ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 7 : 06 วันหยุดของปกป้อง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

06

วันหยุดของปกป้อง






Mathematics may not teach us 

how to add love or minus hate
But it gives us every reasons to hope that 

every problem has a solution


      ตัวอักษรภาษาอังกฤษสีดำที่ถูกสลักไว้บนแผ่นหลังของหนุ่มที่นอนหลับสนิทราวกับทิ้งความเหนื่อยล้าจากทำงานหนัก รอยสักนั้นมีความหมายไม่ยากเกินเข้าใจ



“คณิตศาสตร์ไม่ได้สอนให้เรา

รู้วิธีบวกความรักหรือลบความเกลียด

แต่ช่วยสอนให้เรามีเหตุผลที่จะหวังว่า ทุกปัญหามีทางแก้ไข”



      ถึงคำคมนั้นจะเกี่ยวข้องกับอาชีพของเขาก็จริงๆ การมีรอยสักอยู่บนตัวอาจจะไม่เหมาะสมกับภาพลักษณ์ทางวิชาชีพเท่าไหร่นัก เเต่เนื่องจากอยู่ในร่มผ้าจึงพออนุโลมได้

     ปกป้องลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เเล้วบิดตัวเองเพื่อสลัดความขี้เกียจออกไป เเต่การนอนอยู่บนเตียงนิ่มๆ เเอร์เย็นๆ คงสลัดความขี้เกียจออกไปยากสักหน่อย หลังจากเมื่อวานได้เหนื่อยล้าเเละเพลียเเบบสุดๆ การที่ได้นอนเเล้วตื่นด้วยตัวเองมันฟินเเบบสุดๆ ฟินกว่าตื่นด้วยการตื่นเสียงนาฬิกาปลุกเป็นไหนๆ วันนี้วันเสาร์สินะ ได้พักสักที ปกป้องคว้านหาโทรศัพท์ที่เพื่อมาดูเวลา


      “ห้ะ 4:50 A.M.

     ปกป้องตกใจกับเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ วันเสาร์ทั้งทีเเทนที่จะได้นอนตื่นสาย เเต่กลับตื่นเช้ากว่ากว่าปกติ

      เเต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้ใช้เวลาในหยุดเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย




5:10 A.M.


      “กรี๊งงงงงงงงงงงงงงง”

     เสียงนาฬิกาปลุกที่ปกป้องตั้งไว้ก็ดังตามหน้าปกติของมัน ส่วนปกป้องก็รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำเพื่อปิดเสียงนาฬิกาปลุก ก่อนที่เสียงดังจะไปปลุกห้องข้างๆจนตื่น



6:30 A.M.


     ปกป้องในชุดลำลอง เสื้อคอกลมสีขาวสกรีนเลข 7 กางเกงขาสั้นลายสก็อต หนีบเเตะช้างดาวเดินมายังร้านอาหารใต้หอพัก


     “สวัสดีค่ะ จะรับอะไรคะ” พนักกล่าวต้อนรับ


     “สวัสดีครับ มีข้าวต้มหรือโจ๊กมั้ยครับ”

     ปกป้องสอบถามเกี่ยวกับเมนูอาการโดยไม่ดูรายการอาหาร เพราะมีเมนูที่จะสั่งอยู่เเล้วในใจ


     “ทางร้านมีข้าวต้มหมู ไก่ กุ้ง ค่ะ”


     “เออ...เเล้วมีเฟรนฟรายมั้ยครับ”


    “มีค่ะ”


    “งั้นข้าวต้มกุ้งโรยทอปปี้งด้วยเฟรนฟรายนะ”

     ปกป้องสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกินออกไปอย่างมั่นใจ เเต่ดูเหมือนพนักงานจะงงอะไรบางอย่าง ปกป้องเองก็ไม่เข้าใจว่าจะงงอะไร หรือเขาพูดไม่ดังพอ


    “คะ?” พนักถามถามย้ำอย่างงง


    “ข้าวต้มกุ้ง - โรยหน้า - ด้วยเฟรนฟรายครับ”

    ปกป้องพูดอย่างชัดเจนเเละชัดถอยชัดคำ


    “???…”

    พนักงงานยังคงทำหน้างงเเดกอยู่ดี คือไม่ไม่เข้าใจว่างงอะไรกันหนักหนักหนา


     “ทำไมเหรอครับ”

