[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 11 : 8 เรื่องน่าอาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






8

เรื่องน่าอาย



 

1 สัปดาห์ผ่านไป

เวลา 09.05 น.

ปี 1 ห้อง A

 

ครืด~

 

            “เอาล่ะ ทุกคนนั่งประจำที่กันหน่อย มีข่าวจะมาประกาศ” 

ครูเอลวินที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาตะโกนบอกนักเรียนของตัวเองในห้อง

 

            “วันนี้ช่วงบ่าย จะไม่มีการเรียนการสอน แต่จะให้ทหารฝึกหัดทุกคน เดินขอข้อมูลของทั้งสามชมรม และเลือกสังกัดทหารที่จะสังกัดกันนะ...โดยแต่ละห้องจะมีรายชื่อสิบคนที่คุณสมบัติผ่านในการเข้ากองสารวัตรทหาร...ห้องของเราได้แก่ มิคาสะ ไรเนอร์ เบลทรูท แอนนี่ เอเลน แจน มาร์โก้ คอนนี่ ซาช่า และคริสต้านะ ขอแสดงความยินดีด้วย” 

ครูเอลวินกล่าวพลางอมยิ้ม จากนั้นจึงตามด้วยเสียงปรบมือของทุกคนในห้อง คนเป็นครูไม่ทิ้งช่วงนานก่อนจะว่าต่อ

“...ส่วนแอนนี่ จริงๆ เธอก็เป็นหนึ่งในสภานักเรียนมาก่อนแล้วถูกไหม? แต่ที่เธอได้มีรายชื่อผ่านการเข้ากองสารวัตรทหารอีกครั้งเนี่ย ก็หมายความว่าเธอจะได้เลื่อนตำแหน่งนะ เดี๋ยวครูไนล์จะแจ้งรายละเอียดให้เธอฟังอีกที”

            “ค่ะ”  แอนนี่ตอบรับ

 “วันนี้เป็นวันแห่งการตัดสินใจที่สำคัญมาก ขอให้ทหารฝึกหัดทุกคนคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจนะ โชคดี... เอาล่ะ! ทีนี้ เราก็มาเริ่มเรียนคาบแรกเลยละกันนะ...”

 

.....


เวลา 12.00 น.

 

กริ๊งงง~

 

เสียงออดบอกเวลาพักกลางวันดังขึ้น ตามด้วยเสียงเหนื่อยใจของครูไนล์

            “อะไรกัน? หมดเวลาแล้วหรอ เฮ้อ~ ยังเหลือหัวข้อที่ต้องสอนอีกหน่อยแท้ๆ... ฟังนะพวกนายทุกคน! อย่าลืมกลับไปทบทวนแล้วก็ทำการบ้านมาด้วย–! เฮ้ยๆ! นั่นแกไม่คิดจะฟังให้จบก่อนเลยรึไง!? ยัยแว่น!

ครูไนล์พูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นคุณฮันจิ ที่ทำท่าจะย่องออกไปทางประตูหลังห้อง

คุณฮันจิหยุดเดิน และหันมาบ่นใส่ครูที่ยืนอยู่ข้างหน้า

            “ครูมัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ เสียเวลาชะมัด! ฉันต้องไปจัดห้องชมรมต้อนรับพวกทหารฝึกหัดอีก เดี๋ยวก็ไม่ทันกาลกันพอดี ไปละนะคะ!

            คุณฮันจิพูดจบก็รีบเผ่นออกจากห้องไปอย่างไม่รีรอ

            “ยัยนี่–!

 

ข้อแรกอาจเป็นเพราะไม่อยากให้รุ่นพี่โมบลิทที่ยืนอยู่หน้าประตูรอนาน กับข้อที่สองอาจเป็นเพราะหลีกเลี่ยงที่จะฟังเสียงบ่นของครูไนล์อีกรอบ

ครูไนล์ยืนถอนหายใจ พร้อมกับพึมพำเบาๆ

            “ต้องให้เอลวินทำโทษยัยนั่นซะแล้ว...ส่วนเลออนฮาร์ท! มากับฉันด้วยนะ...โอเค! เลิกคาบได้!

 

.....

