ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 23 : 20 : jail [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

         ณ ห้องขัง ตาราง กรง คุก หรืออะไรก็เเล้วเเต่ตามความพอใจในการเรียกของเเต่ละคน มันคือพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ เเต่ก็ไม่เล็กเกินไป ขนาดพอเหมาะสำหรับ 8 คน ด้านทั้งของสามของเป็นกำเเพงสีขาวที่ถูกขีดเขียนด้วยข้อความต่างๆ ส่วนอีกด้านที่เหลือเป็นเหล็กเส้นหนา เเละประตูเหล็ก 

        ผมเคยมาที่นี้ครั้งนึงมาประกันตัวลูกศิษย์เกรียนๆ สี่คน ผมไม่เคยคิดหรืออยากรู้ว่าการเข้าอยู่ นั่งกินนอนในสถานที่มันจะรู้สึกอย่างไร เเต่คนเรามักถูกบังคับให้รู้ในสิ่งไม่อยากรู้เสมอ ตอนนี้ผมกำลังรับรู้ความรู้สึกของการอยู่ในห้องขังกับลูกศิษย์ชื่อภาคภูมิ 
        ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ก็เพราะไอ้เด็กเกรียนตัวดีที่นั่งอยู่ข้างๆ คู่อริตามตามล้างเเค้นคิดบัญชีกับมัน ผมอยู่ตรงนั้นด้วย จึงถูกดึงเข้าไปในเหตุการณ์ตะลุมบอล ชาวบ้านเเถวๆนั้นจึงโทรเเจ้งตำรวจ พวกคู่อริมันมีรถใกล้ๆจึงขับหนีไปได้ ส่วนผมกับภาคภูมิก็...ถูกจับ จากนั้นต่อด้วยสอบปากคำสุดโหด กรอกเอกสาร  ทำแผลที่โรงพยาบาลตำรวจ เเละนำมาฝากขัง เวลาก็ล่วงเลยจากต้นวันมาเป็นช่วงเย็น

         ไม่รู้สิตอนนี้ รู้สึกกลัว รู้สึกเครียด วิตก กดดัน เเละอะไรอีกหลายๆอย่าง ผมเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เเต่ในทางตรงข้ามไอ้เด็กเกรียนต้นเรื่องกับดูสบาย ผ่อนคลายราวกับอยู่บ้าน เครียดโว้ยยยยย ยังไม่นึกสภาพตัวเองตอนที่โรงเรียนทราบเรื่องนะ ตายเเน่มึง จะถูกพักงานอีกมั้ยว่ะ

         พรึบ!!! เเสงสว่างทั้งหมดดับลง ไฟดับ

         “จะมาดับอะไรตอนนี้ว่ะ ยิ่งกลัวๆ เครียดๆอยู่” ปกป้องขยี้หัวเเรงๆ เพื่อระบายความเครียดจนภาคภูมิหันมามอง

          “เป็นไรครู” ภาคภูมิถามด้วยน้ำเสียงใสใสไร้ความเครียด เเต่สำเนียงอาจจะเพี้ยนๆไปหน่อยเพราะปากบวมๆอยู่

          “เครียด กลัว วิตก” 
         ปกป้องหันมามองพร้อมทำหน้าดุใส่ ภาคภูมิขยับเข้ามานั่งข้างๆเเล้วเอามือโอบไหล่ปกป้อง ปกป้องขมวดค้วมองกลับไปอย่างงงๆ

           “ไม่ต้องกลัวนะครู ตอนนี้ผมมีผมอยู่ข้างๆ” ถึงจะค่อนข้างมืดมองเห็นไม่ค่อยถนัดเเต่ก็พอรู้ว่า ภาคภูมิพูดพร้อมการยักคิ้วเเละมอบรอยยิ้มกวนๆให้ผม

           “หึ…อย่ามาพูดเอาเท่หน่อยเลย ที่มานั่งข้างๆ กลัวผีละสิ” ผมรู้ทันภาคภูมิเเล้วชี้ไปที่คานที่มียันเเละผ้าสามสีพันไว้

           “ครูจะพูดออกมาทำไมว่ะ ผมพยายามไม่นึกถึงสิ่งนั้นอยู่” ภาคภูมิเสียงอ่อนทันทีพร้อมพนมมือขึ้นไหว้ขอขมาลาโทษที่ผมล่วงเกินเอาไปชี้

          “เอาเทียน” พี่ตำรวจใจดียื่นเทียน 4 – 5 เล่มให้

         “ขอบคุณครับพี่” ปกป้องรับเทียนเเล้วเอาตั้งไว้รอบๆตัว เเละจุดไฟสร้างเเสงสว่าง
ปกป้องนั่งลงเกอดเข่าอาหลังพิงกำเเพงก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “เฮ้อออออออ….”

