ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 5 : 04 คาบเรก(2) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


04

คาบเเรก(2)


“เรียนคณิตไปทำไมครับ บางเรื่องผมไม่เห็นนำมาใช้ในชีวิตได้เลยครับ ผมขอคำตอบดีๆหน่อยนะครับอาจารย์ ผมไม่เอาคำตอบที่ว่า เอาไว้เพื่อเรียนต่อ เรียนเพื่อสอบเข้ามหาลัย หวังว่าคงมีนะครับ คำตอบดีๆเเบบนั้น”


ภาคภูมิเเสยะยิ้มราวกับว่าตัวเองสามารถชนะผมได้ 


เเต่คิดผิดเเล้วภาคภูมิเอ๋ย 

คุณกำลังจะเเพ้ผมอีกรอบโดยไม่รู้ตัวเเล้ว คุณลงลืมไปเเล้วว่า ผมเรียนครูคณิต คิดว่าคำถามเหล่านี้ผมตอบไม่ได้เหรอ 


เเต่หยั่งเชิงดูก่อนเเล้วกัน


“เป็นคำถามที่ดีนะ เเล้วเธอคิดว่าไง”


“ผมถามจารย์ ไม่ใช่ให้อาจารย์มาถามผม คงไม่มีคำตอบที่ดีกว่า ใช้เพื่อการศึกษาต่อ สินะ”

 


“คำตอบที่ดีกว่ามีอยู่เเน่ๆ”

ผมกอดอกวางมาดข่มภาคภูมิ


“ถ้ามีก็บอกมาสิ”

 สายตาท้าทายอันมั่นใจมองมาที่ผม ถ้าเอาความมั่นใจไปใช้กับการเรียนของได้ท็อปไปเเล้ว

ตลอดมาคงได้คำตอบว่า เรียนคณิตไว้เพื่อศึกษาต่อตลอดเลยสินะ ถึงได้เเสดงสีหน้าเเละเเววตาที่มั่นใจว่า ไม่มีคำตอบที่ว่าเพื่อศึกษาต่อเเน่ๆ


“... เพื่อตัวของพวกเธอเองไงล่ะ...”


“ห้ะ”


“คณิตศาสตร์เป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยตรรกะ ศาสตร์เเห่งเหตุผล การสังเกตุ ซึ่งได้จากเวลาทำข้อสอบ ถูกก็ถูก ผิดก็คือผิด มันไม่ตายตัว เมื่อทุกคนเรียนคณิตศาสตร์เเล้วระบบการคิดของทุกคนจะเปลี่ยนไป มันจะถูกพัฒนาขึ้น คิดอย่างมีระบบเเละเหตุผลมากขึ้น คณิตศาสตร์จะปรับพฤติกรรมให้นักเรียนเป็นละเอียด รอบคอบ อดทน ช่างสังเกต มากขึ้น ก็จริงอยู่ที่คณิตศาสตร์อาจจะไม่มองเห็นภาพการนำไปใช้ชีวิตจริง เเต่คณิตศาสตร์มันจะปรับเปลี่ยนพวกเธอจากภายใน”

(หมายเหตุ : การเรียนที่ครูปกป้องพูด มีความหมายในเชิง การเรียนเเบบจริงๆ การเรียนเเบบคิดตาม การเรียนเเบบคิดต่อยอด ไม่นับการเรียนประเภท เรียนไปวันๆ เรียนเเบบเอาเเต่จดไม่ได้คิดตาม)


“...”

ไร้คำพูดใด เเต่ตามมาด้วยเสียงปรบมือของนักเรียนในห้อง ซึ่งทำให้ภาคภูมิกับเดือดดานมากกขึ้น


“เข้าใจมั้ย นาย - ภาค - ภูมิ”

ผมถาามย้ำ เพื่อนักเรียนภาคภูมิยังไม่เข้าใจ


“ผมจะรู้ยังไง ว่าจารย์ไม่โกหก ครูก็เเค่ตอบให้มันสวยๆ ดูดีก็เท่านั้น”

ภาคภูมิยังไม่ยอมเเพ้ เธอมันดื้อด้านจริงๆ


“เเล้วเอาอะไรมาตัดสินว่า สิ่งที่ครูพูดนั้นไม่จริง เธอได้พิสูจน์กับตัวเองเเล้วยัง เรียนรู้กับคณิตศาสตร์เเล้วยัง เเค่เธอทัศนคติไม่ดีต่อรายวิชา ไม่ดีต่อครูเเล้วมาพาลมั่วไม่ได้ โตได้เเล้วภาคภูมิ”


“ไอ้…”

