[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 17 : 14 เกมที่ยังไม่จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

T
B






14

เกมที่ยังไม่จบ



 

หอพัก

ห้องพักชาย

 

ปึ้ง~!!!

            “เอ๋!!!??”


ฉันเปิดประตูห้องพักชายเสียงดังอย่างไม่เกรงใจคนที่อยู่ข้างใน นั่นทำให้มาร์โก้ถึงกับร้องเหวอออกมา


            “มาร์โก้? มาทำอะไรที่นี่?”  ฉันถาม


            “น...นั่นเป็นคำถามของทางนี้ต่างหากครับ! ผมแค่เอาของมาเก็บเฉยๆ เดี๋ยวก็จะกลับไปที่ลานรอบกองไฟแล้ว มิคาสะนั่นแหละครับ! เปิดประตูพรวดเข้ามาแบบนี้ ผมก็ตกใจสิครับ! นี่มันห้องพักชายนะครับ!

            “ขอโทษที”

            “อืม ไม่เป็นไรครับ...ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าครับ?”

            “หัวหน้ารีไวล์...รู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน?”

            “อยู่ห้องนั่งเล่นครับ อ่านหนังสืออยู่”

            “อืม ขอบคุณมาก”  ฉันกล่าวขอบคุณ ก่อนจะปิดประตูเสียงเบา


การที่ฉันมาถามหาคนที่เกลียดเนี่ย เชื่อสิว่าทั้งอิซาเบล เฟอร์แลน มาร์โก้ คงจะสงสัยหรืองุนงงอยู่ไม่น้อย


แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น..!

 


ตึกๆๆ~


ฉันมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่นแล้ว ไม่รอช้า – ฉันกระชากบานประตูออกทันที เหมือนที่ทำกับบานประตูห้องพักชาย


ปึ้ง~!!!

            “หัวหน้ารีไวล์!!!”  ฉันตะโกน


ดูเหมือนว่าคนในห้องที่นั่งหันหลังบนโซฟาให้อยู่นั้นจะตกใจนิดหน่อย – หัวหน้ารีไวล์สะดุ้ง หันมามองฉันแทบจะทันที ในขณะที่ขมวดคิ้วไปด้วย


ฉันเดินเข้าไปในห้อง จึงค่อยปิดบานประตูลง

หัวหน้ารีไวล์หันกลับไป เขาถอนหายใจและอ่านหนังสือในมือต่อ ทำเหมือนฉันไร้ตัวตน

 

            “หัวหน้ารีไวล์!!” 


คนถูกเรียกชื่ออีกครั้งปิดหนังสือทันที


            “คราวนี้โดนอะไรเข้าสิงมาอีก ถึงได้มาตะโกนโหวกเหวกโวยวายแบบนี้”

            “ตอนนี้ได้เวลาแล้ว!


ฉันพูดจบก็เดินไปที่โซฟาติดผนังริมห้องอีกตัวพร้อมกับวางกระเป๋าลง ตั้งใจจะหยิบกล่องป๊อกกี้ออกมา


            “เวลาอะไรของเธอ?”

            “เวลาเล่นเกมยังไงล่ะ! รีบมาทำให้มันจบๆ ซะ!


ฉันว่าขณะพยายามแกะกล่องแกะซองของมันออก


            “ช่วยอธิบายให้มันชัดเจนกว่านี้ได้ไหม?”

            “มาเล่นเกมป๊อกกี้กันเถอะ!

            “อะไรนะ?”  หัวหน้ารีไวล์ขมวดคิ้ว – ประหลาดใจกับคำพูดของฉัน  “...เธอจะมาชวนฉันเล่นเกมบ้าๆ นั่นน่ะหรอ? คิดอะไรอยู่?”

