่มรวมตัวสลับกับไททันจำลองตรงหน้า สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะเข้าไปหาไททันแทน


ขออีกสักตัวก่อนไปละกันนะ!

 

กึก

ฟึ่บ!


“เดี๋ยว! อะไรเนี่ย!?”


ฉันอุทาน ขณะที่กำลังจะวาดลวดลายฝีดาบลงบนท้ายทอยไททันจำลองนั้น ก็ดันมีเหตุการณ์ชวนหงุดหงิดเข้ามาแทรกซะก่อน

ทั้งๆ ที่กำลังจะได้ฟันท้ายทอยแล้วแท้ๆ! แต่กลับมีใครไม่รู้เข้ามาโฉบตัวของฉันให้ลอยติดไปกับเขาก่อน


            “ใครกัน–!?”


ฉันหันไปมองคนที่กำลังโอบเอวอยู่ และนั่นมันกลับยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดกว่าเดิม – ชิกิชิมะ!


            “เดี๋ยวสิมิคาสะ ทำไมเธอจะต้องทำท่าหงุดหงิดขนาดนั้นกันล่ะ?”


ฉันกัดฟัน พลางตะโกนถามคนที่ยังคงยิ้มร่า – ไม่สนใจใบหน้าของฉันในตอนนี้ว่ามันโหดและโฉดแค่ไหน


            “มาลากฉันไปแบบนี้ทำไมคะ!? ปล่อยเดี๋ยวนี้!

            “อ้าว! ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ ก็ครูฝึกเรียกแล้ว ฉันก็ต้องพาเธอไปรวมตัวสิ เดี๋ยวจะโดนทำโทษเอานะ”

            “เรื่องนั้นฉันรู้แล้วค่ะ! ปล่อย!!


ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่ขณะที่ฉันกำลังพยายามจะออกไปจากอ้อมแขนของเขานั้น ฉันก็รู้สึกได้ว่าชิกิชิมะเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ...จนแก้มของเราทั้งคู่แทบจะแตะกัน


พอคิดไปเองได้แบบนั้น ฉันก็ดิ้นสุดกำลัง – กำลังแขนของเขาเยอะพอๆ กับหัวหน้าเลย


ชิกิชิมะ – พอเห็นฉันเริ่มออกแรงมากขึ้น เขาจึงทำเสียงแกมดุออกมา


            “นี่อย่าดื้อสิ–”

            “โฮ่ย!!

 

เสียงที่แทรกเข้ามาดึงความสนใจของชิกิชิมะเอาไว้ได้ ฉันจึงถือโอกาสผลักตัวของเขาออก ก่อนจะไปตั้งหลักหยุดอยู่บริเวณลำต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ทันที


            “อ้าว~! คุณหัวหน้ารีไวล์ ผมก็นึกว่าวันนี้หัวหน้าไม่มาโรงเรียนซะอีกนะเนี่ย~”


ในที่สุด–! ฉันก็หลุดออกจากมือผังผืดของชิกิชิมะได้แล้ว!


ขอบคุณหัวหน้ารีไวล์จริงๆ

 

            “ลูกพี่ รอฉันด้วย!”  อิซาเบล

            “รีไวล์”  เฟอร์แลน

            “โห~ มากันครบเลยนะเนี่ย~ คิดถึงจังเลย บรรยากาศเพื่อนเก่า”


ชิกิชิมะพูดพลางยิ้มตาหยีให้ทั้งหัวหน้ารีไวล์ เฟอร์แลน และอิซาเบล


            “ชิกิชิมะ...”


หัวหน้าเรียกชื่อเสียงเรียบ แต่นั่นกลับทำให้ฉันรู้สึกกลัวอยู่นิดหน่อย


            “หืม? อะไรหรอครับคุณหัวหน้า? มีอะไรอยากจะถามผมหรอครับ?”


            “แกคิดจะเล่นอะไร?”


            “เอ๋!? โหดร้ายน่า~ ใช้คำว่า แก เลยหรอครับ? แล้วที่หัวหน้าพูดนี่คืออะไรหรอครับ? ผมยังไม่ทันได้เล่นอะไรเลยนะครับ...จู่ๆ ก็มาอารมณ์เสียใส่ซะแล้ว..”

