ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 9 : 08 พ่อของภาคภูมิ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

09

พ่อของภาคภูมิ


วันองคารที่ dd เดือน mm ปี yyyy


07:30 - 07.40 น. ลงชื่อที่ฝ่ายทะเบียน

07.40 - 08.00 น. ทำวามสะอาดห้องพยาบาล

08.00 - 08.30 น. ลงเเถว ตรวจเชคนักเรียน

08.30 -  10.30 น. สอน สถิติ เบื้องต้น (บัญชี ปี1 ห้อง1 2 )

11.00 - 12.00 น. สอน บัญชี (บัญชี ปี2 ห้อง3)

12.00 - 12.00 น. ทานข้าว

13.00 - 15.00 น. สอนเเทนอาจารย์

15.00 - 17.00 น. อยู่เวรห้องพยาบาล

17.00 - 17.30 น.เตรียมแผนการสอน

17.30 - 18.00 น. ทำความสะอาดห้องพยาบาล เเละเตรียมกลับ

18.00 น. กลับที่พัก


“เฮ้อ เสร็จเเล้ว น่าเบื่อจริงๆเลย”


ผมนั่งพิมพ์บันทึกประจำวันของเมื่อวาน ผมไม่ใช่พวกชอบจดบันทึกประจำหรือเขียนไดอารี่อะไรจำพวกนั้นหรอก เเต่การเขียนบันทึกประจำวันว่าวันๆนิสิตทำอะไรที่โรงเรียน เป็นหนึ่งในภาระงานที่นิสิตฝึกสอนอย่างผมต้องทำ ซึ่งผมเห็นว่าเป็นสิ่งที่ไร้สาระเเละน่ารำคราญเอามากๆ เขียนเหมือนเดิมทุกอาทิตย์ เเต่ด้วยเพราะความไม่ชอบในการเขียนบันทึกประจำวัน จึงทำให้ผมต้องมาเขียนมันทุกวัน  ถ้าผมดองไว้เเล้วมาเขียนรวดเดียวผมคงชักน้ำลายฟูมปากตายเเน่

ผมบิดตัวเหยียดเขนให้ตึงสะลัดความขี้เกรียจในตัวออกไป เอื้อมมือไปหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะ ดูเเผนที่วางไว้ล่วงหน้าเเล้วท้อใจจริงๆ ถ้าเป็นครูเเค่สอนเเล้วกลับบ้านก็คงดี เเต่จริงๆไม่ใช่อย่างนั้นเเต่ประการใด ภาระงานเบื้องหลังนั้นหนักหนาสาหัสพอๆกัน เวลาในเเต่ละสัปดาห์ผ่านไปเร็วเหลือเกิน วันนี้ก็กลางสัปดาห์ พรุ่งนี้ก็เจอพวกช่างกลอีกเเล้ว  เเค่คิดก็เหนื่อยใจเเล้วจะรับมืออย่างไรดี

เฮ้อ ช่วงวันจันทร์ถึงวันนี้ ได้สอนเด็กบัญชี เเต่ผลกลับออกมาไม่ดีเท่าที่ควร

เรียนศึกษาศาสตร์ไม่ใช่ครุอุตสาหกรรมเสียด้วยสิ  

เหนื่อยจริงๆ จะรอดมั้ยกู

เริ่มท้อเเล้วสิ


ตึง ตึง ตึง !!!

