[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 14 : 11 อึดอัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 




11

อึดอัด



 


วันต่อมา

อีก 2 วัน ก่อนวันงานวัฒนธรรม


นับตั้งแต่เมื่อวาน นักเรียนทุกคนจะมีคาบเรียนและฝึกแค่ครึ่งวันเท่านั้น หลังจากนั้นในช่วงบ่ายก็จะช่วยกันเตรียมของ ทำชุด อุปกรณ์ตกแต่ง สำหรับวันงานวัฒนธรรม

ตลอดในช่วงบ่ายนี้ ฉันยังไม่ได้นั่งพัก เพราะว่าอยากจะช่วยเพิ่มเติมในส่วนของเมื่อวานที่ฉันหายหน้าหายตา แทบไม่ได้ช่วยอะไรเพื่อนๆ เลย

ถามว่าเหนื่อยไหม? ก็เหนื่อย..แต่การที่ได้ช่วยเพื่อนๆ ทำงานนั้น อีกมุมหนึ่งมันก็สนุกมาก ทำให้ลืมความเหนื่อยไปได้จนหมด

หลังจากที่ฉันช่วยเตรียมห้องแล้ว ฉันก็ถูกยืมตัวไปช่วยติดป้าย ติดธงนอกอาคารเรียนบ้าง ฉันรับงานทุกอย่างที่ยังไม่มีคนทำ บอกเลยว่ากรรมกรจะต้องลาออก

 

.....


เวลา 16.15 น.


“มิคาสะพอได้แล้วล่ะครับ ขอบคุณมากนะแต่ว่าไปพักเถอะครับ”

“แต่ว่าตรงนั้นยังไม่ได้กางร่มเลยนะคะ รุ่นพี่โมบลิท”  ฉันพยายามพูดให้รุ่นพี่ตรงหน้าเข้าใจสิ่งที่ฉันอยากจะทำ ก่อนจะเดินต่อไป หมายจะช่วยงานในบริเวณลานข้างอาคารเรียนอีก แต่สุดท้ายก็ถูกรุ่นพี่โมบลิทมายืนขวางเอาไว้

“พอได้แล้วครับ ตอนนี้ได้เวลาแล้วนะครับ”

“เวลา?”

“โฮ่ย–”


ฉันกับรุ่นพี่โมบลิทหันไปมองต้นเสียง ก็พบกับหัวหน้ารีไวล์ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้็็


            “มาสักทีนะครับ”  รุ่นพี่โมบลิทเอ่ย

หมายความว่าอะไร? ...มีอะไรกันหรอ?

            “ไม่ต้องทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจในโลกแบบนั้นหรอก...”  ฉันหันกลับไปมองหัวหน้าที่พูดด้วยเมื่อครู่

            “ฮันจิอยากให้เธอไปดูพวกเราซ้อม”  เขาพูดจบก็กลับหลังหันเดินออกไป ฉันยืนนิ่งราวห้าวินาที ก่อนจะตามไปเงียบๆ

 

.....


เวลา 18.20 น.

โรงอาหาร

 

            “หมู่นี้ทำไมหาตัวเธอยากจังเลย ไปช่วยงานที่ไหนกัน?”  เอเลนถามฉันที่นั่งข้างๆ เขา

            “เรื่อยๆ น่ะ”

            “แล้วช่วงเย็นๆ ล่ะ? ประมาณสี่ห้าโมง เธออยู่ที่ไหน? หาจนทั่วก็ไม่เจอ”

            “ห้องซ้อมดนตรี”

            “หา!!?”


ฉันแทบทำช้อนหลุดมือ เมื่อเอเลนกับอาร์มินร้องขึ้นมาเสียงดัง อย่างไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัว

            “มิคาสะไปอยู่ห้องซ้อมดนตรีหรอครับ!?”

            “ช..ใช่”

            “ของวง No Name น่ะหรอ!?”