คำไอ้สั้นๆมาพร้อมกับคว้าคอเสื้อผม ภาคภูมิได้คว้าคอเสื้อผม ทุกคนในห้องดูตกใจเเละเเตกตื่น


“ปล่อย - ภาค - ภูมิ”

ผมจัดฟันสุดเเรงพูดอย่างค่อยเป็นค่อยไป เเละท่องในใจว่า ปกป้องมึงเป็นครู ปกป้องมึงเป็นครู จะฟาดปากกับนักเรียนไม่ได้


ภาคภูมิยอมปล่อยมือเเต่โดยดี เเต่ปราศจากคำขอโทษ ภาคภูมิรีบเก็บของเข้ากระเป๋า



“จะไปไหน”

ผมเผลอตะคอกถามภาคภูมิ ผมเผลอไปจริงๆ เเบบว่ามันสุดๆเเล้วกับนักเรียนคนนี้ ภาคภูมิเธอต้องการอะไร


“...”

ภาคภูมินิ่งเงียบหลังจากเก็บของเข้ากระเป๋าจนเรียบร้อยเเล้วประกาศเต็มเสียงว่า

“พวกมึงทุกคนฟัง วันนี้ไม่ต้องเรียนเเล้วกลับบ้าน”


เงิบ ผมถึงกับเงิบเเละสตั้นไปเลย ไม่ได้เป็นเพราะภาคภูมิหรอกนะ เเต่เป็นเพราะทุกคนในห้องกลับทำตามภาคภูมิ เก็บของเเล้วทยอยเดินออกไป


“เป็นไงครับครู ผมคุมเพื่อนได้เก่งมั้ย”

ภาคภูมิเยาะเย้ยผมกลับ


“มึง..”

ผมฟิวส์ขาดเเล้ว ขาดไม่มีชิ้นดี ผมกำหมัดเเน่น ตอนนี้อยากจะฟาดปากนักเรียนจริงๆเลย


“สุภาพหน่อย ครู - ปก - ป้อง”

ภาคภูมิย้อน เเละเเตะไหล่ผมเบาๆ



“ครั้งที่ 1 ภาคภูมิเเละนักเรียนฟัง นี้ถือเป็นครั้งที่ 1” ผมพูดเต็มเสียงที่มีเเละใส่อารมณ์ “วิชานี้ต้องเวลาเรียนอย่างน้อย 80% เท่ากับว่าพวกเธอขาดเรียนได้ไม่เกิน 3 คาบ ถ้าเกินเมื่อไรเตรียมรับ มส กันได้เลย และอย่าคิดว่า ผมเป็นเเค่นิสิตฝึกสอนเเล้ว มส ยกclassไม่ได้ หลักฐานชัดขนาดนี้ผมทำได้อยู่เเล้ว”


คำพูดของนิสิตฝึกสอนมันช่างดูไร้ค่ายิ่ง พูดให้ดังเท่าไหร่ นักเรียนก็ยังเดินออกไป ออกไปจนเหลือผมเดียว


ผมทรุดลงนั่งกับพื้น ก่อนที่น้ำตาผมจะไหล ผมได้ระบายอารมณ์ออกด้วยคำพูดสั้นๆว่า


บัดซบ

.

.

.



ในตอนนั้นผมยังคงเป็นเเค่นิสิตปี 3 ในรายวิชาการจัดการชั้นเรียน อาจารย์ได้บอกผมไว้ว่า


“...ครูนั้น ต้องรู้จักควบคุมอารมณ์ให้ดี ถ้าหากอารมณ์เสียจากห้องเเรก เเละถ้าต้องไปสอนห้องที่สองต่อจากห้องเเรก ควรจะต้องปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อน เพราะนักเรียนห้องที่สอง พวกเขาไม่รู้เรื่อง พวกเขาไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ไม่ดีจากครูอย่างพวกเธอมีต่อนักเรียนห้องเเรก…”


ผมในตอนนั้นคิดว่าเป็นหลักปฏิบัติที่ดีนะ อาจะฟังดูโลกสวยสักหน่อย ตอนนั้นมองในมุมของนักเรียนผมว่ามันโคตรจะโอเค


.

.

.


เเต่ถ้ามองมุมของครู มองในมุมของผมตอนนี้

เเมร่ง ใครจะไปทำได้ว่ะ

ปฏิบัติจริงโคตรยากเลย

ผมในตอนนี้ไม่สามารถทำได้จริงๆ

ผมจึงตัดสินยกเลิกการสอนวิชาสถิติเบื้องต้นของนักเรียนบัญชี ซึ่งเป็นคาบที่สอนถัดไป เพื่อนั่งกอดเข่าตัวเองและใช้เวลาอยู่กับตัวเอง


.