          “ครูอย่าเครียดิ” น้ำเสียงภาคภูมิยังคงร่าเริงสดใส

          ไม่เครียดพ่องมึงสิ
          กูติดคุกอยู่นะ เมื่อไหร่คนจะมีคนมาจ่ายค่าปรับให้วะ จะได้ออกจากที่นี้สักที 
     “ภาคภูมิช่วยหยุดทำตัวชิลล์ได้มั้ย”

          “ครูเเมร่งมองโลกเเง่ร้ายไปมั้ย ดูสิ ตอนนี้ผมกับครูกันสองต่อสอง ท่ามกลางเเสงเทียน โรเเมนติกดีนะ ครูว่ามั้ย”

         ไม่รู้ว่ามันเกิดมานานเเล้วรึมั้ยที่ภาคภูมิลูกศิษย์สุดเกรียนมักเล่นมุกเสี่ยวๆ พร้อมท่าทางที่จริงเเละมองด้วยสายตาละมุนๆที่ต้องการสื่อบางอย่าง เเต่ไม่รู้ทำไมผมมักจะประหม่าหรือเขินทุกครั้งที่เจอเเบบนั้น

     “เหรอปกป้องตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ และเบี่ยงสายตาไปจากภาคภูมิหันขึ้นไปองเพดาน ผู้ชายสองคนอยู่สองต่อสองในห้องขัง ยุงก็เยอะ กลิ่นก็เหม็น โรเเมนติกตรงไหนวะ 

 

     “ตรงที่มีครูอยู่ด้วยที่นี้ ตอนนี้ 

 

      ไม่รู้ววตาของภาคภูมิเป็นอย่างไร ผมไม่กล้าหันไปสบตา เพราะตอนนี้เเค่น้ำเสียงก็เพียงพอที่จะบ่งบอกว่านั้นไม่ใช่การพูดเล่น เออลิกเล่นมุขเสี่ยวได้มั้ย ขนลุกวะ ผมรีบปัดประเด็นออกไป ก่อนจะปล่อยมุขเสี่ยวๆจะอีก 

 

     “….” 

 

     “…” 

 

     “…อย่าเียบ คุยกันหน่อยนะครู 

 

     “อยู่นิ่งๆเงียบๆไม่เป็นรึไง ปวดเเผลจะตายอยู่เเล้ว ปกป้องบ่นเสียงอ่อน พร้อมชำเลืองสายตาดูเเผลตามตัว 

 

     “ครูยิงปืนด้วยเหรอ ภาคภูมิเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา  

     คงจะสังสัยตอนที่ไปเที่ยวกัน เพราะผมเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนไปสนามยิงปืน เข้าใจภาคภูมินะว่าสงสัย เเต่...ช่วยเข้าใจในสิ่งที่พึ่งบอกเมื่อสักครู่ได้มั้ยว่า ให้อยู่นิ่งๆ เงียบๆ - _ -  

     เฮ้อคุยก็คุย ปกป้องถอนหายใจเบาๆก่อนเริ่มบทสนทนาต่อ

     “ก่อนฝึกสอนก็ยิงเป็นงานอดิเรกนะ 

 

     “โหหหหห...สายโหด ยิงแม่นมั้ย ผมเคยยิงเเต่ปืนปากกาไม่ค่อยเเม่นเท่าไหร่ ภาคภูมิทำมือเป็นรูปปืนพร้อมเล็งไปที่ปกป้อง

 

     ปืนปากกาเหรอ!!! ได้ยินคำนี้ก็ปวดเเผลขึ้นมาเลย 

     “เม่นนะ พี่ที่สนามยงปืนยังชวนไปลงรายการเเข่งขันอยู่บ่อยๆ 

 

     “เก่เเบบนี้ ถ้างั้นถ้าผมถูกคนร้ายหนีตำรวจมา เเล้วจับผมเป็นตัวประกัน รูมีปืนกับกระสุน 1 นัด ครูจะทำไง ภาคภูมิปล่อยคำถามเชิงจิตวิทยาใส่ผม

     เออ...ผมคงคิดมากไปเอง มันคงเป็นคำถามเล่นๆฆ่าเวลานะ คงไม่ได้วัดจิตวิทยาอะไรผมหรอก

 

     “ยิงเธอไง ภาคภูมิ ไม่เห็นต้องคิด ครูปกป้องพูดทันทีเเทบต้องคิด หรือไม่ได้คิดเลย

 

     “จริงหรือประชดครับ ภาคภูมิขมวดคิ้วมองครูปกป้องอย่างแปลกใจ เเละถามย้ำอีกครั้งเพราะน้ำเสียงเเละเเววตาของครูนั้นจริงจังมาก 

 

     “โทษทีหลุดปากไป เเต่จริงๆ ก็คงเล็งและยิงที่เธอคนเเรกเลย ครูปกป้องท่าดูแปลกไป

 

     กวนเหรอ !?