 

โรงอาหาร

 

            “พวกเรารีบไปห้องชมรมทีมสำรวจกันเถอะอาร์มิน!”  เอเลนพูดในขณะที่ขนมปังยังเต็มปาก

            “เอเลนใจเย็นๆ สิครับ ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดคอกันพอดี ห้องชมรมไม่หายไปไหนหรอกครับ”

            “อาร์มินพูดถูก”  ฉันเสริม

เอเลนที่เหมือนไม่รู้จะเถียงอะไรกลับ จึงนั่งเคี้ยวกลืนขนมปังอย่างเงียบๆ

ความจริงแล้วพวกเราไม่ต้องรีบมากก็ได้ เพราะช่วงบ่ายนี้ ทางโรงเรียนมีเวลาให้ทุกคนมากพอจนกว่าจะถึงตอนห้าโมงเย็น

เวลาห้าโมงเย็น คือเวลาที่ทหารฝึกหัดทุกคนจะต้องไปเข้าแถว เพื่อยืนยันตัวตนในการเข้าสังกัดทหารนั้นๆ กับหัวหน้าหน่วย เท่านี้ก็เรียบร้อย

 

.....

 

หน้าห้องชมรมทีมสำรวจ

 

            “เงียบจังเลยนะครับ”  อาร์มิน

            “ไม่แน่ข้างในอาจจะครึกครื้นก็ได้นะ!”  เอเลนพูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนบานประตูห้องออก

 

ครืด~

 

ในห้องชมรม – โต๊ะยาวถูกจัดอย่างเป็นระเบียบโดยหันออกหาประตู มีคนที่นั่งอยู่ คือ รุ่นพี่มิเกะกับหัวหน้ารีไวล์ บนโต๊ะมีเอกสารวางอยู่เล็กน้อย ซึ่งคาดว่าอาจจะเป็นใบที่ใช้กรอกชื่อเพื่อดูจำนวนคนที่จะเข้าสังกัดกองทหารทีมสำรวจ


            “อ๊ะๆ~ มาแล้วหรอทั้งสามคน~!”  คุณฮันจิที่โผล่หน้าออกมาจากห้องฝ่ายวิจัยไททัน พอเห็นว่าฉัน เอเลน กับอาร์มินมา ก็รีบวิ่งมาต้อนรับเป็นการใหญ่

            “คุณฮันจิครับ! กรุณาอย่าดี๊ด๊าจนเกินเหตุครับ!”  รุ่นพี่โมบลิทกล่าว

            “ไม่เป็นไรหรอกน่าโมบลิท!...นี่รู้ไหม? พวกนายสามคนคือกลุ่มแรกเลยนะ! ดีใจจัง!

            “เอ๊ะ? นี่ยังไม่มีใครมาลงชื่อเข้ากองทหารทีมสำรวจอีกหรอครับ?”  เอเลนถาม

            “อื้ม! แต่อีกสักพักก็คงจะมาแล้วล่ะ!

            “แล้ว..คนอื่นๆ ล่ะครับ?”  อาร์มิน

            “อ๋อ! ก็ไปพาสมาชิกทีมสำรวจในอนาคตมายังไงล่ะ!–”

ก๊อกๆๆ~


            “นั่นไง! ฉันว่ามาแล้ว”

 

ครืด~


บานประตูถูกเลื่อนออก ตามด้วยอิซาเบล และ...

เดี๋ยว! นี่พาคนมาเข้าสังกัดหรือพามาถล่มห้องชมรมกัน!


            “ทุกคน! ทหารทีมสำรวจในอนาคตอยู่ตรงนี้แล้ว~ เอาล่ะ เข้ามาเลยๆ”

 

            “คอนนี่! ซาช่า! แล้วก็พวกนายทุกคนด้วยนี่!”  เอเลนร้องขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องเกือบจะทุกคนเข้ามาในนี้

ไม่ใช่แค่เอเลนหรอก...ฉัน อาร์มิน และคิดว่าอาจจะทั้งคุณฮันจิ รุ่นพี่มิเกะ และหัวหน้ารีไวล์ก็คงตกใจเหมือนกัน

            “เฮ้เอเลน! นายจะเข้าทีมสำรวจจริงๆ ด้วยสินะ”  ไรเนอร์

            “แน่นอนอยู่แล้ว!”  เอเลน

            “ทุกคน...จะมาเข้าทีมสำรวจกันหมดเลยหรอ? ฮึก..ดีใจชะมัด”  คุณฮันจิพูดพร้อมขยี้ตา ก่อนจะถามย้ำความสมัครใจ  “นี่ทุกคนมากันจนจะครบทั้งห้องเลยนะเนี่ย แน่ใจนะ? ว่าไม่ได้โดนอิซาเบลบังคับมาน่ะ” 

            “ไม่ครับ/ค่ะ!”  ทุกคนตอบพร้อมกัน

           ฉันเดาว่าคุณฮันจิที่ได้ยินคำตอบ ถ้าทำได้ก็คงจะกรี๊ดลั่นห้องไปแล้ว


            “งั้นแสดงว่าคนที่เข้ากองสารวัตรทหาร ถ้าไม่นับแอนนี่ก็คงจะมีแค่แจนกับมาร์โก้สินะครับ?”  อาร์มิน

            “โฮ่ยอาร์มิน~ มองไม่เห็นฉันกับมาร์โก้ได้ไงฟะ?”

