ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 8 : 07 ครู 24 ชั่วโมง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


07

ครู 24 ชั่วโมง


       จากตอนที่เเล้ว คงรู้แล้วนะครับว่าผมได้ใช้ชีวิตในวันหยุดได้ธรรมดา ธรรมดามากๆ กิน นอน พิมพ์งาน ไม่มีกิจกรรมอะไรพิเศษ ออกจะน่าเบื่อไปเสียดายด้วยซ้ำ อย่างน้อยผมก็ชอบ ชอบมากกว่าต้องตื่นมาทำอะไรเเบบนี้ ผมชำเลืองดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา 00:25 A.M.


     “ให้ตายสิ ทำไมต้องมาทำอะไรเเบบนี้ ตอนนี้ควรจะนอนอยู่เตียงนุ่มๆ ท่ามกลางเเอร์เย็นๆ”

      ผมบ่นกับตัวเองที่นั่งมองข้างทางอยู่บนรถtaxiที่กำลังมุ่งหน้าที่เเห่งหนึ่ง


     ถ้าตอนนั้นไม่รับสาย ก็คงได้นอนไปเเล้ว


.

.

.



/ ย้อนไปก่อนหน้านั้น 20 นาที /


     SUNDAY 00:01 A.M กับ หมายเลขโทรศัพท์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้ปรากฎขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของผม ผมลังเลที่จะรับอยู่เหมือนกัน เเต่สุดท้ายผมก็รับสาย


      “สวัสดีครับ ปกป้องพูดสาย”


“นิสิตปกป้องใช่มั้ย”

    เสียงปลายสายเรียกเเทนตัวผมว่า ‘นิสิต’ คงไม่ใช่ใครอื่น คงเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเป็นเเน่เท้


“ครับ ผมปกป้องครับ”

ผมเเนะนำตัวเองซ้ำอีกครั้ง ทั้งที่พึ่งเเนะนำไป

     

     “เออๆ...ผมครูสหัส ครูประจำชั้นช่างกลปี 2 ร่วมกับนิสิต”

     ครูสหัส...เหมือนจะได้ยินชื่อ ผมไม่เคยเจอกับตัวจริงหรอก เพราะวันๆที่โรงเรียน ผมไม่อยู่ห้องเรียนก็อยู่ห้องพยาบาล


“ครับๆ สวัสดีครับครูสหัส มีธุระอะไรรึเปล่าครับ”

ผมพูดประโยคนั้นออกไปจนได้ ‘มีธุระอะไรรึเปล่าครับ’ ประโยคที่จะนำภาระงานมาสู่ตัวเอง

   

“ตอนนี้ สี่วารร้ายมันถูกจับอยู่ที่โรงพักนะ ช่วยไปประกันตัวหน่อยได้มั้ย”

   

               ห้ะ...อะไรนะ

“ถูกจับ!!! พวกเค้าเป็นอะไรมากรึเปล่า เเล้วสี่วายร้ายนี้ใคร”


“สี่วายร้ายก็พวกภาคภูมิมันไง เเต่ไม่ต้องเเตกตื่นนะ...ใจเย็นนิสิต ”


ภาคภูมิ...”

ม่รู้เพราะอะไรกัน ได้ยินชื่อนี้เเล้ว... ไม่รู้สิ บอกไม่ถูกเค่ได้ยินชื่อ ไมเกรนก็จะเเดกสมองเเล้ว


“ใช่ พวกภาคภูมิ... ใจเย็นๆ”

จากเรื่องที่อาจารย์พูดมา มันไม่ใช่เวลาที่อาจารย์จะพูดด้วยคำพูดเเละน้ำเสียงที่ใจเย็นเเบบนี้


“จะให้ใจเย็นได้ไงครับ ถูกจับเลยนะ เเล้วทำไมถึงถูกจับ จับข้อหาอะไร โดนยัดข้อหาป่าวครับ”

