[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 15 : 12 เกมของอาร์มิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 





12

เกมของอาร์มิน



 

            “กรี๊ดดด~!!


ตึกๆๆ~


ถึงแม้จะพยายามเดินเร็ว ให้พ้นเสียงกรี๊ดจากห้องประชุมเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังคงได้ยินมันอยู่ดี

 

            “รีบไปกันเถอะ วง No Name เริ่มแสดงกันไปแล้วนะ!

            “โอ๊ย~ ให้ตายสิ! ฉันไม่น่ามัวต่อแถวซื้อขนมเลย!  กลุ่มนักเรียนหญิงประมาณสามคน กึ่งเดินกึ่งวิ่งผ่านตัวฉันไป


            “เฮ้อ~”  ฉันถอนหายใจออกมาเสียงดัง ตามด้วยเสียงของใครคนหนึ่ง

            “ถอนหายใจเสียงดังจังเลยนะ มิคาสะ”


ฉันหันไปมองคนที่พูดด้วย และ...

เอ่อ ใครหรอ?


ฉันขมวดคิ้วน้อยๆ พร้อมกับถามคำถามที่ดูไม่น่าให้อภัยออกไป

            “เธอเป็นใครหรอ?”

            “เอ๋!? โหดร้ายจังเลยนะ...แต่ช่างเถอะ เธอยังไม่รู้จักฉันสินะ...”  นักเรียนหญิงคนนั้นเดินมาใกล้ โค้งให้เล็กน้อย จากนั้นจึงแนะนำตัวเอง  “...ฉันชื่อฮิตซ์ เดรซ์ เรียกฉันว่าฮิตซ์เฉยๆ ก็พอ มาจากปี 1 ห้อง B แล้วก็เป็นหนึ่งในสมาชิกสภานักเรียนด้วย คราวนี้รู้จักฉันแล้วสินะ!

ฮิตซ์พูดพร้อมอมยิ้มเป็นมิตร แต่เพราะยังสงสัยอะไรเล็กน้อย ฉันจึงว่าคำถามออกไป


            “แล้วฮิตซ์รู้จักฉันได้ยังไง?”

            “แอนนี่เล่าให้ฟังน่ะ


อึก–!

ฉันกลืนน้ำลายเบาๆ แอนนี่น่ะหรอ!? เหอะๆๆ~ ดูท่าจะเป็นเรื่องไม่ดีสินะ


            “...ฉันเห็นเธอทำหน้าเครียดมาแต่ไกลแล้ว เข้ามาก่อนสิ ร้านของเรายังไม่ปิดหรอกนะ”


ฉันเงยหน้ามองชื่อร้าน หลังจากที่ฮิตซ์ทำท่าเชิญชวนอยากให้เข้าไป...


ฟาร์มแมวในฝัน


ม..แมว!!

แมวงั้นหรอ!!?

อารมณ์หมองเมื่อครู่หายพลัน ฉันไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปในห้องทันที

 

ว้าว~ แมว! ตรงนั้นก็แมว! ตรงนี้ก็แมว! แมว! แมวเต็มไปหมดเลย!!


ฉันเผยรอยยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดี ก่อนจะนั่งลงที่พื้น ไม่นานนักก็มีแมวตัวอ้วนขนเทาเดินมาหา

อ๊ากกก!! น..น่ารัก!!!


            “ดูท่าเธอจะชอบแมวสินะ”  ฮิตซ์พูดพลางนั่งลงตรงข้ามฉัน

            “ก..ก็..ไม่ถึงขนาด–”

            “ใบหน้าเธอมันฟ้องน่ะ อย่าปฏิเสธเลย...”  ฉันเงียบลง ยอมรับคำพูดจากคนตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ขณะคงไว้ซึ่งรอยยิ้ม  “...ยิ้มแล้วสินะ~ ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมาล่ะ? ถึงได้เดินทำหน้าเหมือนท้องผูกมาแบบนั้น”


ฉันนั่งฟังประโยคที่จบไปอย่างอึ้งๆ

เดี๋ยว! ฉันว่า ฉันรู้สึกคุ้นๆ ไอ้มุขท้องผูกนี่ชอบกล...