เสียงกระทืบฝีเท้าเข้าใกล้ห้องพยาบาลอย่างรวดเร็วต่อด้วยเสียงเปิดประตูดัง ปัง!!!  เผยให้เห็นชายช็อปแดงที่กำลังหอบอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่หน้าประตู เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ราววิ่งกับหนีอะไรบางอย่างมาสุดชีวิต


“มีอะไร ฏ้ณ”

ปกป้องถามพร้อมขมวดคิ้วอย่างกังวล ถ้าหากพิจารณาอาการรีบร้อนที่วิ่งมา คงจะมีปัญหาเกิดขึ้นอีกเเล้ว


“...” ฏ้ณได้เพียงเเค่หอบเเละพยายามหายใจให้ทันเวลา


“ฏ้ณ ครูมีเรื่องจะถามอยู่ดี ชื่อเธออ่านว่าอะไร ครูไม่อยากเรียกชื่อเล่นห้วนๆนะ”

ปกป้องพยายามอ่านชื่อของฏ้ณอยู่หลายครั้งเเล้วเเต่ไม่เเน่ใจว่าอ่านถูกมั้ย


ฎชกรฐรัฐ ณณุพงษ์

อย่าหวังว่าจะอ่านได้ เเค่เขียนให้ถูกก็ยากเเล้ว พ่อเม่คงกลัวชื่อซ้ำกับคนอื่น


“ดอท-ชะ-กอน-ทะ-รัด นะ-นุ-พง ครับ”


“อืม อ่านเเบบนี้เอง ใครตั้งให้เหรอ”

ปกป้องยังสนใจในชื่อที่แปลกสุดติ่งของฏ้ณ


“ครู ช่างเเมร่งเรื่องชื่อผมเถอะ ตอนนี้พ่อของภาคภูมิกำลังมา”


ภาคภูมิเหรอ...คิ้วของปกป้องขมวดจนเเน่นกว่าเดิมด้วยความสงสัย พ่อภาคภูมิมา มาทำไม เเล้วทำไมต้องเเตกตื่นขนาดนั้น


“มา หาครูเหรอ”


“ใช่เเล้วครู รีบหนีเร็ว”


“หนี หนีทำไม อยากเจออยู่เหมือนกัน มีเรื่องอยากคุยอยู่เหมือนกัน”


“ผมพอรู้ว่าพ่อภาคภูมิเป็นอย่างไร ครูคงคุยกับพ่อภาคภูมิไม่รู้เรื่องหรอก”


“เเล้วพ่อภาคภูมิเป็นอย่างไร”

ปกป้องไม่เข้าใจในสิ่งฏ้ณกำลังจะสื่อ พ่อภาคภูมิก็คนป่าวว่ะ  น่ากลัวขนาดนั้นเชียว ในช่วงเวลาที่ปกป้องกำลังฉงนในสถานการณ์เกิดที่ขึ้น ในช่วงเวลาที่ฏ้ณกำลังเร่งรีบ เสียงของบุคคลที่สามเเทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนา เสียงที่นิ่งขรึม นิ่งจนสะกดทุกคนทุกอย่างในห้องหยุดนิ่ง


นั่นสิ ลุงเป็นคนอย่างไรเหรอ ฏ้ณ


เจ้าต้นเสียงปรากฎตัวพร้อมกับการเเสยะยิ้ม เผยให้เห็นว่าฟันหน้าของเขาอยู่ครบทุกซี่ หนวดเคราเส้นหนาดำขมดูเด่นชัด ผิวเข้มดูหยาบกระด้าง หน้าตาบึ้งตึง ดุดัน ไร้รอยยิ้ม ไม่รับเเขกอย่างเห็นได้ชัด คิ้วขมวดส่องสายตากดดัน ราวกับจะบงการทุกอย่างที่เเสนวุ่นวายให้อยู่สงบภายการควบคุม เเต่การเเต่งกายดูขัดกับบุคลิคที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆนอกจากอารมณ์กดดันที่คอยข่มผู้อื่นตลอดเวลา  การเเต่งกายดูมีภูมิฐาน ใส่สูทผูกไท เสื้อผ้ารีดจับจีบจนคมกริบ จะเรียกว่าขัดกันกับบุคลิคคงไม่ถูก น่าเรียกว่าส่งเสริมในเชิงภาพลักษณ์ทางลบมากกว่า เพราะมันดูโคตรbadเลย มาดมาเฟียชัดๆ ถ้าเป็นตัวละครในเกมความน่ากลัวคงเป็นระดับบอส