.

.



“ภาคภูมิ”


“ไอ้ภาค”


“เชี่ยภูมิ”


“ไอ้สัสถูมิ”


เปรี๊ยะ!!!

“เชี่ยยย กูเจ็บ”

ภาคภูมิบ่นพร้อมเอามือมาลูบหัวหน้าหลังถูกเพื่อนโบกศีรษะหนึ่งครั้งเเบบเต็มเเรงไม่มีกัก ภาคภูมิรับรู้ได้ทันทีว่าคนนั้นคือใคร ไม่เพียงไม่กี่คนที่กล้าเล่นหัวเค้า


“เออ เจ็บก็ดีเพื่อนเค้าเรียกมึงกันตั้งนานสองนานเเล้ว”

คำกล่าวออกจากปากคนนั้น ซึ่งก็คือ ไอ้ฏ้ณ เพื่อนสนิทสุดๆของภาคภูมิ สนิทกันมาตั้งเเต่เด็กสนิทกันชนิดรู้ไส้รู้พุง


ภาคภูมิเงยหน้าขึ้นมาดูเหล่าเพื่อนพ้องช่างกลที่ต่างเอ๋ยปากชมวีรกรรมของภาคภูมิอย่างไม่ขาดสาย

“โคตรเจ๋งเลยว่ะมึง”   

“มึงโคตรเเน่เลย”

“สะใจชิปหาย”

“กูโคตรชอบ หน้ามันตอนเงิบ ฮาดีว่ะ”


“แมร่ง นี้เเค่น้ำจิ้มๆว่ะ กูคิดเเผนได้เเล้วว่ะ”

ภูมิภาคยิ้มอย่างพอใจ เเต่ควาามรู้สึกหงุดหงิดในใจยังคงไม่หายไป ความรู้หงุดหงุดที่ถูกจับทางได้ ไม่จะพูดหรือเล่นลิ้นไปเเบบไหน ครูก็สามารถจับเเละเเก้ทางได้เสมอ


“เห้ย จะจัดอีกเหรอว่ะ กูว่าพอเล้วมั้ง”

ฏ้นปรามภาคภูมิเพราะเห็นว่าที่เเกล้งวันนี้ก็มากเกินพอ เเต่ภาคภูมิกลับไม่สนใจเเล้วเผยรอยยิ้มที่ร้ายกาจขึ้นมาบนใบหน้า


อย่าขัดสิมึง ”


.

.

.


หลายคนคงคิดว่าผมคงหนีกลับหอไปร้องไห้ฟูมฟาย ไม่จริงครับไม่จริง ผมไม่ได้ขยี้เเยอะไรขนาดนั้น เเต่ถึงอยากทำเเบบนั้นจริง ร้องไห้ฟูมฟายให้ตายยังไงก็คงทำไมได้ เพราะทันทีที่ผมนำพาร่างกายที่จิตใจปอบช้ำของตัวเองกลับมาที่ห้องพยาบาล ก็มีงานกองโตกองไว้ที่โต๊ะรอผมอยู่


เซอร์ไพรส์!!!


อืม…พูดอะไรไม่ออกเลย



เสียงกดเเป้นพิมพ์เริ่มดังก้องไปทั่วห้องพยาบาล ซึ่งต้นกำเนิดจากเสียงก็ไม่ใช่ใคร ผมเองนี่เเหละ ผมกำลังพิมพ์งานที่ไม่ภาระงานของผม เป็นภาระงานของอาจารย์ต่างๆที่โยนมาให้ หมายถึง อาจารย์ไว้วางใจผมจึงมอบหมายงานให้ผมทำ ซึ้งใจจริงๆเลยครับ


“เสร็จไปเเล้วอีกงาน บางทีงานเยอะๆก็ทำให้หายฟุ่งซ่านเรื่องเมื่อตอนเช้า เอางานมาเยอะๆเลยครับ”


“นิสิตปกป้องครับ”

อาจารย์เปิดประตูเข้ามา พร้อมกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่หวังผล



เชี่ยย...ผมเเค่พูดเล่นๆไม่หวังได้ หวังให้มาจริง งานเข้าเเน่ๆ


“ครับ มีอะไรให้ช่วยครับอาจารย์”


“มีเเน่นอน ครูอยากให้เธอช่วยร่างโครงการการอบรมการใช้โปรเเกรมexcelสำหรับสถิตินะ ส่งวันศุกร์เช้านะ”


“ครับ”

ผมตอบอย่างเต็มใจโดยใจไม่เต็มใจ เเต่เดี๋ยวนะ…

“อาจารย์ครับวันนี้ วันพฤหัสนะครับ”