            “ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าเอาผลแพ้ชนะไปรายงานคนที่ออกคำสั่งแทนพระราชาก็แล้วกัน”


ฉันฉีกซองป๊อกกี้ออกมาได้แล้ว พอจะหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาคาบไว้ ก็ถูกหัวหน้าพูดแทรกก่อน


            “เรื่องเกมพระราชานั่นมันจบไปตั้งนานแล้ว เธอจะมาเล่นให้มันได้อะไร? อีกอย่าง เธอก็เป็นคนปฏิเสธที่จะเล่นเกมนั้นก่อนเองไม่ใช่รึไง?”

            “เอาเป็นว่า สำหรับคนอื่นมันจบไปแล้ว แต่สำหรับฉันกับแอนนี่ มันไม่มีทางจบง่ายๆ ก็แล้วกัน”

 

สิ้นเสียงของฉัน ทั้งห้องก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ หัวหน้ารีไวล์ยืนขึ้น ตามด้วยคำถามของเขาอีกครั้ง


            “ที่เธอเปลี่ยนใจมาเล่น เพราะไปตกลงกับแอนนี่ไว้งั้นหรอ?”

            “ก็ไม่เชิง หัวหน้ารู้แค่ว่าฉันจะต้องเอาผลแพ้ชนะไปบอกเธอก็พอ”


ฉันพูดจบก็เดินตรงไปหาคนที่ยืนอยู่หน้าโซฟากลางห้อง

หัวหน้ารีไวล์จ้องลึกลงนัยน์ตาสีนิลของฉัน ก่อนจะเอ่ยคำถามสุดท้าย


            “เธอแน่ใจนะ ว่าคิดจะเล่นเกมนี้กับฉัน?”


            “ฉันแน่ใจ...”


พูดจบ ฉันก็หยิบป๊อกกี้บริเวณที่ไม่มีช็อกโกแลตเคลือบขึ้นมาคาบเอาไว้ พลางมองผู้ชายตาคมตรงหน้า


            “...เริ่มเกมได้แล้ว”


ฉันสื่อออกไปว่าแบบนั้น แม้เสียงที่พูดจะอู้อี้นิดๆ แต่แน่นอนว่าอีกฝ่ายเข้าใจ


            “เธอเลือกเองนะ”


หัวหน้ารีไวล์เลิกคิ้ว เผยใบหน้าที่ดูยโสเล็กน้อยออกมา


และเกมก็เริ่มขึ้น...


หัวหน้าเคลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาบีบแก้มทั้งสองของฉันเอาไว้เบาๆ นั่นทำให้ฉันชะงักเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ด้วย นัยน์ตาสีมืดที่จ้องลึกเข้ากับดวงตาของฉันคู่นั้น ทำเอาก้อนเนื้อในอกเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย...ฉันพยายามควบคุมความคิด – เหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้เป็นเพียงเกมบ้าๆ ของเด็กมัธยมเกมหนึ่งเท่านั้น

ริมฝีปากบางเฉียบของหัวหน้ารีไวล์ขยับเข้าใกล้ พลางคาบปลายป๊อกกี้ด้านที่มีช็อกโกแลตห่อหุ้มเอาไว้ และเริ่มกัดกินมันช้าๆ...


ฉันไม่ได้หลับตา แน่นอนว่าหัวหน้าก็ด้วย...แม้ตัวเองจะพยายามควบคุมความคิดมากแค่ไหน แต่เมื่อฉันได้สบนัยน์ตาคมสีมืดของเขา และรับรู้ว่าใบหน้าคมสันนั่นกำลังเคลื่อนเข้าใกล้ช้าๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ...


...ท..ทั้งๆ ที่ฉันไม่ควรจะต้องมาใจเต้นให้กับคนอย่างเขาแท้ๆ

ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย...ความรู้สึกบ้าๆ นี่มันคืออะไรกัน...


