[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 12 : 9 นับถอยหลังในอีก 3 วัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

T
B
 




9

นับถอยหลังในอีก 3 วัน




 

5 วันต่อมา

เวลา 10.15 น.

ปี 1 ห้อง A

 

            “นี่เอลวิน~ ฉันยืนจนเมื่อยขาแล้วนะ~ เมื่อไหร่จะให้ฉันแจ้งเรื่องสำคัญกับเพื่อนๆ สักทีล่ะ?”

คุณฮันจิที่ยืนอยู่หน้าห้องกล่าวกับคนเป็นครู ฝ่ายครูเอลวินที่ยืนคุยกับครูพิกซิสอยู่หน้าประตูนานสองนาน จึงกลับมาให้ความสนใจกับนักเรียนของตนทันที

            “เข้าใจแล้ว งั้นเธอเข้าเรื่องเลยละกันฮันจิ”

ครูเอลวินพูดแค่นั้น ก่อนที่ฝ่ายครูพิกซิสจะทำท่าบอกลาเพื่อกลับไปที่ห้องเรียนของตนเอง

            “อื้ม!”  คุณฮันจิสูดหายใจเล็กน้อย และเริ่มพูดต่อ  “...ทุกคน อีก 3 วัน โรงเรียนเราจะมีการจัดงานวัฒนธรรมกันแล้วนะ!

            “อะไรนะ? จริงหรอเนี่ย? ฉันลืมไปเลย”  แจน

            “ในที่สุด! วันนี้ก็มาถึงสักที!”  อิซาเบล

            “รอมานานมากเลยนะเนี่ย”  ยูมิล

 

งานวัฒนธรรมงั้นหรอ?

ฉันทวนคำในหัว และอยู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา แถมยังรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกอีกด้วย...ไม่แน่ว่า ในใจฉันก็อาจจะรองานนี้มาตลอดเหมือนกัน


            “เอาล่ะๆ ดีใจกันใช่ไหมล่ะ! ฉันก็ดีใจเหมือนกัน!...ทีนี้ เรามาช่วยกันคิดกันดีกว่า ว่าห้องเราจะทำอะไรดี”  คุณฮันจิพูดจบ ก็กวาดสายตามองพวกเราที่นั่งอยู่ – รอคนเสนอความคิดเห็น

            “แสดงละครกันไหม..!?”  คอนนี่ถามโพล่งขึ้นมา

            “อื้ม! งั้นฉันเขียนไว้บนกระดานก่อนละกันนะ”  คุณฮันจิหันหลังหยิบชอล์ก แต่ขณะกำลังจะเขียนตัวอักษรลงบนกระดานนั้น เธอก็ชะงักลง

            “อ..เอลวิน ฉันลืมไปเลย...”  คนที่ใส่แว่นหันมายิ้มแหยๆ กับครูที่ยืนกอดอกฟังอยู่ด้านหลัง ครูเอลวินได้ฟังก็พยักหน้า

            “อืม รู้แล้วล่ะ..คอนนี่”

            “ครับ?”

            “ห้องเราจะมีการแสดงพิเศษบนเวทีแทนน่ะ คงจะให้แสดงละครไม่ได้ พวกเธออาจจะต้องเลือกทำเป็นร้านมาแทนล่ะนะ”

            “เอ๊ะ? ทำไมล่ะครับ?”

ครูเอลวินไม่ได้ตอบทันที เพียงแต่มองใบหน้าคุณฮันจิกับหัวหน้ารีไวล์สลับไปมา


            “บอกได้ไหม?”  ครูเอลวินถาม

คุณฮันจิหันไปหาหัวหน้ารีไวล์อย่างต้องการคนช่วยตัดสินใจ หัวหน้าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะว่าออกมา

            “เรื่องนั้นไม่ต้องเก็บเป็นความลับหรอก”

            “อา..อื้ม”  คุณฮันจิพยักหน้า  “คือว่านะ...ฉัน รีไวล์ กับรุ่นพี่มิเกะของพวกเธอน่ะ...จะแสดงดนตรีบนเวทีในช่วงสุดท้ายน่ะ”

            “อะไรนะ!!?”  แต่ละคนโพล่งออกมาพร้อมกันโดนไม่ได้นัดหมาย


            “ก็..อย่างที่บอกนั่นแหละ แหะๆ~ กะไว้ว่าจะเซอร์ไพรส์พวกเธอซะหน่อย แต่คงจะไม่ได้แล้ว...เอ่อ คอนนี่ ขอโทษทีนะ”  คุณฮันจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

            “หืม? ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ อีกอย่างแสดงดนตรี ฟังดูน่าสนใจมากเลยนะครับ!