“ว่าไง ตกลงลุงเป็นคนอย่างไรเหรอ ฏ้ณ


“...ปะ เปล่าครับ”

ฏ้ณหน้าถอดสี ดูเกรงๆกลัว ส่วนอีฝ่ายก็เดินเข้ามาเเนบชิดฏ้ณเเล้วว่งมือบนไหล่เเล้วส่งเเรงบีบไปไหล่ของฏ้ณ


“คุณพ่อขอภาคภูมิใช่มั้ย จะเสียเวลาคุยฏ้ณไปทำไม มีธุระกับผมไม่ใช่เหรอ”

ปกป้องเห็นท่าไม่ดีเลย เเทรกบทสนทนา


“อืม...ถูกเเล้วคุณนิสิตฝึกสอนผมมีธุระกับคุณ”

เค้าวางมามือจากต้นเเล้วเดินเข้ามาในห้องอย่างสง่า ปกป้องไม่อยากจะชื่อจริงๆเลยว่า เค้าคือพ่อของภาคภูมิ


.

.

.

ห้องพยาบาลถูกปิดเป็นปิดตาย หน้าต่างเเละประตูถูกใส่กลอนจากด้านใน หากเกิดการฆาตกรรมขึ้นภายในห้อง คนภายนอกคงยากที่จะรู้ ทั้งนี้เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวอย่างพ่อของภาคภูมิขอไว้


เรามาเริ่มบทสนทนากันดีกว่านะครับ

พ่อภาคภูมินั่งไขว่ห้าง มือทั้งสองข้างต่างวางที่พักเเขนของเก้าอี้ทั้งข้าง มองต่ำมายังปกป้องด้วยสายตาและท่าทางที่ยากต่อผูกมิตรเเละถ้าปกป้องเข้าใจไม่ผิด มันคือการข่ม


กดดันสุดๆไปเลย เป็นคนที่อยู่ด้วยเเล้วรู้สึกอึดอัดอะไรอย่างนี้


“ครับ สวัสดีครับ ผมปกป้อง เป็นนิสิตฝึกสอนเเละครูประจำชั้นของภาคภูมิ ยินดีที่ได้รู้จัก”


“ปกป้อง ผม คุนณภัทธ์ นายคุนณภัทธ์ พ่อของภาคภูมิ”

ยังไงก็ไม่น่าใช่พ่อของภาคภูมิได้ มาด ท่าทาง การวางตัว อีกอย่างที่เเตกต่างกับภาคภูมิยากให้ได้ชัดคือ สีผิว ผมไม่ได้จะเหยียดสีผิวอะไรหรอกนะ เเต่บางครั้งมันก็ต่างกันจนเกินไป ภาคภูมิผิวขาวสว่างกว่าตั้งเยอะ


 หรือจะเป็นแผนของเจ้าสี่วายร้ายจะเเกล้งอะไรอีก



“ขอโทษนะครับ อาจจะเสียมารยาทสักหน่อย เเต่ขอดูบัตรประจำตัวประชาชนหน่อยได้มั้ย”


“ คนที่นี้รู้จักผมกันทั้งนั้น เเต่เด็กใหม่อย่างคุณ จะไม่ถือสาก็เเล้วกัน”

พ่อปกป้องยื่นบัตรประชาชนมาให้

ใช่จริงๆด้วย นามสกุลตรง รูปตรง คงใช่จริงๆ หวังพวกนี้คงไม่ความสามรถถึงขึ้นปลอมบัตรขึ้นมานะ


“คุณด้วยอธิบายการสิ่งนี้หน่อย”

พ่อภาคภูมิยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ เป็นกระดาษที่ผมใช้สรุปยอดนักเรียนที่เข้าเรียนเเละไม่เข้าเรียนในรายวิชาที่ผมสอน


