ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 4 : 03 คาบเเรก(1) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

03

คาบเเรก


     05:25 A.M. เช้าตรู่ที่เเล้วเงียบสงบผู้คนหลับไหลอยู่ในห้วงนิททรา เเต่มีเพียงห้องเดียวที่มีเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น


     กริ๊งงงงงงงงงง !!!


     “ตื่นเเล้วครับ” ปกป้องบอกกับตัวเอง ลุกขึ้นนั่งเเล้วขยี้ตาอย่างงัวเงีย เเละจัดการปิดนาฬิกาปลุกก่อนที่ห้องข้างๆจะตื่นเพราะเสียงนาฬิกาของเค้า (จริงๆปกป้องตั้งปลุกไว้ตั้งเเต่ 5:00A.M.)  ปกป้องเป็นคนนอนตื่นยาก ซึ่งปกตินิวจะเป็นคนปลุก เเต่เมื่อต้องแยกกันฝึกสอนจะให้นิวมาปลุกเหมือนเดิมคงไม่ได้


      TRRRRRRR!!!

      โทรศัพท์สั่นเเจ้งเตือนว่ามีคนโทรมา


      “ใครโทรมาว่ะ” ปกป้องที่งัวเงียกับการตื่นเช้าเกินไปไม่อาจจะโฟกัสสายตาให้อ่านตัวอักษรบนหน้าจอได้ ทำได้เพียงสไลด์หน้าจอเพื่อรับสาย


      “สวัสดีครับ นั่นใคร”


     [ไอ้นี้ เเยกกันไม่กี่วันลืมเพื่อนเเล้วรึว่ะ]


      “ไอ้นิวเองเหรอ มีอะไร”


      [กูโทรมาปลุกไอ้หมีจำศีลอย่างมึงไง]


      “เคๆ กูตื่นเเล้ว ขอบใจมากมึง”


      [เออๆ ไม่เป็นไร เเค่นี้ก่อนนะมึง]


       ปกป้องเขวี้ยงโทรศัพท์ลงบนเตียง ใจจริงอยากโน้มตัวลงไปนอนต่ออีกเสียด้วยซ้ำ ปกป้องหยิบโทรศัพท์ที่พึ่งวาง(เขวี้ยง)ไปไม่นานขึ้นมาดูเวลา


        05:28 A.M. เหรอ...เชี่ยยยย สายเเล้ว

ปกป้องตาสว่างในทันใดหยิบผ้าขนหนูเเล้วกระโจนเข้าไปในห้องน้ำ


.

.

.


       05:28 A.M. สายยังไงนะเหรอ


       หากคุณไปโรงเรียนโดยไม่ผ่านการกระโดดรั้ว เเต่เดินผ่านประตูหน้าประตูหลังของโรงเรียนเหมือนนักเรียนปกติทั่วไปในตอนเช้า คุณจะพบกับคุณครูยืนรับไหว้อยู่นั่นเเหละสิ่งที่ีผมจะต้องไปทำ ผมจะต้องไปยื่นรับนักนักเรียนเวลา 07.20 นาฬิกา


      เเต่ผมจะต้องไปเปิดไปเปิดห้องพยาล ประจวบกับกฎการฝึกสอนที่ว่านิสิตฝึกสอนต้องมาลงชื่อที่ฝ่ายวิชาการก่อน 7:00 ทำให้ผมต้องไปถึงโรงเรียนก่อน 7:00นาฬิกา


       เวลาเดินทาง(ขับรถไปเอง)จากหอไปวิทยาลัย 30 นาที

ที่ใช้เวลานานเพราะผมเลือกหอที่มีนักเรียนร่วมหอเดียวกันน้อยคนที่สุด จริงๆอยากได้เเบบไม่มีสักคนในหอที่เป็นนักเรียน เเต่เกรงหอเเบบนั้นคงไกลเกินไป เเค่หอปัจจุบันที่อยู่ผมก็ว่าไกลมากเเล้วนะ


       กินข้าวเช้า 10 นาที + รอเเม่ค้าทำกับข้าวมาเสิร์ฟ  10 นาที + รีดผ้าเเต่งตัวอาบน้ำทำธุระส่วนตัวอีก 30 นาที(อาจจะเกิน) + นอนต่อหลังตื่นอีก 5 นาที + ทุกอย่างอาจจะคาดเคลื่อนไปบ้าง 10นาที

รวมๆเเล้วก็ต้องตื่นประมาณ 5:00 A.M.


