ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 26 : 23 : H.B.D. TON [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

ณ ห้องพยาบาล 
       “ขอโทษด้วยครับอาจารย์” 
         ปกป้องพนมมือน้อมไหว้เเสดงถึงความสำนึกผิดต่ออาจารย์ทั้งสามอยู่เบื้องหน้า เขาอธิบายเหตุผลเสริม “ขอโทษด้วยครับอาจารย์ ผมเห็นสภาพนักเรียนเเล้วสอนไม่ได้จริงๆ”
       ในตอนนั้นสภาพนักเรียนเเต่ละคนเหมือนกับทหารที่หลงมาจากสงครามโลกครั้งที่ 1 ถึงเเม้จะดันทุรังสอนต่อไป นักเรียนก็คงไม่ได้ความรู้อะไรอยู่ดี เเล้วก็ต้องมานั่งสอนใหม่ในคาบต่อไป ดังนั้นการยกเลิกการเรียนการสอนถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

        “อาจารย์เข้าใจเธอนะ ลองเธอสอนต่อสิ ครูจะให้ F เธอ”
       “ถ้าเห็นนักเรียนสภาพนั้น เเล้วสอนต่อเธอคงไม่ใช่ครูเเล้วละ”
        “ นักเรียนสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ เอาอยู่มั้ยปกป้อง ไม่ไหวบอกนะ ไว้ฝึกสอนปีหน้าก็ได้นะ ”
         เหมือนอาจารย์จะไม่ได้ติดใจเรื่องที่เขาสั่งเลิกคาบเเบบฉุกเฉิน เเถมยังเเสดงอาการเป็นห่วงนิสิตตาดำๆอย่างปกป้องสุดๆ

        “ไหวครับอาจารย์ ปรับตัวได้เเล้วครับ ถึงนักเรียนจะมีเเต่พวกเด็กมีปัญหา เเต่เพราะมีปัญหานี่เเหละถึงปล่อยไปไม่ได้ ไม่ไหวก็ต้องไหว”

        “โตขึ้นเยอะเลยนะ ไอ้เสือของอาจารย์”

        “เเหะๆไม่หรอกครับ” ปกป้องถอนหายใจอย่างโล่งใจ ก่อนพูดต่อ “เดี๋ยวคาบต่อไปผมจะมีคาบสอนนักเรียนบัญชี อาจารย์จะนิเทศเลยมั้ย”

        “พวกผมค่อยมาวันอื่นเเล้วกัน เพราะต้องมีนิเทศโรงเรียนอื่นต่อ เเต่จะมาเเบบไม่บอกนะ เตรียมตัวไว้ดีๆ”

        “โหจารย์มีเซอร์ไพซ์ด้วย เเต่ก็ขอบคุณครับ เเละขอโทษที่ให้เสียเวลานะครับ”

        “อ้อ…ก่อนกลับมีคำถามจะนิสิตสักหน่อย”
         “ตอบดีๆนะนิสิต”
          “เพราะคะเเนนในส่วน ‘ความเป็นครู’ ของเธอกำลังสั่นคลอน”
         อาจารย์ทั้งสามพูดรับส่งประโยคดุจประหนึ่งรายการtalk show กันอย่างสนุดสนาน ส่งต่อความกดดันมายังผม 
หึๆ อาจารย์เล่นอะไรกันเนี๊ยะ
         “ไอ้การที่บอกเลิกคาบฉุกเฉินในวันนี้ ดู คิด เเละพิจารณาเเล้ว อาจารย์ก็คิดว่านั้นคือการกระทำนั้น ใช้อารมณ์ตัวเองเป็นหลัก”

         “เออ…” จริงๆ ก็มีอารมณ์ส่วนหนึ่งที่ปนไป ก็คนมันน้อยใจ

        “ถ้าไม่ใช้อารมณ์เป็นหลัก เธอคงบอกเลิกคาบในทำนองประมาณว่า วันนี้ไม่สอนนะเพราะให้นักเรียนไปรักษาตัว”