“กระดาษเชคชื่อนักเรียน มันมีปัญหาอะไรเหรอครับ”


“ดูที่ชื่อลูกผมสิ”

ผมดูไปที่ช่องของภาคภูมิ มี ข (ย่อามาจาก ขาด) เขียนไว้ 2 ตัว ก็ถูกต้อง ไม่เขียนเกินด้วย ขาดไป 2 คาบจริงๆ


“ช่วยลบตัวอักษร ข ทั้งสองตัวออกไปหน่อยได้มั้ย ผมไม่อยากให้ลูกของผมมีประวัติเเบบนั้น”


“ผมคงทำให้ไม่ได้ครับ” ผมปฏิเสธเเบบไม่ต้องคิด


.

.

.


“คุณนิสิตฝึกสอน ปกป้อง คุณพึ่งมาอยู่คงไม่รู้สินะ ว่าผมเป็นใคร”


สิ่งที่มีอิทธิพลต่อโรงเรียนก็มีอยู่หลายอย่างทั้ง ผู้บริหาร รองฯฝ่ายต่างๆ ครู นักเรียน กระทรวง รัฐบาล นโยบาล เเละอีกสิ่งที่อยู่ชิดใกล้กับโรงเรียนเเละมีอิทธิพลระดับมากต้นๆ คือ ผู้ปกครอง ยิ่งทรงอิทธิพลมากเท่าไหร่ก็สร้างความเจริญงอกงามให้โรงเรียนได้มากยิ่งขึ้น เเน่นอนทุกอย่างย่อมมีสองด้านเสมอ ในทางกลับกัน ยิ่งทรงอิทธิพลมากเท่าไหร่ก็สร้างปัญหามากมายได้เท่านั้น


เเต่สิ่งที่ผมกำลังจะเจอคือไม่ผู้ปกครองที่สร้างความเจริญเเน่นอน เเต่เป็นปัญหาที่เเก้ยากพอสมควร

ผู้ปกครองประเภทสปอยลูกสินะ เจองานช้างเลย ผู้ปกครองประเภทนี้ไม่ว่าลูกทำอะไรก็ถูกเสมอ ถึงสิ่งนั้นจะผิดก็ตาม ผู้ปกครองประเภทคนอื่นพูดอะไรก็ไม่ฟัง เเถมดูจากนิสัยที่บ้าอำนาจอย่างเห็นได้ คงจะพูดด้วยยากเเละไม่ฟังใครเเบบสุดๆ วิธีรับมือกับคนประเภทนี้ต้องอ่อนน้อม ไม่เเสดงตนเป็นศัตรู ต้องทำให้เขาไว้วางใจ เละค่อยใช้เหตุผลชักจูง


“ขอโทษครับ ผมไม่รู้จริงๆ”

ผมขอโทษพ่อภาคภูมิทั้งๆที่ผมไม่ผิด เเต่ก็นะยอมในตอนนี้เเล้วค่อยพลิกมาชนะตอนหลัง มันต้องมีกลยุทธกันหน่อย


“เออ...ก็ดี”


ก็...ดี เหรอ ปกป้องมึงต้องใจเย็นก่อน ข่มใจเอาไว้

“เเค่มี ข.ไข่ (ขาด) เเค่สองตัว ก็ไม่หมายความว่าภาคภูมิจะติดวิชาของผมนะครับ เเค่ไม่ขาดเกินสามครั้งก็ไม่ติดวิชานี้เเล้วนะครับ เเถมไม่ส่งผลต่อคะเเนนใดๆเลยครับ ดังนั้นมี ข.ไข่ สองตัวไม่เป็นอะไรเลย ไม่ต้องกังวลอะไรเลย”