โหดร้ายเชี่ยๆ … ชีวิตนิสิตฝึกสอน


.

.

.


    “สวัสดีครับ”


    “สวัสดีครับ”


    “สวัสดีครับ”


    “สวัสดีครับ”

    ผมกล่าวทักทายพร้อมพนมมือรับไหว้และส่งรอยยิ้มให้กับนักเรียนที่เดินเข้ามาในโรงเรียน ถึงจะง่วงเเต่ความปลื้มใจมันเต็มเปี่ยม ถึงจะเเอบเขินเเละเกร็งนิดหน่อย เเต่สุขใจโคคตรๆ… ใกล้เวลาเข้าเเถวเเล้วสินะ งั้นกลับเลยเเล้วกัน


    “สวัสครับ คุณ - นิ - สิต - ฝึก - สอน”

    น้ำเสียงที่กวนโมโหมาพร้อมกับคำพูดที่ไม่มีความให้เกียรติออกมาจากเสียงของนักเรียนที่อยุ่ด้านหลังผม เเน่นอนผมหันกลับหาต้นเสียงทันที


    “สวัสดีครับ นักเรียน - ภาค - ภูมิ”

    ผมทักทายต้นเสียงที่ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนักเรียน นายภาคภูมิ ใส่เสื้อช็อปมือล้วงกระเป๋ากางเกง (ตอนนี้)คงจะมีคนเดียวที่กล้าพูด เเละเเสดงพฤติกรรมเเบบนี้ต่อหน้าผม


    “อ้าว มีเข็มกลัดติดหน้าอกเเล้วเหรอ”

    อีกฝ่ายดูแปลกใจที่ผมมีเข็มกลัดดอกพิกุลติออยู่ที่อกของตัวเอง


    “มีอีกเป็นโหลเลย อยากได้อีกมั้ย จะได้เอามาเเจกให้”

    ผมประชดกลับไป ที่พูดเเบบนั้นไปเพราะยิ่งผมเเสดงว่ามันรักมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ควรค่าเเก่การเเย่งชิง ดังนั้นในทางกลับกันถ้าผมไม่เเสดงว่าสำคัญ ก็ทำให้ดูไม่มีเเรงจูงใจในการเเย่ง

   

“...”

อีกฝ่ายเงียบเหมือนจะเถียงไม่ขึ้นได้เพียงเเค่เดินหนีไป

สู้ไม่ได้ก็ต้องเเพ้กันไป 555


“ภาคภูมิ เลิกล้วงกระเป๋าด้วย”


.

.

.


ห้อง 402

ตอนนี้ผมอยู่หน้าห้อง 402 เหลือเพียงเเค่เปิดประตูเข้าไปเท่านั้น


ตึก ตัก ตึก ตัก หัวใจผมเต้นเเรงเเละสูบฉีดเจ็มที่


ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง คาบเเรกที่ผมจะได้สอน มานะเพียรพยายามเรียนมาตลอด 4 ปี ในที่สุดก็ได้ใช้ประสบการณ์ วิชาความรู้ที่สั่งสมมาใช้ในสถานการณ์จริง

ผมจะทำให้เต็มที่ คาบเเรกในสถานะนิสิตฝึกสอน  รายวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน ช่างกล ปี 2


ผมจับลูกบิดประตูจนเเน่นเเล้วเเย้มเปิดประตูอย่างช้าๆ เเละหยุดชะงักทันทีเพราะผมเหลือบไปเห็นถังปริศนาบางอย่างอยู่ข้างบน โชคดีที่ประตูยังเปิดไม่กว้างมากพอ ถังเลยไม่หล่น


ทำไงดี? ถ้าไม่เปิดก็เข้าไปไม่ได้


เอาล่ะไม่สุภาพสักหน่อย


ปัง!! โครม!!

