ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 6 : 05 อีกวันในสถานะนิสิตฝึกสอน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

05

อีกวันในสถานะนิสิตฝึกสอน




     อึก อึก อึก

     ของเหลวร้อนสีดำเข้มอย่างกาแฟกำลังไหลคอของปกก้องอย่างช้าๆ เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายของตัวเองที่ไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ เนื้อตาสีขาวกลับเเดงกล่ำ เปลือกตาที่เคยเปิดให้เเววตาที่เเสดงมุ่งมั่นและสดใสกลับปิดลงมาเกินครึ่ง ใต้หมองคล้ำผิดปกติ สิ่งที่ทำปกป้องมีสภาพเเบบนี้ไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ คือ ภาระงานที่อาจารย์ยัดเยียดให้ปกป้องทำในไม่คำนึงถึงความเหมาะสมเวลา กว่างานจะเสร็จเวลาก็ล่วงเลยเข้าไป 5:00 A.M. เเน่นอน อย่างปกป้องเหรอจะนอนต่อ ถ้านอนต่อ คงไม่ตื่นมาโรงเรียนแน่ๆ


      “ใจเย็นๆ นิสิต”

      ครูเนกิจ ครูประจำห้องพยาบาลตัวอ้วนกลม ครูที่ปกป้องต้องใช้ชีวิตร่วมกันปรามนิสิตที่อยู่ตรงหน้าที่กำลังกาแฟอย่างสมบุกสมบัน


      “ผมจะหลับเเล้วครับ ไม่ไหวจริงๆเเล้วครับ”

     ปกป้องวางเเก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เเล้วนั่งบนเก้าอี้พร้อมลูบท้องที่ป่องเพราะเต็มไปด้วยกาแฟ


      “พึ่งสอนเเค่วันเดียว หนักขนาดนั้นเลยเหรอ”


       “งานสอนไม่เท่าไหร่หรอกครับ เเต่งานนอกนี้สิ”


      “ปกป้องช่วงบ่ายว่างมั้ย”


       ปกป้องเเทบสะดุ้งเมื่อยินคำตอนนี้ ปกป้องไม่อยากได้ยินใครถามเค้าว่า ว่างมั้ย เเต่ก็ต้องยอมบอกความจริงไป

     “ว่างบ่ายสามเป็นต้นไปครับ ถ้าไม่ติดคาบฝาก มีอะไรรึป่าวครับ”


      “งั้นถ้าว่าง มาที่ห้องพยาบาล เดี๋ยวจะสอนวิธีพยาบาลเบื้องต้นเเล้วการสังเกตอาการป่วยต่างๆให้นะ เผื่อครูติดธุระไม่อยู่ เธอจะได้ช่วยงานครู”


       “ได้ครับ ”

       คิดจะหนีกลับบ้านก่อนเวลาอีกเเล้วสินะ


.

.

.


      ห้อง 402

      อีกครั้ง เป็นอีกครั้งที่ผมต้องมาอยู่หน้าประตูห้อง 402 จากเสียงคุยเอะอะที่ดังก้องจากในห้องมายังนอกห้อง คงอยู่กับเต็มห้องเเน่ๆ ผมเปิดเข้าไปอย่างระมัดระวังเเละเหลือบมองบนไม่ปรากฎของการมีอยู่ถังเเป้งเเต่ประการใด


      “สวัสดีนักเรียนทุกคน”

     ทันทีกล่าวทักทาย ทุกคนก็หยุดคุยเเล้วเอาสมุดขึ้นก็มาเตรียมเรียน เดี๋ยวแปลกๆ ผมสอนเด็กช่างอยู่นะ ไม่ใช่เด็กสายวิทย์คณิตนะ เรียบร้อยเกินไปเเล้ว มาไม้ไหนอีกฟ่ะ


      “สวีสดีครับอาจารย์” นักเรียนตอบเเบบปกติจนหน้าใจหาย นี้มันผิดปกติเกินเเตกต่างกับพฤติกรรมเมื่อวาน พวกมึงเป็นไบโพล่ากันรึไง หรือวางเผนอะไรกันไว้เเน่


      จั๊บ จั๊บ จั๊บ

     ความดีอยู่ได้ไม่ยาวนานเท่าไหร่ มีเสียงเคี้ยวหมากฝรั่งจากในพวกบรรดาเด็กช่างที่เรียบร้อยจนหน้าขนลุก


      “ใครเคี้ยวหมากฝรั่ง”

     ผมถามขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะจริงๆก็รู้ต้นเสียงเเล้ว