            “ก็..ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก”

            “หืม~”


ฉันลูบแมวตัวอ้วนขนฟูตรงหน้า และว่าต่อ


            “ฮิตซ์ ไม่ไปดูวง No Name หรอ?”

            “อืม ก็อยากจะไปนะ แต่ว่าในนั้นเสียงดังน่ะ และอีกอย่างพวกผู้หญิงส่วนมากก็คงจะกรี๊ดคุณรีไวล์ที่เป็นนักร้องกันทั้งนั้น ถ้าฉันไปกรี๊ดบ้าง เผลอๆ อาจจะโดนผู้หญิงพวกนั้นลอบฆ่าก็ได้”

            “อ๋อ”  ฉันตอบสั้นๆ รอยยิ้มหายไปแทบจะทันที


โอ๊ย! พอสักทีตัวฉัน! มีแมวน่ารักๆ อยู่ตรงหน้าทั้งที นี่ฉันจะกลับมาอารมณ์บูดอีกรอบไม่ได้นะ!


            “แต่ว่านะ ฉันไม่คิดจะกรี๊ดคุณรีไวล์อยู่แล้วแหละ! ก็ฉันมีหวานใจเป็นมาร์โลอยู่แล้วนี่นา~”

            “เธอหยุดพูดเหมือนว่าฉันเป็นแฟนเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ”  มาร์โลเดินออกมาจากมุมๆ หนึ่ง พลางกล่าวด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

คนที่ชื่อมาร์โล – ฉันรู้จักเขา เพราะเคยได้ยินชื่อมาบ้าง ถึงไม่แนะนำตัวอีกรอบก็ไม่เป็นไร


            “เฮอะ! ฉันก็แค่พูดเล่นๆ! มีแต่นายนั่นแหละ คิดอะไรกับฉันรึเปล่าเถอะ ถึงได้รีบปฏิเสธทันควันซะขนาดนั้น เขินหรอ!?”

            “ไร้สาระ! ไม่มีทาง!

            “หึ~”


พอฉันมองคนที่เถียงกันก็แอบขำในใจเบาๆ


            “แล้วนี่...รู้รึเปล่าว่าวง No Name จะเลิกแสดงกี่โมง?”  มาร์โลถามขึ้นลอยๆ

            “ไม่รู้สินะ~ แต่ฉันได้ยินมาว่าน่าจะประมาณห้าโมงเย็นน่ะ”


คำตอบของฮิตซ์ทำเอาฉันชะงักลงเล็กน้อย


            “โห! ห้าโมงเย็นเลยหรอ? ตั้งสองชั่วโมง เป็นฉันเหนื่อยตายเลย”


นั่นสิ... ทำไมถึงแสดงนานขนาดนั้น? – ไม่ มันอาจจะไม่ได้นานมากก็ได้ แต่ฉันมองว่า...

เอ่อ..

..ช่างมันเถอะ


            “มิคาสะ ถอนหายใจอีกแล้วหรอ? เดี๋ยวน้องแมวก็เข้าใจผิด คิดว่าเธอเบื่อเขาหรอก”  ฮิตซ์เตือน

            “อา..อื้ม ฉันจะไม่ถอนหายใจแล้ว”

            “เชื่อไม่ได้หรอก”

เสียงปริศนาเพิ่มขึ้นมา เมื่อฉันหันไปมองก็พบกับ...


...แอนนี่!!!

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันทีพอได้เจอหน้า


            “อะไรของเธอแอนนี่?”  มาร์โลถาม

            “อะไร? ฉันหมายถึงมิคาสะ ก็มิคาสะชอบถอนหายใจเหมือนคนแก่เป็นประจำอยู่แล้ว เพราะงั้นพวกนายก็ชินซะเถอะ จริงไหม?”  แอนนี่พูดพร้อมกับชำเลืองมองฉัน ฉันถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง ไม่ได้เถียงอะไรออกไป

 

.....


เวลา 16.56 น.