            “อืม”

            “ทำไมไม่ชวน!!?”  เอเลนกับอาร์มินถามออกมาพร้อมกัน

            “...ฉันไม่รู้”

            “ผมก็อยากไปดูด้วยเหมือนกันนะครับ!  อาร์มินร้องออกมา เสียงแกมงอนเบาๆ

            “ว่าแต่...”  เอเลนยิ้มแหยๆ ก่อน พลางพูดต่อจนจบประโยค  “...ไปอยู่ที่ห้องนั้นน่ะ เธอจะไม่เผลอพลั้งมือฆ่าหัวหน้ารีไวล์เอางั้นหรอ?”

            “ไม่หรอก”

            “หา?”  เอเลนเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินฉันตอบแบบนั้น เช่นเดียวกับอาร์มิน

            “ม..หมายความว่า มิคาสะเลิกแค้นหัวหน้ารีไวล์แล้วสินะครับ?”  อาร์มินถามด้วยแววตาเปล่งประกาย


ฉันไม่ได้ตอบทันที เงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับคนตรงหน้าทั้งสอง

            “เรื่องนั้น...ไม่ใช่หรอก มีคุณฮันจิกับรุ่นพี่มิเกะห้ามไว้น่ะ”

            “.....”

            “ชัดนะอาร์มิน”

            “ครับเอเลน” 

 

.....


วันต่อมา

อีก 1 วัน ก่อนวันงานวัฒนธรรม

เวลา 14.10 น.

ปี 1 ห้อง A

 

            “เอาล่ะ! พวกผู้ชายทั้งหลาย ฉัน แอนนี่ กับอาร์มิน ทำชุดเมดที่น่าพิศวาสให้เสร็จแล้ว มาลองให้ดูกันหน่อยซิ!  มีน่าตะโกนบอกเพื่อนๆ ในห้อง ที่ตอนนี้อยู่กันพร้อมหน้า แม้แต่ครูเอลวินก็ด้วย แต่ละคนแทนที่จะทำสีหน้าดีใจ มันกลับไม่ใช่


            “ฉ..ฉันต้องใส่มันจริงๆ งั้นหรอ? มีน่า”

            “แน่นอนเอเลน มาถึงขั้นนี้แล้ว! พวกนายทุกคน มารับชุดของตัวเองไป แล้วลองใส่ดูซะ!

            “ใส่พรุ่งนี้วันเดียวไม่ได้รึไง!? ยัยมีน่า!

            “อย่าพูดมากน่าแจน! ถ้านายไม่ลองใส่ตอนนี้ ฉันจะไปเอาเสื้อนายทุกตัวในตู้มาเผาทิ้งซะ พรุ่งนี้ก็เตรียมใส่กางเกงในลายลูกช้างตัวเดียวมารับออเดอร์ลูกค้าได้เลย!

            “ฉันไม่ใส่กางเกงในลายปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอกโว้ย!!

            “หยุดโวยวายแล้วรีบๆ ใส่สักทีเถอะน่า!

 

.....


10 นาทีผ่านไป


ครืด~


เสียงประตูห้องเรียนเลื่อนออก พร้อมๆ กับกลุ่มนักเรียนผู้ชายในชุดเมดกระโปรง เดินเข้ามา


            “ชุดนี้...ใส่ยากจังเลยนะ ฉันผูกริบบิ้นไม่ถนัดเลย...”  ไรเนอร์

            “มา เดี๋ยวผมผูกให้นะครับ”  เบลทรูท

            “นี่ๆ เฟอร์แลน แบบนี้น่ารักรึยังนะ?”  คอนนี่

            “อ่า ใช้ได้เลยล่ะ...”

            “คุณออรูโอ้ครับ ผมดูเป็นยังไงบ้างครับ? เอ..รู้สึกกระโปรงจะสั้นไปหน่อยนะ...”  อาร์มิน

            “อั้ก–!!!

            “ไอ้พวกบ้า!!! แกใส่ชุดบ้าๆ นี่แล้วจะเผลอมาเปลี่ยนเพศปุบปับไม่ได้นะโว้ย!!!  แจนในชุดเมดเกาะอกตะโกนเสียงดัง ตามด้วยเสียงเอเลนที่ร้องขัดเอาไว้ก่อน

            “แจน!! เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ! ดู..ดูหน้าผู้หญิงพวกนี้สิ–”


            “กรี๊ดดด~!!!


            “น่ารัก น่ารัก น่ารักจังเลย!!! กรี๊ดดด~!!!