มือทั้งสองข้างของฉันสั่นเล็กน้อย สติสัมปชัญญะที่มีอยู่เริ่มหล่นหาย ความคิดต่างๆ นานาเริ่มแทะเล็มสมอง


ใบหน้าของเขากับฉัน ม..มันอยู่ใกล้กันมาก – ใกล้มาก – ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ดวงตาของฉันกะพริบถี่พลางเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน...มือเรียวข้างหนึ่งเด้งขึ้นมาจับข้อมือข้างที่หัวหน้าบีบแก้มขาวอัตโนมัติ เริ่มรู้สึกได้ว่าใบหน้าตนเองร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ


...ไม่อยากนึกเลย ว่าสีของมันในตอนนี้จะแดงจนเขารู้สึกได้แล้วรึเปล่า


หัวหน้ารีไวล์ยังคงกัดกินป๊อกกี้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่ใส่ใจกับปฏิกิริยาของฉัน...พอลมหายใจของเราทั้งคู่รดใส่กันเท่านั้นแหละ ฉันถึงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยอีกต่อไป...ร่างกายของฉันทั้งสั่น ทั้งร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


            พอ พอได้แล้ว เบือนหน้าหนีซะ!


ความคิดหนึ่งพุ่งตรงเข้าฝังลงในสมอง ฉันกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าในตอนนี้แดงก่ำ ฉันตั้งใจจะเบือนหน้าหนี แต่เพราะหัวหน้าใช้มือล็อกเอาไว้ ความปรารถนาที่อยากจะหันหน้าออกนั้นจึงแทบไม่เป็นผลเลย


ไม่! ไม่นะ นี่มัน–!


นี่มันใกล้มากแล้ว!!

 


และนั่น–! หัวหน้ารีไวล์ปล่อยมือออกจากแก้มของฉัน จังหวะนั้น ฉันจึงกัดป๊อกกี้แล้วหันหน้าหลบทันที ฉันตั้งใจจะถอยห่างจากเขาออกไปไกลๆ แต่เพราะความรีบร้อนไม่ทันระวัง ฉันจึงเสียหลัก ล้มลงนั่งบนโซฟาแทน


ฉันทั้งมือสั่น ขาสั่น และหายใจเร็ว...แม้ว่าที่ผ่านมาฉันก็แค่ยืนอยู่เฉยๆ แต่กลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงหดหายไปหมด ในขณะเดียวกัน เลือดก็ยังคงสูบฉีดทั่วใบหน้า...


กลัว – ฉันกลัวว่าเขาจะเห็นมันมากไปกว่านี้


พอคิดได้แบบนั้น ฉันจึงก้มหน้า กระชับผ้าพันคอขึ้นมาปิดตั้งแต่บริเวณจมูกลงไปอย่างช่วยไม่ได้


หัวหน้ารีไวล์ยืนเคี้ยวป๊อกกี้ที่เหลือ มองฉันที่นั่งบนโซฟาเงียบๆ ฉันชำเลืองมองเขา แต่เมื่อสบกับดวงตาคู่นั้น ฉันกลับต้องเป็นฝ่ายหลบทันที

ทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว


            อ...อึดอัดจังเลย

 

            “มีอะไรจะพูดไหม?”


หัวหน้าเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน ฉันที่เริ่มจะใจเย็นลงได้นิดหน่อย จึงสบตากับเขา พร้อมว่าต่อ


            “ฉ..ฉันแพ้แล้ว”

            “หา? นี่น่ะหรอ? ที่เธอจะพูด”

            “อ..อืม”


บ้าจริง! เขาจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ? แค่นี้ฉันก็ประหม่าจะแย่อยู่แล้ว


            “รู้ไหม? ...จริงๆ แล้วเธออาจจะยังไม่แพ้ก็ได้นะ”

            “อะไรนะ?”


ฉันเงยหน้าถามคนที่ยืนอยู่ ขมวดคิ้ว – ไม่เข้าใจคำพูดของเขา


            “ช่างเถอะ! มาเล่นให้มันจบเกมซะ–”

            “หา!?”  หัวหน้ารีไวล์พูดจบก็ดึงแขนฉัน หมายจะให้ลุกขึ้น แต่ฉันไม่ทำอย่างนั้น เพราะยังงงกับคำพูดของเขาไม่หาย  “...เล่นให้มันจบเกมอะไร? นี่ไง! ฉันแพ้แล้ว หัวหน้าจะเล่นอะไรต่ออีก?”