            “แจน!

แจนพยายามแหวกเบลทรูทและไรเนอร์ที่ยืนบังอยู่ออก พวกเราทั้งสามคนเมื่อได้เห็นก็แทบไม่เชื่อสายตาเหมือนกัน


            “เฮ้ย! ได้ยังไงกัน?”  เอเลนอุทาน

            “ฉันก็แค่...ไม่อยากทิ้งเจ้าสองคนนี้..ก็แค่นั้นแหละ”  แจนพูดพลางเหลือบมองไปยังซาช่ากับคอนนี่

            “ใช่ นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนก็เพราะ–!

            “ยัยมีน่า! พูดมากน่า!”  มีน่าที่เหมือนจะอธิบายเพิ่ม ถูกแจนขัดเอาไว้ก่อน

 

            “โฮ่ย!


แต่ละคนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันไปยังต้นเสียงที่โพล่งขึ้นมา – เสียงหัวหน้ารีไวล์

            “ฉันนั่งฟังประวัติของพวกนายนานมากพอแล้ว ว่ายังไง? อีกนานไหม?”

            “รีไวล์! อย่าดุสมาชิกใหม่สิ!”  คุณฮันจิโต้กลับ

            ครูเอลวินที่มาตอนไหนไม่รู้จึงพูดขึ้นบ้าง

            “หัวหน้าหน่วยอย่างครูดีใจมากๆ เลยล่ะที่เห็นพวกเธออยู่กันเต็มไปหมด...เลิกฟังรีไวล์บ่น แล้วมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมสำรวจกันเถอะ!

 

.....


10 นาทีผ่านไป


ครืด!


            “ครูเอลวิน! ขออนุญาตค่ะ!


ผู้มาเยือนคนใหม่กระชากบานประตูอย่างแรง ก่อนจะรีบเดินไปหาครูเอลวิน ตามด้วยนักเรียนชายอีกคน

ฉันคงจะสงสัยต่อไปอย่างนั้นว่าทั้งสองคนเป็นใคร ถ้าไม่ได้ยินชื่อของเขาทั้งคู่จากซาช่าก่อน – รุ่นพี่นานาบะกับรุ่นพี่เกลเกอร์ ปีสอง จากชมรมทำอาหาร


            “แถวของมิเกะ ให้รุ่นพี่สองคนนี้ลงชื่อก่อนได้ไหม? เดี๋ยวพวกเขาจะต้องรีบไปพบครูพิกซิสอีก”  ครูเอลวินเอ่ย

            “ได้ค่ะ”  คริสต้าพูดจบก็เปิดทางให้

            “ขอบคุณพวกเธอมากนะ เกลเกอร์นายไปลงชื่อก่อนเลย”

            “อ่า!

รุ่นพี่นานาบะบอกรุ่นพี่เกลเกอร์ เขาตอบตกลง และรีบเดินไปลงชื่อทันที

            “ขอบใจที่มาเข้าชมรมทีมสำรวจนะ”  รุ่นพี่มิเกะกล่าว

            “อื้ม!

เมื่อลงชื่อเสร็จ ก็ถึงคราวของรุ่นพี่นานาบะที่จะเขียนชื่อตัวเองลงกระดาษบ้าง

            “ขอบใจที่–”

            “ที่มาเข้าทีมสำรวจใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องห่วง ฉันจะขอสู้เคียงข้างนายเอง–!

 

            เฮือก!!?

            “แค่กๆๆ~!!


ฉันสะดุ้ง พร้อมๆ กับหัวหน้ารีไวล์ที่กำลังดื่มน้ำในขวดอยู่แทบจะพ่นออกมา เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่นานาบะที่ชิ่งพูดตัดหน้ารุ่นพี่มิเกะเมื่อครู่จบ เคลื่อนหน้าเข้าใกล้และจูบอย่างแผ่วเบา แต่รวดเร็วลงบนริมฝีปากของรุ่นพี่มิเกะทันที

รุ่นพี่นานาบะผละริมฝีปากออก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “ฉันไปละ ขอบคุณมากนะ! ไปกันเกลเกอร์!