ฉันยังคงนั่งอยู่ที่ห้องฟาร์มแมวอยู่อย่างนี้ ไม่ได้ออกไปไหนเลย – มันไม่น่าเบื่อหรอก เพราะมีแมวรอบๆ ตัว นั่นเลยทำให้ฉันรู้สึกเพลินได้


            “นี่มาร์โล~ พอถึงรอบกองไฟ นายมาเป็นคู่เต้นรำกับฉันไหม~?”  ฮิตซ์ถามคนที่นั่งข้างๆ

            “น่าขยะแขยงน่ะฮิตซ์! ฉันยอมเต้นรำคู่กับแอนนี่ดีกว่า”

            “หึ! แอนนี่ไม่มีทางเต้นรำคู่กับคนผมทรงเห็ดกระป๋องแบบนายหรอก!

            “เธอนี่–!

ครืด!!


เสียงประตูเปิดออกอย่างแรง – สร้างความตกใจให้พวกเราสี่คนที่นั่งในห้องได้

ร..รุ่นพี่โมบลิท?


            “โธ่!! มาอยู่นี่เองหรอครับ!? ผมไม่เข้าใจมิคาสะเลยนะครับ! ถ้าคุณฮันจิรู้เข้า จะต้องเสียใจมากแน่ๆ! 

ฉันยืนขึ้นทันที หลังจากที่รุ่นพี่โมบลิทพูดจบ ตอนแรกก็ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกไป...


แต่ว่าฉันจะพูดอะไรออกไปได้ล่ะ? ฉันยอมรับ ว่าตัวเองก็ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรจะพูดทั้งนั้น

ฉันกำชายผ้าพันคอเบาๆ ก้มหน้า – รู้สึกผิดเล็กน้อย

 

            “มิคาสะ อยู่นี่เองหรอ?”  เสียงเอเลนนี่


ฉันเงยหน้า ก็พบกับเอเลนที่โผล่หน้ามา โดยข้างๆ มีอาร์มินยืนอยู่ด้วย


            “การแสดง...จบแล้วหรอ?”  ฉันถาม

            “ใกล้จบแล้วล่ะครับ เหมือนตอนนี้วง No Name กำลังรอถ่ายรูปกับพวกแฟนคลับที่ขอมาอยู่น่ะครับ”  อาร์มินตอบคำถามให้

พอได้ฟัง ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ไม่อยากจะสนใจคำพูดของใครอีก แต่...


            “มิคาสะครับ”


ฉันก็หลุดออกจากภวังค์ เพราะเสียงของรุ่นพี่โมบลิท

            “ค..คะ?”

            “เอาเป็นว่า ผมจะไม่บอกคุณฮันจิละกันนะครับ...แต่ผมขอเถอะ ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตาม ครั้งหน้าช่วยไปดูพวกเขาหน่อยเถอะครับ สักสิบนาทีก็ยังดี...ไปก่อนนะครับ”  รุ่นพี่โมบลิทพูดจบก็ถอนหายใจ และเดินกลับไปทางห้องประชุม

สักสิบนาทีหรอ? นั่นสินะ...ตอนที่ฉันเข้าไป ฉันยังอยู่ฟังเพลงในนั้นไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ ฉันเผยใบหน้าหงอยๆ ออกมา – ช่วยไม่ได้แฮะ ก็ตอนนั้นฉันอึดอัด เลยต้องออกมา...แค่นั้นเอง

 

.....


เวลา 17.35 น.

โรงอาหาร

 

            “มิคาสะ นี่เธอไม่คิดจะกินอะไรเลยรึไง? เธอนั่งคนซุปในถ้วยมานานมากแล้วนะ”  เอเลนถามขึ้น เสียงฟังดูเหนื่อยใจ

            “มิคาสะเป็นอะไรรึเปล่าครับ? ไม่สบายรึเปล่า? ปวดท้องหรอครับ?”

            “ไม่หรอก...ไม่มีอะไร”  ฉันตอบไปแบบนั้น ด้วยหวังว่ามันจะคลายความกังวลของอาร์มินได้บ้าง แต่ดูท่าจะยาก...

ฉันยอมรับ ว่าฉันรู้สึกตัวเองแปลกไป ตั้งแต่...