ฉันรวมถึงเพื่อนผู้หญิงทั้งหมด หลังจากกรีดร้องโหยหวนเสร็จ ก็รีบวิ่งเข้าไปหาคนที่แต่งตัวได้ถูกใจตนเองทันที

            “เฟอร์แลนน่ารักมาก!! ใส่ชุดนี้ตลอดไปเลยนะ!!!  อิซาเบล

            “แจน! คอนนี่! สุดยอดมากค่ะ ฉันชอบมากเลยค่ะ!!  ซาช่า

 

            “เดี๋ยวสิ นี่ฉันยังไม่เห็นหัวหน้ารีไวล์เลยนะ”  มีน่าพูดลอยๆ


ครืด!


เสียงบานประตูถูกเลื่อนออกอย่างแรง และใช่ – มันยังสามารถขัดจังหวะทุกการกระทำของคนในห้องได้หมด รวมทั้งฉันด้วย

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คนที่เปิดประตู


หัวหน้ารีไวล์ – เขาอยู่ในชุดเมดสีกรมท่า มีด้ายหลากสีที่ถูกเย็บเป็นลายดอกไม้กับผีเสื้อตกแต่งอยู่พอประมาณบริเวณชายกระโปรงระดับต้นขาของเขา ประกอบกับถุงน่องสีขาว และที่คาดผมนั่น–!


            “โฮ่ย! เลิกมองสักที!!  หัวหน้ารีไวล์ที่ยืนขมวดคิ้ว พูดขณะยืนอยู่ในท่ากอดอก

            “น..”

            “อะไร!?”

            “น..”

            “....!

            “น่ารัก! หัวหน้ารีไวล์น่ารักที่สุดเลย!!!  พวกผู้หญิงในห้องต่างเปลี่ยนเป้าหมายและวิ่งไปหาคนเป็นหัวหน้าทันที

            “โฮ่ย! นี่พวกเธอ–! เดี๋ยว! ยัยสี่ตา!! ดึงแบบนี้จะฆ่าฉันรึไง!? ปล่อยเดี๋ยวนี้!!...”

 

.....


ห้องซ้อมดนตรี

 

            “ไม่!

            “นะๆๆ รีไวล์~ ฉันว่าถ้านายแต่งชุดเมดขึ้นร้องเพลง นายต้องดังแน่ๆ”  คุณฮันจิพูดขอร้องคนที่นั่งกอดอกอยู่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

            “ดังในจินตนาการเธอน่ะสิ! หุบปากเหม็นๆ นั่นซะ!

            “เอ๋!?”

            “คุณฮันจิพอเถอะครับ! ไปครับ! ไปโรงอาหารกับผมเถอะครับ”  รุ่นพี่โมบลิทพูดจบ ก็ทั้งลากทั้งดึงคุณฮันจิออกจากห้องซ้อมดนตรีไปกับเขาทันที

ก่อนหน้านี้รุ่นพี่มิเกะบ่นว่าหิวน้ำ รุ่นพี่โมบลิทเลยอาสาจะไปซื้อให้ และเพราะเห็นว่าคุณฮันจิยังพูดเซ้าซี้หัวหน้ารีไวล์ไม่หยุดสักที เธอจึงถูกลากไปกับเขาอย่างช่วยไม่ได้

 

แอ๊ด~


            “มิเกะ มานี่หน่อยสิ”


ร..รุ่นพี่นานาบะ! ฉันกับหัวหน้ารีไวล์เผลอสบตากันทันที เมื่อรู้ว่าคนที่มาเยือนเป็นใคร ใช่ พอเห็นรุ่นพี่นานาบะ มันทำให้ฉันนึกไปถึงตอนที่เธอ...จ.. เอ่อ...


            “ไปซะสิ! ฉันไม่ได้อยากเห็นพวกนายมาพลอดรักกันในห้องนี้หรอกนะ!  หัวหน้ารีไวล์พูดขึ้นอย่างรำคาญ เธอหัวเราะกลบเกลื่อน จากนั้นรุ่นพี่มิเกะจึงเดินตามออกไปเงียบๆ

            “แล้วก็เธอ–! ถ้ากำลังคิดอะไรพิเรนทร์ๆ อยู่ หยุดซะ! ฉันไม่มีอารมณ์จะมารับมือกับแผนแก้แค้นกุ๋งกิ๋งปัญญาอ่อนของเธอตอนนี้!

