ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 3 : 02 ครูพี่เลี้ยง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

02

ครูพี่เลี้ยง


“ หึ ” คำพูดที่ออกมาพร้อมการถอนหายใจของนักเรียนที่เหมือนมีมารยาทเเต่ไม่ได้นำเอามาใช้ เเล้วพูดต่ออย่างวางมาด

“...เป็นเเค่นิสิตฝึกสอนอย่ากร่าง


เจ็บ...สุดๆเลย เป็นคำถูกเหยียดหยามต้อนรับการการฝึกสอนวันเเรกได้เจ็บสุดๆ ผมพยายามอดทนด้วยกดฟันข่มตัวเองไว้

“ถึงครูจะเป็นเเค่นิสิตฝึกสอน เเต่ก็มาปฏิบัติงานในฐานะของครูจริงๆ ดังนั้นนักเรียนก็ควรให้เกียรติผมด้วย”


“เหรอ…”

เสียงประชดประชัน มาพร้อมกับสายตาที่มองอย่างดูถูก


“ไม่ว่าพูดยังไง คุณก็คงไม่มีทางยอมรับในตัวผม ถ้ามีโอกาสเจอกันในคาบเรียนจะพิสูจน์บทบาทความเป็นครูให้คุณเอง”


“... ให้มันเเน่ ”


“เเน่อยู่เเล้ว”


“ว่าเเต่เข็มกลัดที่กลัดอยู่ที่อกสวยดีนะ ผมขอเเล้วกัน”

นักเรียนคนนี้เอามือมาปลดเข็มกลัดบนอกผมทันที คงตั้งใจจะยั่วโมโหผม เพราะสำหรับเด็กพวกนี้เข็มกลัดของสถาบันคือศักดิ์ศรี สำคัญยิ่งกว่าชีวิต


“เอาไปสิ”

ทันทีที่ผมพูดจบ นักเรียนเเสดงสีหน้าแปลกใจอย่างเห็นได้ คงคาดหวังให้ผมโมโหเเละโกรธ เสียใจด้วยนะนักเรียน มันไม่เป็นไปตามเกมของเธอหรอก



“...ง่ายๆเเบบนี้เลยเหรอ”

นักเรียนถามในขณะที่ตัวเองมองเเต่เข็มกลัด


“อยากได้ก็ให้ต้องอะไรอีก ไม่กร่างเเล้วด้วย ต้องการอะไรอีก”

ตอนนี้ผมกลายเป็นผู้คุมเกมเเล้ว คิดจะยั่วโมโหผมมันไม่ง่ายนักหรอกนะ ผมคุมอารมณ์ได้ดีพอสมควร (ถึงใจจริงผมอยากจะต่อยมันเเล้วเสียด้วยซ้ำ เเค่สีหน้าผมมันไม่เเสดงออกก็เท่านั้น)


“ชิ...เเมร่งโคตรไร้ศักดิ์ศรีเลยว่ะ”

ไอ้นักเรียนคนนี้มันเรียนเรียนเอกการดูถูกคน เรียนโทการยั่วโมโหคนมารึไงว่ะ


ปกป้องใจเย็น ปกป้องใจเย็น ปกป้องใจเย็น


ครู ครู ครู


ผมท่องคำเหล่านี้อยู่ในใจเพื่อไม่ให้ตัวเองระเบิดออกมา


“เห้ สุภาพหน่อยกับผมหน่อย อีกอย่างครูไม่ใช่พวกวัตถุนิยมนะ”

ผมพูดอย่างใจเย็น เเต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจตรงวลีที่ว่า “ไม่ใช่พวกวัตถุนิยม”


“หมายถึง ศักดิ์ศรีของครูไม่ได้อยู่เข็มกลัดมูลค่าไม่กี่บาทเหมือนเด็กช่างอย่างพวกคุณ ถึงเเม้คุณเเย้งชิงเข็มกลัดดอกพิกุลทองไปอีกสักกี่ชิ้น ก็ไม่สามารถหยามศักดิ์ศรีหรือสร้างความเดือดดานให้ผมได้ เพราะศักดิ์ศรีจองครูไม่ได้อยู่ที่เข็มกลัด เเต่มันอยู่ที่…


.

.

.