            “จะให้ฉันกับอาร์มินเชื่อคำตอบของเธอได้ยังไงกัน? ในเมื่อท่าทีของเธอมันชัดเจนมากน่ะ”  เอเลนกลอกตา น้ำเสียงยังคงเหมือนเดิม

            “ฉันแค่–”

            “ไม่เป็นไรครับมิคาสะ! หลังจากนี้...ผมจะทำให้มิคาสะอาการดีขึ้นเองครับ”  อาร์มินพูด ยิ้มอย่างมีแผนลับๆ ในใจ ฉันเห็นแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะต้องถามต่อ

            “นายจะทำอะไรหรอ?”

 

.....


เวลา 17.50 น.

ปี 1 ห้อง A


น...นี่มันอะไรน่ะ?


ฉันนั่งบนพื้นเป็นวงกลมเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ ทั้งห้องปิดประตู ปิดไฟมืด เหลือไว้แค่แสงจากตะเกียง ที่วางอยู่กลางวงเท่านั้น ถึงแม้นี่จะยังไม่หนึ่งทุ่มก็ตาม แต่ข้างนอก  พระอาทิตย์ก็ตกหลังกำแพงไปแล้ว จึงทำให้ดูมืดเร็ว

เพื่อนๆ ในห้องตอนนี้มีฉัน เอเลน อาร์มิน แจน ซาช่า คอนนี่ คริสต้า ยูมิล ไรเนอร์ เบลทรูท และแอนนี่นั่งอยู่ด้วย

นั่งแบบนี้ เหมือนจะทำพิธีกรรมอะไรสักอย่างยังไงยังงั้น

 

            “พวกเราจะทำอะไรกันหรอ? อาร์มิน..ถึงได้เรียกมาแทบจะพร้อมหน้าพร้อมตากันซะขนาดนี้”  ไรเนอร์ที่นั่งข้างๆ – เหมือนจะอ่านใจฉันออก เขาถามแทนให้ นั่นทำให้ฉันหูผึ่ง ตั้งใจฟังอย่างดิบดี

            “อ๋อ! เล่นเกมครับ แต่รอก่อนนะ ยังขาดคนอีก–”


ครืด~


            “โอ๊ะ! มาแล้วครับ”


ฉันหันไปมองทางประตู ก็พบนักเรียนหญิงในชุดวอร์มกับนักเรียนชายในเสื้อนักเรียนสีขาวอีกคนยืนอยู่

ฉันเบิกตากว้าง เมื่อเห็นคุณฮันจิและหัวหน้ารีไวล์...

อาร์มินรอสองคนนี้อยู่สินะ?

 

            “ว้าว~ คนอยู่กันเยอะเลยนะ! เอาล่ะๆ! นี่เราจะทำอะไรกันหรอ?”  คุณฮันจิรีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะนั่งแทรกกลางระหว่างแจนกับคอนนี่ทันที

หัวหน้ารีไวล์เดินเข้ามาบ้าง และนั่งลงข้างแจนเงียบๆ ไม่พูดไม่จาอะไร


            “พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะครับ! เอ่อ...หัวหน้า แล้วอิซาเบลกับเฟอร์แลนล่ะครับ?”  อาร์มินถาม

            “หาไม่เจอน่ะ”  เขาตอบสั้นๆ

            “เสียดายจัง...ไม่เป็นไรครับ! งั้นเรามาเริ่มเล่นเกมเลยละกัน...เกมที่ผมจะพาเล่นคือ..เกมพระราชาครับ!!

            “เอ๋??”

            “นั่นแหละครับ! กติกามีอยู่ว่า ผมจะมีใบจับสลากมาให้ทั้งหมด 13 ใบ ตามจำนวนคนที่เล่นในนี้ โดยจะมีใบหนึ่งเป็นรูปมงกุฎ ใครที่ได้ใบนี้ แสดงว่าเขาจะเป็นพระราชาในรอบนั้นๆ ...ส่วนใบที่เหลือ จะเป็นใบที่มีหมายเลขตั้งแต่ 1-12 ครับ ...โดยพระราชาจะต้องให้คำสั่งอะไรก็ได้กับหมายเลขที่ตัวเองต้องการ เช่น ผมเป็นพระราชา ผมอยากให้หมายเลข 1 ไปหยิกแก้มหมายเลข 12 ดังนั้นทั้งสองหมายเลขก็ต้องปฏิบัติตาม ...หมายเลขไหนไม่ปฏิบัติตาม จะต้องโดนบทลงโทษ ...เข้าใจแล้วใช่ไหมครับ?”