         พูดไล่ต้อนจนมุม
         พูดดักทางซะขนาดนี้ 
        ฆ่าผมก็ได้เลยนะครับอาจารย์ ไม่เหลือทางให้เอารอดเลย
        จะเอาไงดี!???
        ตายเเน่ๆเลยกู
         “ครับ” ปกป้องพูออย่างนอบน้อม “ผมเองก็ยอมรับนะว่ามีใช้อารมณ์ส่วนตัว”

          “…”

          “เเต่ผมต้องการสอนพวกเรื่องการตรงเวลา การตระหนักในหน้าที่ของตนเอง เเละอีกหลายเรื่อง ซึ่งผมก็เคยสอนเคยบอกให้พวกเขาปรับปรุงเเบบตรงๆ เเต่…”

           “เเต่…” อาจารย์เอ๋ยขึ้นด้วยความฉงน

           “พวกเขาก็ปรับปรุงตัวในช่วงเเรกๆ หลังก็กลับมาเป็นเเบบเดิม ผมเลยคิดว่า บางเรื่องเมื่อสอนกันเเบบตรงๆก็ไม่ได้ผล มันก็ต้องสอนกันเเบบอ้อม”

           “หึ สอนกันเเบบอ้อมเหรอ”อาจารย์ต่างพากันอมยิ้มหลังได้ยินคำตอบ

          “…” ปกป้องนิ่งเงียบรอคำฟังวิจารณ์มจจดใจจ่อ

           “สอนเเบบอ้อมๆ พวกวิธีสอนให้นักเรียนเจ็บเเล้วจำ โคตรร้ายนะไอ้เสือป้อง โอเค ผ่าน” อาจารย์ขยี้หัวเขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนโบกมือลา

         “ไปดีมาดีครับ”

        “สอนนักเรียนวิธีนี้ ระวังนักเรียนจะมีอคติ”

        “ครับ” 
        ระวังนักเรียนจะมีอคติ 
        หึ คงไม่ทันเเล้วมั้ง ยิ่งนักเรียนของผมเป็นพวกตรงไปมา ตอนนี้คงตั้งอคติ สร้ากองทัพเตรียมมาถล่มในเร็ววันเเน่ๆ

.
.
.

        “ครูเเมร่งงี่เง่า ไร้สาระอะ ไม่ได้ประชดห่าอะไร ดูยังไงก็ประชด” ภาคภูมิที่เเก้มเเดงก่ำบ่น พร้อมยกเเก้วที่ใส่ของมึนเมาขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย

        “ไอ้ภาคมึงเมาเเล้ว หยุดดื่มก่อน” ฏ้ณปรามภาคภูมิที่กำลังดื่ม พร้อมเเย้งเเก้วมาเเต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ หนำซ้ำภาคภูมิยังดื่มหนักกว่าเดิม

        “กูไม่เมา มึงไม่คิดเหรอว่าครูป้องเเม่งงี่เง่า กูรีบมาเพื่อเขา เเต่ดูสิ…ที่ไหนได้ ประชดกลับมาซะงั้น” ภาคภูมิพูดอย่างผิดหวัง

       “ไม่เมาพ่องมึงสิไอ้ภาค มึงพูดเรื่องครูป้องเรื่องเดิมเป็นสิบรอบเเล้ว”

       “รึมึงจะเอา ห้ะ!!” ภาคหันมาคว้าคอเสื้อฏ้ณที่พูดขัดทั้งที่เขาเองมองหน้า

      “เห้ย…หยุดนะไอ้ภาค”
      “วันนี้วันเกิดไอ้ฏ้ณมันนะ อย่าก่อเรื่องสิ”
       เพื่อนร่วมโต๊ะอีกสองคนห้ามภาคภูมิที่กำลังเริ่มเมาเเละกำลังจะก่อเรื่องชกต่อยกับผมที่พูดขัดมัน วันนี้เป็นวันเกิดของผมก็มาฉลองกันที่ร้านหมูกระทะ ถือว่าฉลองล้างซวยหลังโดนกระทืบ ส่วนไอ้ภาคภูมิมาถึงก็กินเเต่เหล้าไม่สนหมูกระทะที่อยู่ต่อหน้าเเต่อย่างใด คงจะผิดหวังในตัวครูที่รักของมันที่มันอุตส่าห์พยายามลากเพื่อนทุกคนในห้องกลับมาเข้าเรียน เเต่กลับถูกครูประชดเลิกชั้นเรียนแบบกระทันหัน ไอ้ภาคคงfailจริงๆของมัน เเต่ผมว่าครูคงมีเหตุผลที่ทำเเบบนั้น

