ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 25 : 22 : Supervision of Teaching 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 มี.ค. 62




        ใบมีดคมๆสีเทาเงามันของใบมีดโกนหนวดบรรจงลงโกนลงใบหน้าที่ถูกชโลมไปด้วยโฟมสีขาวกลิ่มมะนาว เป็นหนึ่งในสิ่งปกป้องต้องปฏิบัติซ้ำ ๆ ซึ่งจริง ๆ ปกติปกป้องชอบไว้หนวดเพราะเสริมบุคลิคให้ดูน่าเกรงขาม เถื่อนๆ เเต่พอมาเป็นนิสิตฝึกสอน หรือจะเรียกว่าครู(ที่ถูกใช้งานอย่างหนักเยี่ยงทาสเเละไม่ได้รับเงินเดือนแต่ประการใด เเถมต้องออกเงินส่วนตัวในการจัดเตรียมเอกสาร) ก็คงได้ กฎระเบียบเละข้อปฏิบัติต่างๆมันเยอะขึ้น จะทำตัวเหมือนตอนเรียนก็คงไม่ได้ เพราะเด็กๆจ้องจับผิดอยู่ เห้ย เด็กๆ ต้องเอาเค้าเป็นเเบบอย่าง

         วันนี้ปกป้อง(จำใจ)ตื่นเช้าเป็นพิเศษ เพราะเมื่อวานได้ทราบข่าวด่วนจากนิวเพื่อนรักว่า ท่านอาจารย์จะมานิเทศการสอน อืม…การนิเทศการสอนคืออะไรนะเหรอ

         …การนิเทศการสอน หรือ Supervision of Teaching คือ กระบวนการที่มุ่งให้คำแนะนำ และความช่วยเหลือแก่นิสิตฝึกสอน ในการปรับปรุงและพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ให้เกิดผลดีต่อการเรียนรู้ และพัฒนาการในด้านต่างๆ ของผู้เรียน จากความหมายที่เเสนยืดยาว, เข้าใจยาก เเละไม่คิดเอง (หาจากgoogle) ผมขอสรุปง่ายๆกานิเทศการสอนคือการที่อาจารย์มาดูการสอนของนิสิตฝึกสอนนั่นเอง ดูว่าสอนเป็นอย่างไร สอนดีไหม สอนผิดconceptตรงไหนมั้ย เเล้วจึงให้คเเนะนำเเละช่วยเหลือเเก่นิสิต เเต่การนิเทศการสอนมันมีอะไรมากกว่านั้น

         คือ…การนิเทศการสอนมันมีระบบการให้คะเเนนด้วย ดั้งนั้นการนิเทศการสอนเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับนิสิตฝึกสอนอย่างยิ่ง เพราะมันคือ การสอบเก็บคะเเนนของนิสิตฝึกสอนนั่นเอง

        มีครูหลายคนเเละคนหลายคนเคยบอกผมว่า ‘คะเเนนหรือเกรดไม่ได้ตัดสินทุกอย่างในชีวิต’ ผมเองก็เชื่อนะ เเต่เอาตรงๆ โลกเเห่งความเป็นจริงมันไม่ได้สวยงามขนาดนั้น  โลกเเห่งความเป็นจริงมันโหดร้ายเชี่ยๆ คนส่วนใหญ่ ย้ำ คนส่วนใหญ่ไม่ใช่ทั้งหมด มักจะมองที่คะเเนนหรือเกรด ฮ่าๆ ทำไงได้เนอะ ถึงผมจะไม่ชอบความคิดคนส่วนใหญ่ก็ตาม เเต่คนเรามันต้อปรับตัวไม่งั้นจะอยู่ไม่รอด การนิเทศครั้งสำคัญกับผมจริง ๆ  หวังว่าคงไม่เบื่อนะ ฟังผมบ่น บลาๆๆ มาเกือบหนึ่งหน้ากระดาษ ฝึกสอนแมร่งเครียด ทนๆฟังผมบ่นสักหน่อยนะครับ

       สู้ๆ โว้ย!!! มึง ไอ้ป้อง

       โอ๊ย!!! เชี่ย มีดโกนหนวดบาด
     .
     .
     .
           “คุณพระ คุณเจ้า ขอให้ลูกช้างปลอดภัย เเคล้วคลาด ปราศจากภัยอันตราย ขอให้การผ่านไปด้วยความราบรื่นปราศจากเหล่ามาร เพี้ยง!!!”