    ปกป้องถามกลับเพื่อพนักงานมีอะไรถามเค้าเพราะหน้าพนักงงานเค้างงจริงจังมาก


     “คือดิฉันคิดว่ามันจะเเปลกไปสักหน่อย”

     พนักงานตอบอย่างกล้าๆกลัวๆเเละเลี่ยงที่สบตา คงกลัวคำตอบที่บอกไปจะทำให้ปกป้องไม่พอใจ


      “ไม่เเปลกครับ ตกลงทำได้มั้ยครับ”

       ปกป้องตอบอย่างมั่นใจเเละฉะฉานกว่าเดิม


      ก็เหมือนกินข้ามต้มหรือโจ๊กเเล้วฉีกปาท่องโก๋ใส่ลงไปไง เเปลกตรงไหน


        “ได้ค่ะ”

         พนักงานยังคงมีอาการงงๆกับเมนูที่ปกป้องสั่งอยู่ เเต่ก็ต้องยอมเเพ้เมื่อเจอกับความมั่นใจของปกป้อง


       “ขอพิเศษนะ”


#signatureของปกป้องคือข้าวต้ม(โจ๊ก)ใส่เฟรนฟราย



.

.

.


     9.00 A.M.

      

     ปกป้องปิดโทรทัศน์หลังจากดูละครจักๆวงศ์ๆที่มีธาตุทั้งสี่เป็นตัวเอก เเล้วมาเปิดlaptop (computer notebook) เพื่อทำแผนการสอน

      

     หลายคนคงคิดว่าปกป้องคงเดินถือหนังสือไปหนึ่งเล่มเปิดเเล้วก็พูดเเละสอนตามหนังสือไป พวกคุณคิดผิดถนัดเเล้ว สิ่งหนึ่งที่นิสิตฝึกสอนต้องทำ คือ  แผนการสอนในเเต่ละคาบ (ส่วนเวลาเป็นครูจะทำเเผนการสอนอีกหรือไม่ ขึ้นกับนโยบายของโรงเรียน )


     เเผนการสอนคือกระดาษ ใช่ครับ กระดาษที่มีสิ่งสำคัญคือ เนื้อหาบนกระดาษ ซึ่งระบุว่าคุณจะสอนเนื้อหาอะไรในคาบหนึ่งคาบนั้น มีจุดประสงค์ จะถามคำถามตรงจุดไหน ถามอะไร มีใบงานอะไรบ้าง จะให้การบ้านอะไรกับนักเรียน จะประเมินอย่างไรว่าเด็กเข้าใจในสิ่งที่เราสอน และรายละเอียดปลีกย่อยอีกเยอะเเยะ


     เนื่องจาก 1 เทอม สอนประมาณ 14 สัปดาห์ สอนสัปดาห์ 12 ชั่วโมง ปกป้องต้องทำแผนประมาณ 14×12 = 168 เเถมสอนสามห้องเนื้อหาไม่ซ้ำกันอีก 168×3 = 504 แผนการสอนที่ผมต้องทำ

     

     “เฮ้อ...แค่คิดก็ท้อเเล้วว่ะ”

     ผมรู้สึกท้อเมื่อคิดถึงเเผนการสอนที่ตัวเองทำทั้งหมด เเต่มือก็ยังพิมพ์เเผนไปอย่างต่อเนื่อง ทำไมผมถึงไม่เที่ยวนะเหรอ ถ้าไม่ทำตอนนี้จะทำตอนไหนตอนนี้ยังคงมีว่างอยู่ต้องเคลียร์งานก่อน ถุย ถุย ผมเองอยากเที่ยวนะ เเต่ไม่มีเพื่อนเที่ยว 



     11.43 A.M.

      สูบ


     ไม่สูบ


     สูบ


     ไม่สูบ


      ปกป้องกำลังชั่งใจตัวเองว่าสูบบุหรี่ดีมั้ย หลังจากที่พิมพ์มาจนเหนื่อย ร่างกายเริ่มต้องการสารนิโครตินอย่างหนัก เเต่ตัดสินเลิกไปเเล้ว จะกลับมาสูบอีกก็กลัวกลับมาติดอีก เเต่ถ้าไม่ได้สูบคงหงุดหงิดจนพิมพ์ไม่ได้เเน่ 

.

.

.