            “ใช่ค่ะ!! น่าสนใจมาก! เป็นวงใช่ไหมคะ? บอกชื่อวงได้ไหมคะ!?”  ซาช่าที่ดูสนใจเป็นพิเศษถามต่อ

            “อื้ม! วงของเราชื่อว่า No Name น่ะ!

            “ว้าว~”

            “ฉัน รีไวล์ แล้วก็มิเกะซ้อมตอนเย็นทุกวันนะ สนใจมาดู–”

            “ฮันจิ อย่าเพิ่งเล่าหมดสิ”  ครูเอลวินเตือน

            “อ๊ะ! โทษทีๆ~ ก็อย่างที่รู้ล่ะนะ ช่วยทำเป็นร้านแทนได้ไหม?”

            “ไม่มีปัญหาครับ!”  คอนนี่ตอบ

 

ฉันแปลกใจ...หัวหน้ารีไวล์น่ะหรอ? ถึงจะสงสัย แต่ฉันก็ไม่อยากจะไปวุ่นวายอะไรกับเขามาก เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เลือกสังกัดทหาร ฉันก็สงบศึก ไม่ได้ยุ่งอะไรกับเขาเลย...

แต่ว่า–! นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันยอมแพ้หรือให้อภัยเขาแล้ว!

ฉันแค่ขอเวลาพักฟื้นกับคิดแผนดีๆ แกล้งเขาก่อนเท่านั้น!

 

            “ท..ทำร้านเมดคาเฟ่กันไหมคะ!?”  คริสต้ายกมือถาม

            “หืม? ก็ดีนะ แล้วมีใครจะเสนออะไรกันอีกไหม?”  คุณฮันจิถามขณะหันหลังเขียนกระดานอยู่

            “ฉันคิดว่า ทำร้านเมดคาเฟ่ก็ดี แต่ว่ามันอาจจะซ้ำกับของห้องอื่นรึเปล่าล่ะ?”  แอนนี่พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

            “อืม..นั่นสินะ...”  คริสต้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ

            “จริงๆ ทำเมดคาเฟ่ก็ได้นะครับ แล้วก็คิดหาจุดดึงดูดลูกค้าก็พอครับ จุดดึงดูดสำคัญที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน หรือว่าไม่ค่อยมีใครคิดน่ะครับ”  อาร์มินเสนอ

ทุกคนได้ฟังก็เงียบอย่างใช้ความคิดสักพัก...

 

            “..ถ้างั้นจับผู้ชายในห้องเรามาแต่งเป็นผู้หญิงกันไหม!? ให้ใส่ชุดเมดน่ารักๆ แล้วก็พูดว่า กลับมาแล้วหรอคะนายท่าน อย่างนี้เป็นต้น”

            “หา!!? อะไรนะ!!!?”  พวกผู้ชายในห้องแทบจะร้องออกมาพร้อมกัน ต่างคนต่างหันไปมองมีน่าที่เสนอความคิดเมื่อกี้

แต่ฉันคิดว่า ความคิดนั้น...ใช้ได้เลยแหละ คิกๆ~

 

            “ยัยบ้ามีน่า! นี่เธอพูดอะไรออกมาน่ะ?”  แจน

            “อะไรเล่า!? ก็แค่พูดตามที่คิดเฉยๆ เท่านั้นเอง!”  มีน่า

            “เอ่อ..ถ้าจะให้พวกเราเป็นเมดจริงๆ ล่ะก็ ฉันไม่ขัดหรอก แต่เป็นเมดผู้ชาย ฉันคิดว่า..มันก็ดีกว่าให้เราแต่งเป็น–!

            “อย่าล้าสมัยไปหน่อยเลยน่า!”  ไรเนอร์ที่กำลังชี้แจงบ้าง ถูกยูมิลขัดเอาไว้

ฉันว่าเราจะได้ทำสงครามประสาทกันก็ตอนนี้แหละ

            “...พูดแบบนั้น มันก็คือร้านคาเฟ่เล็กๆ ที่มีเด็กเสิร์ฟเป็นผู้ชายนั่นแหละ! ไม่เห็นน่าสนใจเลยสักนิด สมัยนี้เขามีเมดผู้หญิงแล้วแต่งเป็นผู้ชายกัน ถ้างั้นทำไมเราไม่ลองเปลี่ยนใหม่ ให้มีเมดผู้ชายแล้วแต่งเป็นผู้หญิงดูบ้างล่ะ...”