ผมพูดฉีกยิ้มพูดใส่ความจริงให้คุณพ่อฟัง


“คุณคงเป็นเข้าใจอะไรยากสินะ จงให้ฟังให้ชัด ผมไม่ยากให้มีลูกผมมีประวัติไง ผมต้องการให้ลูกของผมไม่ตำหนิใดๆทั้งสิ้น เเม้เเต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการขาดเรียนก็ตาม”

พ่อภาคภูมิยืนกรานคำเดิมไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าของปกป้องเเต่ประการใด


“...คุณเคยอ่านเรื่อง พ่อแม่รังเเกฉัน มั้ย”

ผมไม่มีทางเลือก คงต้องพูดให้อ้อมมากกว่า


“ไม่”


“งั้นดีเลย เดี๋ยวผมเล่….”

ไม่ทันที่ปกป้องจะพูดจบก็ถูกเเทรกด้วยเสียงฝามือของพ่อปกป้องที่ตบมายังโต๊ะเบื้องหน้าดัง “ปัง” เเละตามด้วยคำพูดที่เดือดดานเพราะกำลังควบคุมทุกอย่างไม่ได้อย่างที่ใจนึก


“ไม่ หมายถึง ไม่อยากฟัง เข้าใจมั้ย ตกลงได้หรือไม่ได้บอกมา”


“คุณคงมีอำนาจล้นฟ้ามากเลยสินะ คุณใช้อำนาจกับใครก็ได้เเต่ไม่ใช่ผม เเต่ไม่มีวันที่ผมจะลบ ข.ไข่ ออก เพียงเพราะคำพูดที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างคุณ”

ตอนนี้ไม่ใช่เเค่พ่อภาคภูมิที่เดือดดาน ผมเองก็เดือดเหมือนกัน


“หัวรั้นจริง ได้ในเมื่อคุณไม่ยอม ผมยังมีวิธีอื่นอีกเยอะเเยะที่กำจัด ข.ไข่ นั้นให้หายไป”


“...”

ผมนิ่งเงียบเละจ้องเขม็ง พยายามสกัดอารมณ์เอาไว้ กลัวจะเผลอระเบิดอารมณ์ฟาดปากใส่ผู้ปกครองจริงๆ


“อ้อ คุณคงคิดว่าผมคงเป็นพ่อเเม่ประเภทในบทประพันธ์เรื่อง พ่อแม่รังเเกฉัน ที่ตามใจลูกจนเสียผู้เสียคนสินะ”


“...”


“ถ้าคุณกำลังคิดผิด”

พ่อภาคภูมิทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ช่างขัดเเย้งกับการกระทำ เเล้วเปิดประตูเดินออกไปนอกห้อง เผยให้เห็นนักเรียนช่างกลชอปเเดงผู้เป็นลูก  เเสดงสีหน้าเคร่งเครียดเเละหวาดหวั่นต่อผู้เป็นพ่อ

“มาทำอะไรที่นี้”


“นั้นมันคำทักทายที่ใช้กับบิดาผู้ให้กำเนิดเเกออกมาเหรอ” ประโยคตอบกลับที่เเสนเย็นชามาพร้อมกับสายที่ดุดัน ภาคภูมิได้เพียงเเต่ยืนนิ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น


“...”


“กลับบ้านไปทานเข้าวเย็นด้วยล่ะ เข้าใจมั้ย”


“...”


พ่อภาคภูมิละสายจากภาคูมิ แล้วหันมาเหลือบมองปกป้องเผยให้การเเสยะยิ้มที่หยิ่งยโสก่อนจะพูดออกมา

“อ้อ เชิญครูด้วยนะครับ หวังคงไม่ปฏิเสธ เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ”





เสื้อเชิ้ตพร้อม!!!

ยีนส์ดำพร้อม!!!

รองเท้าพร้อม!!!

หน้าพร้อม!!!

ผมพร้อม!!!