      “… อึก ...” ภาคภูมินิ่งเงียบพยายามตั้งสติ “ขอโทษว่ะ ไอ้ฏ้ณกูเเม่งเมามากไปหน่อย”

       “เออ…กูรู้ว่ามึงเมาเป็นไง งี่เง่า ชอบระบายเรื่องไร้สาระตลอด” ผมซี้กับมันมานานรู้นิสัยมันดี อีกอย่างวันนี้ก็วันเกิดผมขี้เกียจเอาความมัน

         เเต่…

         “ไอ้ภาค นี่ร้าหมูกระทะ อย่าดื่มเยอะ ค่าเหล้าเบียร์มันเเพง” 

          “ขี้เหนียวจริงมึง เดี๋ยวกูช่วยหาร ฉลองต่อ” ภูมิที่ไม่เเคร์สิ่งใดๆ กระหน่ำดื่มให้กับความผิดหวังที่มีต่อครู ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าผิดหวังอะไรหนักหนา ผมคิดว่าจริงๆมันคงผิดหวังไม่อะไรมากหรอก เเต่พอเหล้าเข้าปากเลยเปลี่ยนจากเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ เเต่ช่างเถอะมีคนช่วยหารผมก็ดีใจ

           เย้!!!! ฉลอง

.
.
.

          “พวกมึงฝากไอ้ภาคด้วยนะ” ผมบอกเพื่อนทั้งสองคน หลังจากช่วยกันหอบภาคขึ้นรถเก๋งของเพื่อนที่มาฉลองด้วย หมดสภาพเลยเพื่อนกู 

       “ไว้ใจได้ เเล้วกลับบ้านเลยมั้ยมึง”

        “กูว่าจะไปซื้อของสักหน่อยก่อนกลับนะ ฝากมันส่งบ้านด้วยนะ” 

         “ไอ้ฏ้ณ สุขสัน..นต์วานนน…วันเกิดนะมึ…มึง กลาบ(กลับ)ดีน๊าา” ภาคภูมิที่เมาเเละมีสติเพียงเล็กน้อยพูดอวยพรฏ้ณด้วยคำที่ไม่ค่อยเป็นคำ

         “เออ...ขอบใจ เอาตัวมึงให้รอดก่อนเถอะมึง กูไม่ได้ดื่มสักหยด เเม่งเเย้งไปแดกหมด ไอ้สาส”

         เสียงหัวเราะ เสียงพูดดำเนินอย่างสนุกอยู่สักพัก ก่อนจะเเยกย้ายกันกลับ

.
.
.

         ฏ้ณขับรถจักรยานยนต์มาจอดหน้าร้าน ฏ้ณเเสดงสีหน้าโล่งใจที่ร้านยังไม่ปิด :)

         ในจังหวะที่ฏ้ณกำลังจัดเเจงเรื่องการล็อคล้อรถเพื่อป้องการขโมย บุรุษในชุดเด็กช่างเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มดูกลมกลืนไปช่วงเวลากลางคืน สายตาดูดุดันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ถือของเเข็งทรงกระบอกย่างเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เเละฟาดลงไปที่บริเวณศีรษะ ซ้ำ แผลเก่าที่ได้รับจากตอนเช้า เลือดเเปอะเปือนไปที่วัตถุที่ใช้ฟาด 

          ในหัวของฏ้ณมึนงงตื้อตึงไปหมด ทุกอย่างในสายสายตาเขาดูบิดเบี้ยวไม่เป็นรูปทรง ฏ้ณพยายามเอามือไปเเตะบริเวณที่ถูกฟาดิย่างช้า 

           ถึงจะมืดเเต่เขาดูออกว่าของเหลวที่ติดปลายนิ้วมา คือ เลือด!!!