            “โอ๊ย! น่ารำคาญ!! ไปกันเถอะลูกพี่!”  อิซาเบลโพล่งขึ้นมาอย่างไม่แยแส จากนั้นจึงเคลื่อนตัวมาหาฉัน  “...ไปกันเถอะมิคาสะ”

            “อ..อืม”


อิซาเบลออกตัวไป ก่อนจะตามด้วยฉัน เฟอร์แลน และหัวหน้ารีไวล์


บรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ ทำให้สุดท้ายพวกเราทั้งสี่คน ไม่มีใครพูดคุยอะไรกันเลย จนกระทั่งถึงบริเวณที่รวมตัว


รู้สึกแย่ชะมัด...

 

.....


เวลา 20.45 น.

หอพัก

ห้องพักหญิง

 

            “มิคาสะ”


เสียงอิซาเบลที่นั่งอยู่บนเตียงชั้นสองดังขึ้นมา นั่นทำให้ฉันที่กำลังนั่งปะเสื้อตัวที่เพิ่งขาดเมื่อตอนเย็นสดๆ ร้อนๆ ของซาช่าต้องเงยหน้าขึ้นไปหาคนข้างบน


            “ว่าไง”


อิซาเบลมีสีหน้ากลัดกลุ้ม เธอยังไม่ตอบคำถามทันที จากนั้นจึงปีนบันไดลงมาหา พลางนั่งลงข้างๆ ฉันและกระซิบเสียงเบา


            “เมื่อตอนบ่าย ชิกิชิมะได้ทำอะไรเธอรึเปล่า?”


คำถามของอิซาเบลทำเอาฉันชะงักเล็กน้อย


            “เขาบินเข้ามาโฉบตัวฉันน่ะ”

            “แล้วเขาทำแบบนั้นทำไม?”

            “เขาคิดว่าฉันยังไม่รู้ว่าครูฝึกเรียกรวมตัวแล้ว ก็เลยจะพาฉันไปรวมตัว”

            “หา!? ต้องทำขนาดนั้นเลยหรอ!? เธอไม่โดนอะไรใช่ไหม?”

            “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันดูแลตัวเองอยู่”


ฉันกล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้อิซาเบล แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่สบายใจอยู่ เธอเปลี่ยนมานั่งในท่าทีสบาย และว่าต่อ


            “ฉัน ลูกพี่ เฟอร์แลน กับชิกิชิมะ โตมาด้วยกันในเมืองใต้ดินน่ะ...แต่ไม่เชิงว่าโตมาด้วยกันหรอก ชิกิชิมะเขาก็เหมือนเพื่อนบ้านของพวกฉันน่ะ...”


ฉันนั่งฟังสิ่งที่อิซาเบลกำลังจะเล่าต่อเงียบๆ


            “...ตอนแรกพวกเราก็ดีต่อกันนะ จนกระทั่งวันหนึ่ง...ก่อนหน้านี้มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาอาศัยอยู่กับพวกฉันน่ะ เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ข้างบน ไม่ได้เกิดในที่ที่สกปรกอย่างพวกฉัน... แน่นอนว่าที่จู่ๆ ได้มาอยู่กับพวกฉันน่ะ ก็เพราะว่าถูกหลอกให้ลงมานั่นแหละ...แต่ว่าตอนนั้น ด้วยความที่พวกฉันทั้งสามเป็นเด็ก เลยยังต่อต้านคุณลุงที่เป็นคนพาเด็กคนนั้นลงมาไม่ได้ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่า สิ่งที่ลุงนั่นทำ มันไม่ใช่สิ่งที่ดี...”

            “อืม..”  ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจในสิ่งที่อิซาเบลกำลังสื่อ แต่เมื่ออีกประโยคหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากของอิซาเบล นั่นก็ทำให้ฉันถึงกับนิ่งเงียบทันที



            “...เด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นรักแรกของลูกพี่...”



ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกในตอนนี้...