      "เฮ้อ" 

       ปกป้องถอนหายใจพร้อมพ่นควันสีขาวออกมา สุดท้ายก็สูบไปจนได้ เพราะความคิดที่ว่า 'อีกสักม้วนก็คงไม่เป็นไร' ทำให้ตอนนี้ก็ไม่สามารถเลิกบุหรี่ไม่ได้



     12.58 A.M.

      ปกป้องหอบตระกร้าจำนวนสองตระกร้ามายังเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญใต้หอ อาจจะเเปลกใจนะครับว่าทำไมอาทิตย์เดียวใส่ผ้าตั้งสองตระกร้า จริงๆลงยัดลงเครื่องเดียวมันก็หมด เเต่รู้ๆกันอยู่ว่าเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญยิ่งซักผ้าเยอะ ยิ่งไม่สะอาด


     14.10 P.M.

      ปกป้องหอบตระกร้าขึ้นห้องกลับตากที่ระเบียง


      เฮ้อ นี้มันชีวิตพ่อบ้านใจกล้าชัดๆ 



     15.30 P.M.

      รีด รีด รีด เเล้วก็รีด ผ้าเเห้งเล้วก็รีดให้เรียบ คนจะเป็นครูต้องดูภูมิฐานไปไหนมาไหนก็ต้องดูดีมีระเบียบกันสักหน่อย 


      เฮ้อ เหนื่อยว่ะ เข้าสู่วิถีพ่อบ้านไปอีกขั้น



     16.00 P.M.

      ปกป้องนอนเล่นเกม อ่านการ์ตูน กินข้าว กินขนม กินอาหารว่าง กินอาหารก่อนอาหารว่าง ใช้เวลาเรื่อยเปื่อยเพื่อผ่อนคลาย

     


     17.00 P.M. : เริ่มพิมพ์อีกครั้ง

.

.

.

      เวลาล่วงเลยจนเวลาที่เเสดงบนlaptop 19:59 P.M.เปลี่ยน 20:00 P.M. เเละเวลาเดียวกับที่ปกป้องกรีดร้องอย่างโหยหวน


     “อ้ากกกกกกกกกก”

     เชี่ย… ผมเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  เเผนการสอนที่ผมมานะ เพียรพยายามทำอย่างตั้งใจถูกลบหายไปจนหมดเพราะเผลอดันไปกดปุ่ม backspaceตอนหลับ ลองctrl+zข้อมูลก็ไม่กลับมา


     ฮือ...ไม่นะ!!! เอาเวลาที่มีค่าของกูคืนมา


.

.

.


21.49 P.M.


“แมร่ง… โคตรซวยเลยว่ะ”

ปกป้องโทรศัพท์บ่นเรื่องราวต่างให้เพื่อนฟัง


[555 สมน้ำหน้า]

นิว เพื่อนปลายสายกลับชอบใจเเละหัวเราะอย่างสนุกสนาน


“ฟูววววว เออๆเเค่นี้ก่อนนะ”


[เดี๋ยวมึง นี้สูบบุหรี่อีกเเล้วใช่มั้ย]


“รู้ได้ไงว่ะ เป็นหมารึไง”
    ปกป้องตกใจที่ถูกจับติดจนเผลอพูดเสียงสูง


    [เสียงตอนพ่นควันดัง ฟูวๆ มันเข้ามาในโทรศัพท์ มังเชี่ยเเมร่ง รีบเลิกเลยนะ ถ้ามึงสูบอยู่จะสอนนักเรียนได้ไงว่าห้ามสูบบุหรี่ทั้งที่มึงยังสูบอยู่ ไอ้สัตว์ มึงไม่กระเเดกปาก สำเนียกสมอง ละอายใจบ้างเหรอ...]

นิวด่าชุดใหญ่ ปกป้องได้เพียงเเค่เงียบฟังกระพริบตาถี่ๆ


“เออๆ พยายามอยู่ กูเริ่มเคี้ยวหมากฝรั่งนิโคมายด์(หมากฝรั่งสำหรับคนเลิกบุหรี่)อยู่”

ปกป้องรีบเเทรกก่อนที่จะถูกด่าไปมากกว่านี้


[สัตว์ เเค่เเหละ]

นิวด่าเสร็จก็ตัวสายดดยไม่ฟังปกป้องพูดอำลาใดๆ


“เพื่อนกูเเต่ละคน”

ปกป้องบ่นเเล้วก็สูบบุหรี่ต่อจนหมดม้วน



22:30 A.M.