            “ม..ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย...”  ฉันพูด

 

เราทั้งคู่นั่งเงียบใส่กันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาจึงเปิดบทสนทนาบทใหม่ขึ้นมา


            “ห้องประชุม บ่ายสามโมงตรง หลังจากละครเวทีของปีสามแสดงเสร็จ...”  อยู่ๆ หัวหน้าก็พูดขึ้นมา พลางลุกจากเก้าอี้เปลี่ยนมานั่งข้างๆ ฉันแทน หัวใจของฉันกระตุกวูบ และเพื่อที่จะกลบเกลื่อนความรู้สึก รวมถึงท่าทางไม่พึงประสงค์ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ ฉันจึงว่าต่อ

            “หมายถึงอะไรคะ?”

            “เวลาของ No Name

            “.....”

            “ฮันจิกับมิเกะ...อยากให้เธอไปดู”


ฉันเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขา – สายตาของหัวหน้ารีไวล์จับจ้องไปด้านหน้า ไม่ได้มองมาที่ฉันแต่อย่างใด และเมื่อฉันได้ลองทวนประโยคของเขาในหัวอีกครั้ง ฉันก็เผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ


“เข้าใจแล้วค่ะ”

 

.....


วันต่อมา

วันงานวัฒนธรรมโรงเรียน

เวลา 09.01 น.

ปี 1 ห้อง A  (ร้านเมดคาเฟ่ ฉบับใหม่ Limited Edition)

 

            “ออกไปได้แล้วค่ะ!  ซาช่า

            “ใช่! นายจะอยู่ในนี้อีกนานแค่ไหนกัน!?”  มีน่า


ฉันยืนมองผู้หญิงสองคนที่กำลังดันหลังแจนให้ออกไปจากหลังม่าน เพื่อไปต้อนรับลูกค้าที่เริ่มทยอยเข้ามาแล้ว

            “ไม่! พวกเธอไม่เข้าใจฉัน! แม่ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะนั่น!! ให้ตายฉันก็ไม่ออกไปเด็ดขาด!!


ฟึ่บ


ฉันหันไปมองคนที่เปิดม่านเข้ามาอีกทาง...

คิกๆๆ~ เบลทรูท...เบลทรูทในชุดเมดกระโปรงยาว

            “ม..มิคาสะ ทำหน้าแบบนั้น อย่าหัวเราะเยาะผมเลยนะครับ”  เบลทรูทเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนจะขาดใจตาย

 

            “นี่แจน! นายรีบๆ ออกไปสักทีเถอะน่า!!  มีน่า

            “ไม่!!  แจน

            “ฉันจัดการเอง–!

            “เดี๋ยวเอเลน! ลิปสติกเลอะแก้ม–”


เอเลนที่พูดขึ้น ลุกจากเก้าอี้ ไม่สนใจรอยลิปสติกที่เลอะแก้ม และอิซาเบลที่กำลังร้องเรียกอยู่เลย


            “เอเลน”  ฉันเรียกชื่อ แต่เขาไม่ฟัง เดินตรงไปหาแจนลูกเดียว

            “แกจะทำอะไรเอเลน!?”

            “ให้แกออกไปเผชิญความจริงไง!!

 

ตุ้บ!!

ฟึ่บ!!


            “เฮ้ย!!!


ฉันแทบร้องเหวอออกมาพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ เมื่อเอเลนถกกระโปรงขึ้น ก่อนจะใส่แรงไปที่เท้า ถีบแจนให้ออกไปจากม่านทันที ไม่รอให้คนที่ถูกถีบได้พูดสั่งเสียอะไรเลย


            “จ..”

            “ม..แม่ แหะๆๆ~ กลับมาแล้วหรอคะ คุณผู้หญิง..”

            “แจนน้อย!!


ผลที่ตามมาเมื่อได้ยินแม่แจนเรียกเขาแบบนั้น คือสีหน้ากลั้นขำของแต่ละคน รวมถึงฉันด้วย

 

            “นี่! พวกนายที่เหลือนี่ยังไง!? ออกไปสักที! ยกเว้นเอเลนกับหัวหน้า...หัดเป็นเมดที่ดีให้เหมือนกับอาร์มินบ้างสิ!