            “ฉันไม่ได้จะเล่นต่อ ก็เกมมันยังไม่จบไม่ใช่รึไง?”

            “อะไร? ฉันไม่เข้าใจ”


            หัวหน้าขบฟันเบาๆ พลางกล่าวอย่างรำคาญฉันที่มัวแต่ถามมากความ


            “เธออยู่นิ่งๆ เงียบๆ ให้ฉันจบเกมก็พอ”

            “ฉันไม่–”


หัวหน้ารีไวล์ – เขาไม่รอให้ฉันพูดจบ เพราะดึงตัวฉัน แต่ฉันไม่ยอมลุกขึ้น จึงกลายเป็นเขาโน้มตัวลงมาแทน และเมื่อเห็นดังนั้น ฉันจึงรีบหลับตาปี๋ทันที – ตั้งตัวไม่ทันกับการกระทำของเขาที่ดูกะทันหันไปซะทุกอย่าง...

 


ห..หายใจไม่ออกเลย



มือข้างหนึ่งของเขาประคองแก้มฉัน อีกข้างก็กุมไหล่เอาไว้...หัวหน้ารีไวล์ทำอะไรของเขากันนะ...


            “อื้อ~”

 

ฉันค่อยๆ ลืมตา มองการกระทำของผู้ชายตรงหน้า...ก่อนจะเบิกดวงตากว้าง เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังถูกหัวหน้ารีไวล์ประกบปากอยู่...


น..นี่มันอะไรกัน!

...ฉ..ฉันขยับตัวไม่ได้เลย!


ไม่ – ไม่ใช่ว่าเขาล็อกตัวฉันไว้ แต่ฉันต่างหาก ที่ไม่มีเรี่ยวแรงของตัวเองหลงเหลืออยู่เลย!


ฉันตกใจกับการกระทำนั้นมากจนเรียงลำดับสิ่งที่ต้องทำไม่ถูก ในขณะเดียวกัน คนเป็นหัวหน้าก็ยังคงบรรจงจุมพิตฉันแบบนั้นต่อไป...


มือที่กุมไหล่อยู่ของเขา ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของฉันเหมือนกับมืออีกข้าง หลังจากนั้น หัวหน้าจึงกลับมาให้ความสนใจกับการจูบฉันเพียงอย่างเดียวอีกครั้ง โดยที่ฉันก็ตัวแข็งทื่อปล่อยให้เขาจูบอยู่แบบนั้น ไม่ได้ผลักหรือดันตัวเขาออกแม้แต่น้อย...

ก็จะให้ดันตัวออกได้ยังไงกันล่ะ...ในเมื่อตอนนี้แรงจะขัดขืนมันหายไปหมดเลย...


ฉันที่ไม่ได้หลับตา ทำให้เห็นใบหน้าเขาในระยะประชิด แม้จะพร่ามัว แต่ก็รู้ว่าตอนนี้เขาหลับตาอยู่และกำลังตั้งใจมอบรสจูบอันหอมหวานให้อย่างต่อเนื่อง อย่างไม่นึกรังเกียจกันเลย...


หัวหน้ารีไวล์ถอนจูบออก เหมือนจะหยุดเพื่อหายใจเล็กน้อย ดวงตาคมหลุบต่ำจับจ้องมายังริมฝีปากอมชมพูของฉัน...นิ้วหัวแม่มือข้างหนึ่งที่ประคองใบหน้าอยู่แตะกับริมฝีปากฉันเบาๆ...สายตาของฉันที่ในตอนแรกจับจ้องใบหน้าเขาอยู่นานสองนาน ตอนนี้ก็ค่อยๆ มองต่ำลงไปยังนิ้วของเขา อย่างไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะทำอะไร...หัวหน้ารีไวล์ใช้นิ้วเผยอริมฝีปากล่างของฉันออก...ก่อนจะกลับมาจรดจูบ มอบจุมพิตอันอ่อนโยนนั่นให้อีกครั้ง ไม่สนใจฉันที่นั่งอึ้งกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งไปแล้ว