            “อะไรนะ!!?”

            “...ง่ายๆ เลยนะพวกผู้ชายทุกคน! ฉันเห็นด้วยกับความคิดของมีน่า ก็แค่นั้น”  ยูมิลพูดพร้อมยักไหล่

            “เฮ้! ฉันว่าน่าสนใจจะตายไป! ฉันเห็นด้วย!!”  อิซาเบลยืนขึ้นพูด

            “ยัยบ๊อง! เธอนั่งลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!”  เฟอร์แลน

            “ฉันว่ามันแปลกใหม่ดีนะคะ ฉันยังไม่เคยเห็นด้วยสิ ฉันโหวตอีกคนค่ะ!”  ซาช่า

            “หา!!?”  คอนนี่

            “ฉันชอบ ฉันเห็นด้วย!!”  คุณเพทรา

            “เพทรา เธอจะบ้า– อั้ก!!”  คุณออรูโอ้


            “เอาล่ะๆ งั้นเรามาโหวตกันดีกว่านะ...”  ครูเอลวินพูด และเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ คุณฮันจิ  “...ห้องเรามี 19 คน โหวตง่ายอยู่แล้ว”

            “มิคาสะ! เธออย่ายกมือโหวตให้พวกฉันแต่งหญิงเชียวนะ!”  เอเลนกระซิบเบาๆ

            “ไม่ต้องห่วงเอเลน ฉันโหวตอยู่แล้ว”

            “อะไรกัน!?”

            “ฉันแค่อยากเห็นตอนเอเลนแต่งเป็นผู้หญิงบ้าง”

            “ไร้สาระสุดๆ! ไม่รู้ล่ะ ยังไงผู้ชายก็เยอะกว่า พวกฉันชนะแน่!

 

            “เอาล่ะ มายกมือโหวตกันเลยนะ...ใครอยากให้ทำเมดคาเฟ่ โดยให้พวกผู้ชายแต่งเป็นหญิงบ้าง ยกมือ...”  ฉันยกมือ แต่ไม่ได้หันไปมองรอบๆ ห้อง เชื่อว่าพวกผู้หญิงทุกคนคงจะยกกันหมด แม้กระทั่งคุณฮันจิก็ยกมือโหวตด้วย...แต่ก็อย่างที่เอเลนพูด ถึงพวกผู้หญิงจะยกมือโหวตกันทุกคนยังไงก็แพ้อยู่ดี ถ้าเกิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนยกมือเห็นด้วย–

           

“อาร์มิน!!!” 

เพราะเสียงพวกผู้ชายที่ร้องโหยหวนออกมาพร้อมกัน ฉันจึงหันไปมองอาร์มิน...


อาร์มิน..ยกมือ?  ห..หา??


            “เอ่อ..ผมมองว่ามันก็แปลกใหม่ดีนะครับ อีกอย่างผมก็ชอบความคิดของมีน่าด้วย พวกนายทุกคนลองมาแต่งเป็นหญิงกันเถอะครับ! รับรองว่าจะเป็นความทรงจำที่ดีงามจนลืมไม่ลงแน่ๆ!

            “ไม่เอาโว้ย!!!

            “อ๊ะๆ เรื่องนั้นคงจะไม่ทันแล้วล่ะนะ...”  คุณฮันจิพูดขัด  “...มีคนโหวต 10 คน เพราะฉะนั้น ห้องเราจะทำเมดคาเฟ่ โดยให้ผู้ชายแต่งเป็นหญิงกันนะ ต้องขอบคุณอาร์มินจริงๆ ที่ทำให้พวกเราชนะโหวตได้ ...ส่วนพวกนาย 9 คนที่เหลือ หลังจากนี้ก็..ขอให้ไปเรียนรู้การเป็นผู้หญิงอย่างเต็มตัวมาก่อนจะถึงวันงานด้วยล่ะ สวัสดี”

            “อาร์มิน!!!!

 

.....


เวลา 16.10 น.