ผมถีบประตูให้เปิด ถังปริศนาใส่แป้งอย่างก็หล่นลง เคราะห์ดีหล่นมาคว่ำพอดีแป้งเลยฟุ่งกระจายเล็กน้อย ตามมด้วยฮือฮาของนักเรียนในห้อง

ดารเปิดประตูเล้วถังเเป้งหล่นใส่หัว เป็นการกลั่นเเกล้งคนยุคโปราณที่มาตั้งเเต่พ่อเเม่ผมยังเกิด เเต่โดนเข้าไม่ผมคงเป็นตัวตลกของนักเรียน เเละอาจจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของผม


ใครขำเเต่ผมไม่ขำ


“ใครทำเเบบนี้”

ผมถามด้วยเสียหน้าจริงเเละน้ำเสียงที่หนักเเน่น (ยังคุมอารมณ์ได้อยู่) เเต่ยังคงจริงจังเเละหนักเเน่นไม่พอ เมื่อผมกวาดสายตาสำรวจหนักเรียนทั่วห้อง นักเรียนยังคงเพิกเฉย

เชี่ยยยย...นี้กูมาสอนนักเรียนใช่มั้ยว่ะ เเต่ละคนนี้ไม่ใส่ยูนิฟอร์มวิทยาลัย ผมคงว่าเป็นนักโทษชาย หรือไม่พวกนักเลงทวงค่าหนี้ นักเรียนที่นั่งหน้าห้องยังพอรับสภาพได้ เเต่พวกนักเรียนหลังห้องเเทบ... ผมยาว เล็บยาว ไว้หนวด เจาะหู ใส่เเหวน ใส่สร้อย ผิดระเบียบทั้งนั้น อยากเข้าไปจัดการสั่งสอนตั้งเเต่ตอนนี้เลย เเต่เกรงว่าผมอาจจะไม่รอดอาจจะถูกปาดคอได้ หน้าตาดุโหดชิปหาย ทำเป็นไม่เห็นไปก่อนเเล้วกัน ค่อยหาวิธีรับมือได้เเล้วค่อยมาจัดการ หมายหัวไว้ก่อนพวกเด็กหลังห้อง


“สวัสดีครับ ครูชื่อ ครูปกป้อง จะสอนวิชาคณิตศาสตร์ พื้นฐาน เเละอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอ ยินดีที่ได้รู้จัก ”

ผม(จำใจ)ลืมเรื่องถังเเป้ง เเล้วกล่าวทักทายด้วยความกันเอง ไม่อยากจะทำให้บรรยากาศเสียตั้งเเต่คาบเเรก


“หวัดดี”

“สวัสดีครับ”

“สวัสดี”

“ดีจารย์”

คำทักทายตอบกลับหลากหลายรูปเเบบส่งต่อมายังผม ใจชื่นขึ้นเยอะเลย ตอนเเรกคิดว่าจะเงียบเป็นป่าช้าเสียอีก


“ห้องนี้ ใครหัวหน้าห้องครับ ยกมือโชว์ตัวหน่อย”

เป็นสิ่งเเรกที่ครูที่ปรึกษาอย่างผมควรจะรู้ จะได้สอบถามเรื่องต่างๆ


“ผมครับ มีไรป่าวครับจารย์”

เเปลกใจสุดๆ เมื่อคนที่ยกมือเเละบอกส่าตัวเองว่าเองคือหัวหน้าคือ นายภาคภูมิ หัวหน้าห้องเหรอ...ผมมองอย่างกังขา โกหกผมเปล่า


“ภาคภูมิ เป็นหัวหน้าห้องจริงๆเหรอ ทุกคน”

ผมถามย้ำเพื่อความเเน่ใจ


“ครับ”

ทุกคนตอบเบาๆเเละค่อยๆ ราวกับไม่เต็มใจตอบ


“โอเค ถ้าทุกคนบอกเเบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวหลังเลิกคาบดูเพื่อนทำความสะอาดห้องด้วยนะ”

ผมจัดการมอบหมายงานเเรกให้หัวหน้าห้อง(?)