...ใจ ศักดิ์ศรีของผมมันอยู่ใจ ถ้าคุณอยากได้ศักดิ์ศรีของผม คุณคงต้องเเย้งใจของผมจากผมเท่านั้น”

ผมพูดเสร็จก็เอามาทุบที่อกตัวเองอย่างมั่นใจ เพื่อประกาศให้รู้ว่าใครเหนือกว่า เเละเพื่อข่มโทสะของตนเองที่มีต่อนักกเรียนคนนี้ไว้ เหมือนอีกฝ่ายจะเงิบ เเละสตั้นไปพักหนึ่ง 



“ใครจะไปอยากของเเบบนั้นกันว่ะ”



หวังว่าจะมีสมองพอไม่เอามีดมากรีดหน้าอกผมเพื่อเอา(หัว)ใจผมไปนะ



“ถึงจะคุณอยากได้ยังไง ก็ไม่มีทางทำได้อยู่เเล้ว เพราะนักเรียนเเบบคุณคงไม่ทางได้ใจผมไปอยู่เเล้ว”

ผมพูดประชดกลับเเกมดูถูก



“ไอ้...”

เหมือนอีกฝ่ายจะบุกเข้ามา เเละทนไม่กับการดูถูกเล็กๆน้อยๆของผม ก่อนที่ผมจะอาจจะโดนหมัด มีด หรือโดนปืนปากกายิงใส่ ผมรีบยื่นไปบีบคางเพื่อดูเเผล


“โอ๊ย เจ็บ”


ต้องเจ็บอยู่เเล้ว ผม(ตั้งใจ)กดโดนเเผล


“จะมาทำเเผลไม่ใช่เหรอ หุบปากเเล้วมานั่งลงซะ”

ก่อนจะเกิดเหตุกำปั้นกระแทรกปากระหว่างนิสิตฝึกสอนกับนักเรียน รีบรักษาเเละให้กลับไปดีปว่า


.

.

.


“ฟู่!!!”

ผมโล่งอกโล่งใจโล่งทุกอย่างเมื่อนักเรียนคนนั้นออกไป หลังจากที่ทำแผลให้นักเรียนคนนั้น...


เชี่ย ... ลืมถามชื่อ 

เเต่ช่างเเมร่งเถอะ ยังไงคงไม่เจอกันอีก

ขนาดนี้เจอเเค่คนเดียวนะ พรุ่งนี้ต้องสอนทั้งห้อง จะไหวมั้ยว่ะปกป้อง



“สวัสดีนิสิต”

เป็นคำทักทายที่ออกมาจากครูผู้ชายวัย 50 ปีที่เดินเข้าในห้องพยาบาล


“สวัสดีครับอาจารย์ มีอะไรให้ผมช่วยป่าวครับ ไม่สบายตรงไหนครัย” ผมพนมไหว้อาจารย์


“ครูสบายดี โทษทีนะวันนี้ที่ไม่ได้มารับเธอ ครูเป็นครูพี่เลี้ยงของเธอ เรียกครูว่าครูกริชนะ”


“ครับ สวัสดีครับครูกริช ผม นิสิตฝึกสอนปกป้องครับ” ผมกล่าวทักทายอีกครั้ง


“เคๆ พอครูบังเอิญยินบทสนทนาระหว่างปกป้องกับภาคภูมิตั้งเเต่ต้นเลย”

-_- ? บังเอิญได้ตั้งเเต่ต้นเหรอเลยครู นั้นเข้าเรียกว่าแอบฟังนะครับครู


“ภาคภูมิ เหรอ”


“ใช่ก็นักเรียนที่นิสิตคุยด้วยไง”


ภาคภูมิเหรอ ชื่อคงจะให้จำเเม่นเลย

“ครับ พอดีผมลืมถามชื่อนักเรียนนะครับ”


“เเล้วคิดว่าไง” ครูกริชชี้มาที่ผม “เเล้วนิสิตคิดว่าไง”


“...ผมไม่เข้าใจคำถามครับ จะให้คิดอะไรเหรอครับ”


“ก็บทสนทนาระหว่างนิสิตกับนักเรียน นิสิตคิดตัวเองวางตัวในฐานะครูได้ดีมากน้อยเพียงใด”

     คำพูดดูมีน้ำหนักเเละจริงจังอย่างเห็นได้ชัด นี้คงเป็นคำถามที่จริงจัง ได้รับการถูกทดสอบทัศนคติและบทบาทความเป็นครูตั้งเเต่วันเเรกเลยเหรอว่ะ !!!

