[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 13 : 10 โน้ตเพลงเป็นเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 




10

โน้ตเพลงเป็นเหตุ




 

เวลา 16.45 น.

ห้องซ้อมดนตรี

 

“เป็นไงบ้างมิคาสะ!?”


ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เพราะคำถามของคุณฮันจิ


พ..เพลงจบแล้วหรอ?


            “..เพราะ...เพราะมากๆ เลยค่ะ” 

ฉันพูด – พยายามสื่อผ่านทางแววตาให้พวกเขาเชื่อว่าฉันหมายความแบบนั้นจริงๆ

ฉันชำเลืองสบนัยน์ตาสีเข้มของหัวหน้ารีไวล์ แต่สุดท้าย เป็นฉันเองที่ต้องรีบเบนสายตากลับไปมองคุณฮันจิให้เร็วที่สุด


อะไรกัน? ท..ทำไมฉันต้องทำท่าทีแบบนั้นด้วย


            “จริงหรอ!? ดีใจจังเลย~! รู้สึกมั่นใจขึ้นตั้งเยอะแน่ะ! ใช่ไหมรีไวล์?”  คุณฮันจิหันไปกล่าวกับหัวหน้ารีไวล์ พร้อมรอยยิ้มเบิกบาน

            “อ่า”  หัวหน้าตอบรับ เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่จะกลับมาประสานนัยน์ตาคมเข้ากับฉันอีกครั้ง...


อา!

ฉ..ฉัน ฉันต้องไปแล้ว!!

 

            “ฉันต้องไปแล้วนะคะ!!!

ฉันยืนขึ้นพลางตะโกนเสียงดัง ทั้งสามคนดูจะงุนงงในท่าทีของฉันเล็กน้อย – นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!


            “ไม่อยู่ฟังอีกเพลงหน่อยหรอ?”  รุ่นพี่มิเกะถาม

            “ฉ..ฉันต้องรีบไปช่วยงานเพื่อนๆ ต่อน่ะค่ะ เอ่อ..ขอบคุณมากนะคะ แต่ฉันคงต้องขอตัวก่อน”  ฉันพูดจบก็รีบโค้งให้ พร้อมกับเดินก้มหน้างุดๆ ตั้งใจจะออกจากห้องไป แต่เสียงของคุณฮันจิก็รั้งฝีเท้าเอาไว้ก่อน

“มิคาสะ! ฉันดีใจที่เธอมานะ ถ้าไม่รังเกียจ พรุ่งนี้มาอีกก็ได้นะ!

ฉันหันข้างน้อยๆ มองคุณฮันจิที่ยืนยกยิ้มกว้างอยู่ ฉันพยักหน้าเบาๆ จากนั้นจึงรีบเดินออกจากห้องไป

 

.....


ตึกๆๆ~


เสียงฝีเท้าของฉันดังถี่ เป็นตัวบ่งบอกว่าฉันกำลังรีบเดินมากแค่ไหน โดยที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรีบเดินทำไม


เอ่อ...ไม่แน่อาจจะเป็นเพราะว่าฉันอยากจะรีบไปช่วยงานเพื่อนๆ เร็วๆ ก็ได้


นั่นสินะ มันแน่อยู่แล้วไม่ใช่หรอ...


ฉันกระชับผ้าพันคอ หันข้างน้อยๆ และเมื่อได้ลองชำเลืองมองเงาสะท้อนของตัวเองจากกระจกหน้าต่างห้องข้างๆ นั้น เท้าทั้งสองข้างก็หยุดยืนนิ่งทันทีราวกับถูกดึงเอาไว้


ฉันเอามือทั้งสองข้างรองแก้ม พร้อมกับเบิกตากว้าง มองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

 

“ท..ทำไมฉัน...ถึงหน้าแดงล่ะ?”

 

.....


เวลา 20.40 น.