ไม่รู้เลย...ว่าควรจะเรียกว่าอะไรดี



            “พวกฉันสามคนปฏิบัติต่อเธออย่างดีให้เหมือนกับเพื่อนคนหนึ่ง...ไม่นาน ลุงนั่นก็มาบอกกับพวกฉันว่า สุดท้ายเขาก็ต้องพาเธอคนนั้นกลับขึ้นไปข้างบน เพราะลุงนั่นแค่หลอกเอาเงินผู้ปกครองของเด็กคนนั้นมาเฉยๆ ...ไม่ได้ต้องการจะเอาเธอไปทรมานหรือเอาไปขาย เหมือนกับที่คนจำพวกนั้นเขาทำกัน”


อิซาเบลหยุดเล่า เธอเว้นช่วงหายใจ ก่อนจะเล่าต่อ


            “...พอถึงวันที่จะนำตัวเธอคนนั้นกลับไปคืนให้กับผู้ปกครอง จู่ๆ เธอก็หายตัวไป...พวกฉันรวมถึงลุงนั่นใจเสียมาก เพราะคำว่า ความปลอดภัย น่ะ ไม่มีทางมีอยู่ในสถานที่อย่างเมืองใต้ดินหรอก...พอหาไปหามา ลูกพี่ก็ไปเจอว่าเธอคนนั้นกำลังอยู่กับชิกิชิมะ พร้อมกับพวกของหมอนั่นอีกประมาณสองสามคน...นั่นแหละ จึงเป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้พวกฉันมองชิกิชิมะในฐานะศัตรู...เพราะชิกิชิมะกำลังจะทำร้ายเธอคนนั้น...”


ฉันยังคงนั่งฟังอยู่เงียบๆ ไม่ทำอะไร แม้แต่จะปะเสื้อให้ซาช่าต่อ


            “...พวกฉันมีเรื่องกับชิกิชิมะ จนสารวัตรทหารต้องเข้ามาห้าม พอสารวัตรทหารเห็นเธอคนนั้น ก็รู้เลยว่านี่ไม่ใช่เด็กในเมืองใต้ดินแน่ เพื่อความปลอดภัย เขาจึงรีบพาเธอกลับขึ้นข้างบนทันที...ในขณะเดียวกันก็สั่งกักบริเวณพวกฉัน และลุงเจ้าปัญหานั่นก็หายตัวไป ไม่โผล่หน้ามาให้พวกฉันเห็นอีกเลย...ตลกดีใช่ไหมล่ะ? อย่างกับนิทานเลย”


อิซาเบลแค่นหัวเราะ ฉันกะพริบตาปริบๆ พร้อมกับถามคำถามออกมา


            “แล้วหัวหน้ารีไวล์ล่ะ?”

            “แหะ~ ลูกพี่ก็เสียใจน่ะสิ ทั้งๆ ที่ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขา แต่ไม่สามารถอยู่กับเขาได้...ขณะเดียวกัน ก็ยังโดนเพื่อนบ้านที่แสนดีคิดจะทำร้ายคนที่ตัวเองรักอีก”

            “แล้วตอนนี้...เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ?”

            “หืม? ไม่รู้สิ ...นั่นมันก็เป็นเรื่องที่นานมาแล้วล่ะนะ อีกอย่างแม้แต่ชื่อของเธอคนนั้น พวกเราก็ยังไม่รู้เลย จะไปหาจากที่ไหน”


ฉันเบนสายตาจากคนข้างๆ กลับมามองนิ้วมือของตัวเอง – ไม่รู้จะพูดอะไรดี


            “ฮ่าๆ~ ให้ตายสิ! ฉันเกิดเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ อยู่ๆ ดันมาเล่าความหลังให้เธอฟังเฉยเลย น่าเบื่อรึเปล่านะ?”

            “ไม่หรอก...อย่างน้อย ก็อาจจะได้รู้ว่าทำไม..ถึงไม่ถูกกับชิกิชิมะน่ะ”

            “อืม นั่นสินะ...”  อิซาเบลบิดขี้เกียจ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงของฉัน  “จากนี้ก็ระวังตัวด้วยนะ ไม่รู้สิ ดูหมอนั่นอาจจะถูกใจเธอเป็นพิเศษรึเปล่า?”

            “หา?”