            “เอ๋? น่าสนุกดีนะคะ!  ซาช่า

            “ถ้างั้นเริ่มเลยดีกว่า ฉันอยากเล่นแล้ว!  ยูมิล

            “ได้เลยครับ! มาเริ่มจับสลากกันเลยนะครับ...”  อาร์มินพูดจบก็เลื่อนกล่องทึบที่ใส่สลากลงไปแล้ว ให้กับคนรอบๆ วง

 


            หมายเลข 7

 


            “โอเค! ถ้างั้น พระราชา เผยตัวออกมาครับ!  อาร์มินกล่าว

            “ผ..ผมเป็นพระราชาครับ”  เบลทรูทตอบ พร้อมกับยกมือต่ำๆ

            “เอ๋??”  ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน ด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกสนใจ

            “ออกคำสั่งเลยครับเบลทรูท”

            “เอ่อ... ผม..ขอให้หมายเลข 4 ไปขี่หลังหมายเลข 9 เป็นเวลาสิบวินาทีครับ!

            “หา!!??”


อ..อะไรอีกล่ะนั่น?

เอเลนกับแจนร้องออกมาพร้อมกัน

ย...อย่าบอกนะว่า...

 

            “เอเลน! แก! น้ำหนักเท่าไหร่ฟะ!? ฉันไม่อยากหลังหักตายก่อนนะโว้ย!!  แจน

            “จำไม่ได้โว้ย! ฉันชั่งล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้วโน่น!  เอเลน

            “แกมัน–!

            “ปฏิบัติตามคำสั่งพระราชาด้วยนะครับ~”  สิ้นสุดเสียงเตือนของอาร์มิน ทั้งเอเลนและแจนก็ชำเลืองมองหน้ากันอย่างไม่ไว้ใจ

จากนั้นแจนจึงจำใจเป็นฝ่ายลุกขึ้น ก่อนจะหันหลังให้เอเลนขึ้นขี่ เอเลนถอนหายใจเล็กน้อยจึงขึ้นหลังแจน

 

            “อุ๊บ–!  เมื่อเอเลนขึ้นขี่หลังแจนแล้ว เพื่อนๆ แต่ละคน กลับกลั้นขำอย่างช่วยไม่ได้

            “ขำอะไรกันฟะพวกนาย!?”  แจนตะโกน

ฉันเกือบจะหลุดขำตามออกมา ถ้าไม่ติดว่าเอเลนทำท่าจะตกแหล่ไม่ตกแหล่

ไม่ได้นะ! ถ้าแจนทำให้เอเลนเจ็บตัวล่ะก็ ฉันจะไม่ไว้ชีวิตเขาเหมือนกัน


            “หมดเวลาสิบวินาทีครับ! ลงได้”  อาร์มิน

            “ฮ่าๆๆๆ~ ฉันล่ะอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้จริงๆ เลยนะแจน เอเลน”  คุณฮันจิ

            “อย่างกับเจ้าชายเจ้าหญิงเลยแหละ~”  คอนนี่

            “หนวกหูน่า!!

เอเลนกับแจนร้องออกมาพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ อาร์มินรับใบสลากกลับลงไปในกล่องทึบ เขาเขย่ามันเล็กน้อย และพูดต่อ

            “เอาล่ะครับ! รอบที่ 2 เริ่มได้...!

 


            หมายเลข 2

 


            “พระราชา เผยตัวครับ!  อาร์มิน

            “ฉันเป็นพระราชา...”

ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียงอย่างลุ้นๆ ก่อนจะรอฟังคำสั่ง

            “คริสต้าหรอครับ? ถ้างั้นออกคำสั่งเลยครับ”  อาร์มิน

            “ออกคำสั่งมากกว่าสองหมายเลขได้ไหม?”

            “ได้ครับๆ”

            “ถ้างั้น...ฉันขอให้หมายเลข 11 ไปกระโดดกอดหมายเลข 1 แล้วก็หมายเลข 10 ไปกระโดดกอดหมายเลข 3 ละกัน”

            “ครับ ค..ใครหมายเลข–! 

            “คริสต้า!!!

ย...ยูมิลกับไรเนอร์ร้องออกมาเสียงดัง พวกเขาทั้งคู่โชว์เลข และ...


ยูมิลหมายเลข 11 ...ส่วนไรเนอร์หมายเลข 1


ฉันจะไม่รับรองความปลอดภัยของห้องเรียนต่อจากนี้ ฉันสาบาน

            “เอ๋? ฉันจะได้กระโดดกอดเธอหรอ? ซาช่า~”

            “ค..คุณฮันจิ!!!


คุณฮันจิหมายเลข 10 ...ส่วนซาช่าหมายเลข 3


ไม่แน่ว่า ต่อจากนี้ พระราชาคริสต้าอาจจะถูกลอบปลงพระชนม์ก็เป็นได้...

 

.....


เวลา 18.30 น.


การเล่นเกมพระราชาผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงรอบที่ 5 ฉันรู้สึกสนุกกับมันมาก ทำให้สมองลืมเรื่องราวอะไรหลายๆ อย่างไปได้เสียสนิท...

 


            หมายเลข 12

 


            “เอ๊ะ? รอบนี้ผมเป็นพระราชาแฮะ...”

            “เฮ้ย!!  เพื่อนๆ ร้องออกมาแทบจะทันที เมื่อเห็นอาร์มินชูกระดาษที่มีรูปมงกุฎขึ้นมา

            “อย่าตกใจแบบนั้นสิครับ~ ผมออกจะเป็นพระราชาผู้แสนใจดี~ เอาล่ะครับ! ผมขอนำเสนอไอเทมพิเศษของผมหน่อยละกัน...”  อาร์มินหันไปล้วงของในกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ข้างหลัง ก่อนจะชูมันออกมาต่อหน้าเพื่อนทุกคน มันคือ...

 

ป๊อกกี้


เอ๊ะ? ป..ป๊อกกี้งั้นหรอ?

 

            “หมายเลขไหนที่โดนออกคำสั่ง จะต้องมาเล่นเกมป๊อกกี้นะครับ!

            “เอ๋!!!?”


ไม่ๆ ไม่ใช่แค่เพื่อนๆ – ฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่ยังไงก็ตาม...

ฉัน! เป็นฉันได้ไหม!? ฉันอยากเล่นกับเอเลน!!


            “เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา...”  อาร์มินกวาดสายตามองเพื่อนรอบๆ เขานิ่งเงียบไปประมาณสิบวินาที

            “...ไม่เอาดีกว่า ผมออกคำสั่งเองมันง่ายไป! ..ผมขอมอบหมายให้หมายเลข 8 รับบทเป็นพระราชาเลือกหมายเลขแทนผมครับ!!

            “ใครหมายเลข 8 !?”  แต่ละคนหันซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้ – ฉันก็ด้วย และหมายเลข 8 ก็คือ...

 

            “ฉันเอง”

            “อ..แอนนี่!!!

            “อะไร? ทำไมจะต้องทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้น..?”  เธอถามเสียงเรียบ เพื่อนๆ กลืนน้ำลายลงคออัตโนมัติ เอเลนที่นั่งข้างฉันอีกคนก็เช่นกัน

            “อะแฮ่ม~ ฉันขอให้หมายเลข 12 เล่มเกมป๊อกกี้กับหมายเลข 2 ละกัน”

 

หมายเลข 12

หมายเลข 12 งั้นหรอ?

ฉ..ฉัน! นี่มันฉันนี่!!!

ฉันหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที ก่อนจะชำเลืองมองกระดาษของเอเลน

 

หมายเลข 3

หมายเลข 3 งั้นหรอ!? ถ้างั้นใคร–

 

            “ฉัน..หมายเลข 2”


เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันถึงกับเบิกตากว้าง จ้องคนที่แสดงตนว่าเป็นหมายเลข 2 ดวงตาไม่กะพริบ

อีกฝ่ายจ้องนัยน์ตาฉันกลับ – ไม่ถึงห้าวินาทีเท่านั้น – ใบหน้าของเขาก็ปนไปด้วยความประหลาดใจตามมาไม่แพ้กัน

...ราวกับว่า อีกฝ่ายรู้แล้ว ว่าใครที่ต้องเล่นเกมป๊อกกี้นี้คู่กับเขา

 

เอเลนที่ดูเหมือนจะจับจุดสังเกตออกพูดขึ้นทันที

            “ม..มิคาสะ หรือว่าหมายเลขของเธอ...”  น้ำเสียงของเอเลนสื่อออกมาได้ว่า เขาไม่เชื่อแน่ๆ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เอเลนขอถือวิสาสะ หยิบใบสลากของฉันที่ยังนั่งอึ้งกิมกี่อยู่ออกไปจากมือ


            “...มิคาสะ เธอหมายเลข 12 นี่!!

            “เอ๋!!??”  คนในห้องร้องออกมาเสียงดัง – คงจะดังที่สุดตั้งแต่ที่เริ่มเล่นเกมนี้มาแล้วล่ะ – ฉันไม่แปลกใจหรอก


ใช่แล้วล่ะ...


           ฉันหมายเลข 12 ...ส่วนหัวหน้ารีไวล์หมายเลข 2




:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:




และพวกเขาก็นั่งอึ้งกันไปอีก 4 วัน


จบบริบูรณ์


55555+ หลอกเล่นค่ะ หลอกเล่น

ตอนนี้เป็นตอนที่ไรท์รู้สึกว่าเขียนยากนิดหน่อยค่ะ

เกมพระราชาเป็นเกมที่ถ้าพวกเราเล่นกับเพื่อนที่โรงเรียนเนี่ย มันจะสนุกมากแล้วก็บ้ามาก

แต่ไรท์รู้สึกว่าไรท์สื่ออารมณ์ออกมาในฟิคไม่ค่อยอินเท่าไหร่

ขอโทษนะคะ ถ้าอาจจะดูน่าเบื่อไปบ้าง แหะๆ~


เอาล่ะ ต่อจากนี้จะเป็นยังไง หนูมิจะยอมไหม เฮียจะโอเครึเปล่า

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและมอบกำลังใจให้ไรท์เสมอมาค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #241 Honey so lemonade (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:14
    กรี้ดดดดดด
    #241
    0
  2. #212 Luna_l (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 07:08
    กรี้ดๆ จะมีฉากหวานไหมน้าาา
    #212
    0
  3. #135 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 20:16
    รักแอนนี่ที่สุดเลย​ เธอตาถึงมากกก
    #135
    0
  4. #36 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 21:59

    ขอร้องอย่าตัดจบแบบนี่เลย เจอหลายเรื่องแล้วรุ้ไหมว่าลุ้นจนฉี่จะแตก 555

    #36
    1
  5. #35 sayashi Riho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:56
    ไรท์สื่ออารมณ์ออกมาดีมาก สนุกฉุดๆ จะรอนะครับ^^
    #35
    1
  6. #34 jirathidabl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:32

    หวานกันจาง ฟินเว่อเลยค่ะ


    #34
    1
  7. #33 nelon ? (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 06:57
    ไรท์ขา~ ตอนหน้ายาวๆนะคะ~ ฟินเลือดกำเดาพุ่งแล้ว!!
    #33
    1
  8. #32 CharidaNoisap (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 22:43

    ม่ายยยย. จบตัดแบบนี้มันทำร้ายเค้ามากเลย ม่ายยยยยย เปิดวาปคะ ขอเปิดวาปได้มั้ย มโนเองก็ไม่ฟินเท่ามาอ่านของไรต์เลยนะคะ โอ้ยย จะขาดใจแล้ววว T^T

    #32
    1