        “เชี่ย เลือด” ฏ้ณตะโกนออกมาทันทีที่เห็นเลือด เเล้วหันหลังมามองอย่างเร็ว “ใครว่ะ”

       “พี่ผมขอโทษ” คำพูดขอโทษออกมาพร้อมท่าทางพนมมือไหว้ประหม่าของ… ไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก เฮ้อ…ไอ้ติวเตอร์เหรียญเงิน เด็กช่างช็อปน้ำเงินที่เเม่จ้างมาสอนผม คิดเเล้วก็เซ็งสุดๆ ต้องให้นัก้รียนโรงเรียนคู่อริมาสอนเเถมเด็กกว่าอีก 
      “ไอ้สัสติวเตอร์!!! ตีหัวกูหาพ่องมึงเหรอ” ผมตะโคกไปสุดเสียง เชี่ย…ตอนเเรกคิดว่าเป็นมิตรที่ไหนได้เป็นศัตรูกันเหรอว่ะ พวกช็อปน้ำเงินไม่ใจไม่ได้จริงๆ
      “ผมแค่เเกล้งเล่น” คำเเก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นออกจากปากไอ้เหรียญเงิน

      แกล้งงเล่น!? ตีหัวจนแผลเปิด เลือดออก ไม่ใช่การเเกล้งเล่นเเล้ว นี้มันจงใจทำร้ายร่างกายกันชัดๆ เเบบนี้ต้องจัดการ
      เเต่...ไม่ทันที่ฏ้ณจะต่อว่าอีกฝ่ายก็งัดเหตุผลเข้ามาสู้ก่อน

      “ใครจะรู้ละว่าหัวพี่มีเเผล ผมก็เเค่เเกล้งตีหัวพี่ด้วยหนังสือเอง” 

      “เเกล้ง เเกล้งเล่น นี้เราสนิทกันมากพอที่จะมาเเกล้งเล่นเหรอ” ฏ้ณพูดเหน็บเหรียญพร้อมตรวจเช็คสภาพร่างกายตัวเอง

      “ผมก็เเค่หมั่นไส้ที่พี่โดดเรียนพิเศษ เเบบไม่บอกกล่าวกับผม ปล่อยให้ผมรอตั้งสามชั่วโมง”

      “สะ…สามชั่วโมง” ฏ้ณตะโกนอย่างตกใจ เชี่ย…รอคนเป็นเวลาสามชั่วโมง ไม่น้อยๆเลยนะ โคตรนานเลย “โทษ ไม่ได้ตั้งใจ พอดีวันนี้วันเกิดกูไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนมานะ” ฏ้ณขอโทษเหรียญอย่างขัดๆเขินๆคงเพราะปรับอารมณ์ไม่ทัน ส่วนเหรียญเงินก็พยักหน้ารับคำขอโทษอย่างนิ่งๆ
       “ต้องไปเย็บเเผลมั้ย”

       “ช่างมันเถอะ...เเค่เเผลเปิด เลือไหลหนักมาก ไม่เป็นไรมาก ค่อยไปให้น้าพยาบาลข้างบ้านเย็บให้ก็ได้”

      เหรียญเงินส่ายหน้าอย่างหน่ายใจในการประชดประชันของฏ้ณ น่าให้เลือดไหลออกจากหัวจนหมดตัวตายไปซะก็ดี  “…เเล้วพี่มาซื้อร้านนี้ด้วยเหรอครับ”

       “อืม...”
.
.
.