       “มีไรเหรอครับ จั๊บๆ หม่ำๆ จั๊บๆ ”

     ภาคภูมิผู้ไม่ได้เเสดงถึงอาการสำเนียกในความผิดของตัวเองเเต่ประการใดตอบคำถามออกมาอย่างมั่นใจ


      “ไปคายหมากฝรั่งทิ้งซะ มันเสียบุคลิคเเละเสียงเคี้ยวมันก็รบกวนเพื่อนข้างๆ”

     ผมอัดเหตุผลลงไปในคำสั่ง หวังว่าคุณภาคภูมิ(ประชด)จะยอมเข้าใจนะ ผมเองที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืนไม่มีพลังเพียงพอที่จะสู้รบกับนักเรียนหัวดื้ออย่างคุณ


     “ถ้ามันน่ารำคราญเเละเสียบุคลิคเเล้วในต่างประเทศเค้ายอมให้นักศึกษาเคี้ยวหมากฝรั่งได้ อาจารย์รู้มั้ยคร๊าฟ”

     นั่นไง ขนาดมีเหตุผลอ้างอิงไว้ สุดท้ายก็หาเรื่องมากวนจนได้


     “เฮ้อ…ที่ต่างประเทศอากาศมันหนาว เค้าให้เคี้ยวหมากฝรั่งเพื่อป้องกันไม่ให้กรามมันเเข็ง อากาศเมืองไทยร้อนจะตายอยู่เเล้ว มันใช่มั้ยห้ะ”

      ไม่มีคำตอบใดๆ หลังตากการตอบคำถามของผม นอกจากเสียงเคี้ยวหมากฝรั่ง จั๊บ จั๊บ จั๊บ


     จั๊บ จั๊บ จั๊บ เสียงเคี้ยวหมากฝรั่งนั้น ช่างฟังดูรำคราญหูยิ่งหนัก เเละด้วยอาการนอนน้อยทำให้ความอดทนผมต่ำกว่าปกติ จนทำให้ผมเผลอตะคอกออกมา

     “ไปคายหมากฝรั่งซะ ภาคภูมิ


     จั๊บ เสียงเคี้ยวหมากฝรั่งก็หยุดลง ทั้งห้องเงียบสงัดลงทันใด ผมไม่หรอกว่าตัวเองเเสดงสีหน้าแบบไหนไป เเต่นักเรียนช่างกลที่เหมือนไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับเเสดงสีหน้าที่กำลังบอกว่าตัวเองกำลังกลัว


     “ครูขอโทษนะ”

     ผมโน้มศรีษะลงเล็กน้อยเพื่อเเสดงขอโทษ ผมไม่อายหรอกครับ ที่ต้องขอโทษคนที่อายุน้อยกว่า หรือขอโทษที่วุฒิต่ำกว่า ผิดก็ว่าไปตามผิด

     “ครูขอโทษที่ตะคอกใส่ ครูยังควบคุมได้ไม่ดีเท่าไหร่ ขอโทษจริงๆนะ อย่าลืมไปคายหมากฝรั่งทิ้งซะ”


     การเรียนการสอนเริ่มขึ้นเเล้ว แต่สีหน้าตกใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนใบหน้าภาคภูมิกลับไม่จางหาย


.

.

.


ครูขอโทษ งั้นเหรอ


วลีนั้นดังกึกก้องไปทั่วหัวสมองของภาคภูมิซ้ำเเล้วซ้ำเหล่า

ปกติจะได้รับเเต่คำว่ากล่าวติเตียน ไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้ยอนคำนี้ออกจากของครู

คำว่าขอโทษเป็นที่ภาคภูมิที่คิดว่ามาเสนอว่าเป็นคำที่พวกอ่อนเเอใช้เพื่อยอมเเพ้ ใช้เพื่อเอาตัวรอด ใช้เพื่อให้ตัวเองปลอดภัย เเละไม่มีทางที่เขาจะใช้หรือพูดคำที่เเสดงความอ่อนเเออย่างคำว่าขอโทษ เเต่ครั้งนี้ความคิดของภาคภูมิต้องเปลี่ยนไป เพราะคำว่าขอโทษที่เเสนอ่อนเเอจากปากของครูคนนี้กลับทำให้ 

เขารู้สึกเเพ้ 


น่าหงุดหงิดจริงๆเลย



“ไอ้ภาค พวกกูจะขอโทษจารย์เค้า มึงไปกวนจารย์เค้าทำไมว่ะ”