            “ยัยบ้านี่! ยังจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...”  เสียงของรุ่นพี่เกลเกอร์เบาลงจากระยะที่ห่างออกไปเรื่อยๆ...

 

            “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรอ?”  คริสต้าถาม

อะไรนะ!? เมื่อกี้ทุกคนน่าจะเห็นเหมือนฉันไม่ใช่หรอ?

            “เธอไม่เห็นงั้นหรอ?”  ฉันถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

            “ไม่นี่ มีอะไรงั้นหรอ?”  คริสต้าถามอีกครั้ง นั่นทำให้ฉันต้องหันไปมองรอบๆ ห้อง...

ใช่! ไม่มีใครเห็นเลย เพราะเหมือนทุกคนกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่ครูเอลวินกำลังพูดอยู่ ยกเว้นไว้แค่ฉันกับหัวหน้ารีไวล์ที่เป็นผู้เห็นเหตุการณ์อย่างละเอียด หากไม่นับรุ่นพี่มิเกะที่ตอนนี้ช็อกไปแล้ว

ฉันขอมอบรางวัลนักฉวยโอกาสดีเด่นให้รุ่นพี่นานาบะไปเลย!


            “มิเกะ นายเกือบทำฉันสำลักน้ำตาย”  หัวหน้ารีไวล์พูดกับร่างไร้วิญญาณของรุ่นพี่มิเกะ

            “มีอะไรงั้นหรอคะ? หัวหน้า? มิคาสะ?”  คริสต้าถามย้ำ คราวนี้กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย


            “ไม่มีอะไร ลงชื่อต่อเลย”

            “ก็ได้ค่ะ”  คริสต้าพยักหน้า คงจะนึกเสียดายอยู่ในใจเล็กน้อยที่ฉัน หัวหน้า และรุ่นพี่มิเกะทำตัวมีพิรุธ

ฉันสบตากับหัวหน้ารีไวล์ไม่กี่วินาที ก่อนจะหันไปสนใจครูเอลวินที่ยังคงพูดอยู่แทน

 

.....


คราวนี้ ก็ถึงตาฉันลงชื่อแล้วล่ะ

เมื่อเห็นว่าเอเลนลงชื่อเสร็จแล้ว ฉันก็เดินไปหากระดาษบนโต๊ะและก้มเขียนชื่อตัวเองบ้าง  ถ้าไม่ติดว่าแถวที่เอเลนต่อ คือแถวของหัวหน้ารีไวล์ ฉันก็ไม่อยากจะเข้ามาก้มๆ เงยๆ ตรงหน้าเขาหรอก!

 

            “ต้องตามดูแลลูกหรอ?”  หัวหน้ารีไวล์พูดกับฉัน ใช่! ประโยคชวนโมโหแบบนี้ เขาพูดกับฉันแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ!

            “ถ้าหัวหน้าทำอะไรเอเลนล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”  ฉันกัดฟัน พยายามพูดให้เบาที่สุด

            “คนเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบเธอ ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะไม่ทำอะไรฉันหรอก”

ฉันมองขวางเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปหาเอเลนกับอาร์มินที่ยืนอยู่ – ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น


            “โฮ่ยเอเลน!

            “ค..ครับ!?”

ฉันสะดุ้งตามเสียง...หัวหน้ารีไวล์! – นี่เขาคิดจะทำอะไรอีก!?

            “วันนี้ฮันจิกับโมบลิทจะทำความสะอาดห้องฝ่ายวิจัยไททัน ช่วยพวกเขาได้ไหม?”

            “ด..ได้ครับ!

            “เอ๋!? จริงหรอ! ขอบใจมากนะเอเลน~”  คุณฮันจิที่ได้ยินเข้ากล่าวอย่างดีใจ

ห้องฝ่ายวิจัยไททัน!? ห้องที่ยิ่งกว่าโศกนาฏกรรมเรือไททานิคจมนั่นน่ะเรอะ!!?

            “เอเลนเดี๋ยวฉันช่วย”  ฉันออกปากกับคนตรงหน้า

            “ผมด้วยครับ”  อาร์มินก็เช่นกัน

            “มิคาสะกับอาร์มินด้วยหรอ!? ขอบคุณมากๆ นะ~”

ในขณะที่คุณฮันจิกำลังยิ้มร่าเปี่ยมด้วยความสุขนั้น ฉันกลับชำเลืองมองหัวหน้ารีไวล์อย่างเคียดแค้น พอเห็นใบหน้าที่เรียบเฉย ราวกับว่าไม่เคยพูดอะไรออกไปแล้ว มันก็อดโมโหไม่ได้ทุกที!