ฉันหน้าเสียพลางร้องออกมา – ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ! ขอร้อง ขอให้ฉันได้อยู่อย่างสงบสุขเถอะ


            “มิคาสะคะ~ เสื้อของฉันล่ะคะ~”


ฉันหลุดออกจากภวังค์ด้วยเสียงของซาช่า


            “อ..อืม จะรีบทำให้เดี๋ยวนี้แหละ”  ว่าจบ ฉันก็ลงมือจัดการปะเสื้อของซาช่าต่อทันที

 

            “เพราะอิซาเบลนั่นแหละค่ะ มัวแต่คุยอะไรกับมิคาสะก็ไม่รู้ ฉันจะหลับอยู่แล้วเนี่ย”

            “เอ๊ะ? ฮ่าๆๆ~ ขอโทษทีๆ”


ฉันนึกไปถึงเรื่องที่อิซาเบลเล่า  ถึงแม้จะบอกว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่นานมาแล้ว...หรือเรื่องนั้นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้วก็ตาม


แต่ถ้าหากยังลืมอดีตไม่ได้ล่ะก็...



ฉันเม้มริมฝีปาก ใบหน้าร้อน – ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกนี้ มักจะชอบทำให้ฉันอึดอัดเสมอๆ

 

.....


วันต่อมา

เวลา 07.30 น.

โรงอาหาร

 

ฟิ้ว~


            “บรื๋อ~ หนาวจังเลย”


เสียงของอาร์มินที่นั่งตรงข้ามฉันร้องออกมา ก่อนที่จะเอามือกอดตัวเองแทบจะทันที


นั่นสินะ...ก็ช่วงนี้ใกล้ฤดูหนาวแล้วนี่นา


            “นายดูเหมือนจะมีไข้เลยนะอาร์มิน...”  เอเลนพูดพลางเอาหลังมือแตะหน้าผากของเพื่อนข้างๆ  “...ตัวร้อนจังแฮะ ฉันว่าฉันเดาไม่ผิดหรอก วันนี้ไปนอนห้องพยาบาลไหม?”

            “เอ๊ะ? ไม่เอาหรอกครับ ผมอยากเรียนวิชาคณิตศาสตร์กับครูเอลวิน– ฮ..ฮัด–ชิ่ว!!!


ฉันกับเอเลนหันมามองหน้ากันอัตโนมัติ ราวกับวางบทเอาไว้แล้ว


            “มิคาสะ”  เอเลนเรียกชื่อ

            “อืม”  ฉันพยักหน้า พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหาอาร์มินทันที

            “ม..มิคาสะ...จะทำอะไรครับ?”


ฉันไม่ตอบ ก่อนที่จะใช้พลังทั้งหมดอุ้มร่างอาร์มินขึ้นมาและแบกลงบนบ่า


            “ม..มิคาสะครับ!! จะพาผมไปไหนครับ!!?”  อาร์มินดิ้น

            “พาไปห้องพยาบาล”  ฉันตอบ

            “เอ๊ะ!!? ม..ไม่เอาครับ!! ผม..ผมอยากเรียกวิชาคณิตศาสตร์ของครูเอลวินครับ!!!

 


            “ฮึก~ อาร์มิน ครูดีใจจริงๆ”  ครูเอลวินที่บังเอิญได้ยินเข้าพูดพลางซับน้ำตา

 


            “ไม่ใช่ นั่นมันก็แค่ข้ออ้างของนายเพื่อที่จะไม่ต้องโดนฉีดยาต่างหาก”  ฉันแก้ต่างให้เสียงเรียบ

            “ม..ไม่ครับ!! ไม่เอา!!!”  อาร์มิน

            “โฮ่ย~ โชคดีนะ~”  เอเลนตะโกนไล่หลัง ขณะโบกมือลาให้อาร์มินที่กำลังโดนฉันแบกไปห้องพยาบาล


ทั้งหมดนี้ฉันทำเพื่อตัวนายนะ อาร์มิน

 

.....