 


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่หัวหน้าจูบฉัน แต่มันก็นานพอที่จะทำให้เขาเป็นฝ่ายตัดสินใจผละริมฝีปากของเขาออกจากริมฝีปากของฉันก่อน


ฉันช็อก – ช็อกมาก มือทั้งสองข้างร่วงลงจิกเบาะโซฟาแน่น ใบหน้าที่ตอนนี้ราวกับถูกสีแดงสาดใส่ลามไปถึงหู

เราทั้งคู่ต่างหายใจเร็วอย่างต้องการอากาศทดแทนจากการที่สูญเสียมันไปกับการจูบเมื่อครู่ ฉันรู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว คิดอะไรไม่ออก

แล้วนี่ฉัน...ฉันต้องทำอะไรต่อจากนี้งั้นหรอ?


            “ชิ–!

หัวหน้ารีไวล์กลับมายืนเต็มความสูง เขาสบถ ก่อนจะเอ่ยออกมา

            “เธอช็อกแบบนี้ ฉันก็แย่น่ะสิ”

 

หัวหน้าพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น พร้อมกับเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป...ทิ้งให้ฉันนั่งทบทวนเหตุการณ์เมื่อกี้คนเดียว


มือที่แทบไม่หลงเหลือเรี่ยวแรง ค่อยๆ ขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้


ข..เขา เขาจูบฉัน–!


หัวหน้ารีไวล์จูบฉัน–!!


จ..จูบนั่น จูบแรก...ของฉัน!


เขา..หัวหน้ารีไวล์ เขาเอามันไปแล้ว เขาเอามันไป..เมื่อกี้!


หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา – อย่างกับว่ามีใครเปิดเพลงแดนซ์อยู่ในนั้น ใบหน้าร้อนระอุ ทั้งแดงทั้งร้อนอย่างกับไททันมหึมา!

เดี๋ยว! แล้วทำไมฉันถึงเปรียบเทียบได้น่าเกลียดขนาดนี้!

 

ฉัน...หัวหน้าจูบฉัน


แล้วหลังจากนี้ล่ะ จะให้ฉันกลับมามีอารมณ์ปกติได้ยังไงกัน!!?

 

[ END - Mikasas part ]



 

[ Levis part ]

 

.....


ลานข้างหอพัก

 

            “บ้าเอ๊ย!!!

ปึ้ก!!!


ผมต่อยเข้าที่กลางต้นไม้อย่างแรงอย่างไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย กลับกันต้นไม้มันอาจจะเจ็บมากกว่าตัวผมเองด้วยซ้ำ

ผมใช้มืออีกข้างกุมหน้าผาก หลังพิงต้นไม้ ใบหน้าตึงเครียดกว่าที่เคยเป็นอยู่ ตอนนี้พวกเพื่อนๆ ก็เริ่มทยอยกลับหอพักมากันแล้ว ขืนมีใครมาเห็นผมที่หน้านิ่วกว่าเดิมตอนนี้เข้า ต้องคิดว่าผมท้องผูกแน่ๆ

 

ไม่! เรื่องนี้มันยิ่งกว่าเรื่องท้องผูกอีก–!


ผมจูบยัยนั่น! แต่ผมไม่ได้ตั้งใจ...!!


ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน! ผมคนเดิมมันหนีหายไปไหนก็ไม่รู้!


ตอนนั้นผมเอาแต่คิดว่าจะต้องจูบเธอให้ได้...จะต้องจูบมิคาสะให้ได้อยู่ลูกเดียว! และต้องจูบที่นั่น ตอนนั้น เดี๋ยวนั้นด้วย!!


สุดท้าย ก็เป็นไปตามที่คิด...


