ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 24 : 21 : Just kid(kiss)ding [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

      “บายนะ เเพรวา” ผมเเละครูปกป้องบอกลาที่ขึ้นรถBMขึ้นใหม่มที่รอรับ
.
.
.

        “ครูโอเคป่าว เห็นแฟนเก่าขึ้นไปกับเเฟนใหม่ของเเฟนเก่า” ผมถามครูปกป้องที่หน้าง่อยเหมือนหมาหน้าเซเว่น ดูเเล้วโคตรสงสารเลย เจ้าหมาน้อย

       “ …เเพรวาบอกเหรอ” ครูปกหันมามองผมอย่างไม่ค่อยพอใจ

       “ครับ”

       “โคตรไม่โอเคเลยมึง” ครูปกป้องเปลี่ยนสรรพนามเป็นมึงกับกู คงจะลืมตัวสินะ “เคยมั่นใจนะ ว่ากูไม่เคยหวั่นไหวเรื่องเเพรวา เคยมั่นใจ ว่าลบเเพรวาได้จากใจกูได้จริงจริง เป็นเพื่อนเหมือนเดิมได้จริงๆ ต่อให้อยู่ในที่เดิมๆ ในวันเก่าๆ ก็ไม่หวั่นอะไร เเต่เจอกันจริงๆ เเกเเมร่ง…โคตรอ่อนเลย”

       “ไม่เป็นไรครู” ผมตบไล่ครูปกป้องเบาๆพร้อมส่งรอยยิ้มกวนๆให้ “รู้มั้ยทำไงถึงจะลืมคนเก่าได้” 

       “ทำไง” ครูปกป้องหันมามองเเละถามอย่างสนใจ

      “มีคนใหม่ไงครับ”

      “เหอะ” ครูปกป้องส่ายหัวก่อนพูดอย่างท้อเเท้ “มันหาง่ายที่ไหนวะ”

       “สวัสดีครับ สนใจรับนายภาคภูมิไปควงสักหน่อยมั้ย รับรองลืมคนเก่าได้เเน่” 
เชี่ย…ผมพูดออกไปเเล้ว ผมเเมร่งเล่นมุขนี้ไปเเล้ว จะรอดป่าววะ ตึก ตึก ตึก อย่านิ่งสิครู 

       “อะ…อัก!!!” หลังจากที่เงียบอยู่เเสนนานครูได้เพียงเเค่เเสดงอาการสำลักน้ำลายออกมา  “เสี่ยวตลอดนะมึง ถ้ากูตอบตกลง ระวังจะขำออก” 

        “ตก – ลง – ก็ – ดี – สิ” ผมทำพะงาบปากพูดเเบบไม่เสียง

        “ห๊ะ ทำอะไรนะ กูอ่านปากคนไม่เก่ง” ครูปกป้องขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย
 
        “เปล่าไม่มีอะไรครับ…ถามหน่อยสิทำไมถึงยิงตัวเเพรวาแทนที่จะจริงคนร้าย”

        “….เเพรวานะเเพรวา” ครูปกป้องขยี้หัวอย่างเสียอารมณ์ “เเพรวาเล่าอะไรให้ฟังไปบ้าง”

        “หลายอย่างนะ แต่ช่วยตอบคำถามผมหน่อยสิ” ผมถามย้ำไม่ยอมให้ครูเบี่ยงประเด็น

        “เฮ้อ…” ปกป้องพูด “ไม่เคยดูโคนันรึไง”

        “ไอ้การ์ตูนป่าเถื่อนที่สอนวิธีฆ่าคนเเบบนั้น ผมไม่ดูหรอก” 