 

            .....


            ห้องฝ่ายวิจัยไททัน

 

            กุกกัก กุกกัก~


            พวกเราเก็บของ ทำความสะอาดมาร่วมชั่วโมงแล้ว เวลาในตอนนี้ก็ประมาณบ่ายสองโมง เกือบจะบ่ายสามโมง อีกไม่นานก็คงเสร็จแล้วล่ะ

            “คุณฮันจิครับ มีอะไรให้ช่วยอีกไหมครับ?”  เอเลนถาม

            “ไม่มีแล้วล่ะ! ขอบคุณทั้งสามคนมากเลยนะ นอกจากนี้เดี๋ยวฉันกับโมบลิทจัดการเอง”

            “ครับ งั้นผมขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ”

            “ได้สิๆ เชิญตามสบาย”  คุณฮันจิพูดจบก็ดันสันหนังสือเข้าชั้นวางให้เป็นระเบียบ

            “ผมไปด้วยครับเอเลน”  อาร์มิน

            “อ่า” 

ทั้งเอเลนกับอาร์มินหันมามองฉันเล็กน้อย...

เพราะรู้ว่าพวกเขาจะพูดอะไร ฉันจึงส่ายหน้าให้เบาๆ เป็นคำตอบ พวกเขาพยักหน้า และเดินตรงไปที่บานประตู แต่ก่อนที่จะเปิดออกไปนั้น รุ่นพี่โมบลิทก็ร้องเอาไว้ก่อน

            “เดี๋ยว! เอเลน อาร์มิน”

            “ครับ?”

            “เปิดประตูออกไปเงียบๆ นะ หัวหน้ารีไวล์หลับอยู่”  รุ่นพี่โมบลิทบอกพลางยกนิ้วชี้ไว้ระดับริมฝีปาก

            “เข้าใจแล้วครับ”  เอเลนตอบตกลง เขาเลื่อนบานประตูออกเบาๆ ไปพร้อมกับอาร์มิน หลังจากนั้นทุกอย่างจึงถูกปกคลุมในความเงียบ

 

            “คุณฮันจิ แล้วคนอื่นๆ ในห้องชมรมหายไปไหนกันหมดหรอคะ?”

เพราะตอนที่เอเลนเลื่อนบานประตูออกจากห้องฝ่ายวิจัยไททันไปนั้น ส่วนของห้องชมรมเงียบมาก อย่างกับว่าไม่มีใครอยู่เลย

            “อืม..คงจะไปเดินเล่น เดินเที่ยวล่ะนะ เพราะในเมื่อพวกปีหนึ่งเลือกสังกัดเสร็จ ก็ไม่มีคาบเรียนนี่นา ทุกคนก็คงไปไหนต่อไหนเรื่อยๆ กันนั่นแหละ”

            “อ๋อ”


คุณฮันจิกอดเอกสารในมือเช่นเดียวกับรุ่นพี่โมบลิท ก่อนจะว่าต่อ

            “มิคาสะฝากห้องชมรมด้วยนะ ฉันกับโมบลิทจะเอาเอกสารพวกนี้ไปชั่งกิโลขาย–”

            “คุณฮันจิครับ”  รุ่นพี่โมบลิทเรียกชื่อขัดเอาไว้ก่อนด้วยสีหน้าเหนื่อยใจเล็กน้อย

            “ฮะๆ~ ฉันแค่พูดเล่นน่าโมบลิท...ฉันกับโมบลิทจะเอาเอกสารไปคืนครูเอลวินน่ะ ยังไงฝากห้องชมรมหน่อยนะ...อืม แต่เธอออกไปอยู่ในห้องชมรมกับรีไวล์ดีกว่า ขืนอยู่ในห้องวิจัยนี่นานๆ เธออาจจะติดเชื้อบ้าไททันแบบฉันก็ได้นะ คิกๆ~ ไปกันเถอะ”


ฉันพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะเดินไปเลื่อนบานประตูออกให้ ทั้งประตูห้องฝ่ายวิจัยและประตูห้องชมรม

พวกเขาทั้งคู่ต่างพยายามย่องให้เบาถึงที่สุด คงกลัวว่าหัวหน้ารีไวล์ที่นั่งกอดอกหลับอยู่บนเก้าอี้จะตื่นสินะ ฉันจึงต้องทำตามน้ำไปอย่างช่วยไม่ได้

มันน่าเอาวงโยธวาทิตมาเล่นดนตรีในห้องนี้จริงๆ! ถ้าทำแบบนั้นได้คงจะสะใจน่าดูเลยฉัน!