            ปกป้องจุดธูปบนบานศาลกล่าว กับศาลพระภูมิประจำวิทยาลัยที่ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าโรงเรียน จริงๆ ปกป้องไม่เชื่อเรื่องพวกนี้มากนัก เพียงเเต่ที่มาจุดธูปขอพรเพื่อจะได้สบายใจและมีสมาธิกับการสอนมากขึ้น วันนี้เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของปกป้อง 
           ทำไมต้องมานิเทศการสอนวันนี้ด้วยนะ สอนไอ้เด็กช่างกลด้วย เเต่คนอยู่นิ่งที่ไหน คิดเเล้วก็ปวดหัว หวังว่าจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยกันนะ

          “มาเช้ากว่าทุกครั้งเลยนะครับ คุณ – นิ – สิต – ฝึก – สอน ” เสียงกวนๆดังมาจากด้านหลัง ถึงจะเเปลกใจที่ได้เสียงนี้ในตอนเช้า เเต่จังหวะการพูดกวนๆเเบบนี้คงจะไม่ใครอื่น

          “เหอะ …นายเองก็มาเช้าเหมือนกัน นาย – ภาค – ภูมิ ” ปกป้องยอกย้อนกลับโดยไม่หันกลับไปมองเเล้วปักธูปลงในกระถาง เเละพนมมือ

          “มาลอกการบ้านวิชาคณิตนะครับ”

          “เออ…” ปกป้องตอบปัด ไม่อยากสนใจเท่าไหร่ ไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับวิชาอื่น 
เห้ย…วิชาอื่นที่ไหน วิชาคณิตศาสตร์นั่นมันวิชาที่กูสอนนี้หว่า
          “ภาคภูมิ….” ปกป้องหันตัวมาภาคภูมิด้วยความเร็วเเสง กำลังจะอ้าปากได้ดุ ภาคภูมิก็สาวเท้าหนีไปไกลเเล้ว 
          ปกป้องยิ้มเเละส่ายหัวเบาๆ เชี่ย…เหมือนเห็นตัวเองตอนมัธยมเลยว่ะ 
          .
          .
          .
         “ไอ้ฏ้ณเเมร่งไปมาอยู่ไหนฟ่ะ”
          ภาคภูมิบ่นพร้อมควงปากกาในมืออย่างเซ็งๆ อุตสาห์เเหกตาตื่นมาตั้งเเต่เช้า เพื่อลอกงานเเต่…ไอ้ฏ้ณ ตัวต้นฉบับมาหายหัวไปไหนฟ่ะ

         “เฮียภาค เเย่เเล้ว เฮีย” เสียงตะโกนสุดเสียงดังมาจากด้านหลัง ปลุกให้ภาคภูมิตื่นจากภวังค์เเห่งการเบื่อหน่าย

         “ อะไรมึงของไอ้น็อท” ภาคขมวดคิ้วหันมองไอ้น็อท หนึ่งในรุ่นน้องที่วิ่งคาบข่าวมาหอบบางตาย

        “เฮียฏ้ … ณเเย่เเล้ … ว เเมร่ง พว … กช็อปน้ำเงินมัน…” คำพูดติดๆขัดๆของไอ้น็อทที่หอบบางตายถึงจะฟังไม่จบประโยคเเต่ภาคภูมิก็เข้าใจได้ทันที

        “ที่ไหน พากูไปเร็ว เเมร่ง จัดหนักให้มันจบสักที กูเบื่อเเล้ว” 
       ไอ้พวกช็อปน้ำเงิน กูเเมร่งรำคราญ พอเลิกยุ่งกับพวกมันก็ดันมายุ่งกับกู 

     .
     .
     .