ฏ้ณมากระเเทกไหล่เรียกสติภาคภูมิที่กำลังเหม่อ เเละเตือนให้ภาคภูมิหยุดก่อกวนก่อนที่อะไรอะไรจะเเย่ไปกว่านี้


“เหรอ”

ภาคภูมิประชดลากเสียงยาวเเสดงอาการต่อต้อนเต็มรูปแบบ


“กูรู้นะ เเมร่งมึงไม่ชอบหน้าครูเค้า เเต่พ่อเเม่พวกกูไม่ใช่คนใหญ่คนโตเหมือนพ่อแม่มึงนะ ถ้าจารย์เเค้นกูออกข้อสอบยากจนพวกกูติด ศูนย์ ร มส มผ  แม่ฆ่ากูตายเเน่”


“เออๆ พวกมึงขอโทษก็ขอโทษไปสิ เเต่กูไม่…”

ภาคภูมิยังยืนกรานในความคิดของตัวเอง



“เเล้วเเต่มึง ถามจริงครูเเมร่งไปทำไรให้มึงว่ะ ถึงได้เกลียดเเค้นครูเค้าหนักหนาว่ะ”


“กะ..”


“สองนั้นคุยกันดังไปเเล้วนะ เเล้วหมากฝรั่งคายออกยัง”

ดูเหมือนการกระซิบระหว่างต้นเเละภาคภูมิจะดังเกินไป


“โทษทีจารย์” ฏ้ณรีบขอโทษอาจารย์เเล้วมากระซิบกับภาคภูมิต่อ “มึงคายหมากฝรั่งได้เเล้ว ถือว่าพวกกูขอ”


“เออ”

ภาคภูมิจำใจยอมคายหมากฝรั่งออกมา…

.

.

.

เเล้วปาไปที่กระดาน ถ้าขยับอีกเเค่ไม่กี่เซนก็จะเปลี่ยนเป้าหมายจากกระดานเป็นหัวครู


“ว่าเย่จังไม่โดน”

น้ำเสียงยียวนชวนโมโหมาพร้อมรอยยิ้มที่สะใจ


“เชี่ยยย…ไอ้ภาคฟังกูบ้างมั้ย”

ฏ้ณสบถออกมาเพราะความตกใจเเละความเหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้


ครูปกป้องเดินเข้าหาภาคภูมิ เเววตามองมายังภาคภูมิที่ควรจะเต็มไปด้วยความโกรธกลับ ไม่โกรธหรือเป็นอย่างที่ภาคภูมิคิด เเต่กลับเเฝงไปด้วยบางอย่าง


“ภาคภูมิ ครูสนใจในเธอนะ”


“ห้ะ…”


“ตามจิตวิทยาการศึกษา พฤติกรรมที่เธอกำลังเเสดงออกอยู่นั้น คือพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจ เเสดงว่าเธอต้องการให้ครูสนใจใช่มั้ย ภาคภูมิ”


“ไอ้…”

ภาคภูมิพูดได้เพียงคำวำไอ้ ไม่บ่อยนักที่ภาคภูมิคิดไม่ทัน


“ไม่ต้องเรียกร้องอะไรเเล้วนะ เพราะครูสนใจเธออยู่ตลอด โอเคนะ”

ปกป้องยักคิ้วใส่ก่อนหันหลังกลับไปเพื่อเดินไปหน้าชั้น


“พ่องงงมึงเหรอ ใครต้องการว่ะ F_ck”

ภาคภูมิตะคอกใส่หลังปกป้อง ปกป้องเหนื่อยใจที่เหลี่ยวหลังกลับไม่มองเเต่ต้องหันกลับไปมอง ก็เห็นภาคภูมิกำลังเดินออกไป ตลอดหนีอีกเเล้วเหรอ หนีในเรื่องไม่ควรหนี


“ภาคภูมิ ถ้าไม่กลับมาภายใน 5 นาที จะนับเป็นขาดครั้งที่ 2”


.

.

.