หอพัก

ห้องพักหญิง

 

“นี่ๆ มิคาสะ”


ฉันที่นั่งกำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียงหันไปตามเสียงเรียกก็พบว่าเป็นคุณฮันจิ ฉันปิดหนังสือ และถามคนที่ยืนอยู่

“มีอะไรหรอคะ?”

“ช่วยมาคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

ฉันพยักหน้าก่อนจะลุกออกจากเตียง เท่านั้นแหละ ก็ถูกคุณฮันจิดึงออกไปนอกห้องพักทันที

...มีเรื่องอะไรรึเปล่านะ?


“มิคาสะ ช่วยไปร้านเครื่องดนตรีตรงทางแยกหน้าโรงเรียนกับฉันหน่อยได้ไหม?”  คุณฮันจิทำเสียงอ้อนวอน

“เอ๊ะ!? ตอนนี้หรอคะ?”

“อืม ใช่”

“แต่พวกเราออกไปโรงเรียนตอนนี้ไม่ได้นี่คะ”

“เรื่องนั้นฉันรู้ แต่ว่าขอให้เอลวินช่วยดูต้นทางให้แล้วล่ะ”

“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ เวลาแบบนี้ มันดึกมากแล้วนะคะ แล้วคุณฮันจิจะออกไปทำอะไรที่ร้านเครื่องดนตรีกันคะ?”

            “ฉันลืมโน้ตกีต้าร์เพลงๆ หนึ่งเอาไว้ที่นั่นน่ะ และเนื้อเพลงของรีไวล์ก็อยู่ที่นั่นด้วย พวกเราจะต้องรีบเอาไปให้ครูฝึกดูพรุ่งนี้ก่อนเจ็ดโมง แต่ว่าเจ็ดโมง ร้านเครื่องดนตรียังไม่เปิดเลย ขืนไม่ได้เอาไปให้ดู ฉันกับรีไวล์อาจจะโดนจับไปเป็นอาหารหมูก็ได้ เพราะงั้น!..ช่วยไปกับฉันหน่อยได้ไหม? ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดีเลยนะ!

            “เอ่อ...”


           ฉันอ้ำอึ้ง ไม่นานนักก็ถอนหายใจออกมา เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนตรงหน้าดี แต่สุดท้ายก็ตอบออกไปแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนัก

            “..ก็ได้ค่ะ...ถ้างั้นรีบไปตอนนี้เลยดีกว่า ขืนดึกกว่านี้ ถึงจะเป็นแค่ทางแยกหน้าโรงเรียนใกล้ๆ ก็อันตรายค่ะ”

            “ข..ขอบคุณมากเลยนะมิคาสะ!

            “ค่ะ”

 

.....


ฉันกับคุณฮันจิเดินออกจากหอพักมาเรื่อยๆ จนใกล้ถึงหน้าประตูโรงเรียน ขณะเดิน ฉันก็ยังมิวายต้องหันซ้ายแลขวา เพราะกลัวว่าคนที่ไม่รู้เรื่องที่ฉันกับคุณฮันจิแอบออกนอกโรงเรียนตอนกลางคืนอย่างครูฝึกจะมาเห็นเข้า


ทั้งๆ ที่มีกฎห้ามออกนอกโรงเรียนในเวลาแบบนี้แท้ๆ แต่ครูเอลวินก็ดันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับนักเรียนด้วยอีกคนซะงั้น...จะว่าไปก็ตลกดีเหมือนกัน

ว่าแต่ครูเอลวินอยู่ไหนกันล่ะ? เห็นบอกว่าจะมาดูลาดเลา...


สวรรค์ไม่ปล่อยให้ฉันตั้งคำถามนาน พร้อมกับบันดาลให้คุณฮันจิที่เหมือนจะเห็นใครอยู่ที่ป้อมยามเข้ารีบวิ่งตรงไปทันที

            “เอลวิน~”


ค..ครูเอลวิน? ในป้อมยาม? หา?