“อื้มว่าไงดีล่ะ ครับ” ผมตอบเเบบเก้ๆกังๆ คือไม่คิดว่าจะโดนครูพี่เลี้ยงทดสอบอะไรเเบบนี้ตั้งเเต่วันเเรก “เอาจริงๆผมว่าผมยังใช้คำพูดเเละเก็บอารมณ์ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ประโยคที่พูดไปกับนักเรียนยังไม่เหมาะ”


“ประโยคไหนล่ะ บอกมาอาจารย์มาหน่อย” ครูกริชถามจี้


“ประโยค นักเรียนเเบบคุณคงไม่ทางได้ใจผมไปอยู่เเล้วครับ ผมว่ามันเเสดงความอคติที่มีต่อนักเรียน ทั้งที่ผมยังไม่รู้จักนักเรียนคนนั้นดีพอ”


“โอเค ถือว่าคุณตอบถูกเเละตอบได้ดี ครูไม่ได้จะตำหนิเธอหรอกนะ เพราะนี้เป็นครั้งเเรกของเธอที่เจอกับนักเรียนช่าง ครูถือว่าทำได้เเล้ว พยายามต่อไปนะ”


“ครับ^^”

เย้!!! รอดเเล้วโว้ยยยย !!!


“เเต่อยากเตือนเรื่องสรรพนามหน่อย นิสิตควรใช้คำว่า ครู เเทนตัวเอง เวลาคุยกับนักเรียน เท่าที่ได้ยินในตอนนั้นยังใช้ ผมกับครูสลับกันอยู่ ที่ให้ใช้คำว่าครูเเทนตัวเองเพื่อจะเป็นการย้ำนักเรียนว่าคนที่คุยด้วยอยู่ครูเเละเป็นการย้ำตัวเองด้วยว่ากำลังหน้าที่ของการเป็นครูอยู่”


“ครับ จะนำไปปรับปรุงตัวครับ”


“เธอเก่งนะ” ครูกริชมามือมาตบไหล่ผม


“เอ๋ !?”

ผมขมวดคิ้วเเละมองหน้าครูพงษ์อย่างงงๆ


“ที่สามารถคุยกับภาคภูมิเเละคุมเชิงเค้าได้นะ”


“ไม่ถึงขนาดหรอกครับ”

ถูกชมด้วย เขินแป๊ป ผมขยี้หัวตัวเองเเก้เขิน


“แต่ระวังตัวไว้ดี ภาคภูมินะเป็นหัวโจกของที่นี้ ก่อกวนครูคณิตคนก่อนจนต้องลาออกไป จนมีตำเเหน่งว่างให้นิสิตมาฝึกสอน”


“แหะๆ”

จะดีใจหรือเสียใจดีว่ะ  ร้ายขนาดนั้นเชียวไอ้นักเรียนคนนั้น


“อย่าลืมไปเอาตรารางสอนเเละหนังสือที่ห้องวิชาการล่ะ ครูไปก่อนนะ”


“ครับ ขอบคุณครับ”


.

.

.


ห้องวิชาการอยู่ไกลจะห้องพยาบาลพอสมควร ผมเลยถือโอกาสนี้สำรวจวิทยาลัยไปในตัว วิทยาลัยที่นี้มีตึกเยอะพอสมควรเเยกตามแผนกต่างๆ วิทยาลัยที่ร่มรื้นดี เพราะต้นไม้ถูกไว้อย่างทั่วถึงเเละที่สำคัญใต้ต้นไม้เหล่ามีโต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งน่าจะมีคนฉี่ เห้ย คนจับของเป็นเจ้าของไว้ขืนไปนั่งสุ่มสี่สุ่มห้าอาจจะโดนตีนได้ ห้องน้ำที่นี้ไม่ต้องพูดถึงเต็มไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่เเละก้นบุหรี่เต็มไปหมด โดยคร่าวๆก็ประมาณนี้


“สวัสดีครับอาจารย์ ผมปกป้อง นิสิตฝึกสอนครับ ผมรับตารางสอนกับหนังสือครับ” ผมกล่าวทักทายคุณครูประจำห้องวิชาการ


ครูห้องวิชาการวางงานทำอยู่เเล้วเงยหน้าขึ้นมาพร้อมผมนิ่งๆ ในเเววาตาแฝงไปด้วยอะไรบ้างอย่าง ผมคงไม่ทำอะไรผิดไปใช่มั้ย


“รอสักครู่นะ เดี๋ยวครูหยิบให้”


“...” ห้องดูมี something ทุกคนมองผมแปลกๆ สายตาดูออกเเนวสงสารและเวทนา



“นี้จ๊ะ เธอสอนทั้งหมด 3 ห้อง ห้องละ 4 คาบต่อสัปดาห์ รวมทั้งหมดทั้งสิ้น 12 คาบต่อสัปดาห์นะ”


เฮือก 12 คาบต่อสัปดาห์

ความรู้สึกเหมือนมีอาการหน้าซีด เวียงเวียนศีรษะ คล้ายจะเป็นลมขึ้นมาทันที 12 คาบต่อสัปดาห์นี้มันหนักสุดๆเลยนะ ปกตินิสิตฝึกสอนต้องมีคาบสอนอย่สงน้อย 10 คาบ ไม่ควรเกิน 12 คาบ เล่นจัดเต็มmaxให้ผมเลยเหรอ เดี๋ยวนะ ยังไม่รวมคาบฝาก(คาบสอนที่ครูคนอื่นฝากสอนเเทน)อีกนะ เเต่ผมในตอนนี้ได้จะทำอะไรได้ นอกจากตอบว่า