ตุ้บ


บานประตูทั้งสองบานถูกปิดลง ตอนนี้ในห้องชมรมมีแค่ฉันกับหัวหน้ารีไวล์เท่านั้น...

 

น..นี่มัน–! โอกาสดีเลยนี่! ฉันควรจะแกล้งเขาโดยอาศัยช่วงเวลานี้แหละ!

ฉันนึกพร้อมด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นมาผิดตา ว่าแต่จะแกล้งอะไรเขาดีนะ..?

ฉันเดินไปหาหัวหน้าที่นั่งหลับอยู่ ในหัวก็คิดแผนการแกล้งไปด้วย


ทำเสียงดังๆ ใส่งั้นหรอ?

หรือจะผลักตกเก้าอี้ดี?

หรือจะ–


ใช่แล้ว! ฉันคิดว่าอย่างสุดท้ายน่าจะเวิร์คที่สุด ไม่ใช่แค่นั้น ถ้าทำได้ มันจะทำให้หัวหน้าต้องอายคนอื่นๆ ด้วย!


ที่ฉันจะทำ คืออะไรน่ะหรอ..?


ฉันเดินไปหยิบปากกาเคมีสีดำที่วางอยู่บนหลังตู้


ฉันก็จะเขียนหน้าเขายังไงล่ะ!!


ปากกาเคมีไม่ได้ล้างออกง่ายๆ หรอกนะ ถ้าถูกเขียนลงบนผิวหนังของคนแล้วล่ะก็...


เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาจึงเดินตรงไปหาเป้าหมายที่หลับอยู่ ฉันย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือข้ามโต๊ะ หมายจะให้ปลายปากกาไปหยุดที่หน้าของเขา

เพราะไม่ค่อยถนัด สุดท้ายฉันจึงต้องดันทั้งใบหน้าและลำตัวเข้าไปใกล้ๆ เขาด้วย


แต่ขณะกำลังจะจรดปลายปากกาลงบนแก้มของเขานั้น...


...ทุกๆ อย่าง ราวกับว่าถูกเวทมนตร์สะกดให้หยุดนิ่ง...


ในตอนแรกที่คิดอยากจะแกล้งเพียงอย่างเดียว ทำให้ไม่ได้สนใจเลยว่า ตอนนี้ใบหน้าของฉันอยู่ใกล้กับใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์มากขนาดไหน ฉันเบิกตากว้างอย่างอึ้งๆ เหมือนกับเพิ่งได้สติ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาแต่รู้สึกได้ เมื่อได้มองใกล้ๆ ขนาดนี้ ฉันก็อดนึกไปถึงตอนที่เขาคว้าตัวฉัน ในคาบฝึกฟันท้ายทอยไททันจำลองไม่ได้


ใบหน้าของฉันกับเขาตอนนี้ อยู่ใกล้กันเหมือนในตอนนั้นเลย


เผลอๆ อาจจะใกล้กว่าด้วยซ้ำ...


เพราะตัวเองที่มัวแต่อึ้ง และเสียเวลาไปกับการสำรวจใบหน้าของเขาอยู่นั้น ฉันจึงยังไม่ได้วางปลายปากกาลงบนใบหน้าของเขาเลยแม้แต่จุดเดียว จนสุดท้ายก็มีความคิดหนึ่งพุ่งเข้าชนหัวฉันเต็มแรง...

 

หัวหน้ารีไวล์เป็นคนที่หล่อมาก...

 

ฉันกลืนน้ำลาย เริ่มรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อคิดอะไรไร้สาระแบบนั้น ก่อนจะสะบัดหัวเบาๆ


ให้ตายสิ! นี่เป็นโอกาสดี ฉันจะทำเสียแผนไม่ได้!!

คิดได้ดังนั้น ฉันจึงวางหัวปากกาลงบนแก้มของเขา ยังไม่ทันที่จะเขียนอะไรให้เป็นรูปเป็นร่าง สุดท้ายจึงมีเรื่องที่ทำให้เสียแผนขึ้นมาก่อน...

 

หัวหน้ารีไวล์ – เขาตื่นแล้วน่ะสิ!


ตุ้บ!!


            “อึก–!”  ฉันถอยร่างออกด้วยความตกใจ แต่เพราะความรีบร้อนและไม่ระวัง จึงทำให้ถลาลงไปนั่งกับพื้น...โอ๊ย~ เจ็บก้นกบชะมัด!!!