         “ในเหตุการณ์ที่แบบคนร้ายที่คิดหนีจับคนเป็นตัวประกันเเบบนั้น สิ่งสำคัญที่สุดในตอนคือการช่วยตัวประกันไม่ใช่การจับคนร้าย ดังนั้นจึงที่ยิงไปที่ต้นขาของตัวประกัน เพราะสำหรับคนร้ายที่คิดหนีตัวประกันที่เดินไม่ได้มันเป็นตัวถ่วง คนร้ายจึงน่าจะยอมปล่อยตัวประกัน”

          “โห ลึกซึ้ง…เข้าใจเเล้วครับ ไม่คิดเลยนะครับว่าการ์ตูนที่มีพระเอกเป็นกาลีบ้านกาลีเมือง ไปไหนมีเเต่คนตาย จะให้ความรู้ดีๆเเบบนั้น” หลังจากฟังเหตุผลของครู ผมเข้าใจได้ทันที เฮ้อ…สมเหตุสมผลสมเป็นครูจริงๆ

         “เหอะ” ครูปกป้องถอนหายใจสั้นก่อนล้วงกระเป๋าเอาบางอย่างออกมา

        เเชก เเชก !!!

        “เห้ยครูทำอะไร” ผมเเมร่งไม่คิดว่าครูจะทำสิ่งนี้ต่อหน้า

        “สูบุหรี่ไง ” ครูตอบเเล้วบุหรี่ออกมาคาบเเล้วพยายามจุดไฟต่อ “ทำไมไม่ติดว่ะ”

         เชี่ย….เเมร่งไหน บอกว่าจะเลิกไง สัส ไม่รักษาสัญญา

         ผมสุดทนกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เเย่งไฟเเชกจากมือครูเเล้วขว้างออกไปสุดเเรงเกิด เเละกระชากคอเสื้อมาครูเข้าใกล้

“ไหนว่าเลิกเเล้วไงครู เเมร่งไม่รักษาคำพูดเลยเเล้วจะไปเป็นครูสอนคนได้ไงวะ”

           คำตะคอกสุดเสียงจากไอ้เด็กเกรียนพร้อมกับมือที่กระชากคอเสื้อผม เเละการขมวดคิ้วเละมองด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราดนั้น เเสดงถึงความไม่พอใจในสิ่งเห็นอย่างมาก 

         รู้นะว่ามันผิดที่มาทำพฤติกรรมไม่ดีต่อหน้าลูกศิษย์แบบนี้ เเต่…

          ปกป้องดึงมือภาคภูมิออกจากคอเสื้อของเขาอย่างใจเย็น ตอนนี้ปกป้องพยายามกัดฟันพูดกับภาคภูมิอย่างนิ่งๆ ทั้งที่ในใจกำลังจะระเบิดเพราะอาการลงเเดง

             “ขอโทษนะ จริงๆก็หยุดเเล้ว บุหรี่นี้ขอตำรวจมา วันนี้ไม่เคี้ยวหมากฝรั่ง(นิโครติน)มาทั้งวัน เจอเรื่องเครียดมาทั้งวัน ผมจะลงเเดงตายอยู่เเล้ว เข้าใจผมหน่อย” 
              ไม่รรู้ภาคภูมิจะโลกสวยไปไหน นี่ไม่นิยายที่บอกว่าจะเลิกบุหรี่ก็เลิกได้เลย สำหรับผมคนสูบบุหรี่เป็นเเรมปี มันโคตรทรมานเลย ก็สารเสพติดนะ เสพก็ต้องติด เสพเเล้วมีสุข เวลาเลิกใช้ก็ลำบากกายทรมานใจเป็นธรรมดา ถ้าได้ง่ายเหมือนในนิยายก็คงดี

               “ขออ้าง…ทนมาทั้งวันทำไมจะทนต่อไปไม่ได้” คำพูดเหน็บแนมพร้อมการจ้องอย่างไม่ละสายตา เกลียดชะมัด จะเถียงก็ไม่ได้ ภาคภูมิมันเป็นฝ่ายถูก