         “ทางนี้ครับ อาจารย์” ปกป้องกำลังประคองอาจารย์นิเทศชนิดฝุ่นไม่ไต่ไรไม่ได้ตอม นำพาอาจารย์ทั้งสามท่านไปยังห้องเรียน 
       เฮ้อ ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้มาวันอื่นนะ ห้องไอ้ภาตภูมิเเต่ละคนซนอย่างกับลิง คุมชั้นเรียนยากชิปหาย

        “นิสิต หน้าไปโดนอะไรมา” แผลบนใบหน้าไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของอาจารย์ไปได้ ถึงเเม้ปกป้องจะทาเเป้งกลบรอยเเผลไปบ้างเล็กน้อยเเล้วก็ตาม
       “ประสบอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ อย่าใส่ใจเลยครับ” ปกป้องตอบแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันทีก่อนจะโดนคาดคันำปมากกว่านี้ “ถึงเเล้วครับอาจารย์”

      “ทำไมถึงปิดประตูละ นิสิต” คำถามที่สองถูกยิงมาที่ปกป้องโดยอาจารย์ท่านเดิม

        เชี่ย…ไอ้พวกช่างกลสุดเกรียน หวังว่าจะไม่วางกับดักไว้นะ
        “นักเรียนที่นี้ โลกส่วนตัวค่อนข้างสูงนะครับ เดี๋ยวผมเปิดประตูให้เองครับ” ปกป้องยิ้มฝืนๆ ทั้งภายในใจภาวนาไม่ให้นักเรียนเล่นพิเรนอะไร

        พล่าง!!!!

       ปกป้องเปิดประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ เเละกวาดสายตาสำรวจทั่วห้องด้วยความเร็วสูง

        ไม่มีกับดัก

         ไม่มี

        ไม่มีอะไรเลย

       ไม่มีแม้เเต่นักเรียน
     
     ปกป้องกำลังเงิบเเดก ภายในหัวมีคำถามเดิมๆวนเวียนซ้ำเเล้วซ้ำอีกว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้น...?" ปกป้องย้อนนึกตอนขอพรกับศาลพระภูมิ

' คุณพระ คุณเจ้า ขอให้ลูกช้างปลอดภัย เเคล้วคลาด ปราศจากภัยอันตราย
ขอให้การผ่านไปด้วยความราบรื่นปราศจากเหล่ามาร เพี้ยง!!! '

     เเมร่งเชี่ย โคตรศักดิ์สิทธิ์เลย ปราศจากเหล่ามาร มารหัวเกรียนไม่มีเลยสักตัว เเต่กูจะเอานักเรียนที่ไหนมาสอนให้อาจารย์นิเทสดูกันฟะ

     ควับ!!! ปกป้องล้วงโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาภาคภูมิหัวหน้าเเก๊งค์ เเล้วกัดฟันพูดอย่างฝืนใจสุดๆ "รอสักครู่นะครับอาจารย์ เดี๋ยวผมจะลากตัวกระชากหัวเหล่าลูกศิษย์ที่น่ารักทั้งหลายมาเข้าเรียนให้ได้ครับ"

     "ลากตัวกระชากหัว...?" อาจารย์ขมวดคิ้วพร้อมหัวเราะอย่างเเครงใจในคำพูดของปกป้อง

     "หมายถึง...ตามตัวมาเข้าClassนะครับ" ปกป้องอธิบายกลบเกลื่อนเเละเบี่ยงหน้าหลบอาจารย์ เพราะตอนนี้เค้ากำลังโกรธเป็นไฟจนเก้บอาการไม่อยู่
     รับสายสิวะ รับสิวะ