เมื่อส่งชื่อกิจกรรมที่แต่ละห้องจะทำในงานวัฒนธรรม และได้รับการยืนยันมาแล้วนั้น เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเราแต่ละคนจึงเริ่มทำอุปกรณ์สำหรับตกแต่งร้านเมดคาเฟ่ทันที ...ไม่ใช่แค่ห้องเราห้องเดียวหรอก นักเรียนทั้งโรงเรียนก็เริ่มจัดห้อง ทำอุปกรณ์กันแล้ว เพราะงั้นวันนี้จึงไม่ต้องทำกิจกรรมชมรมใดๆ ทั้งสิ้น

 

            “โอเค พวกนายทุกคน มาให้ฉันวัดตัวกันหน่อยซิ ฉันจะได้ตัดชุดเมดน่ารักๆ ให้พวกนายได้”  มีน่าตะโกนบอกพวกผู้ชาย ทั้งที่อยู่ในห้องและกำลังจัดของอยู่หน้าห้อง

            “สรุปว่าเอาจริงหรอเนี่ย?”  ไรเนอร์พูดพร้อมกับกุมขมับอยู่ข้างๆ ฉัน

            “โชคดี”

            “ม..มิคาสะ! เฮ้อ~ เป็นไงเป็นกันวะ!”  ไรเนอร์ที่ได้ยินฉันพูดให้กำลังใจสั้นๆ นั้น ถอนหายใจอย่างปลงกับชีวิต ก่อนจะเดินไปหามีน่าที่ถือสายวัดตัวให้เฟอร์แลนอยู่

            “มิคาสะ มาช่วยขนของตรงนี้หน่อยสิ”

            “ได้ค่ะ”  ฉันเดินตรงไปยังมุมห้องตามเสียงคุณเพทราที่พูดขอความช่วยเหลือเมื่อครู่ บริเวณนั้นมีกล่องใส่ของเบ็ดเตล็ดเต็มไปหมด ทั้งที่ใช้ในการจัดงานวัฒนธรรม รวมถึงที่ไม่ใช้

            “ทำไมเอเลนมาอยู่ตรงนี้?”  ฉันถามคนที่ทำท่าจะยกกล่องใบหนึ่งขึ้นมาถือ

            “หา? ฉันจะมาช่วยย้ายของบ้างไม่ได้รึไง?”

            “เอ่อ...เอเลน ตรงนี้พวกเราไม่เป็นไรหรอก นายช่วยไปวัดตัวทีเถอะนะ”

            “ไม่ครับ!

คุณเพทราที่ได้ยินเอเลนตอบกลับชะงักลงพร้อมกับยิ้มแห้ง เหมือนกับว่า ไม่รู้จะพูดต่อไปยังไงให้เอเลนยอมไปให้มีน่าวัดตัว

ฉันที่ดูเหมือนจะเข้าใจหัวอกคุณเพทราดี เอเลนที่ถือกล่องอยู่ จึงถูกฉันแย่งมันมาถือไว้ในมือหน้าตาเฉย


            “เฮ้! มิคาสะ อะไรของเธอเนี่ย?”

ฉันไม่ตอบ แต่หันไปตะโกนบอกมีน่าที่ตอนนี้กำลังวัดตัวให้คอนนี่อยู่

            “มีน่า เอเลนไม่ยอมไปวัดตัว”

            “เอเลน!!!


            เสียงที่ตะโกนตามหลังออกมา ไม่ใช่เสียงของมีน่าหรอก แต่เป็นเสียงของพวกผู้ชายที่วัดตัวเสร็จแล้ว – ไรเนอร์ เฟอร์แลน และแจนไม่รอช้ารีบมาลากตัวเอเลนไปหามีน่าทันที

            “ฉันไม่อยากเป็นเมดโว้ย!!

 

ฉันหันไปหาคุณเพทรา ที่กำลังยืนพูดกับซาช่าที่ถือกล่องใบหนึ่งอยู่ ก่อนจะถามขึ้น

            “กล่องนี้ ให้เอาไปเก็บที่ไหนคะ?”

            “กล่องนี้หรอ?”  คุณเพทราเปิดฝากล่องดู เธอพยักหน้าเบาๆ และตอบคำถาม  “กล่องนี้ ต้องไปเก็บที่ห้องเก็บของชั้นหนึ่งน่ะ ดูท่าว่าคงจะไม่ได้ใช้อะไร”

            “ห้องเก็บของอยู่ตรงไหนนะคะ?”

            “เดินเลยห้องพยาบาลไปนิดหน่อยน่ะ มิคาสะถือไหวไหม? มันน่าจะหนักอยู่นะ”

            “ถือไหวค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันมานะคะ”

            “ขอบคุณมาก รบกวนหน่อยนะ”

ฉันพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไป

 

.....


ฉันเดินตามทาง ลงบันไดไปเรื่อยๆ จนเจอกับคนรู้จักโดยบังเอิญ

            “อ้าว! มิคาสะ”

            “รุ่นพี่โมบลิท”

            “จะไปไหนหรอ? ให้ช่วยถือไหม?”