            บ้าๆๆ!! ฉันยังไม่ได้เขียนอะไรเลยนะ ขีดได้แค่เส้นเดียวเอง!!!

            “อูย~”  ฉันร้องออกมา ปากกาก็กระเด็นลงไปกลิ้งกับพื้น ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เงยหน้า...


ร..รู้สึกได้ถึงพลังงานสีดำ พลังแห่งความมืดมนนั่น!!


ฉันหน้าเสีย นัยน์ตาสบกันกับหัวหน้ารีไวล์ พลางหัวเราะออกมาแห้งๆ

            “แหะๆๆ~ หัวหน้ารีไวล์ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

            “นี่เธอ..เขียนหน้าฉันหรอ?”  หัวหน้ารีไวล์เดินออกมาจากหลังโต๊ะ ตอนนี้มาหยุดอยู่ข้างหน้าฉันแล้ว ฉันที่นั่งอยู่ที่พื้นพยายามถอยหลังไปอย่างรู้สึกกลัว


            “เอ่อ..”

            “ฉันขอเล่นด้วยคนสิ!

            “อะไรนะ!? ไม่ๆๆ!!”  ฉันแทบร้องลั่นห้อง เมื่อหัวหน้ารีไวล์ที่ไวกว่าก้มหยิบปากกา จากนั้นจึงย่อตัวลงมาคุกเข่า ขณะกุมไหล่ข้างหนึ่งของฉันไว้

            “ฉันขอเล่นด้วย! เธอนี่มันไม่มีน้ำใจเลยนะ”

            “ไม่ๆๆ!!! ฉันไม่ให้หัวหน้าเล่น เอาปากกาคืนมา!!”  ฉันพูดจบก็เอื้อมมือไป ตั้งใจจะคว้าปากกามา แต่แน่นอน คนอย่างหัวหน้ารีไวล์ไม่ยอมอยู่แล้ว เขาใช้มือข้างเดิมเปลี่ยนจากกุมไหล่มาบีบแก้มทั้งสองข้างของฉันเอาไว้

            “เธอเป็นคนที่มีความพยายามมากเลยนะ...พยายามทั้งๆ ที่ก็น่าจะรู้ว่าเธอสู้ฉันไม่ได้หรอก!

            “อื้อๆ~”


บ้าเอ๊ย!! บ้าๆๆ!!

พูดไม่ได้! สื่อไม่ออก! บอกไม่ถูก! ฉันจะยอมให้เขามาเขียนหน้าฉันได้ยังไงกัน!!?

มือสองข้างของฉัน – ข้างหนึ่งก็พยายามดันไหล่ของเขา อีกข้างก็ตั้งใจจะดึงมือที่บีบแก้มอยู่ออก

ไม่เอาๆๆ!!! ฉันไม่เล่น ฉันไม่เอาแล้ว!!


            “อื้อๆๆ~”

            “นิ่งไปซะ! ยัยผ้าพันคอขึ้นรา!

หา!!? ขึ้นราเลยเรอะ!!!? นี่มันแย่มาก!! มันไม่ได้เน่าขนาดนั้นสักหน่อย!!

ฉันพยายามดิ้นไปมาให้หลุดจากการควบคุมของเขา แต่มันกลับเปล่าประโยชน์

            “อื้อ~!

ปล่อยฉัน!! ปล่อยฉันสิโว้ย!!! ปากกาเริ่มไล่ไปบนแก้มแล้ว!!

            “อยู่นิ่งๆ! เธอกำลังจะทำให้งานศิลปะชิ้นเอกของฉันขายไม่ออก”

เออดี! ถลกหนังหน้าฉันไปขายเลยไหม!!? ปล่อยฉัน!! หัวหน้ารีไวล์!!!

 

            “ท..ทั้งสองคน...กำลังเล่นอะไรกันอยู่ครับ?”  ฉันสะดุ้ง พยายามหันไปที่ต้นเสียง – อาร์มิน! และคนที่ยืนอยู่ – เอเลน! คุณฮันจิ! รุ่นพี่โมบลิท!

เอื้อก!! นี่มันเลวร้ายมาก ฆ่าฉันเถอะ!!!

 

.....


เวลา 16.45 น.