ห้องพยาบาล

 

            “มีไข้สูงซะด้วย คงจะต้องนอนพักแล้วล่ะ ขอบคุณนะจ๊ะที่พาเพื่อนมาส่ง ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นหนักกว่านี้ก็ได้”

            “ไม่เป็นไรค่ะ”  ฉันยิ้มตอบครูประจำห้องพยาบาล จากนั้นจึงหันไปมองอาร์มินที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

            “มิคาสะครับ~”

            “ไม่ได้ นายต้องพักผ่อน ไว้ตอนพักกลางวันจะมาเยี่ยม”


เมื่ออาร์มินได้ยินแบบนั้น ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ สุดท้าย คนเป็นครูเลยต้องให้ฉันออกไปรอหน้าห้องพยาบาลก่อน เพื่อป้องกันการงอแงขั้นร้ายแรงของอาร์มิน

 


            “ฝากอาร์มินด้วยนะคะ”  ฉันโค้งให้ครูตรงหน้า

            “ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ถ้าอาการไม่ดีขึ้น ได้ฉีดยาสักเข็มก็คงหาย”  อย่าให้อาร์มินได้ยินเชียว

            “ขอบคุณค่ะ”

            “จ้ะ”


บทสนทนาหมดลงตรงนั้น ก่อนที่ฉันจะออกเดินหมายจะกลับไปที่โรงอาหาร


ทว่า...


            “มิคาสะ” 


ฉันหยุดนิ่ง หันไปหาเจ้าของเสียงเมื่อครู่


            “ฉันอยากจะคุยอะไรกับเธอหน่อยน่ะ”


             ...ชิกิชิมะ

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

เย้ๆๆๆ~ ไรท์คนเดิม เพิ่มเติมคือคอมหายป่วยกลับมาแล้วค่าา~

 

ต้องขอโทษนักอ่านทุกท่านจริงๆ ค่ะ หายหน้าหายตากันไปตั้งเกือบ 2 อาทิตย์!!!

ฮะ!? 2 อาทิตย์เลยหรอ!! โอ๊ย! ตายๆๆ

สำหรับใครที่รอมาตลอดก็ขออภัยและขอแสดงความยินดีด้วยจ้า

ไอกลับมาหาพวกยูวแล้ว~ >O<

 

และขอฉลองคอมหายป่วย

ด้วยการเฉลยความลับบางส่วนของสามหน่อแห่งเมืองใต้ดินให้เลยละกันครัช

หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ชิกิชิมะนักแสดงรับเชิญที่ไรท์ไปล่อมาด้วยเงินร้อยล้าน(?)กับหนูมิของหมู่เฮาจะคุยอะไรกัน

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยนาจา


ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #222 Luna_l (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 08:06
    จะทำอะไรหว่า
    #222
    0
  2. #146 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 13:04
    เราชอบเวลาช่าช่าอยู่กับหนูมิมากเลยT.Tแม้ในมังงะตอนล่าสุดช่าช่าจะจากไปแล้วก็ตาม​

    เกลียดอิกาบิมากกกก​
    #146
    0
  3. #82 sayashi Riho (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 13:27
    แงงงงงงงงงงง ดีใจไรท์มาแล้วววว เนื้อหาเข้มข้นดีจัง เหมือนกำลังกินต้มยำกุ้ง ไรท์อย่าจากไปไหนอีกนร้าา
    #82
    1
    • #82-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 26)
      27 กรกฎาคม 2561 / 13:53
      ไม่ไปไหนแล้วค่าา ขอบคุณมากๆเลยนะ คะที่รอแล้วก็ให้กำลังใจมาตลอด งืมมม T3T
      #82-1
  4. #81 CharidaNoisap (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 07:55

    เย้ๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็มาแล้ว บอกเลนคะ. เข้ามาส่องทุกวัน 5555 ใจแทบขาดเลย ดีใจมากๆที่คอมหายป่วยแล้ว // น้ำตาจะไหลคิดถึงโคตรๆ > <

    #81
    1
    • #81-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 26)
      27 กรกฎาคม 2561 / 13:52
      งือออ ขอบคุณที่รอมาตลอดนะคะะ ไรท์จะไม่หายไปไหนแล้วครัชช <3
      #81-1
  5. #80 nutnichaauum (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 00:31
    เย้~~~ไรท์กลับมาล้าวววว ดีใจจุงงงง
    #80
    1
    • #80-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 26)
      27 กรกฎาคม 2561 / 00:34
      งืออออ ไรท์ก็ดีใจเหมือนกันค่ะ พอไม่ได้อัพแล้วรู้สึกเหมือนลืมทำอะไรบางอย่างไปตลอดเลยค่ะ ตอนนี้ได้อัพแล้ว ปริ่มมาก55555555
      #80-1