ผมกำลังสำรวจเครื่องกายให้เรียบร้อย ตอนนี้พร้อมเเล้วสำหรับการร่วมโต๊ะอาหารกับพ่อของภาคภูมิภาค

เอาตรงๆนะ ผมโคตรรรรร...ไม่ชอบพ่อของภาคภูมิ เป็นผู้ปกครองที่น่าปวดหัวมาก หลังจากที่คุยกันในตอนนั้นก็ไปถามเรื่องภาคภูมิเกี่ยวกับพ่อ


เสือก!!!


ใช่ครับ ส.เสือใส่เกือก นั้นคือคำตอบที่ได้รับจากลูก ไม่ต่างอะไรจากพ่อมันเลย


เมื่อพ่อเค้าเชิญมาก็ผมต้องไปสิ จะยอม หรือกลัวคนเเบบนั้น อีกอย่างจะใช้โอกาสนี้ดูสภาพเเวดล้อมที่เด็กจอมปัญหาอย่างภาคภูมิ เลี้ยงกันมาอย่างไรถึงได้นิสัยเเบบนี้ เเต่คงเดาไม่อยากหรอกพ่อหนุนหลังขนาดนั้น ลูกจะกร่างหรือบ้าอำนาจก็ไม่แปลก

ผมเดินออกไปหน้าหอก็เจอกับคนที่รอรับผม สตาร์ทรถจักรยานยนต์ใส่หมวกกันน็อครออยู่เเล้ว คนขับรถของผมวันนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือ ภาคภูมิ จริงๆผมก็ไม่อยากมันมารับผมหรอก เดี๋ยววันดีคืนดีมันไม่พอใจผมขึ้นมาเอาระเบิดปิงปองปาห้องผมหรือยกพวกมาดักทำร้ายผมที่ปากซอยขึ้นมา เเต่มันช่วยไม่ได้ในเมื่อไอ้เเดง(รถของปกป้อง)ยังไม่ได้รับการปฐมพยาบาล(ซ่อม) เเละผมก็ไม่รู้ทางไปบ้านภาคภูมิด้วย


“ช้าสัส จริงๆไม่ต้องไปก็ได้”

ภาคภูมิบ่นอุบอิบด้วยภาษาที่มุ๊งมิ๊งในเเบบของมัน


“เออๆ บ่นจริงมึง เดี๋ยวก็เอาหัวเเหวนฟาดหน้า”


“ห้ะ”


“โทษที หลุด”

เชี่ย ดันพูดด้วยสำนวนปกติเวลาคุยกับไอ้นิวไปเสียได้ 

อ๊ากกก !!! เสียภาพลักษณหมดเลย

(หัวเเหวน = ตบด้วยหลังมือ)


“เหรอ...ว่าเเต่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะครู เหมือนชุดนิสิตแป๊ะเลย”


“เออ จริงด้วย ขาดเเค่เนคไทกับเข็มกลัด”

ใส่เชิ้ตขาว ยีนส์ดำ เเทบไม่ต่างกับนิสิตที่ใส่เชิ้ตขาว กางเกงสเลกสีดำ เหลือเเค่ผูกเนคไทเเละกลัดเข็มกลัด


“...”


“...”


“ว่าเเต่ครูจริงๆไม่ไปก็ได้นะ”


“มีอะไรป่าว 2 ครั้งเเล้วนะ?”

ใช่ครับ 2 ครั้งเเล้วที่มันไล่ผมไม่ให้ไป สงสัยกลัวผมจะไปความรู้ลับอะไรเข้าล่ะสิ


“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”

ไม่มีอะไร เป็นคำตอบธรรมดาๆของภาคภูมิเเต่เสียงที่พูดออกมานั้นเศร้าจับใจ

‘ไม่มีอะไร = มีอะไร’

บ้านหลังนี้คงมีปัญหาซ่อนอยู่


Writter(9) talk

Q : ทำไมไม่เห็นหน้าพี่ปกป้องเลย ไรท์เอาเเบบตัดหัวตลอดเลย

A(9) : 555 ให้จินตการเเป๊ะหน้าที่ต้องการตามความต้องการของเหล่ารีดเดอร์กันเลย (ความจริง คือ เอารูปมาจากคนละคนกันนะ555 คัดชุดที่ใช่เเละหุ่นที่ใกล้เคียง)


Q : เมื่อไหร่จะมีฉากสวีทกันบ้างอ่ะ


A(9) : อืม.. 