“ฮันจิ มาสักทีนะ! แล้วนั่นพาใครมาน่ะ?”  ฉันเดินไปในที่ที่แสงส่องถึง ครูเอลวินจึงร้องออกมาอย่างเข้าใจ  “อ๋อ มิคาสะนี่เอง เข้าใจละ พวกเธอรีบไปร้านเครื่องดนตรีกันได้แล้ว...ฮันจิ ฉันจะช่วยเธอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ จะไม่มีครั้งที่สองเข้าใจไหม?”

“อื้ม! ขอบคุณเอลวินมากนะ ไปกันเถอะมิคาสะ”

“ค่ะ”  ฉันพยักหน้า และรีบเดินตามคุณฮันจิออกไป


คงไม่แปลกใช่ไหม หากฉันจะสงสัยว่า ถ้าครูเอลวินอยู่ในป้อมยาม แล้วคุณลุงยาม...หายไปไหน?

 

.....


ฉันเดินไปเรื่อยๆ จนใกล้ถึงร้านเครื่องดนตรีแล้ว แต่อยู่ๆ คุณฮันจิก็ชะงักฝีเท้าลง...


            “คุณฮันจิ หยุดเดินทำไมคะ?”

            “น..นั่น ผู้ชายที่ยืนอยู่ในดงผู้หญิงนั่น เธอเห็นไหม ใครงั้นหรอ?”

ได้ยินคนข้างๆ ถามดังนั้น ฉันจึงหันไปตามที่คุณฮันจิกำลังเพ่งมองอยู่


หน้าร้านดอกไม้ที่ปิดอยู่ข้างๆ ร้านเครื่องดนตรี มีกลุ่มผู้หญิงกำลังพยายามล้อมผู้ชายคนหนึ่งเอาไว้ แต่ผู้ชายคนนั้นตั้งใจจะเดินเลี่ยงออกห่าง โดยพยายามจะไม่โดนตัวผู้หญิงพวกนั้นมากที่สุด

ฉันพยายามเพ่งสายตามอง แต่ยังไม่ทันได้มองออก คุณฮันจิก็โพล่งขึ้นมา


            “น..นั่น รีไวล์นี่!

            “เอ๊ะ!?”

ฉันหันไปมองคุณฮันจิทันที ก่อนจะหันกลับไปมองผู้ชายคนนั้น


            “มิคาสะ ฉันว่าเรา–! เฮ้! มิคาสะ!

เพราะตั้งใจจะเดินมุ่งหน้าตรงไปหาคนกลุ่มนั้นอย่างเดียว ฉันจึงไม่ได้สนใจคำพูดของคุณฮันจิเลย

 

            “หลีกไปซะ!


           ฉันกล่าวกับพวกผู้หญิงกลุ่มข้างหน้า ซึ่งเสียงของฉันก็เรียกความสนใจจากหัวหน้ารีไวล์ได้เช่นกัน

            “หา? นี่หล่อนเป็นใคร? ถ้าคิดจะเข้ามาแย่งลูกค้าล่ะก็ ไปให้พ้นเลยนะ!

ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกกลัว แต่พอเห็นแววตาและสีหน้าของฉันแล้ว เธอก็กลืนน้ำลายลงคอแทบจะทันที

            “ชิ! รู้จักกันก็ไม่บอก...พวกเรา กลับกันเถอะ”  ผู้หญิงคนเดิมบอกกับพวกของตน พร้อมกับเดินหายไปอีกทาง


           ฉันสูดหายใจเข้าเล็กน้อย หันไปมองผู้ชายคนข้างๆ

            “ทำไมหัวหน้าไม่ปฏิเสธผู้หญิงพวกนั้นไปล่ะคะ?”

            หัวหน้าได้ยินคำถามจากฉันก็ส่ายหัว เผยสีหน้ารำคาญออกมาทันที

            “ฉันปฏิเสธไปแล้ว”

            แน่นอนว่าท่าทางของเขาที่แสดงออกมานั้น สามารถทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยได้อย่างไม่ต้องสงสัย – ทั้งๆ ที่ฉันเข้ามาช่วยไว้แท้ๆ!