ผมกำลังรู้สึกหงุดหงิดในความใจเย็นที่ผิดปกติของอาจารย์ 


“ไม่ต้องซีเรียสนะ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ปล่อยให้นอนคุกสักคืนสองคืนก็ได้ พวกนี้มันถูกจับบ่อย เป็นประจำจนพ่อเเม่ฝากเงินค่าประกันตัวล่วงหน้าไว้กับครู ครูล่ะขี้เกียจจริงๆ”



ขะ


ขี้เกียจเหรอ


ไม่รู้ว่า ผมมีจิตวิญญาณความเป็นครูมากเกินไปหรือป่าว เเต่สิ่งนั้นทำให้ผมขึ้นเสียงออกไป


ถ้าขี้เกียจมากนัก ผมไปเอง

 


.

.

.


/ ปัจจุบัน /


“ให้ตายสิ ทำไมต้องมาทำอะไรเเบบนี้ ตอนนี้ควรจะนอนอยู่เตียงนุ่มๆ เเอร์เย็นๆ”

          ผมบ่นกับตัวเองที่นั่งมองข้างทางอยู่บนรถ taxi ที่กำลังมุ่งหน้าไปตามท้องถนนที่มุ่งตรงไปยังสถานีตำรวจ

     

     ถ้าตอนนั้นไม่รับสาย ก็คงได้นอนไปเเล้ว

     

     เเต่ก็นะ...ถ้าไม่รับสายก็คงไม่มีใครไปช่วย ฟังจากที่คุยโทรศัพท์กับอาจารย์เมื่อสักครู่เเละเหตุผลอื่นๆประกอบ คงเป็นพวกที่ชอบก่อเรื่อง หรือที่คนทั่วไปเรียกจนติดปากว่า เด็กมีปัญหา


    “ถึงเเล้วครับ”

    ลุงโชเฟอร์ taxi เรียกผมที่เหม่อให้รู้ตัวว่า ตอนนี้ผมมาถึงจุดหมายเเล้ว 'สถานีตำรวจ' 



     “ครับลุง นี้เงินครับไม่ต้องทอนนะ ผมจ่ายพอดี”

ผมจ่ายเงินจำนวนพอดีค่าโดยสารให้กับลุงพร้อมกับมุกกวนบาทานิดหน่อย     



     รถtaxiขับออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้ยืนคนเดียวท่ามกลางความมืด

ผมหยิบเเว่นกรองเเสงเลนส์สีเขียวขึ้นสวม วางมาดให้เข้ม สูดอากาศเข้าเต็มปอด  พร้อมลุยเข้ากับเข้าช่วยเหลือเหล่าลูกศิษย์



    


ใจผมเต้นเเรงสุดๆไปเลย

ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีอะไรเเบบ

นี้เป็นครั้งเเรกที่ผมเป็นฮีโร่ในสายตาเหล่าลูกศิษย์อันตพาลตัวน้อย 

ช่างเป็นสายตาทรงคุณค่าต่อจิตวิญาณครูอย่างผม


ครูปกป้อง พวกผมอยู่นี้”

“ช่วยด้วยครับครู”

“ครูคร๊าฟฟฟ ช่วยด้วยย”


     สายตาของเหล่าลูกศิษย์ช่างกลตัวน้อยที่มองจากในห้องขังมายังตัวผม ตอนนี้รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นฮีโร่ เเต่...


     มันคงเเค่ความฝัน!!!


     ผมคงเเค่เพ้อเจ้อไปเท่านั้นเอง!!!


     ผมคงง่วงมากไปหน่อย เลยเผลอคาดหวังอะไรสาระเเบบนั้น!!!! เพราะความจริงคือ...