ลานกว้างหลังอาคารเรียน


หลังจากที่เปลี่ยนชุดเป็นเครื่องแบบทหารแล้ว ทุกคนก็ต่างมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อจะได้ยืนยันการเข้าสังกัดทหารของตัวเอง

 

            “มิคาสะ หน้าเธอไปโดนอะไรมา?”  ฉันสะดุ้งเพราะเสียงทักของยูมิลที่คงจะเห็นรอยปากกาสีดำเขียนเป็นรูปกากบาทบนแก้มของฉันเข้าซะแล้ว

ให้ตายสิ! อย่ามองเลย! ฉันไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจเลยสักนิด! ไอ้รอยปากกาบ้านี่ ล้างยังไงก็ไม่หมด แม้ว่าจะจางลงบ้างแล้วก็เถอะ


            “มันเป็นรอยตราบาปของยัยนี่น่ะ”

            “เอเลน!

เอเลนกลั้นขำ กลอกตาให้อย่างไม่สนใจ อาร์มินที่ยืนอยู่ข้างหลัง ทำได้แต่เอามือลูบหลังฉัน พลางหัวเราะแห้งๆ เท่านั้น ฉันใช้มือปิดแก้มข้างนั้นไว้ ก้มหน้า แทบจะมุดลงไปเป็นเนื้อเดียวกันกับผ้าพันคอ!

 

            “หัวหน้ารีไวล์ หน้าไปโดนอะไรมาหรอครับ?”  เบลทรูทที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากพูดกับเขา – เจ้ากรรมนายเวรของฉัน!

เขาน่ะ! ไม่เห็นต้องใส่ใจ ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเลย ฉันขีดปากกาบนแก้มเขาไปแค่เส้นเดียวเอง! แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคืออะไร? คือรอยกากบาทบนแก้มเนี่ยนะ! ดูขลังชะมัด แถมตลกมากด้วย!

..น่าอาย!!

..น่าอายที่สุด!!!

ไม่ใช่เขา–!

ฉันต่างหาก!!!




:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:



เหมือนหนูมิเพิ่งรู้ตัวอ่ะ ว่าจริงๆ แล้วเฮียเป็นคนหล่อ 555555+

แต่รู้ได้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยๆ ถึงจะเกลียดเขาแค่ไหน
แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่หนูมิยอมรับด้วยตัวเองเลยนะเห้ยยย
ในชีวิตจริงจะมีคู่กัดสักกี่คู่ที่ยอมรับว่าอีกฝ่ายหน้าตาดี กร๊ากกก~

เอาล่ะ ต่อจากนี้
ไรท์ขอชี้แจงกรณีเรื่องของมิเกะกับนานาบะหน่อยนะคะ เผื่อใครไม่เข้าใจอะไร

คู่นี้ถือกำเนิดมาเพราะจากการที่ได้อ่านมังงะเรื่องมัธยมไททันค่ะ
ค้นพบว่าในมังงะคู่นี้มันดูมีซัมติง เลยใส่มาขำๆ ค่ะ :P

จุดประสงค์หลักเลยที่ใส่มาก็คือ อยากจะให้หนูมิกับเฮียได้พบเจอสถานการณ์ที่เหมือนจะรู้กันแค่สองคน
แบบว่า มันดูเป็นความลับระหว่างสองเราดี ถ้าไม่นับมิเกะและคณะล่ะน้าา 55555+

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะคะ

.
.
.

ตอนต่อไป
ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่งานวัฒนธรรมโรงเรียนค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #208 Luna_l (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 06:32
    น่ารักจริงๆ แกล้งเขา แต่โดนเอาคืนตลอด555555555
    #208
    0
  2. #195 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 16:32
    โอ้ยยย เอ็นดูมิคาสะ5555555 แง่งแกบ้งกันนารักเป็นเด็กไปได้ เขินๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #195
    0
  3. #131 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 19:19

    คู่นี้ยิ่งอ่านยิ่งน่ารักอ่ะ
    #131
    0
  4. #21 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 16:57

    รู้สึกสงสารหนูมิ55. แกล้งเฮียทีไรไม่สำเร็จทุกที มาอัพเร็วๆนะค่ะไรท์มันสนุกมากกก

    #21
    1
  5. #20 on_no (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 14:59

    อ่านแล้วดีต่อใจจริง รออ่านตอนต่อไปจ้า


    #20
    1
  6. #18 CharidaNoisap (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:48

    หนูมิเอ้ยยยย แกล้งเฮียมาตั้งนานพึ่งจะเห็นความหล่อของเฮีย 5555555

    #18
    1
  7. #17 CinnaraV2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 00:07

    วงวารหนูมิไม่น่าเลยเรา (อยากรู้แล้วตอนหน้าจะเป็นไงต่อ) รอติดตามนะค่ะ

    #17
    1