            “ปฏิเสธอะไรกัน? ฉันไม่เห็นหัวหน้าจะพูดอะไรเลยสักคำ!

            “ฉันปฏิเสธไปแล้ว แต่พวกนั้นไม่ยอมฟัง ฉันเลยพยายามเดินเลี่ยงออกมา”

            “ทำแบบนั้นแล้วคิดว่าพวกนั้นจะปล่อยหัวหน้าไปง่ายๆ รึไง!?”  ฉันกำมือแน่น จ้องนัยน์ตาคมนั่นอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

            “ทำไมฉันจะไม่เห็น! ฉันไม่ได้อยากมาเจออะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ!

            “แล้วทำไมไม่ทำอะไรสักอย่างให้คนพวกนั้นรู้ว่าหัวหน้าไม่ชอบล่ะ!?”

            “ท..ทั้งสองคน ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม? ช่วยเลิกทะเลาะกันก่อนเถอะนะ”

 

พอได้ยินคุณฮันจิพูดแบบนั้น ฉันจึงเม้มริมฝีปากเงียบอย่างต้องการสงบสติอารมณ์


            “รีไวล์ นี่นายออกมาทำอะไรตอนนี้?”  คุณฮันจิถาม

            “ก็มาเอาโน้ตกีต้าร์ของเธอกับเนื้อเพลงของฉันยังไงล่ะ! เธอจะคิดว่าฉันออกมาเที่ยวกลางคืนอีกคนรึไง?”

            “ฉันยังไม่ได้พูดแบบนั้น–”

            “อีกคน หมายความว่ายังไง!? หัวหน้าจะบอกว่าฉันคิดอะไรแบบนั้นงั้นหรอ!?”  ฉันถามขึ้นอีกครั้งอย่างอดไม่ได้

            “ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเธอพูด! อีกคนที่ฉันหมายถึง คือเจ้าของร้านเครื่องดนตรีนี่ต่างหาก!

            “พอสักทีเถอะน่า!!...”


เพราะเสียงของคุณฮันจิที่ตะโกนดุออกมา ทั้งฉันและหัวหน้าจึงเงียบไปตามระเบียบ...คนใส่แว่นถอนหายใจจากนั้นจึงกล่าวอีกครั้ง


“...ฉันจะเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านสักหน่อย พวกนายสองคนรอไปก่อนละกัน อย่าฆ่ากันซะล่ะ”  คุณฮันจิส่ายหัว – เหนื่อยจะรับมือกับพวกเรา ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเครื่องดนตรี ทิ้งฉันกับหัวหน้ารีไวล์เอาไว้ข้างนอก

หัวหน้ารีไวล์ถอนหายใจอีกคน เขาเดินไปพิงกำแพง ขณะที่ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม


ฉันอุตส่าห์เข้ามาช่วยไว้แท้ๆ แต่หัวหน้ากลับแสดงสีหน้ารำคาญนั่นให้แทนคำขอบคุณ!?...ถ้างั้นฉันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องเสวนากับเขาแล้วล่ะ!


เราทั้งคู่เงียบใส่กัน ไม่มีใครพูดอะไรเลย จนกระทั่ง...

 

            “ฉันขอโทษ...”

           ฉันหันไปสบตาคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล จากนั้นเขาจึงพูดต่อ

            “...ขอบคุณนะ”


ฉันขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ ...คำสั้นๆ อย่างคำว่าขอบคุณของเขา...ทำให้ความโมโหของฉันแทบจะคลายหายเป็นปลิดทิ้งได้ทันที


            “หายโกรธรึยัง?”  ฉันสะดุ้ง – หลุดออกจากภวังค์ความคิดเล็กๆ ก่อนจะกลับมาสบตาหัวหน้ารีไวล์อีกครั้ง

            “ฉันไม่ได้โกรธอะไรค่ะ”

            “ถ้างั้นเมื่อกี้เป็นอะไร?”

            “ก็ฉัน–!

            “.....”

            “ฉัน...”