            “ยัยมีน่า เธอมันใจร้าย ไททันวิปริต”  คอนนี่

            “อ่าใช่! ฉันนี่แหละไททันวิปริต รีบออกไปซะ!


ทั้งคอนนี่ เบลทรูท คุณออรูโอ้ และเฟอร์แลน รีบออกไปกับสีหน้าที่เหมือนปลาขาดน้ำตามคำสั่งของมีน่า...

แต่ฉันไม่เข้าใจ! พวกเขา – พอออกไปแล้ว กลับกลายเป็นคนละคนโดยอัตโนมัติ ไม่สิ! ไม่ใช่คนละคน แต่เป็นคนละเพศเลยต่างหาก!

ถ้าจะเป็นเมดได้ลื่นไหล และดูธรรมชาติซะขนาดนี้ พวกนายจะทำหน้าพะอืดพะอมไปทำไมกัน คิกๆๆ~

 

            “มิคาสะ ช่วยแต่งหน้าทำผมให้หัวหน้ารีไวล์ได้ไหม? ฉันจะไปดูพวกผู้หญิงที่ทำอาหารสักหน่อย รบกวนด้วยนะ”

            “อืม”

มีน่าที่พูดกับฉันยิ้มตอบอย่างขอบคุณแล้วเดินออกนอกม่านไป


ฉันหันไปหาคนที่นั่งกอดอกอยู่ – หัวหน้ารีไวล์ เขาขมวดคิ้วจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจเสียงรอบข้าง ฉันเผลอยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ พร้อมกับเดินตรงไปหาเขา พอหยิบกิ๊บลายหมีสีขาวขึ้นมา จึงพูดขึ้น

            “ขอทำผมหน่อยนะคะ”

            “เชิญ”

ได้ยินดังนั้น ฉันจึงรวบผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากของเขาขึ้น ก่อนจะบรรจงติดกิ๊บให้อย่างสวยงาม หัวหน้ารีไวล์นี่ พอเปิดหน้าแล้ว ดูน่ารักจังเลยนะ คิกๆๆ~

ฉันกลั้นขำ ทำปากเหมือนกับกำลังอมอะไรบางอย่าง และเริ่มลงแป้งให้บางๆ


ดูเหมือนว่านี่อาจจะเป็นการแก้แค้นที่สำเร็จครั้งแรก ฉันดีใจที่สุด แถมมีความสุขที่สุดด้วย


            “เสร็จแล้วค่ะ!

            “ชิ!  หัวหน้ารีไวล์ลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกนอกม่านไป พอหัวหน้าเดินออกไปแล้ว ฉันที่เพิ่งนึกอะไรออกได้ จึงหันไปหาอีกสองคนที่นั่งอยู่

            “อิซาเบล เธอแต่งหน้าให้เอเลนนานขนาดนั้น–”

            “อ๋อ เสร็จพอดีน่ะ! เป็นไงสวยไหม?”

            “อุ๊บ–”  ฉันเอามือปิดปากทันทีเมื่อเห็นหน้าเอเลน


งิ้วมาเอง! คิ้วหนาเหมือนสาหร่าย เปลือกตาเข้มเหมือนใช้สี TOA บวกกับปากแดงๆ จะไว้ใจได้กานั่นอีก!


            “อะไรเล่า ทำหน้าแบบนั้น?”  เอเลนชำเลืองมองฉันอย่างไม่ไว้ใจ

ฉันตั้งใจจะเรียกเอเลนเอาไว้ก่อน อยากจะเตือนเรื่องใบหน้าที่ดูงิ้วเกินไป แต่ไม่ทันแล้ว เขาไม่คิดจะฟังคำวิจารณ์ หรือดูกระจกเลยด้วยซ้ำ เอเลนเดินออกนอกม่านไปทันที ตามด้วยเสียงของพวกเพื่อนๆ...


            “ฮ่าๆๆๆ~!!!!


เอเลน โชคดีนะ

 

.....


เวลา 13.30 น.