      .
      .
      .
      “เฮ้อ…น่าเบื่อ กูว่า กู พวกกูก็ไม่ไปยุ่งกับพวกมึงเเล้วนะ ทำไมถึงมายุ่งกับพวกกู”
      ภาคภูมิพูดเรื่องเดิมๆอย่างเบื่อหน่าย เเละชำเลืองมองพวกช็อปน้ำเงินที่นอนสลบอยู่บนพื้นในซอกตึก 
     เฮ้อ…ทั้งที่ผมพยายามหยุดเรื่องทะเลาะวิวาท เเต่กลับไม่ได้หยุดเพราะเจ้ากรรมนายเวรที่ผมก่อไว้มันมาล้างเเค้น เเละเเน่นอนผมก็ต้องตอบโต้ปกป้องตัวเองด้วยจัดการเจ้ากรรมนายเวรเหล่านั้น สุดท้ายผมก็มีเรื่องทะเลาะวิวาทอยู่ดี เเล้วพวกมันก็กลับมาล้างเเค้นผมอีกครั้ง เป็นวงจรเช่นนี้เรื่อยๆไป ถ้าผมลองไม่ตอบโต้ ผมก็จะเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว(เเน่นอนผมไม่ยอม) พวกนั้นก็จะได้ใจ มารังเเกผมเป็นวงจรเช่นนี้เรื่อยๆไป 

       สุดท้ายไม่ว่าเลือกทางไหนผมก็ต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนนี้อยู่ดี

       “ถามไปก็ไม่ได้ความอะไร อีกอย่างลูกพี่ของพวกมันก็หนีไปเเล้ว น่าสมเพช” ฏ้ณเอามือเเตะบ่าผม “ขอบใจนะ”

       “อืม…ไม่เป็นไร” ภาคภูมิตอบ 

       “เอาไงดี โดดคาบครูป้องมั้ย” ฏ้ณถามเเกมขบขัน 

        “มึงนี้ถ้าถามนะ ดูสภาพเเต่ละคนกันก่อน ไปเรียนไหวที่ไหน” ภาคภูมิล็อคคอฏ้ณไว้พร้อมขยี้หัวอย่างเเรง(เจตนาจะเช็ดมือ) “ว่าเเต่ทำไมมึงถึงสภาพดูดีกว่ากูว่ะ”

        “ก็กูมันพระเอกไง” 
       ฏ้ณกวนตีนพร้อมเสยผมขึ้น หากเทียบกันจริงๆเเล้ว สภาพของเขาที่ถูกรุ่ม กับสภาพของภาคที่เข้ามาช่วยเขาเเล้ว สภาพของภาคภูมิดูอนาถ อนาถา น่าสังเวท เหมือนคนใกล้ตายสุดๆ อาจจะบวกกับเเผลที่มันได้จากเมื่อวาน เลยทำให้วันนี้สภาพวันนี้ดูสลดสุดๆ

       “เชี่ย” ภาคภูมิตะโกนสุดเสียง หลังจากได้เห็นโทรศัพท์

       “เชี่ยไรมึง” ฏ้ณถาม

       “ครูป้องโทรมา เเถมmiscall 32สาย” 
       ผมโชว์หน้าจอมือถือให้ฏ้ณเเละเพื่อนๆดู เเต่ละคนทำหน้าวิตกกังวลพอสมควร 

       หายไปยกห้องมาอยู่ที่นี้
       lateไปประมาณครึ่งชั่วโมง 
       ตอนนี้คงพิโรธเป็นพญามารเเล้วมั้ง หึๆ ไม่อยากจะเจอหน้าเลย

       เเต่…
               โทรศัพท์ที่บังเอิญปิดเสียงปิดสั่นส่องเเสงหน้าจอสว่างจ้าอีกครั้ง พร้อมเเสดงหน้าจอว่ามีคนกำลังโทรเข้ามา

       “รับสายเถอะ ครูคงมีธุระด่วนจริงๆ” ฏ้ณตบบ่ามอบหน้าที่เสี่ยงตายให้ผม พร้อมยิ่มอ่อนมอบความกล้าให้ผม 

        ยิ้มให้พ่องมึงสิ 

        มึงก็พูดได้สิไอ้ฏ้ณ มึงไม่ได้เป็นคนคุยนิ

        “เเหะๆ…” ผมหัวเราะเเห้งๆก่อนกดปุ่มรับสาย ดัดเสียงเเหบกล่าวทักทายคุณครู “สวัสดีครับคุณครู”