    ปกป้องซ้อมสอนกับตัวเองที่ระเบียงหลังห้อง


          ปกป้องก็รู้ว่าตัวเองเป็นเเค่นิสิตฝึกสอน ยังไม่ใช่ครูชำนาญการ ปกป้องมีอาการประหม่าเวลาอยู่หน้าชั้น ไม่เเม่นเนื้อหาเท่าที่ควร เเละยังสอนได้ไม่ดีเท่าที่ตัวเองต้อง จึงต้องพัฒนาตัวเองเเละซ้อมสอนกับตัวเองที่ระเบียงหลังห้องทุกวัน




00:01: 26 A.M. Sunday

เช้าวันใหม่ปกป้องเข้านอนแล้วบอกฝันดีกลับตัวเอง


“ฝันดีนะ ปกป้อง”


00:01:30 A.M

โทรศัพท์เข้ากลางดึก

ปกป้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู บนหน้าจอเเสดงเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้...


ใครโทรมาว่ะ ...?





Writter(9) talk

     ตอนนี้จะไม่ภาคภูมิออกเเสดงตนนะครับ

     ตั้งใจจะเล่าชีวิตของทั่วไปของปกป้อง

     

ปล.บุคคลในภาพไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนิยายเรื่องนี้แต่ประการใด



#ดอกพิกุลพลัดถิ่น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #298 So Lucky My Love (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:33
    ใครโทรมาหว่าาาา ชอบปกป้องอ่ะ
    #298
    1
    • #298-1 Anupathn(จากตอนที่ 7)
      9 มกราคม 2560 / 08:06
      555 บอกชอบเเบบนี้ปกป้องก็เขินเเย่สิครับ
      #298-1
  2. #24 somneo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 09:54
    ภาคภูมิโทรมาบอกฝันดีครูใช่ไหม 55555555
    #24
    1
  3. #23 วาสะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 09:24
    สั้นมากเลยคร้า ตอนหน้าขอยาวๆหน่อยคร้า หรือ2ตอนก้ได้
    #23
    1
  4. #22 007 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 02:43
    ต่อนะนุกมาก
    #22
    1
  5. #21 somneo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 21:37
    โอ้ยครูขาาาาา หนูหลงครูเหลือเกินค่ะ นายภาคภูมิ ถ้าเธอไม่ชอบเขา เราเอานะ 55555555.
    เราไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาชอบนิยายแนวนี้เลยค่ะ เพราะคุณครูในรรที่เจอ เอ่อ.. มันไม่ได้น่าจิ้นเบอร์นี้อ่ะนะ 555555 แต่พอเจอนิยายเรื่องนี้แล้วหลงรักจริงๆ หลงรักครูปกป้องนี่แหละ 555555 #ภาคภูมิไม่ต้องร้องครูป้องสนใจเธอ
    ขอบคุณไรท์มากนะคะ ทำให้ทัศนคติไม่ดีเกี่ยวกับวิขาคณิตศาสตร์และนักเรียนปวช.ของเราเปลี่ยนไปบ้าง คือเราก็ไม่ได้อคติอะไรขนาดนั้นนะคะ แต่ที่คิดไว้ ปวช.ต้องดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวแล้วก็ต้องน่ากลัวมากๆ แต่เจอภาคภูมิแล้วรู้สึกว่าไม่ได้ดูฉกรรจ์เบอร์นั้น.. เอ่อ.. เว้นตอนแรกที่ตีกันกลางสี่แยกอะนะ #อ่าวบ่นยาวเลย ขอโทษนะคะเก็บกดจากตอนก่อนๆค่ะเพราะเม้นในโทรศัทพ์มันค่อนข้างลำบาก เลยทบต้นทบดอกเม้นตอนนี้บ่นเผื่อตอนหน้าและตอนอื่น อย่าโกรธน้าาาา ถ้าตอนหน้าจะเป็นนักอ่านเงาบ้าง .__.
    ขอบคุณไรท์เตอร์(อีกครั้ง)นะคะ เราชอบนิยายเรื่องนี้มากๆ เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ ชอบสำนวนและพลอตเรื่องมากค่ะ #ชอบครูปกป้อง #ยอมแล้วทูนหัวอยากได้ผะอัวแบบครูปกป้อง #ปล #รักไรท์น้าาาาา
    #21
    1