“เข้าใจถูกเเล้ว อย่าลืมนะส่งวันศุกร์เช้า ครูไปก่อนนะ”

อาจารย์แกล้งดูเวลาเเล้วรีบออกไป ทิ้งให้ผมเงิบนั่งกระพริบตาถี่ๆ


สรุปส่งพรุ่งนี้สินะ


อาจารย์ก็อาจารย์เถอะ

พ่องงงงมึงเหรอ

ใครร่างโครงการเสร็จกันในวันเดียวกันว่ะ

ผมรีบพลิกไปดูตารางสอน เชรดดดด มีสอนเช้า เเถมเป็นนักเรียนช่างกลอีก เเค่คิดก็หนักใจเเล้ว จะมาเรียนกันมั้ย เเต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น ผมจะได้นอนสักกี่ชั่วโมงเนี๊ยะ


#ภาระงานของครู(คนอื่น)คือภาระงานของนิสิตฝึกสอน


.

.

.


“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

ผมร้องตะโกนออกมาสุดเสียง เเมร่งไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้องเจอเหตุการณ์ เหตุการณ์ที่เเมร่งเลวร้ายสุดในชีวิตนี้ก็ว่าได้ ขณะที่ผมหอบงานที่ถูกโยนมาให้รับผิดชอบอย่างทุลักทุเลมายังไอ้เเดง(รถจักรยานยนต์)เพื่อนำกลับไปทำที่หอ ไอ้เเดง(รถ)มันก็...


ถูกปล่อยลมยาง

กรีดเบาะ

เจาะยาง

ตัดสายเบรค

กระจกรถเเตก

โซ่หลุด

ถูกสเปรย์พ่นใส่รถ


“ไอ้เเดงลูกพ่อ ใครทำลูกบอกพ่อมาสิ”

ผมคร่ำครวญเเละกอดลูบไอ้เเดง(รถ)ลูกรักที่ถูกทำประทุสร้ายทางกายอย่างเเสนสาหัส ผมกวาดสายเพื่อหาหลักฐานต่างๆในมี่สุดก็เจอในสิ่งที่จะกุญเเจนำไปสู่คนร้าย


“กล้องวงจรปิด”


เเต่ความมั่นใจของผมที่ว่าจะต้องคนร้ายได้เเน่ๆกลับต้องพังทลายไป เพราะเเม้เเต่กล้องวงจรปิดก็ถูกพ่นสเปรย์สีเเดงใส่ คงไม่เห็นหน้าคนร้ายเเน่ๆ


เเต่คงเดาได้ไม่ยากนัก เพราะวันนี้ผมมีปัญหากับคนเเค่กลุ่มเดียว พวกคุณรับน้องผมได้เเสบถึงทรวงจริงๆ นักเรียนช่างกล





Writter(9) tlak


ปกป้องสู้ๆ ปกป้องสู้ๆ

บางครั้งก็เกลียดภาคภูมินะ นี้มันเข้าขั้นเลวไปเเล้วนะ

ปกป้องจะทำอย่างไรต่อไป


ผมเชื่อว่าทุกคนเคยเป็นนักเรียนกันมาเเล้ว 

อ่านนิยายเรื่องนี้จะได้เห็นมุมมองของครูกันบ้างนะ


ติดงานเลยมาช้า ขอโทษนะ หวังว่ายังคงติดตามกันอยู่นะ


มีคนโวตส์ให้เรตติ้งด้วย ขอบคุณมากนะครับ



#ดอกพิกุลพลัดถิ่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #296 So Lucky My Love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:07
    ภาคภูมิแกทำได้แสบมากกกกกก
    #296
    1
    • #296-1 Anupathn(จากตอนที่ 5)
      9 มกราคม 2560 / 08:05
      อิอิ เเสนเเสบ ถ้าเจอในชีวิตจริงคงจุก
      #296-1
  2. #265 puzzle97 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:16
    รับน้องได้โหดร้ายย
    #265
    1
    • #265-1 Anupathn(จากตอนที่ 5)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:15
      น่าสงสารเนอะ
      #265-1
  3. #9 007 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 06:36
    จ่อไวๆนะ
    #9
    1
    • #9-1 Anupathn(จากตอนที่ 5)
      15 กันยายน 2559 / 13:34
      ครับจะรีบมาต่อนะ

      ขอบคุณนะครับ เเค่เห็นคอมเมนท์พลังใจก็เต็มเปี่ยม
      #9-1
  4. #8 007 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 08:53
    มาต่อนะ
    #8
    1
    • #8-1 Anupathn(จากตอนที่ 5)
      14 กันยายน 2559 / 23:54
      ต่อเเล้วครับ
      #8-1