             “มึงเเมร่งพูดได้สิ ก็ไม่ติดบุหรี่ จะไปรู้ได้ไงว่าลงเเดงมันทรมาน” ผมเถียงไปเเบบเถลไปเรื่อยๆ…

             “ใครใช้ครูสูบล่ะ” ภาคภูมิยังคงพูดไล่ต้อนผมที่จนมุมเเล้วจนมุมอีก เเละหันมามองด้วยสายตาของผู้ชนะ

             “แมร่ง…โถ่โว้ย” เด็กเกรียนเถียงคำไม่ตกฟากทั้งรู้นะว่า ภาคภูมิมันถูก เเต่อดหงุดหงิดใจไม่ได้ “ม้วนเดียวเอง”

          ปกป้องรีบสไลด์หน้าปัดนาฬิกาข้อมือลง เผยให้เห็นที่จุดไฟลับๆ ปกป้องโน้มปากที่คาบบุหรี่ลงไปจุดบุหรี่



         เเต่ไม่ทันปกป้องที่จะสูดควันสีขาวอุ่นๆนั้น ก็กระชากคอเสื้อ(อีกเเล้ว)เข้าหาภาคภูมิ มือของภาคภูมิดึงบุหรี่ออกจากปากปกป้องทันที เเล้ว….

.
.
.

เเล้ว

.
.
.

       ปากของภาคภูมิก็เข้ามาประกบปากผม 

       เชี่ย…นี่มันอะไรกัน กูพลาดอะไรไปว่ะ

.
.
.

        ถึงจะเป็นเเค่เสี้ยววินาทีเเต่มันก็นานพอก็จะทำให้ผมรู้สึก...

       “เลิกสูบบุหรี่ไม่ได้ ก็เปลี่ยนมาสูบผมดีกว่านะครู ดีต่อสุขภาพกว่าตั้งเยอะ” 

       ไอ้เด็กเกรียนที่อยู่ตรงหน้าหลบสายตาพร้อมปล่อยมุขกวนๆเสี่ยวๆเเบบเดิม เเต่ครั้งนี้ต่างไปจากทุกครั้งเพราะ...มันเอาจริง มันทำจริง อีกอย่างสูบพ่องสูบเเมร่งไรมึง ที่มึงทำมันไม่ใช่สูบเเต่เป็นจูบ

         “จูบกูทำไมว่ะ ขอเหตุผลดีๆที่จะทำให้กูไม่ต้องต่อยมึง” ปกป้องที่กำลังตกใจในรสจูบของภาคภูมิพูดด้วยน้ำเรียบนิ่ง พร้อมคว้าคอเสื้อไว้อย่างเเน่น ส่วนอีกอีกมือกำลังกำหมัดเตรียมต่อย

          “….” ภาคภูมินิ่งเงียบเเละสายตาเเสดงถึงอาการสับสนกับสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไป

         กูทำอะไรลงไปฟ่ะ กูจูบครูทำไมว่ะ เข้าใจนะว่ากูชอบครู เเต่กูถึงขั้นเก็บอาการไม่อยู่เเล้วว่ะ…เพียงเเค่เห็นท่าดื้อดึง ขัดขืน ต่อต้าน ก็มัน…ชิ หมั่นไส้ หมั่นเคี้ยว อยากจะ…
         เห้ย ช่างเเมร่งเรื่องนั้นก่อน ดูครูตรงหน้าที่เคยสุขุม ในตอนนี้สิฟิวส์ขาดพูดมึงกูกับผม เละที่สำคัญครูกำลังจะฆ่าผม ก็เเน่นอนอยู่เเล้ว ผมไปจูบครูเค้านิ เอาไงดี ไอ้ภาคมึง

          “เห้ย…” ครูปกป้องพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “มึงไม่มีงั้นกูต่อยนะ”

         “เดี๋ยวครู ผมเเค่เเกล้งเล่นไง เเกล้งเล่นเหมือนในวีดีโอจบม.6 โทษนะครับที่เเอบดูตอนไปห้องครู”