เเมร่งโคตรช้าเลย”

“ช้าชิป เเมร่งญาติเป็นเต่ารึไง”

“ครู เร็วๆหน่อย ผมจะบ้าตายเเล้ว”

“สัส!! ยุงกัดจะเป็นไปโพล่าตายเเล้ว”


คำพูดจากสี่วายร้ายเเละสายตาที่ไม่พอใจส่งมาที่ผม ส่งมายังคนที่จะช่วยทั้งสี่ท่าน(ประชด)ออกจากห้องขัง


ดี!!! ชื่นใจสุดๆ(ประชด)


ชื่นใจสมกับที่ยอมลุกจากเตียงตอนดึกมาช่วยจริงๆ เข้าใจครูสหัสเเล้วว่าทำไมถึงไม่อยากมาช่วย ดูเเต่ละคนทำตัวสิ น่าจับปล่อยให้นอนตายในห้องขังซะ


ผมได้เพียงคิดประชดในใจ ส่งยิ้มหวานตอบกลับไปหนึ่งครั้ง เเละตอบโต้กลับไปด้วยถ้อยคำที่สุขถาพเพื่อให้เกียรติเเก่วิชาชีพที่เเบกอยู่


“ถ้ายุงกัดเเล้วเป็นโรคไปโพล่าได้ ก็ให้กัดให้ตายไปเลย คิดหน่อยสิ ไปโพล่าเป็นอาการป่วยทางจิตไม่ติดต่อ”


“ช่างเเมร่ง โรคไปโพล่ามันเถอะ มาช้าเเล้วยังไม่สำนึกอีก”

ภาคภูมิสวนผมกลับมาด้วยคำพูดที่น่าจากออกมาจากปากของสัตว์เลี้ยงนมสี่ขาที่ถูกเลี้ยงไว้ในปาก


ผมถึงกับสตั้นไป 3 วิ

คือ…

ผมผิดใช่มั้ย ผมต้องสำนึกผิดใช่มั้ย อยากรู้จริงๆพวกมันใช้ตรรกะอะไรคิด


ในจังหวะที่กำลังรอตำรวจเขียนเอกสารหลังจ่ายเงินค่าปรับ ผมก็สังเกตุเห็นบางอย่าง บางอย่างที่...


       หึๆ ปากดีกันนัก ต้องดัดสันดานกันหน่อย


.

.

.


ปัง


เสียงถุงพลาสติกที่บรรจุของบางอย่างที่ผมโยนเข้าไปกระทบกับพื้นในห้องขังอย่างจัง


“อะไรอีก” ภาคภูมิมองตาขวางใส่


ปกป้องใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ ถึงเเย่ยังไงมันก็คือลูกศิษย์


“เเกะดูสิ”

ผมยักคิ้วใส่หนึ่งครั้ง เเต่ภาคภูมิคงจะไม่ปลื้มเท่าไหร่ คงเพราะตอนนี้ผมเป็นฝ่ายเหนือกว่า


ฏ้ณ เเละอีกสองคน รู้สึกจะชื่อว่า ‘นัท’ กับ ‘พล’ เข้ามาดูของในถุงพลาสติก


มีดโกนหนวด!!!


กรรไกรตัดเล็บ!!!


ถุงพลาสติกเล็กๆ2-3ถุง!!!


นี้ล่ะครับคือสิ่งที่ผมสังเกตุเห็นในตอนนั้น พี่ๆตำรวจที่ปฏิบัติกิจวัติต่างๆ ขณะ เข้าเวรดึกกัน จึงขอยืมมาซึ่งเเน่นอนได้รับความร่วมมืออย่างดี


“อะไรครับ ครู” ฏ้ณถามผมอย่างงงเมื่อเห็นของในถุง


“ถ้าโกนหนวดจนหมด ตัดเล็บให้เรียบร้อย ถอดพวกต่างหู เเหวน กำไล เเละเครื่องประดับที่ผิดระเบียบทั้งหมดลงถุง ถ้าทุกคนทำเสร็จเรียบร้อยทุกคน ย้ำทุกคน ก็จะออกไป”