ที่บอกว่าจะปิดเกม นั่นมันก็เป็นแค่ข้ออ้างของตัวผมในตอนนั้น เพื่อที่จะได้จูบมิคาสะเท่านั้นแหละ!!

 

ผมนี่มันแย่ชะมัดเลย!!

ผมไม่น่าทำแบบนั้นเลย ไม่น่าทำแบบนั้นเลยจริงๆ!!

ยัยนั่นยังเด็กอยู่นะ! ถึงแม้จะห่างจากผมแค่สองปี แต่ยังไงยัยนั่นก็ยังไม่ควรจะมาเจออะไรแบบนี้...แค่นี้เธอก็เกลียดผมจะแย่อยู่แล้ว


...ทำยังไงดีล่ะ?


ผม...


...ผมจะขอโทษมิคาสะยังไงดี..?

 

[ END Levis part ]



 

[ Mikasas part ]

 

ฉันพยุงร่างของตัวเองลงจากบันได เพื่อจะกลับไปที่ห้องพัก

หวังว่า จะยังไม่มาจ๊ะเอ๋กับหัวหน้ารีไวล์ตอนนี้นะ ฉันยังไม่พร้อม ฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาจริงๆ


แอ๊ด~


ฉันเปิดประตูห้องพักหญิงออก ก็พบพวกเพื่อนๆ ที่อยู่ในนั้นบางส่วนแล้ว


            “มิคาสะ ยินดีต้อนรับกลับ~”  คริสต้า

ไม่ๆ ฉันอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว


            “หิวจัง อยากกินป๊อกกี้จังเลยค่ะ มีใครมีป๊อกกี้บ้างไหมคะ?”  ซาช่า

ไม่ๆ ฉันทิ้งมันไปแล้ว


            “มิคาสะ? เธอดูเหนื่อยๆ นะ”  คุณเพทรา

ไม่ๆ ฉันไม่ได้เหนื่อย ฉันแค่–!!

 

            “อ๊าาาา~!!!


ฉันร้องออกมาเสียงดัง ทำให้คนที่อยู่ในห้องตกใจ ต่างคนต่างมองซ้ายมองขวาหากันทันที จากนั้นพวกเขาจึงเดินเข้ามาถามฉันด้วยความเป็นห่วง

            “มิคาสะ เป็นอะไรหรอ? ไม่สบายรึเปล่า?”  คุณฮันจิ

            “ไปห้องพยาบาลไหม? ปวดหัว ปวดท้องรึเปล่า?”  มีน่า

            “ฉัน–”

            “เดี๋ยวฉันดูแลมิคาสะเอง”


แอนนี่!!?


ฉันพูดไม่ทันจบ ก็ถูกแอนนี่แทรกขึ้น ก่อนที่เธอจะจูงมือฉันเดินออกจากห้องพักไป

 

            “พวกเขากลับมาเป็นพันธมิตรกันตอนไหนน่ะ?”  ยูมิล

            “น..นั่นสิ”  คริสต้า

 

.....


เพียงแต่ยังไม่ไปไหน...


ฉันกับแอนนี่ยืนหยุดอยู่ตรงนั้น – ตรงหน้าห้องพัก ไม่มีใครเริ่มบทสนทนา สุดท้ายอีกฝ่ายจึงเริ่มพูด


            “ฉันไม่คิดว่าเธอจะไม่สบาย...ถูกไหม?”


โอ๊ย!! เดี๋ยว!! แล้วทำไมต้องมาคุยกันตรงนี้!!!??


ฉันเม้มริมฝีปากแน่น สมองไม่รักดีก็ดันนึกไปถึงตอนที่หัวหน้ารีไวล์กับฉัน...

ฉันกำมือ พลางโค้งให้แอนนี่ ค้างไว้อยู่อย่างนั้น แน่นอนว่าเธอต้องไม่เข้าใจแน่


            “..ม..มิคาสะ? อะไรของ–”

            “ฉันขอโทษ!

            “หา?”