“โอเคครับ”

(ในประโยคนี้มีน้ำตาซ่อนอยู่)


“มีอะไรจะถามอีกมั้ย”


“อาจารย์ช่วยบอกลักษณะของเเต่ห้องในฟังหน่อยครับ”


“นิสิตต้องสอนบัญชีปี 1 และปี 2 อย่างละห้อง ช่างกล ปี 2 หนึ่งห้อง บัญชี ชิวๆ ใสๆ ผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ ไม่มีอะไรหน้ากังวล แต่ที่น่าปวดหัวคือช่างกลปี 2 นี้เเหละ พวกนี้มันร้าย ชอบกวนตอสระอีน ทนๆหน่อยเเล้ว ระวังนักเรียนที่ชื่อภาคภูมิด้วยนะมันร้ายมาก”


“ภาคภูมิอยู่ช่างกลเหรอ”

ผมตะโกนถามไปอย่างตกใจ

ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ อาจารย์เตือนขนาดนี้ถ้าจะร้ายไม่เบา เเถมดูจากตาราง เจอกันพรุ่งนี้คาบเเรกในรายวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน


“ใช่ นอกจากสอนเเล้วนิสิตยังต้องครูที่ปรึกษาช่างกลปี 2 ห้องนี้ร่วมกับอาจารย์ที่ปรึกษาเดิมด้วยนะ”

            

“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ”

ผมเดินยังไม่ถึงประตู เสียงนินทาซุบซิบของเหล่าอาจารย์ในห้องก็เริ่มดังขึ้น ทำให้เข้าใจที่มาของสายตาที่ทุกคนมองผม


“น่าสงสารจัง”

“จะรอดมั้ย”

“หวังว่าจะไม่โดนเเกล้งอะไรเเรงๆนะ”

“ขอให้น้องเค้าปลอดภัยนะ”

“สู้ๆ น้องจะต้องไม่ตายนะ”


     กำลังใจสำหรับการสอนในวันพรุ่งนี้มาเต็มที่เลยขอบคุณนะทุกคนที่ซุบซิบกันให้ได้ยิน

          พรุ่งนี้เป็นไงเป็นกันว่ะ เจอกันสักตั้ง


Writter(9) tlak


ปกป้องจะได้เจอกับภาคภูมิกันในคาบหน้าเเล้ว

ภาคภูมิจะร้ายขนาดไหนกันนะ ติดตามกันต่อไปในตอนหน้านะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะครับ


#ดอกพิกุลพลัดถิ่น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #264 puzzle97 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:07
    ปกป้องสู้นะ
    #264
    1
    • #264-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:15
      สู้โว้ยยย
      #264-1
  2. #185 bv12046 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 14:49
    เปลี่ยนใจทันไหม55
    #185
    0
  3. #125 Phpalus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:24
    ไฟท์ติ้งค่ะคุณครู
    #125
    1
    • #125-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:08
      โอชชชชชช!!!
      #125-1
  4. #85 น้องรักนักเขียน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:39
    ปกป้องภาคภูมิ
    #85
    1
    • #85-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:44
      ^______^
      #85-1
  5. #15 somneo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 23:26
    เราเป็นภาคภูมิเราจะรักครูแบบนี้น้าาาาา น่าร้ากกกกก แต่ภาคภูมิยังน่าตบเหมือนเดิม จะให้อภัยเพราะเป็นพระเอกนะ 5555555
    #15
    1
    • #15-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      17 กันยายน 2559 / 10:47
      FC ครูปกป้อง ^o^
      #15-1
  6. #3 Ei-Jhe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 22:00
    ต่อน้าาา
    #3
    1
    • #3-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      11 กันยายน 2559 / 23:23
      ครับ ^^
      ขอบคุณที่ติดตามผลงานครับ
      #3-1
  7. #2 Black-rost (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 10:58
    เฮ้ย ช็อบแท๊กว่ะ 
    #2
    2
    • #2-1 Anupathn(จากตอนที่ 3)
      11 กันยายน 2559 / 20:44
      ขอบคุณคร๊าฟ ^3^
      #2-1
    • #2-2 Black-rost(จากตอนที่ 3)
      11 กันยายน 2559 / 23:37
      ร.ร.เรา ดอกไม้ประจำร.ร. ก็ดอกพิกุล
      #2-2