หลังจากช่วงเช้าที่จัดการแต่งหน้าทำผมให้บรรดาเมดที่น่ารักไปแล้ว ฉันจึงลงไปช่วยงานทำอาหารทันที พูดได้เต็มปากเลยว่า ลูกค้ามาที่ร้านเมดคาเฟ่นี้เยอะมาก ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันคิดว่าเหตุผลหลักๆ ของเหล่าลูกค้าส่วนใหญ่ อาจจะเพราะว่าเมดเป็นผู้ชายแต่งหญิงก็ได้...ฉันเดินกลับไปที่ห้องเรียน เมื่อมาถึงแล้ว จึงเลื่อนประตูดู–

กลุ่มผู้หญิง? ทำไมถึงเยอะขนาดนี้กันนะ? พวกเธอกำลังล้อมใครอยู่ด้วยนี่..

ฉันขมวดคิ้ว พยายามชะโงกหน้ามองดู...

 

หัวหน้ารีไวล์!


โดยบริเวณรอบข้าง ก็ยังมีพวกไรเนอร์ เฟอร์แลนที่พยายามจะลากพวกผู้หญิงออกไปด้วย


            “รีไวล์คะ ได้ยินว่าเป็นนักร้องวง No Name หรอคะ!?”

            “ใส่ชุดเมดแล้ว น่ารักจังเลย! ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ!?”

            “ไม่ได้ค่ะ”


             อ..อะไรของฉันเนี่ย!?


ฉันมายืนหยุดอยู่ข้างหลังพวกผู้หญิงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็พูดเสียงเรียบ พร้อมกับทำหน้าที่ทั้งโหดทั้งโฉดใส่พวกเธอไปแล้ว

            “อะไรของเธอ? หมายความยังไงที่ว่าไม่ได้?”  นักเรียนที่เป็นรุ่นพี่ปีสองถามขึ้น ฉันจึงโกหกออกไป

            “ครูเอลวินเรียกหาหัวหน้ารีไวล์ค่ะ”  พูดได้แค่นั้น ฉันก็เดินไปดันตัวเขาให้ออกนอกห้องไปทันที

 

            “พวกเขาเป็นพันธมิตรกันแล้วหรอ? ไรเนอร์”

            “น..นั่นน่ะสิเฟอร์แลน”

 

             .....


            “โฮ่ย...”


ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคนข้างหน้าก่อนจะหยุดเดิน ถอยห่างจากเขาสองสามก้าว จากนั้นหัวหน้าจึงกลับหลังหันมาประจันหน้ากับฉัน


            “..เอลวินไม่ได้เรียกฉันแน่ๆ วันนี้หมอนั่นต้องไปทำธุระในกำแพงซีน่า”

            “.....”  ฉันกลืนน้ำลาย ไม่ได้สบตาคนตรงหน้า

            “แล้วลากฉันออกมานี่...มีอะไรจะพูดกับฉันไหม?”


ฉันกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้เลย..ไม่รู้เลยว่าจะต้องพูดยังไง


            “ม..ไม่มีค่ะ”

            “.....”

 

            “เฮ้~ มิคาสะ น้องเมดรีไวล์ มายืนทำอะไรตรงนี้~?”  เสียงที่ลอยเข้ามากระทบหู – เป็นคุณฮันจินั่นเองที่วิ่งร่าเข้ามาหาพวกเราทั้งคู่

            “พูดมากยัยสี่ตา!

            “เอ๋? อย่าโหดนักสิ ช่วยทำตัวให้น่ารักเหมือนกับชุดที่กำลังใส่อยู่ได้ไหม~”

            “ชิ!