            “ฉันขอโทษแอนนี่!”  ฉันพูดเสียงสั่น

            “ข..ขอโทษอะไรของเธอ?”

            “ฉันขอโทษที่ฉันเอาแต่ใจตัวเอง! ฉันขอโทษที่ฉันประชดเธอ! ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว!!

            “น..นี่เธอฆ่าไททันจนสมองกลับด้านหรอ? ถึงได้–”

            “ฉันแพ้!

            “เอ๊ะ?”

            “ฉันเล่นเกมป๊อกกี้แล้ว แต่ฉันแพ้! ฉัน..ฉัน...”

            “ก..ก็แค่แพ้เองนี่ ทำไมต้องทำท่าแบบนั้นด้วย”


ฉันเงยหน้าสบตาสีน้ำแข็งของแอนนี่ เธอเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าของฉันกลับมาเปื้อนสีแดงอีกครั้ง


            “ร..หรือว่ามิคาสะ เธอกับหัวหน้า–”

            “ไม่!! ไม่!! ไม่ใช่!!! ฉันไม่ได้...กับเขา ไม่ได้–”


ฉันเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าตัวเอง ก่อนจะหันหลังและวิ่งหนีขึ้นข้างบนไป


            “อะไรน่ะ!? เดี๋ยว! มิคาสะ–!

 

.....


ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูดาดฟ้า หมดมุขที่จะหาที่ซ่อนจริงๆ ฉันไม่มีทางกลับไปห้องนั่งเล่นแน่!


ห้องนั้น ถ้าฉันเข้าไปอีก ก็คงนึกถึง–


อ๊ากกก!! ไม่ได้ๆๆ!!!

ฉันตบหน้าตัวเองรัว ก่อนจะเปิดประตูดาดฟ้าออกไป


มีใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น..?


ฉันเดินเข้าใกล้เรื่อยๆ ก็พบว่าเป็นอาร์มิน...เฮ้อ~ โล่งอกไปทีที่ไม่ใช่หัวหน้ารีไวล์ แล้วอาร์มินมาทำอะไรบนดาดฟ้าหอพักตอนนี้กันนะ?

แต่... ใช่สิ! อาร์มิน!!!

 

            “อาร์มิน!!!”  ฉันตะโกนเรียกชื่อสุดเสียง เขาสะดุ้ง

            “ค..ครับ!?”


ฉันเดินดุ่มๆ ไปหาคนที่หันหลังให้ ซึ่งตอนนี้หันมาประจันหน้ากับฉันแล้ว


            “เพราะนาย!!!

            “เพราะผม!!?”  อาร์มินเผยใบหน้างุนงงปนตกใจ ขณะชี้ไปที่ตัวเอง

            “ใช่!!!

            “ผมทำอะไรครับ!?”

            “เพราะนายให้แอนนี่เป็นพระราชา!! เพราะนายซื้อป๊อกกี้นั่นมา!! ฉันเลย–!!

            “ฉันเลย?”

            “ไม่รู้แหละ!!! แต่นายผิด!! เรื่องนี้อาร์มินผิด!!!

            “ผม!!?”

            “ใช่!!! เรื่องนี้ฉันไม่ผิด ฉัน–!!

            “หมายถึงเกมป๊อกกี้ใช่ไหมครับ? หรือว่ามิคาสะกับหัวหน้ารีไวล์–!

            “อาร์มิน!!!

            “ค..ครับ!!!?”


ฉันกำกระโปรงแน่น เม้มริมฝีปาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สิ่งสุดท้ายที่ฉันทำได้ในตอนนี้ ก็คงจะเป็นแค่การตะโกนและพาลใส่เพื่อนสนิทไปเท่านั้น จะได้ไม่ให้ตัวเองดูผิดอยู่คนเดียว

ทั้งๆ ที่ฉันต่างหากที่ผิดเต็มๆ ข้อแรกเพราะอวดดีไม่รู้เวล่ำเวลา ข้อที่สองเพราะสนใจแต่จะเอาชนะแอนนี่ให้ได้


“ฉ...ฉัน ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว!!!