ผมวางเงื่อไขที่อีกฝ่ายไม่มีทางขัดขืนได้


“ไอ้…”

ภาคภูมิต่อค้านทันที เเละพยายามคว้าคอเสื้อผม หึๆ เเต่ผมไวพอหลบได้ ไม่ได้กินผมหรอก


“ไอ้ อะไรเหรอครับ สุภาพหน่อย-ภาค-ภูมิ”

ยิ่งผมพูดก็ยิ่งเหมือนเติมน้ำมันลงไปในกองไฟ ภาคภูมิเดือดพล่านเป็นหมีขาดน้ำผึ้ง


“ไอ้... มึงเเมร่งเป็นเเค่นิสิตฝึกสอน มันจะมากไปแล้วนะ นิสิตฝึกสอนก็โดนตีนได้เหมือนกัน”


มากไปจริงๆด้วยไอ้...ภาคภูมิ จะมากไปเเล้วนะ ครูเองมีลิมิตเหมือนกันนะ


ฏ้ณเข้ามาปรามภาคภูมิไว้พร้อมขอโทษผม

“ครู ผมขอโทษแทนไอ้ภาคมันด้วยนะ”


“ขอโทษไมว่ะ มันเเมร่งมากเรื่องชิปหาย เดี๋ยวยัดตีนใส่ปากให้เเดก” ภาคภูมิคลั่งอย่างต่อเนื่องจนฏ้ณต้องเอามือมาปิดปากไว้เเละพูดข่มภาคภูมิ “มึงเร็วๆเถอะมึง พวกกูอยากออกไปเเล้ว”


.

.

.


“โอ้...ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะเลย”

     ผมกล่าวชม เมื่อเห็นสี่ว้ายร้ายในสภาพที่หนวดเคราเกลี้ยงเกลา ไม่มีต่างหูเเหวนสร้อยข้อมือที่ให้ดูเกะกะตา ดูดีขึ้นเยอะเลยราวกับหมาพุดเดิ้ลที่ถูกจับโกนขน ไม่สิเปรียบไม่เปรยเเบบนั้นคงไม่ถูกต้องเท่าไหร่นัก งั้นเปรียบเปรยเป็น….



….ไม่ล่ะคงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้


“คุณตำรวจนำตัวพวกเค้าออกมาได้เลย”


ทันทีที่คุณตำรวจปล่อยสี่ว้ายร้ายออกมาจากห้องขัง เหล่าลูกศิษย์สี่วายร้ายกับสดใสกระปี้กระเปร่าอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะมีบางคนหน้าบึ้งที่ถูกจับตัดขน ทั้งที่จริงๆไม่มีหนวดดูดีกว่าตั้งเยอะ


“โอ้ อิสระภาพ”

“It is freedom”

“อากาศนอกห้องมันบริสุทธิ์จริงๆ”

“เฮ้อ...สบายตัวจัง”


“ชิ...ไอ้พวกกุ๊ย

ตำรวจพูดออกมา เพราะไม่สบอารมณ์ที่พวกตัวปัญหาถูกปล่อยออกมา

   

    อะไร เหมือนจะได้ยินไม่ถนัด อะไร...กุยๆ

“คุณตำรวจว่าไงนะครับ”


“...ไอ้พวกกุ๊ย ไงครับ ครูไม่เห็นด้วยเหรอ”

ตำรวจย่อนมาถามผมด้วยสายตายียวนกวนโมโหยิ่งหนัก เเละชี้ไปที่ภาคภูมิ


ยังมีหน้ามาย้อนถามกลับมาอีก ทำไมวันนี้ ถึงได้มีเรื่องมากมายหนัก


“ถอนคำพูดเดียวนี้ ”

ผมประกาศกร้าวออกไปสร้างความเเตกตื่นให้ตำรวจเเละพวกภาคภูมิ


“ไม่ได้ด่าครูสักหน่อย ด่า ไอ้พวกุ๊ยนั่นต่างหาก”