            “ห้องเก็บของค่ะ ไม่ต้องห่วง”

            “เข้าใจแล้ว แล้วเห็นคุณฮันจิบ้างไหม?”

            “ฉันคิดว่าน่าจะซ้อมดนตรีอยู่นะคะ”

            “จริงด้วย! ลืมไปสนิทเลย! ขอบคุณมากนะ”

            “ค่ะ”

บทสนาทนาของฉันกับรุ่นพี่โมบลิทจบแค่นั้น ก่อนที่ฉันจะเดินต่อมาเรื่อยๆ จนถึงห้องเก็บของ


            “กล่องนี้...วางตรงไหนดีนะ..?”

ฉันมองหาที่ที่จะสามารถวางกล่องได้โดยไม่ขวางทางเดิน แต่ก็ไม่ลับมากจนเกินไป พอหาที่เหมาะเจาะได้แล้วก็เดินออกมา พร้อมๆ กับเสียงโหยหวนที่ดังขึ้น...


            “กรี๊ดดด~”


ฉันสะดุ้งเล็กน้อย หันไปตามต้นเสียงก็พบนักเรียนหญิงสี่คน ยืนอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง พร้อมกับกรี๊ดให้คนในห้องนั้น

เพราะความสงสัยจึงเดินไปดู...


..ห้องซ้อมดนตรี?


ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้อง ก็เห็นคุณฮันจิที่ถือกีต้าร์ไฟฟ้า รุ่นพี่มิเกะที่นั่งอยู่ข้างหลังกลองชุด และหัวหน้ารีไวล์ที่ยืนจับไมโครโฟนอยู่


ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ เพียงแต่ไม่ได้ส่งเสียงโหยหวนเหมือนพวกนักเรียนหญิงข้างๆ

            “นี่! หนวกหูน่า!! ถ้าอยากจะดูมากนักล่ะก็ อดใจไว้ดูในวันงานสิ!!

            “เอ๋? ใจร้ายน่า! ไปก็ได้...”  พวกนักเรียนหญิงสี่คนเมื่อครู่ เดินทำหน้าหงอยออกไปเมื่อเห็นคนหนึ่งที่อยู่ในห้องเปิดประตูออกมาตำหนิ

อ..อิซาเบล? เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

            “มิคาสะนี่! มาดูวง No Name ซ้อมหรอ!? เข้ามาสิๆ”

เอ่อ...รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแขกรับเชิญพิเศษยังไงไม่รู้แฮะ...เพราะเสียงชักชวนของอิซาเบล จึงทำให้นักเรียนหญิงทั้งสี่คนนั้นหันมามองฉันด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย

ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากเป็นคนพิเศษอะไรขนาดนั้น

            “เอ่อ..ฉันไม่ได้–”

            “เข้ามาเถอะน่า~!”  ยังไม่ทันที่จะพูดปฏิเสธจบ อิซาเบลก็ดึงฉันเข้ามาอยู่ในห้องแล้ว


            “โอ้! มิคาสะ ดีใจจังที่เธอจะมาดูพวกเราซ้อม”

คุณฮันจิพูด ฉันจึงโค้งให้เล็กน้อย เป็นเชิงว่ายินดีที่ได้มีโอกาสดูพวกเขาซ้อม

แต่ไม่ใช่กับใครคนหนึ่งแน่นอน! คนที่จับไมโครโฟนอยู่นั่น–!

            “ยังไงมิคาสะก็มาแล้ว งั้นฉันฝากเธอดูแล อย่าให้มีผู้หญิงคนไหนมาร้องโหยหวนหน้าห้องอีกนะ ฉันจะได้ไปช่วยงานข้างบนบ้าง ไปล่ะ”  อิซาเบล

            “ด..เดี๋ยว–!

ปึ้ง

 

สิ่งที่ได้กลับมาคือ เสียงประตูที่ปิดลงทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดอะไรสักคำ ฉันถอนหายใจเล็กน้อย พร้อมกับเดินไปนั่งโซฟาข้างห้อง


ยังไงดีล่ะ? จริงๆ แล้ว ฉันก็มีงานที่ต้องกลับไปช่วยเหมือนกันน่ะสิ...


            “เริ่มได้รึยัง?”

            รุ่นพี่มิเกะถามคุณฮันจิ เธอไม่ตอบแต่พยักหน้า จากนั้นจึงหันมาโค้งให้พลางกล่าวกับฉัน


            “No Name รู้สึกเป็นเกียรติมาก ที่จะได้ขับขานบทเพลงให้คุณผู้หญิงฟัง...เริ่มเลยละกันนะ 1..2..3!