“วันนี้เเค่นี้นะ”

     ผมบอกประกาศจบการเรียนการสอนในวันคาบนี้ สุดท้ายภาคภูมิก็ไม่กลับมาเข้าห้อง ผมเองไม่สามารถดูเเลนักเรียนได้อย่างทั่วถึงทุกคน เพราะถ้าสนใจนักเรียนเเค่บางคน นักเรียนที่เหลือก็ถูกละเลย ดังนั้นจึงต้องเลือกส่วนใหญ่ เเต่ก็ไม่หมายความว่าจะไม่สนใจส่วนน้อย เเต่ในใจก็เเอบกลัวว่าจะมีวันที่ผมจะเฉยชาเเละไม่สนใจนักเรียนส่วนน้อย

    

“ครูพวกผมขอโทษนะครับ ทั้งเรื่องเมื่อวานเเละเรื่องรถนะครับ พวกผมจะเก็บเงินให้เร็วที่สุดเพื่อมาซ่อมให้เร็วที่สุดครับ”

ฏ้ณรีบเข้ามาขอโทษเเทนเพื่อนทันที ว่าทำไมถึงดูเรียบร้อยจนผิดจริตเด็กช่าง ที่เเท้ก็ทำดีถ่ายโทษ


“เออๆ ดีเเล้ว เร็วหน่อยๆนะครูต้องใช้รถ”


“ครับ”

ฏ้ณเเสดงสีหน้าแปลกใจที่ผมยอมง่าย ที่ยอมไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ คือกาแฟที่กินไปเหมือนจะหมดฤทธิ์เเล้ว เมื่อไหร่จะจบวันอยากกลับไปนอนเเล้ว…


#ชีวิติสิตฝึกสอนช่างเหนื่อยล้าจริงๆ



Writter(9) talk 16/9

โอม จงเมนท์ ข้าอยากได้กำลังใจ



Writter(9) talk 17/9

ตอนนี้หน่วงสักหน่อยนะครับ

จะว่าไปภาคภูมิไม่เคยชนะปกป้องได้เลยนะ  ภาคภูมิจัดมากี่ชุด ปกป้องสวนกลับได้หมด

ขอบทุกคอมเม้นท์นะครับ พลังใจ+++ จะทยอยตอบกลับนะครับ


#ดอกพิกุลพลัดถิ่น

#ไม่ต้องเรียกร้องอะไรเเล้วนะเพราะครูสนใจเธออยู่ตลอด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #297 So Lucky My Love (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:17
    โง้ยยยย ชอบครูแบบปกป้องอ่ะ 55555555 จัดการภาคภูมิให้อยู่หมัดเลยนะ
    #297
    1
    • #297-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      9 มกราคม 2560 / 08:06
      เหนือภาคภูมิยังมีปกป้อง
      #297-1
  2. #183 Bee Ruethairat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:34
    คิดสภาพตัวเองจะออกไปฝึกสอนเลย
    #183
    0
  3. #20 วาสะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 13:13
    มาต่อสักที่
    #20
    1
  4. #19 somneo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 12:13
    สงสารครู ภาคภูมิใจร้ายจังงง ฏ้ณ ชื่อเธออ่านยังไง ราไม่มีปัญญาอ่านชื่อเธอ 5555555
    #19
    1
    • #19-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 12:29
      อ่านว่า ต้น
      ชื่อเด็กเเถวบ้านเห็นแปลกดีเลยเอามาใส่
      #19-1
  5. #17 007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 12:03
    สนุกมากๆมาต่อไวนะรออ่านอยุ่จ้ท
    #17
    1
    • #17-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 12:31
      ขอบคุณครับ
      จะรีบปั่นให้นะ
      #17-1
  6. #16 somneo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 23:41
    ครูคนดีมากอ่ะ อยากร้องไห้แทนครู เข้าใยอารมณ์ครูฝึกสอนชอบโดนโยนงานอย่างหนักหน่วงจริงจัง ยิ่งเจอคนที่ไม่อยากเรียนกับเราแล้วยิ่งท้ออ่ะ แต่ครูป้องคนดี.. เรายะร้องไห้ มาเป็สแฟนเราไหมคะ จุ้บบบบบ
    #16
    1
    • #16-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 10:48
      ^-----^
      #xdxhv'l^hq
      #16-1
  7. #12 bambam01648 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 09:03
    ต่อค่ะๆภาคภูมิมีความร้ายกาจระดับ10
    #12
    1
    • #12-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 10:45
      ร้ายมาก ถ้าเจอตอนสอนจริงๆ ร้องไห้เเน่
      #12-1
  8. #11 007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 08:03
    ต่อนะรออยุ่
    #11
    1
    • #11-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 10:44
      มาเเล้ว
      #11-1
  9. #10 0984359329 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 07:37
    สนุกมาก
    #10
    1
    • #10-1 Anupathn(จากตอนที่ 6)
      17 กันยายน 2559 / 10:44
      ขอบคุณครับ
      ติดตามต่อกันนานนะ
      #10-1