         [คร๊าฟฟฟฟ สวัสดีครับนักเรียน รับสายได้สักทีนะครับ] เสียงพูดกัดฟันข่นอารมณ์ที่ผ่านมาทางโทรศัพท์ทำให้ผมเสียวสันหลังสุดๆ

         “มีอะไรรึเปล่าครับ ผมป่วยครับ วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียน ถ้าเพื่อนหายไม่ได้เข้าชั้นเรียน ผมไม่รู้เรื่องนครับ เเต่ผมคงเดาว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องทะเลาะวิวาทหรอกครับ” (ดัดเสียงเเหบอยู่)

         [มึงไม่เนียน]

         เชี่ย…ครูปกป้องพูดมึงกูเเล้วคงพิโรธสุดๆ
         ว่าเเต่ไม่เนียนตรงไหนฟ่ะ โคตร perfect เป็นการโกหกไร้จุดพิรุจใดๆทั้งสิ้น คงเเผนจับโกหกครูเเน่ๆ 

        “ไม่สบายจริงๆครับครู อะเเคก อะเเคก”

         [มึงไม่เนียน ยังมีหน้ามาโกหกต่ออีกนะ ที่คุยกันตอนเช้ากูกับวิญญาณเจ้าที่รึไง ]

         “เชี่ย…” 
         สัสเอ้ย…ตอนเช้ากูไปทักครูเค้านิหว่า ลืมไปได้ไง คิดว่าโกหกเนียนเเล้วนะ ไม่น่าพลาดเลย

         [ไม่ชงไม่เชี่ยอะไรทั้งนั้น] ครูปกป้องพูดอย่างฝืนๆ คงสกัดกั้นอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา [ฟังสิ่งจะอธิบายนะ ถือเป็นการร้องขอจากครูนะ]

         เสียงครูอ่อนลงอย่างน่าแปลกใจคงมีเรื่องสำคัญจริงๆ 

        “ครับ ว่ามา”
.
.
.

       ฝีเท้าเด็กช่างกลจำนวนหนึ่งห้องกำลังสาวเท้าเต็มกำลังพุ่งตรงไปห้องเรียนหลังจากที่ทราบเหตุผลของครูปกป้องว่ามีอาจารย์มานิเทศการสอน นี่คงเป็นครั้งเเรกในชีวิตเด็กช่างที่เร่งรีบเพื่อไปเรียน เหนื่อยชะมัดเเผลก็เจ็บ

        “ถึงห้องเเล้ว”  
        ฏ้ณพูดอย่างดีใจป่นหอบพร้อมชี้ไปข้างหน้า ทุกคนรีบวิ่งกรู่เข้าไปในห้องถึงจะมีชะงักบ้างเล็กน้อยที่เห็นคนแปลกหน้าสามคน(อาจารย์นิเทศของปกป้อง)ที่นั่งอยู่ท้ายห้อง

        ภาคภูมิกวาดสายตาดูเพื่อนๆ โอเคนั่งเรียบร้อยเเล้ว เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดรวบรวมความกล้าเพื่อกล่าวทักทายคุณครูปกป้องที่กำลังสยบอารมณ์โกรธไว้ไม่ให้ระเบิด

       “นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”

       “สวัสดีครับคุณครู”

      “สวัสดีครับ นักเรียน มากันครบยัง” ครูปกป้องสีหน้าอึมครึมพูดอย่างไร้อารมณ์

      “ครบเเล้วครับ” ภาคภูมิตอบเเบบไม่สบตา ใครจะไปกล้าfightกับครูปกป้องตอนนี้ฟ่ะ มีเเต่ตายกับตาย

      “มีใครเเขนขาดขาขาดมั้ย ครบ32กันทุกคนมั้ย” ครูปกป้องพูดพลางก็เดินสำรวจสภาพนักเรียนพลาง

      “ครบดีครับ ปลอดภัยทุกคน” 