            “ล้อเล่นน่าๆ~ เข้าเรื่องเลยละกันนะ นายไปเปลี่ยนชุดแล้วมาซ้อมก่อนจะถึงคิวของพวกเรากันเถอะ จะได้เพิ่มความมั่นใจก่อนแสดงจริง”

            “อ่า”  หัวหน้ารีไวล์พยักหน้า จากนั้นคุณฮันจิจึงเบนสายตามาหาฉันบ้าง

            “มิคาสะ สนใจมาดูพวกเราซ้อมไหม? คงจะซ้อมช่วงสุดท้ายแล้วล่ะ”


ฉันเงียบ ไม่ได้ตอบคำถามทันที อยากไปดูเหมือนกันนะ แต่ฉันรู้สึก...อึดอัดนิดหน่อย


            “ไม่เป็นไรค่ะ...ขอตัวก่อนนะคะ”  ฉันพูดจบก็กลับหลังหัน ตั้งใจจะตรงกลับไปที่ห้องเรียน โดยก็ยังมิวายจะได้ยินเสียงของคุณฮันจิไล่หลังตามมาด้วย

            “ยังไงก็อย่าลืมมาดูพวกเราที่ห้องประชุมด้วยนะ~”

 

.....


เวลา 14.25 น.

ปี 1 ห้อง A (ร้านเมดคาเฟ่ ฉบับใหม่ Limited Edition)


พวกผู้ชายหายไปไหนกันหมดนะ? คนไม่พอที่จะรับออเดอร์ลูกค้า เพราะงั้นฉันเลยต้องมาทำหน้าที่นี้แก้ขัดไปก่อน ตอนนี้มีแค่ฉัน เอเลน อาร์มิน เฟอร์แลน และมีน่าที่ทำท่าไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าพวกผู้ชายหายไปกันหมดเท่านั้น

 

            “เอเลน ฝากไปหยิบป้ายหลังม่านมาติดหน้าห้องให้หน่อยสิ เราจะปิดร้านแล้ว”

            “อ่าๆ”


เพราะสงสัยในคำพูดของมีน่า ฉันจึงถามออกไป

            “จะปิดร้านแล้วหรอ?”

            “ใช่ เราจะปิดร้านก่อนบ่ายสามโมงน่ะ ก็ No Name ขึ้นเวทีไม่ใช่หรอ?”

            “อ๋อ นั่นสินะ...”

 

.....


เวลา 15.05 น.


            “มิคาสะ แน่ใจนะว่าจะไม่ไปดูกับพวกเราน่ะ”  เอเลนในชุดพละถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันกำลังกวาดพื้นห้องอยู่

            “อืม เอเลนไปเถอะ”

            “...อ่า อย่างนั้นก็ได้ ยังไงพวกเราจะรีบกลับมานะ ไปกันเถอะอาร์มิน”


ปึ้ง

 

เสียงประตูปิดลง ในห้องนี้ ตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น...


จะขอโทษคุณฮันจิยังไงดีนะ? ถ้าคุณฮันจิรู้ว่าฉันไม่ไปดูล่ะก็ เธออาจจะโกรธไม่ก็งอนก็ได้

ไม่รู้สิ จริงๆ แล้วฉันก็อยากไปดูพวกเขาเหมือนกัน อุตส่าห์ได้ขึ้นเวทีครั้งแรกทั้งที แต่ถ้าไปดู..ฉันคงจะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย


ครืด!


บานประตูถูกเลื่อนออก ฉันตกใจ รีบหันไปมองที่ต้นเสียง ก็พบรุ่นพี่โมบลิทยืนอยู่

 

            “รุ่นพี่โมบลิท?”

            “โธ่! ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ!? ดนตรีเริ่มแล้วนะ!

            “เอ่อ ฉัน–!  คนเป็นรุ่นพี่ไม่รอให้ฉันพูดจบ เขารีบวิ่งเข้ามาดึงแขนฉันให้ไปกับเขาทันที  “..รุ่นพี่โมบลิท ฉันไม่–!

            “ไม่ได้ครับ! คุณฮันจิรู้เรื่องนี้ต้องเสียใจแน่ๆ เพราะงั้นมิคาสะ ต้องไปดูให้ได้นะครับ!

 

.....


ฉันมาหยุดอยู่หน้าห้องประชุมแล้ว รุ่นพี่โมบลิทไม่รอช้า รีบเลื่อนประตูให้ฉันเข้าไปในห้องใหญ่ตรงหน้าทันที...


เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ในห้องประชุมถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงแค่แสงไฟบนเวทีกับผนังเท่านั้น ที่พอจะทำให้ฉันมองเห็นอะไรรอบตัวได้ แม้จะดูสลัวๆ ก็ตาม

รุ่นพี่โมบลิทปล่อยแขนฉันแล้ว เขาเดินเข้าไปใกล้เวทีเล็กน้อย โดยมีฉันเดินตามอยู่ห่างๆ


ดวงตาสีมืดของฉันแทบไม่กะพริบ พลางจ้องมองคนที่จับไมโครโฟนร้องเพลงอยู่ พอได้ยินเสียงปนแหบนิดๆ ของหัวหน้ารีไวล์อีกครั้ง ก็ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรง


หัวหน้า – ตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีดำ พร้อมเนคไท บริเวณดวงตาของเขาถูกพันรอบอยู่ด้วยผ้าพันแผล เผยให้เห็นดวงตาคมแค่ข้างเดียวเท่านั้น ทั้งคุณฮันจิและรุ่นพี่มิเกะก็เช่นกัน


ร่างของฉันเย็นเฉียบเหมือนในตอนนั้น แต่สิ่งที่ยิ่งเพิ่มทวีคูณความรุนแรงเมื่อฟังเพลงของเขา นั่นคืออัตราการเต้นหัวใจของฉัน


หัวใจฉันเต้นแรง – แรงมาก – จนแทบจะแหวกอกออกมาเต้นข้างนอก ฉันไม่สามารถอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย จะบอกว่าดีใจเมื่อได้เห็นวง No Name ร้องเพลง นั่นก็ใช่ แต่จะบอกว่ารู้สึกอึดอัด นั่นก็ถือว่านับด้วยเหมือนกัน...


พอตัวเองลองเหลือบมองกลุ่มผู้หญิงที่ยืนกรี๊ดอยู่ข้างเวทีแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดกว่าเดิม...


ฉันขมวดคิ้วน้อยๆ เม้มริมฝีปาก กำมือแน่น – ไม่รู้เลย ว่าจะจัดการกับความรู้สึกอึดอัดนี่ยังไง...เพราะทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายจึงเลือกที่จะกลับหลังหัน เพื่อที่จะเดินออกไปนอกห้องประชุม


            “มิคาสะ! จะไปไหนอีกล่ะครับ!?”  รุ่นพี่โมบลิทตะโกนแข่งกับเสียงกรี๊ดและเสียงดนตรี...ฉันสารภาพว่าฉันได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่พูดทั้งหมด


           ...เพียงแต่ทำเป็นไม่สนใจเท่านั้นเอง


             ถ้าได้ออกไป หวังว่าคงจะหายอึดอัดบ้างล่ะนะ...




:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:




หนูมิเป็นอารายย อึดอัดอะไรลูกก 5555+


มีใครเคยเป็นแบบที่หนูมิเป็นบ้างไหมคะ?

ถ้าถามไรท์ล่ะก็...


ไม่รู้ดิ จำไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกยังไงฟระ 55555+

แต่มันก็คงไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเท่าไหร่หรอกเนอะ หวังว่าหนูมิจะหายกลับมาเป็นปกติเร็วๆ นะ


:+: ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ :+:




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #211 Luna_l (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 07:01
    หึงออกนอกหน้าแล้วหนูมิ
    #211
    0
  2. #173 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:56

    หอ อึ งอ หึง นะ หนู มิ

    #173
    0
  3. #134 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 19:59
    เราเค​ยเป็น​น่ะ​ ไม่ชอบความรู้สึกนั้นเลย
    #134
    0
  4. #31 sayashi Riho (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 16:43
    มาต่อเร็วๆนะคร้า ชักตื่นเต้นขึ้นทุกที
    #31
    1
  5. #30 CharidaNoisap (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 07:47

    อ๊ายยยยยยย. ทำไมอ่านไปเขินไป นึกภาพตอนเฮียใส่ชุดเมดแล้วยิ่งเขิน เห็นอาการหึงเล็กๆของหนูมิแล้วเขินยิ่งกว่า 555555 เปิดวาปไปวันจันเลยได้มั้ยยยยยยย ><

    #30
    1
  6. #29 nelon ? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 06:41
    วันจันทร์... ไม่อยากไปเรียนอ่า~!!
    #29
    1
  7. #28 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:55

    เขาเรียกหึงนะหนูมิ เธอหึงเฮียงายย

    #28
    1