สิ้นเสียงของคุณฮันจิ เสียงกลองก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกีต้าร์ไฟฟ้า

ไม่รู้มาก่อนเลยว่า คุณฮันจิกับรุ่นพี่มิเกะเล่นดนตรีเป็น...


ไม่นานนัก เสียงของนักร้องประจำวงก็ดังขึ้น – เสียงของหัวหน้ารีไวล์...นับตั้งแต่วินาทีที่เสียงของเขาดังลอดผ่านออกมาจากลำโพง ฉันกลับรู้สึกตัวเย็นเฉียบอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเสียงไม่เพราะ แต่มันกลับเพราะมากต่างหาก...เสียงของเขาที่ดูนิ่งๆ เรียบๆ พอได้ร้องออกมาเป็นท่วงทำนองเพลง มันกลับดูมีเสน่ห์ เสียงของเขาที่ดูไม่น่าจะมีอะไรให้สนใจได้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป...


ฉันไม่ปฏิเสธ ว่าเสียงร้องของหัวหน้ารีไวล์ดีมาก ประกอบกับเสียงของกีต้าร์ไฟฟ้า และกลองชุดที่ไม่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่นิดเดียวนั้น เมื่อฟังรวมกันแล้ว มันเพราะมากเลยทีเดียว

ฉันหัวใจเต้นแรงจนตัวเองรู้สึกได้ ดวงตากะพริบถี่


ร..หรือว่านี่อาจเป็นอาการของคนที่ฟังเพลงแล้วรู้สึกชอบมากกันนะ?...


ฉันมองใบหน้าของนักร้องประจำวงไปพร้อมๆ กับฟังเสียงร้องของเขา และสิ่งที่ตามมาคือใบหน้าของฉันที่รู้สึกได้เลยว่า..มันเริ่มร้อนขึ้น...ขณะเดียวกันดวงตาของฉันก็จ้องมองเขาอยู่อย่างนั้นไม่กะพริบ


ท..ทำไมอยู่ๆ...ถึงรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมานะ?

ฉันเม้มริมฝีปาก ลองเปลี่ยนสายตาไปมองมือกีต้าร์กับมือกลองบ้าง

แต่พอเบนสายตากลับไปมองหัวหน้ารีไวล์อีกครั้ง นั่นกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวมากขึ้นไปอีก บวกกับหัวใจที่เต้นรุนแรงกว่าตอนแรก...


           เอ่อ...หรือว่าฉันจะถูกใจในบทเพลงของพวกเขามากเกินไปนะ?

           ต..ต้องใช่แน่ๆ...



:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



หนูมิเป็นอัลไลลล ฟังเพลงเฮียแล้วเป็นอัลไลลูกกก กร๊าซซซ!!
ไรท์บ้าไปเรื่อยอ่ะ จริงๆ >w<

ตอนแรกไม่ได้คิดจะเลือกร้านเมดหรอกค่ะ เพราะคิดว่ามันดูซ้ำกับอนิเมะหลายๆ เรื่อง 55555+
แต่สุดท้าย พอได้เห็นภาพ Fanart เฮียแต่งเป็นเมดหญิงภาพหนึ่ง ก็เลยเกิดไอเดียแปลกๆ ขึ้นมาซะงั้น

เหนือสิ่งอื่นใดก็เพราะ
ต้องการจะใส่เนื้อเรื่องต่อจากนี้ลงมาขำๆ ด้วยค่ะ กร๊ากก~

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกยอดวิว ทุก Favorite นะคะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #240 Honey so lemonade (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:25
    น้องงงง
    #240
    0
  2. #209 Luna_l (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 06:49
    อยากกรี้ดดังๆ หนูมิหลงเฮียรีไวล์เข้าซะแล้ววว
    #209
    0
  3. #132 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 19:34

    โรคประหลาดๆของหนูมิเริ่มเยอะขึ้นทุกที​ 5556
    #132
    0
  4. #23 nelon ? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:47
    โอ้ยยยย ฟิน~ จิกหมอนจนจะขาดแล้วค่า!!! รักไรท์น้า~ เป็นกำลังใจให้ค่ะ!
    #23
    1
  5. #22 CharidaNoisap (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 09:01

    โอ้ยยยยยยยย หนูมิหลงเสียงเฮียใช่มั้ยคะ 555555

    #22
    1