      “โอเค งั้นเลิกคาบ” ครูปกป้องเดินไปเก็บเอกสารเตรียมออกไป

       “ไงงี้” ผมงงเเบบสุดๆ รีบมาหาเกือบตาย สุดท้ายเเค่เรียกมาเช็คชื่อเหรอ ภาคภูมิเริ่มโวยวาย “พวกผมรีบมาเข้าห้องช่วยครู เลิกคาบง่ายๆเเบบนี้ได้ไง พวกผมเสียความรู้สึก”

       ครูหยุดนิ่งเเละตอบโดยไม่หันหน้ามา “ครูตั้งใจจะมาสอนมารอพวกเธอมาตั้งเเต่ก่อนเริ่มคาบ เเต่ไม่เจอนักเรียนสักคน ถ้าไม่โทรตามก็คงไม่มีใครมา ครูเองเสียความรู้สึกเเบบเดียวกับเธอที่ตั้งใจมาเรียน เเล้วไม่ได้เรียน จำความรู้สึกนี้เอาไว้นะ ต่อไปจะไม่ได้ทำอีก” 

     “…”

     “เข้าใจกันทุกคนนะ เลิกคาบ”

      เชี่ย…ครูปกป้องเเมร่งงี่เง่าไร้สาระ มาประชดประชันเเบบนี้โคตรงี่เง่าเลย 
      “ที่ครูอารมณ์เสียประชดไร้สาระ เพราะพวกผมทำครูเสียหน้าต่อหน้าอาจารย์นิเทศใช่มั้ย” ภาคภูมิพูดเสียงดังโต้เถียงไม่จบเรื่อง

       “ผมไม่ได้ประชด ไม่เกี่ยวว่ามีอาจารย์นิเทศหรือไม่ เเต่การที่คุณไม่เข้าเรียนเเค่นั้น ผมก็เสียความรู้สึก ซึ่งเสียความรู้สึกก็คือเสียความรู้สึก ไม่ใช่การประชด”

      ถึงผมจะไม่ได้เห็นหน้าครู เห็นเพียงแผ่นหลังของครู สิ่งเดียวที่ผมรับรู้ถึงความรู้สึกถึงครูคือ น้ำเสียง ซึ่งผมเองก็รับรู้ได้ว่านั้น ไม่ใช่การประชด มันคือการเสียความรู้สึกจริงๆ

      “…” ภาคภูมิไม่ได้ตอบโต้ใดๆเพียงเเค่นิ่งเงียบเเละนั่งลง
      .
      .
      .
      เลิกคาบ



Writer(9) Talk ( ^_<)~☆ #สมองตีบตัน

ครบ100%สักที หยุดเขียน(เเบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย)มาเกือบเดือน รีดเดอร์คงไม่พิโรธโกธากันนะ  มันเป็นปัญหาปกติของนักเรียนหน้าใหม่มักเป็นกัน 555+

รอเเก้บัคเรื่องสีตัวอักษรนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #316 So Lucky My Love (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 16:23
    ฮื่ออออ สงสารปกป้องงงง
    #316
    1
    • #316-1 Anupathn(จากตอนที่ 25)
      9 มกราคม 2560 / 08:14
      ปกป้องผู้น่าสงสาร
      #316-1
  2. #287 Helena Kadian (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 00:08
    แล้วอาจารย์นิเทศว่าไงละทีนี้
    เกรดพี่ป้องหายอะสิทีนี้55555

    ต่อไวๆน้าาารออ่านนน
    #287
    0
  3. #286 buncha0831222722 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:43
    รอตั้งนานอ่ะ มาต่อยาวๆเลย
    #286
    0
  4. #285 Therdsak_W (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:27
    มาต่ออีกเร็วๆ นะคับใจจิขาดด
    #285
    0
  5. #284 BamBam4512 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:23
    รอออ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #284
    0
  6. #281 Helena Kadian (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 23:17
    รอออออ
    #281
    0
  7. #280 Helena Kadian (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:41
    เด็กๆไปช่วยเพื่อนกันนนน
    ป้องก็ไปแจมด้วยสิ อิอิ55555
    #280
    0
  8. #279 ManowNnch (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 18:30
    รอออออออ
    #279
    0