Q : อืม คืออะไร ไอ้ไรท์


A(9) : 555 เร็วๆนี้ครับ เเต่จะสวีทจัดเเบบนิยายเรื่องคงไม่ดี (หรือ ดี)


Q : ทำไมตอนนี้จัดจบเเค่นี้นะ ค้าง30%มันควรเพิ่มเยอะกว่านี้สิ

A(9) : ขอโทษทีนะครับ ถ้าต่อมากกว่านี้ เดี๋ยวจะมันจะยาวเกินไป เลยยกไปขึ้นตอนใหม่ซะเลย



ขอกราบพระคุณผู้อ่านทุกท่าน ทั้งคอมเม้นท์ ทั้งนักอ่านเงา ทั้งขาประจำ ทั้งขาไม่ประจำ พลังใจไรท์เต็ม100per ติดตามกันไปนานนะ 


#ดอกพิกุลพลัดถิ่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #300 So Lucky My Love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 12:04
    พ่อโหดจริง 555555555
    #300
    1
    • #300-1 Anupathn(จากตอนที่ 9)
      9 มกราคม 2560 / 08:07
      คุณพ่อสายโหด
      #300-1
  2. #127 Phpalus (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:23
    ขุ่นพ่อทำไมเป็นอย่างงี้
    #127
    1
    • #127-1 Anupathn(จากตอนที่ 9)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:09
      ขุนพ่อใจร้าย
      #127-1
  3. #42 sumaricity101 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 11:44
    เฮ้นๆ ไรอะไงเป้นงี้ ปกป้องตะเจดไรนี้ ตายๆๆตายยยยยยยยยยยยย555555มาไวๆเด๋ดไร
    #42
    0
  4. #41 Phannie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 21:52
    โอโห คุณพ่อน่ากลัวจุง (หมั่นไส้มาก)
    อิภาคมาปลอบพี่ป้องเดี๋ยวนี้ เร็วๆ
    #41
    1
  5. #40 somneo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 20:17
    พ่อผัวโหดจังเลย เกลียดพ่อภาคแบบไม่มีเหตุผล เอาจริงๆเหตุผลคือมาด่าครูป้องนี่แหละ เดี๋ยวแม่มีเคืองค่ะ - -+
    #40
    1
  6. #39 007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:46
    ปกป้องจะเจออะไรต่อไป รอ. รอ.
    #39
    1
  7. #38 Highbuff (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:05
    สมกับเป็นพ่อลูกกันจิงๆ
    #38
    1
  8. #37 Black-rost (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:02
    มาทำไร ใช้อำนาจอ่อ ไมเลวขนาดนี้อ่ะ ตอบที ใครสั่งใครสอน ไม่มีการศึกษาอ่อ ถึงใช้อำนาจในทางที่ผิด
    #37
    1
  9. #36 Phannie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:51
    ครูป้องอย่าไปยอม
    นิสัยเเบบนี้ทั้งพ่อทั้งลูกเหรอ ฮึ่ย..
    #36
    1
  10. #35 Death121 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:11
    ค้าง`~~~~~~~
    #35
    1
  11. #33 Phannie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:42
    พ่อ-ภาคภูมิมาทำไม
    จะมาสู่ขอครูป้องหรออ
    //โดนถีบ
    #33
    1
  12. #32 chorpet (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:31
    รอน่ะค่ะ
    #32
    1
  13. #31 007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:53
    ต่อนะ มาต่อไวนะๆรอ รอ รอ เมื่อไรจะมาสักที
    #31
    1