ฉัน ทำไมกันนะ? โอ๊ย! ฉันไม่ใช่คนชอบเก็บรายละเอียดความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ อะไรแบบนั้นหรอก! ตอนนั้นฉันรู้สึกอะไรอยู่ ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน!!


            “...ช่างมันเถอะค่ะ”


บทสนทนาของฉันกับหัวหน้าจบลงโดยอัตโนมัติ เนื่องด้วยคุณฮันจิที่เดินออกมาจากร้านเครื่องดนตรีแล้ว


“เฮ้อ~ เลิกทะเลาะกันแล้วสินะ ไป! กลับโรงเรียนกันเถอะ”  คุณฮันจิพูดจบ ก็ออกเดินหมายจะกลับโรงเรียน โดยมีฉันและหัวหน้ารีไวล์เดินตามหลังไปด้วย


“นี่รีไวล์ เอลวินอนุญาตให้นายออกมาด้วยหรอ?”

“เรื่องแบบนั้น ฉันไม่ได้บอกหมอนั่นหรอก”

“หา? มิน่าล่ะ ตอนที่ฉันจะออกจากโรงเรียนมา เอลวินถึงไม่พูดอะไรถึงนายเลยสักคำ”


           คุณฮันจิพูดทิ้งท้ายแค่นั้น ทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม เว้นไว้แต่เสียงรอบข้างของผู้คน...พวกเราทั้งสามเดินกลับโรงเรียนโดยสวัสดิภาพ ไม่เจอใครเข้ามาวุ่นวายอีก



:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



หนูมินี่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเนอะ สรุปว่าเฮียยังเป็นศัตรูของหนูมิอยู่รึเปล่าเนี่ย? คิคิ~


เย้ๆ!! (เปลี่ยนอารมณ์แป๊บ)

ไรท์ขอฉลองอัพครบ 10 ตอนได้ไหมเอ่ย 55555+

เอาตรงๆ นะ ไรท์รู้สึกว่าตอนนี้สั้นอ่ะ สั้นมากด้วย สั้นกว่าทุกๆ ตอนเลย กร๊ากกก~

เพราะฉะนั้น

ตอนหน้าไรท์ก็เลยเขียนยาว ยาวแบบบรมโคตรมหายาว(?)

จริงๆ ก็เว่อร์ไป 5555+ แต่ถ้าเทียบความยาวก็ยาวพอๆ กับตอนที่ 8 เรื่องน่าอายน่ะค่ะ


ขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามนะคะ

ตอนนี้ดูเหมือนไม่มีความคืบหน้าอะไรเท่าไหร่ในเรื่องสถานการณ์วันเวลา

แต่มีความคืบหน้าในเรื่องความรู้สึกของตัวละครน้า~

อย่าได้สลดใจไป กรี๊ซซซ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #210 Luna_l (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 06:53
    มีหวงด้วยยย
    #210
    0
  2. #186 M.R Anna (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 11:33

    มีความหวงอรั้ยยยยยย><

    #186
    0
  3. #133 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 19:43
    นี่คือความหวงสิน่ะ​ หวงกันสินะ​ ><
    #133
    0
  4. #27 sayashi Riho (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 19:53
    ความสัมพันธ์ที่เริ่มขยับทีล่ะนิดล่ะนิด^^
    #27
    1
  5. #26 CharidaNoisap (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:31

    อ่านไปลุ้นไป แถมมโนไปเองว่าหนูมิต้องมีตบแน่นอน5555 ฟินมากตอนเฮียเอ่ยปากขอโทษและขอบคุณเนี้ย จิกหมอนแทบขาด 5555

    #26
    1
  6. #25 nelon ? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 06:37
    ตอนนี้มันสั้นหรือหนูอ่านเร็วอะคะ?!! ไรท์บอกว่าตอนหน้าจะอัฟแบบอภิมหายาว ห้ามผิดสัญญานะคะ~!
    #25
    1
  7. #24 nutnichaauum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 00:02
    รออ่านอยู่เลยค่าาาาาา อิอิ
    #24
    1