            ใครจะไปคิดกันล่ะ ว่าหัวหน้ารีไวล์จะทำแบบนั้น! พอกันที! ฉันแทบไม่อยากจะแก้แค้นเขาแล้ว! ไม่อยากเจอ! ไม่อยากคุย! ไม่อยากอยู่ใกล้ด้วย!

            บทเรียนที่ฉันได้รับมาจากหัวหน้าครั้งนี้มันหนักหนาจริงๆ...

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

จูบกันสักทีโหวยยยย!!! 5555555+

สะใจ!!! สะใจไรท์มาก!!!

คนนิสัยไม่ดีต้องถูกลงโทษ และไรท์คิดว่าให้เฮียลงโทษหนูมิด้วยวิธีนี้นี่แหละ

เหมาะสมที่สุดแล้ว!! กร๊ากกก~!!!

 

ไม่รู้จะสงสารใครดี

ระหว่างหนูมิที่โดนเฮียสั่งสอน

หรือเฮียที่รู้สึกผิด พอดีว่ามันเผลอไปไม่ได้ตั้งใจ

หรืออาร์มินผู้เกือบโดนหนูมิสวดยับ ข้อหาคิดเกมนี้ขึ้นมา

 

ไรท์ควรสงสารใคร 55555+

 

อยู่ๆ หนูมิต้องพบเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้าซะแล้ว

หลังจากนี้จะทำตัวยังไง แล้วความสัมพันธ์ระหว่างหนูมิกับเฮียจะยังเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนแปลงอะไรไปหรือไม่

อย่าลืมติดตามต่อไปกันด้วยนะคะ

 

^_^ ขอบคุณที่ติดตามเสมอมาค่ะ ^_^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #243 Honey so lemonade (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:38
    คุณไรท์ขา ทางนี้ได้ shut down ตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ
    #243
    0
  2. #214 Luna_l (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 07:20
    จูบกันแล้วววว กรี้ดดด ในที่สุดก็สักที น้องอาร์มินน่ารักจัง555555
    #214
    0
  3. #175 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:33

    มิคาสะได้ถูกshut down เป็นที่เรียบร้อยตอนโดนจูบนะคะ??‘?

    #175
    0
  4. #137 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 20:38
    จะ.. จูบกันแล้ว​ ฮิ้ววว​ หนูมิคาสะถึงกับช็อคไปเลย​

    555​ พาลไปทั่วเลย​ แต่มุมนี้ก็น่ารักดีนะ
    #137
    0
  5. #44 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 22:37

    จูบอีกจูบอีก เรานี้มันคนเถื่อนจริงๆ 55 จะสงสารหรือจะฟินดีล่ะ

    #44
    0
  6. #43 CharidaNoisap (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:40

    โอ้ย เขินหนักจนกรี๊ดลั้นบ้าน 55555 อ่านไปบิดไปตอนเดียวใช่เวลาอ่านเกือบชั่วโมงเพราะมัวแต่เขินจนไม่กล้าอ่าน 55555 เป็นตอนที่สุดๆจิงๆ ทั้งฟินทั่งเขิน อยากจะเข้าสิงหนูมิและจับกดเฮียเดี๋ยวนั้นเลย อยากบอกเฮียว่า "เฮียคะ ทำดีมากคะ ไม่ต้องรู้สึกผิดไปเพราะหนูมิเราเหมือนจะไม่โกธรเฮียเลย"555555 (ตอนยกความดีความชอบให้อาร์มินและแอนนี่เลย. สุดยอดมากคะ,)

    #43
    1
    • #43-1 MySommer Koki(จากตอนที่ 17)
      25 กันยายน 2561 / 22:10
      เป็นเหมือนกันเลยเพิ่ล5555
      #43-1
  7. #42 nutnichaauum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:15
    กรี๊ดดดด (ลั่นบ้าน) มาอ่านแล้วค่าาาา
    #42
    0