ตำรวจที่ไร้สำนึกท่านนี้ยังยืนกรานว่าตัวเองถูก พร้อมชี้นิ้วไปพวกภาคภูมิที่ตนกล่าวหาว่าเป็นกุ๊ย


“คิดว่าเป็นตำรวจเเล้วโดนตีนไม่ได้รึไง”

ภาคภูมิเดือดทันทีและกำลังจะส่งเท้ามาประทับหน้าตำรวจ เเต่ถูกเพื่อนห้ามปรามเอาไว้


“กุ๊ย คือ คนเลว คนโซ คุณคิดว่ารู้จักพวกเขาดีเเค่ไหน ถึงมาตัดสินพวกเค้า อย่าเอาบรรทัดฐานเเคบๆของตัวคุณเองมาตัดสินคนอื่น ถอนคำพูดซะ”

เอาจริงๆ ผมก็ไม่รู้จักพวกมันดีเท่าไหร่เเค่พูดให้คำพูดดูหนักเเน่นไว้ก่อน อย่างน้อยขอสอนไอ้ตำรวจคนนี้สักหน่อย


.

.

.


“ขอบคุณครู”

“โคตรใจเลย”

“เเมร่งเจ๋งว่ะครู”

คำชื่นชมจากฏ้ณ นัท พล ถูกกล่าวอย่างจริงใจเเละศรัทธา เพราะสุดท้ายด้วยความหนักเเน่นของผม ตำรวจก็ถอนคำพูดเเละขอโทษที่พูดเชิงดูถูกว่า พวกภาคภูมิเป็นกุ๊ย


    “จะ...ใจ นะครู”

    ห้ะ อะไรนะ ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คำพูดนี้ออกจากปากภาคภูมิถึงจะเป็นพูดที่ติดขัดเเละเจือปนไปด้วยความขะเขิน เเต่ก็เเอบดีใจที่ได้ยิน เสียดาย ไม่ได้อัดเสียงไว้ ขอให้พูดใหม่จะยอมมั้ยว่ะ 555


    “ไม่เป็นไร นักเรียนเคยดูโฆษณาเซเว่นตอนครูอาชีวะมั้ย”


“...” นักเรียนทั้งสี่คนได้เพียงเเต่ทำหน้างง จะว่าก็คงไม่ได้โฆษณามันเก่าเเล้ว


“หึ” ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนอธิบายต่อ “ครูอาชีวะนอกจากทำงานที่โรงเรียนเเล้ว ยังมีที่นี่ โรงพัก เเละอีกสองที่ที่เหลือคือ โรงพยาบาลเเละวัด หวังว่าครั้งต่อไปพวกเราจะไม่เจอกันที่นั้นนะ”


“รู้เเล้วครู สั่งจริงๆเลย ไม่ต้องห่วงพวกผมหรอกนะ ”


“ก็อย่าทำตัวให้ห่วงสิ”


"เสือก  ไม่ได้ใช้เป็นห่วงสักหน่อย"


ผมได้เเค่ยิ้มเเละคิดในในใจ"ไอ้เด็กเปตร" พูดดีด้วยกันสักนาทีมันจะตายรึไงว่ะ




Writter(9) talk


เกือบดีเเล้ว


ขอโทษนะครับที่ไม่ได้พิสูจน์อักษรก่อนลง ผิดเยอะเลย


บางครั้งก็รู้สึกว่า ชื่อ ฏ้ณ ก็เป็นปัญหา พิมพ์ยากชิป


Writter(9) talk

ตอนนี้กรองคำผิดเเล้วนะครับ 

เเต่น่าเหลืออยู่อีก(555)