[ ข้างในร้าน 'คุณยายขายทุกอย่าง' ]

        “พี่จะซื้ออะไรเหรอ” เหรียญเงินที่มาซื้อของร้านเดียวกันถามไถ่ด้วยความอยากรู้ หรือถามตามมรรยาทก็ตาม สำหรับฏ้ณคงมองว่าเป็นการเผือกเรื่องชาวบ้าน

          “ปิ๊กกีตาร์โปร่งนะ ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองนะ” ฏ้ณตอบคำถามโดยไม่สนใจเหรียญเงิน เเละให้ความสำคัญกับการเลือกของขวัญให้ตัวเอง

            “ไม่ถามสักหน่อยว่าจะซื้อไปทำไม บอกทำไม” เงินพูดกวนฏ้ณ จนให้ฏ้ณถึงกับละสายตาจากของที่สนใจมาเหลือบมองเหรียญเงินอย่างหงุดหงิด

           “เชี่ย…กวนเเม่ง ถ้ากูไม่บอก มึงก็เสือกถามอยู่ดีป่ะ”

          “ผมอาจจะไม่ถามก็ได้ สุขสันต์วันเกิดนะ เอาชิ้นนี้มั้ยผมซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดพี่” เหรียญเงินชูชุดเครื่องเขียนลายเจ้าหญิงเอลซ่าให้ฏ้ณดู “ชอบมั้ยครับ?”

        “ - -* กวนกูเหรอ…” สงสัยไอ้ติวเตอร์มันจะอยากเเดกตีน ถึงผมสภาพไม่เต็มร้อยเเต่ก็มั่นใจว่าผมจัดการมันได้เเน่ๆ

        “พี่ยังใช้ไม้บรรทัดบาร์บี้อยู่เลย ชอบบาร์บี้ ไม่ชอบเจ้าหญิงดิสนีย์สินะครับ”

         อึก สำลักจนจุกอก เหมือนมีใครเอามีดมาเเทงอก มันจุกจริงๆ มึงคิดว่ากูชอบบาร์บี้จริงๆเหรอ
         “อยากเเดกตีนเหรอ กูไม่ชอบบาร์บี้ เจ้าหญิงอะไรทั้งนั้น ไม้บรรทัดนั้นของน้องกู โว้ยยยย” ฏ้ณหน้าเเดงโวยวายปานจะฆ่าคนที่พูดกวนส้นตีนที่อยู่ตรงหน้าให้ตายซะเดี๋ยวนี้

        “อ้าวเหรอครับ : P ” เงินพูดพร้อมวางของทิ้งพร้อมเเลบลิ้นออกมาเเละหัวเราะ

       “มึงจงใจกวนกูนี้หว่า ไม่ต้องซื้อให้กูหรอก ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น” ฏ้ณคว้าปิ๊กกีต้าร์เเล้วตรงไปจ่ายเงิน

.
.
.

        “เอาพี่” เงินยื่นถุงให้ผมที่กำลังนั่งคร่อมจักรยายนต์ยนต์อยู่ - -" ไอ้ติวเตอร์มันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องใช่มั้ย บอกว่าไม่ต้องซื้อให้ไง

        “ให้กูทำไม ไม่เอา” ผมปฏิเสธเเละยืนกรานคำเดิม

       “ไม่ใช่ของขวัญวันเกิดเเต่เป็นของถ่ายโทษที่ผมฟาดหัวพี่” เหรียญเงินยัดเยียดถุงของขวัญใส่มือผม “เเล้วพี่ทำไมไม่กลับ เเนะรึว่ารอของขวัญจากผม”

      เเนะ ยังจะมายัดเยียดข้อหาให้ผมอีก ถ้าผมอยากได้ของขวัญผมคงบอกมันตอนนั้นไปแล้วว่าอยากได้อะไร

        “พ่องมึงสิ กูจำไม่ได้ว่ามึงให้เบอร์กูยัง หรือกูเคยขอเบอร์มึงมั้ย เเต่ที่เเน่ๆไม่มีเบอร์มึงในเครื่องกู หรือเบอร์มันหายกูไม่ค่อยเเน่ใจ ”  ฏ้ณพูดเเบบไม่ค่อยมั่นใจ พร้อมยื่นโทรศัพท์ให้

        “สรุปจะขอเบอร์ผมใช่มั้ยครับ จะพูดวกวนทำไม”

       นั่นสิ กูจะพูดวกวนทำไม เเค่บอกว่า 'เห้ย…มึงขอเบอร์หน่อย' ก็จบเเล้ว
       “เออๆ…เพื่อกูโดดวันไหนจะได้โทรบอกมึงไง”

       “เรียบร้อยเเล้วครับ ตั้งชื่อว่า ‘เหรียญเงิน’ นะครับ” เหรียญเงินคืนโทศัพท์กลับมาที่ผม เงินโบกมือลาผมเเล้วเดินกลับถิ่นที่อยู่ของมัน เห้ย หมายถึงเดินกลับหอพัก


        "เห้ย...มึง กูไปส่งมั้ย"

       .
       .
       .