“ทำไมผมต้องทำตามด้วยอ่ะ”

ภาคภูมิปฏิเสธอย่างไร้ยื่อใย เเละส่งเเววตาชวนหาเรื่อง


“เป็นหัวหน้า เป็นหัวโจก คุมเพื่อนไม่ได้รึไง”


“ชิ ไอ้…”


“ตกลงทำได้มั้ย ถ้าจัดการเรื่องเเค่นี้ไม่ได้ก็ให้คนอื่นเป็นหัวเเทน”

ผมรีบถามย้ำ ก่อนที่คำสมัยพ่อคุณรามจะออกมาจากปากนายภาคภูมิ


“ได้ ครับ”

ภาคภูมิกัดฟันฝืนใจตอบ 

สุดท้ายก็เเพ้ผมไปอีกครั้ง


“ดี งั้นมาเริ่มกันเลยนะ”

ผมเรียกรวมความสนใจของนักเรียนในห้อง ก่อนจะนำเข้าสู่บทเรียน


“อาจารย์ครับ ผมสงสัยครับ”

ภาคภูมิยกมือขึ้นถาม เป็นครั้งเเรกที่หมอนี้เรียกผมว่า อาจารย์ เเต่น้ำเสียงเนิบๆกวนๆ ที่ออกนั้นไม่เเสดงความนับถือเเต่ประการใด


“ว่าครับ…?”


“เรียนคณิตไปทำไมครับ บางเรื่องผมไม่เห็นนำไม่ใช้ในชีวิตจริงได้เลยครับ ผมขอคำตอบดีๆหน่อยนะครับอาจารย์ ผมไม่เอาตอบที่ว่า เอาไว้เรียนต่อ สอบเข้ามหาลัย หวังว่าคงมีนะครับ ถ้าไม่มีผมก็ไม่รู้จะเรียนวิชานี้ไปทำไม”
     ภาคภูมิเเสยะยิ้มราวกับว่าตัวเองสามารถชนะปกป้องได้ 





Writter(9) tlak


     ปกป้องคาบเเรกก็เปิดศึกกันซะเเล้ว

ขอบคุณทุกความเห็น หนึ่งความเห็นเท่ากับหนึ่งกำลังใจ


ตอนนี้ขอโทษนะครับ เน็ตกาก อัพติดบ้างอัพไม่ติดบ้าง เลยต้องรีบอัพนิยายใหม่


ปล. ถ้ามีเเจ้งเตือนว่านิยายอัพเดตเเล้วไม่ตอนใหม่ หรือ เนื้อหาเพิ่ม ให้เข้าใจตรงกันว่า ผมเเก้คำผิดนะครับ เเต่ถ้ามีการเเก้เนื้อหาก็จะเเจ้งให้ทราบ





#ดอกพิกุลพลัดถิ่น





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #295 So Lucky My Love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:54
    เป็นเด็กที่กวนเหลือเกินนนนน 55555
    #295
    1
    • #295-1 Anupathn(จากตอนที่ 4)
      8 มกราคม 2560 / 09:59
      กวนนิดกวรหน่อยเอง
      #295-1
  2. #186 bv12046 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 14:57
    ถ้าครูตอบกลับมาว่า"แล้วนักเรียนจะถามมากทำไมถามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"55
    #186
    0
  3. #126 Phpalus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:46
    เลาก็อยากจะถามแบบภาคภูมิเหมือนกัน นี่เรียนกี่ตัวตกหมดฮืออออ
    #126
    1
    • #126-1 Anupathn(จากตอนที่ 4)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:09
      55555 readerต้องสู้นะ
      #126-1
  4. #7 เงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 06:06
    ต่อนุกมาก
    #7
    1
  5. #4 007 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 10:52
    ต่อไวๆนะอยาดอ่านมาก
    #4
    1
    • #4-1 Anupathn(จากตอนที่ 4)
      12 กันยายน 2559 / 13:22
      คร๊าฟ ^^
      #4-1