#ดอกพิกุลพลัดถิ่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #331 S_suika (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:35
    ตอนนี้ให้เต็มร้อยจ้า สุดยอดมากครูปกป้อง
    #331
    0
  2. #299 So Lucky My Love (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:43
    ครูปกป้องต้องจัดการให้อยู่หมัดเลยนะเด็กแบบนี้ 555555555
    #299
    1
    • #299-1 Anupathn(จากตอนที่ 8)
      9 มกราคม 2560 / 08:07
      ใช่ๆ มันต้องจัดการเด็กเเสบๆเเบบนั้น
      #299-1
  3. #34 somneo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:03
    โอ้ย ว่าจะไม่เม้นแล้ว มันลำบาก แต่ก็ทนไม่ไหวทุกที ภาคภูมิคงจะเจอโลกที่โหดร้ายต่อใจภาคมาเยอะใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ ซบอกครูป้องแล้วแล้วก้าวไปด้วยกัน #หา?? งื้ออออออ อยากได้นิยายเรื่องนี้ เรารักเราหลงภาคภูมิปกป้อง
    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์เราชอบเรื่องนี้หวั่นไหว ว้ายยยยยย เราจะติดตามๆๆๆ อย่าทิ้งน้าา แงงงง รักเสมอเมื่อยังไม่เจอคนใหม่ จุ้บ #อ่าว 555555
    #34
    1
  4. #30 somneo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 17:12
    ภาคภูมิใจร้ายกับครูอีกแล้วง่าาาาาา กระทืบเลยดีไหม เสียงปังตอนแรกแอบคิดว่าครูยิงหัวมัน #เอ้าแล้วใครจะเป็นพระเอก ถ้าภาคภูมิยังดื้อเราจะเชียร์ครูกับต้น - -
    เอ่อ.. รบกวนตรวจคำผิดนิดหนึ่งนะคะ บางทีมันเยอะไปนิด เดี๋ยวคนอื่นอ่านแล้วอารมณ์สะดุดเนอะ #ไม่เป็นผลกับคนมโนเก่งอย่างเรา 555555555
    ***เรื่องนี้จะมีเปิดพรีไหมคะ เราอยากให้เรื่องนี้เป็นนิยายวายเรื่องแรกในชั้นหนังสือเรา ; ; (ถ้าราคาไมาแพงเกินความสามารถเรา #มีความจน)
    #30
    1
  5. #29 007 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 06:49
    ต่อนะรอเสมอ
    #29
    1
  6. #28 Phannie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 22:43
    เกลียดอิภาคภูมิปล่อยมันให้นอนตายซากในนั้นเหอะ
    อิเด็กเปรตต
    ครูป้องปราบมัน!!
    #28
    1
  7. #27 Phannie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 08:24
    ช่วยระวังคำผิดหน่อยนะคะ เยอะไปหน่อย เเต่ชอบอ่านเรื่องนี้คะ สนุก ชอบครูป้อง เวลาที่ครูป้องสอนอะไรขึ้นมา โหหห สุดยอด
    เเละก็อยากรู้จังใครเป็นเมะ อิอิ เเอบหวังให้อิภาคเป็นพระเอกนะ เห็นมันดูเเสบๆเกรียนๆดี
    เเต่ก็ไม่ค่อยมีสมองไงไม่รู้ 55555+ สงสัยยังงี้ต้องให้ครูป้องสอนกันตัวต่อตัวทั้งคืน~
    อ๊ายย อิบร้าา อิขี้มโน ผิดจรรยาบรรณพี่ป้องเค้า
    >3<
    ปล.เราเเฝงตัวเป็นนักอ่านเงามาสักพักล่ะ สู้ๆจงอัพต่อไป ส่งพลังให้
    #27
    1
  8. #26 Highbuff (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 18:54
    ค้างงงงงง
    #26
    1
  9. #25 วาสะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 15:46
    อ้ากกกกกก!!! มาต่อสักที่สิอย่าปล่อยให้ค้างคาได้ป่ะ????????????????????????????
    #25
    1