Writer(9) talk [9|01]

ไม่ได้เขียนคู่นี้นาน จนลืมเกือบลักษณะตัวลรไปแล้ว - -" 

ว่าเเต่ทำไมเปลี่ยนสีไม่ได้ - -* - -"

Writer(9) talk [7|01]

เชื่อสิเดี๋ยวฏ้ณต้องถูกเอายาพิษกรอกปาก 

พอรู้สึกตัวอีกทีก็ร่างกายก็หดเล็กกลายเป็นเด็ก

เเล้วก็เปิดตัวซี่รีย์ใหม่ ยอดนักสืบ...เห้ย ไม่ใช่เเล้ว ออกทะเลไปนั้น


Writer(9) talk [5|01]

ขอกราบขอบพระคุณที่เเฟนคลับทุกท่านที่ยังคงติดตามนิยายเรื่องนี้ 
#น้ำตาไหล

ไม่อัพนิยายมาร่วมเดือนพออัพถึงติด rank 95 of 100ในหมวดนิยายวาย
หุๆ ดีใจ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #317 So Lucky My Love (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 16:54
    ภาคใจเย็นสิเฮ้ยยยยย
    #317
    1
    • #317-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      9 มกราคม 2560 / 08:15
      อีก 10 ปีรอหน่อยนะ ภาคจะใจเย็นลงเเล้ว
      #317-1
  2. #294 Helena Kadian (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:35
    -ภาคเอ้ยยยย-ภาค
    ไม่คิดจะทำตัวเป็นพระเอกที่ดีหน้อยหรอ แบบยอมทุกอย่าง55555
    #294
    1
    • #294-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      9 มกราคม 2560 / 08:02
      5555 ภาคก็พยายามอยู่นะครับ
      #294-1
  3. #292 15012546 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:41
    ชอบอ่ะชอบความเป็นครูของปกป้องอ่ะมันดูหายากมากนะที่เป็นครูนิสิตแล้วคิดได้ขนาดนี้ สู้ๆนะคะไรท์
    #292
    2
    • #292-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      7 มกราคม 2560 / 18:40
      ชมเเบบนี้ปกป้องก็เขิลเเย่
      ปล.อย่าลืมตั้งใจเรียนนะ
      #292-1
    • #292-2 15012546(จากตอนที่ 26)
      9 มกราคม 2560 / 20:11
      คร้าบพ้ม
      #292-2
  4. #291 missmaud (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:28
    ไรท์ๆสู้ๆ~รอน่าา~~
    #291
    1
    • #291-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      7 มกราคม 2560 / 18:40
      ขอบคุณครับ
      พลังใจ plus+++++
      #291-1
  5. #290 ManowNnch (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 06:26
    555-เสือ อาจารย์มีความเข้าใจ
    #290
    1
    • #290-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      7 มกราคม 2560 / 18:39
      ดีเเล้วที่อาจารย์เข้าใจไม่งั้นปกป้องตายเเน่ๆ
      #290-1
  6. #289 moonmore (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:11
    ปกป้องสู้ๆ ไรท์สู้ตาย ภาคภูมิใจร้ายโดนงอนไปซะ
    #555หาสาระไม่ได้จาอเม้นท์นี้เบลอผ่านไปเลยคร้าาา
    #289
    1
    • #289-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      7 มกราคม 2560 / 18:38
      สู้โว้ยยยย ^0^)/
      #289-1
  7. #288 Therdsak_W (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:57
    มาต่อเร็วๆ นะคับ
    #288
    1
    • #288-1 Anupathn(จากตอนที่ 26)
      4 มกราคม 2560 / 22:57
      ครับ ^^
      #288-1