         วิดีโอจบม.6 เชี่ย….ในนั้นรวมวีรกรรมสุดรั่วสุดเกรียนของปกป้อง  ตอนมัธยมปกป้องเเสนเเสบสุดๆ
 

         โธ่โว้ยยย …. จบสิ้นเเล้ว นักเรียนที่ไหนจะมาศรัทธากูฟ่ะ

         “ผมเป็นเพื่อนเล่นคุณรึไง” ปกป้องพูดไปกุมขมับตัวเองไป “ฟังนะภาคภูมิ ผมไม่รู้ว่าคุณจะเเกล้งเพื่อนไหน ถึงผมจะซี้กับคุณมากเเค่ไหน คุณจะมาเเกล้งผมเหมือนเพื่อนคุณไม่ได้ ผมเป็นครู คุณเป็นนักเรียน เข้าใจมั้ย”

           “ครับ เข้าใจครับ” ภาคภูมิก้มหน้าสำนึกผิดอยู่เสี้ยววิ เเล้วเงยหน้าขึ้นมาปล่อยมุขกวนๆยั่วกำปั้นไปกระเเทรกหน้า 
          “ครูใช้อะไรทาปากครับ ผมว่ามันนิ่มเเละหวานดีนะครับ”

            "อยากถูกต่อยมั้ย” ปกป้องทำหน้านิ่งชูกำปั้นขึ้นอีกครั้ง อยากจะฟาดปากไอ้เด็กเกรียนที่อยู่ตรงหน้าจริงๆ 

            “เเหะๆ…ไม่ดีมั้งครับ” ภาคภูมิปฏิเสธพร้อมสีหน้ากวนๆ

          .
          .
          .

ณ ห้องปกป้องนิสิตฝึกสอนผู้อาภัพ

          “ไอ้นิว มึง กูขอให้มึงมาประกัน ทำไมมึงไม่มาเอง แถมให้เเพรมาประกันตัวกูอีก เเม่งสภาพกูดูไม่ได้” ผมบ่นเเละด่าทอไอ้นิวที่อยู่ปลายสาย พลางเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างเมามัน

         [บ่น สัส กูเเม่งติดงานที่โรงเรียนปลีกตัวไปช่วยมึงไม่ได้จริงๆ เเล้วเป็นไงบ้างปลอดภัยดีมั้ย]

       “เออ…ก็พอรอดตัวไป” ปกป้องชำเลืองดูเเผลตามตัวอย่างเหนื่อยใจ

        [โรงเรียนว่าไวบ้าง] เสียงถามอย่างวิตกกังวล

       “กูโกหกไปว่ะ ว่าล้มรถ ส่วนภาคภูมิสั่งห้ามบอกใคร” ในตอนนั้นผมได้ตัดสินใจโทรไปโกหกอาจารย์ว่าล้มล้มรถจึงขอลาหนึ่งวัน อาจารย์ก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพียงเเค่ถามไถ่อาการบาดเจ็บปกติ ส่วนภาคภูมิมีเรื่องชกต่อยเป็นปกติอยู่เเล้วคงไม่มีใครสงสัย

       [เออ…ดีเเล้ว ถ้าโรงเรียนรู้ มึงอาจจะไม่ได้ฝึกสอนต่อ อาจารย์มหา’ลัยเค้าติดต่อมึงไม่ได้ ตอนนั้นมึงคงอยู่ในคุก]

       “เเล้วอาจารย์ว่าไงบ้าง”

       [พรุ่งนี้ อาจารย์เค้าจะไปนิเทศมึงว่ะ]

บรรรรรรรรลัย…นิเทศการสอนพรุ่งนี้



Writer(9) talk """=_=]~ 

        งานช้างเลย ปกป้องสู้ๆ


Writer(9) talk """=_=)/

ลืมเเต่งนิยาย 555+ 

Writer(9) talk """=_=)/

 เดากันถูกหลายคนเลย เป็นตอนที่ประทับใจสุดๆเลย
 ใครจำได้บ้างว่าเป็นภาคไหนรบกวนคอมเม้นท์บอกหน่อย อยากดูอะ


 "" =_=)/  แปะๆ รูปในตำนาน เลื่อนหานิยายใหม่ๆอ่าน 
ไม่คิดว่าจะติดRank 1 ใน 100 ของหมวดนิยายวาย (ติดอันที่98) 
ขอแปะรูปไว้ก่อนหลุดrank (ปัจจุบันหลุดrankไปเป็นที่เรียบร้อย)




ENDCREDIT(ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก เเต่งตามใจไรท์)
.
.
.
ฉึก

“เจ็บ” ผม(ภาคภูมิ)เอามือลูบบริเวณท้ายทอย เพราะรู้สึกว่ามีอะไรเเหลมมาปัก

เอ๋~ทำง่วงจัง อยู่ดีๆผมก็เข่าอ่อนวูบหลับ สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือเด็กชายสวมเเว่นใส่สูทสีน้ำเงิน
.
.
.
เเละเมื่อลืมขึ้นมาภาพที่เห็นก็ยังเด็กชายใส่เเว่นสูทสีน้ำเงินคนเดิม

“มึงเป็นใคร ที่นี่ที่ไหนว่ะ”

“เเกนะเเก บังอาจว่ากูเป็นกาลีบ้านกาลีเมือง”

“ตอนไหนว่ะ”

“มาจำลองฆาตกรรมในห้องปิดตายกันหน่อยมั้ย”

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ช่วยกูด้วย!!!






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #315 So Lucky My Love (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 16:14
    โคนันจัดการภาคซะ 5555555
    #315
    1
    • #315-1 Anupathn(จากตอนที่ 24)
      9 มกราคม 2560 / 08:14
      555 เเค่โคนันโผล่มาในเรื่องก็มีคนตายเเล้ว หวังว่าจะไม่ใช่ภาค
      #315-1
  2. #278 ManowNnch (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 11:05
    ><, ,รอวนคะ
    #278
    0
  3. #277 Helena Kadian (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:34
    กรี้ดดดดดดดดดดดด ได้กันไปเลย ฮิ้ววววว
    #277
    0
  4. #276 Miyoshi rie (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:06
    ภาคอย่าว่าโคนันแบบนั้นนะ!!! เดี๋ยวโดนลูกฟุตบอลอัดใส่หน้าหรอก (ไม่ทันแล้วโว้ย!/ภาคภูมิ) // เป็นโคนันเดอะมูฟวี่ 2 ปริศนาไพ่ตายมรณะ นะคะถ้าจำไม่ผิด
    #276
    1
    • #276-1 Anupathn(จากตอนที่ 24)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:21
      Thank you :)
      ภาตภูมิโดนโคนันเก็บแล้ว 555+
      #276-1
  5. #275 Helena Kadian (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 07:46
    โคนันเดอะมูฟวี่ 2 ตอนไพ่ตายมารณะ(?) จำชื่อไม่ได้ แต่ตอน2แน่นอน แฟนพันแท้โคนัน55555555 สู้ๆกัฟ
    #275
    1
    • #275-1 Anupathn(จากตอนที่ 24)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:20
      คร๊าฟฟ Thank Na Krab
      #275-1
  6. #274 Nattaphorn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 23:42
    พี่ภาคควไม่เข้าใจใช่มั้ยค่ะ ว่าโคนันอยู่ที่ไหนแม่งมีคนตายที่นั่นและพี่คือรายต่อไป5555 #โดนถีบ
    #274
    1
    • #274-1 Anupathn(จากตอนที่ 24)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:19
      555 ดีนะที่ไม่เกิดปรเทศเดียวกับโคนัน ไม่งั้นอาจจะตายได้
      #274-1