     ล้อเล่นเหรอ !?

     แกล้งเหรอ !?

     ไม่น่าจะใช่  จริงจังสุดๆ ดูจริงจังจนน่ากลัว 

     “ทำไมอะ ผมถามกลับไปอย่าสงสัย เเต่ดูเหมือนครูปกปป้องลำบาคใจที่จะตอบ  

     . 

     . 

     . 

     ในที่สุดครูก็อ้าปากตอบ หลังจากที่ขุ่นคิดอยู่นาน ก็เธอป็นคนร้ายไง 


     “โถ่ววว ทำไมต้องหน้าจริงจังด้วย ตรงๆนะครับ ผมกลัว  ผมเเกล้งเออออไปกับคำตอบของครู

     ผมพอมองนะว่าครูโกหก เเต่คงลำบากใจที่จะตอบ ผมเองก็ไม่กล้าคาดคัดอะไรเยอะ คงจะมีเหตุผลสำคัญซ้อนอยู่

 

     “เออเธอเองก็เลิกเเกล้งครูด้วยการเล่นมุขเสี่ยวจีบหญิงใส่ครูได้เเล้ว แปลกๆวะ ขนลุก ไม่ชอบ 

 

     “ครับ ไม่เเกล้งก็ได้ 

     .

     .

     .

     ครูครับ นอกจากครูโกหกไม่เก่งเเล้ว ผมอยากบอกว่า ผมไม่ได้เเกล้งเล่นนะครับ ผมจริงจัง

     เเต่ตอนนี้คงได้เเค่พูดในใจ

    .

.

.

       เเกร๊ก  ๆ

       พี่ตำรวจผู้ใจดีเปิดประตูห้องขัง ครูปกป้องหน้าตาเเสดงอาการดีใจออกมาสุดๆที่กำลังจะได้อิสรภาพคืนมา

 

       “สองคนออกมาได้” คำพูดธรรมดาจากปากคุณตำรวจที่ผมได้ยินบ่อยจนเบื่อเเล้ว เเต่สำหรับครูคงเปรียบเป็นคำประกาศอิสรภาพที่ยิ่งใหญ่


        ดูสิ ยิ้มไม่หุบเลย เเถมยังเเสดงอาการดีใจจนออกหน้าออกตา


        โตเป็นควายเเล้วยังตัวเป็นเด็กได้ เเค่จะได้ออกจากห้องขังจะดีใจอะไรปานนั้น


        ครูปกป้องและผมต่างช่วยกันพยุงตัวขึ้นมา แล้วกล่าวขอบคุณพี่ตำรวจผู้เปิดประตูเเห่งอิสรภาพตามมารยาท ก่อนเดินออกมา “ขอบคุณพี่ตำรวจ”


        “ขอบคุณคนจ่ายให้เงินให้ดีกว่ามั้ย ไอ้สบู่ก้อน” เสียงหวานเเกมดุๆ จากผู้หญิงร่างเล็กที่สวมใส่เสื้อเอวลอยกับกางยีนขาสั้นกำลังกอดอกมองครูปกป้องอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับกำลังอมยิ้มให้ปกป้อง คงเป็นเพื่อนที่ครูปกป้องที่ครูเค้าโทรเรียกมาให้มาช่วยประกันตัว 

       เเต่…ไอ้สบู่ก่อน คือครูปกป้องเหรอ ฉายาพิลึกชะมัด


         “เเพรวา…” 


        ครูปกป้องมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา รอยยิ้มที่เเสนลึกซึ้งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฎขึ้นยังบนใบหน้า เเต่สายตากับขัดเเย้งกับรืยยิ้มนั้น เเววตาเหทมือนคนกำลังจะร้องไห้… 

        ครูย่างเดินเข้าหาอย่างช้าๆ เเล้วสวมกอดผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างเเนบเเน่น จนอีกฝ่ายที่อยู่ในอ้อมกอดทนเเรงจนเอามือมาตบไหล่ครูปกป้องเบาๆ เพื่อสัญณาณให้ครูปกป้องถอนกอด


       “สบู่ก้อนก้อนนี้คิดถึงเธอจัง”

       ถ้อยคำละมุนในน้ำเสียงสั่นๆ กึ่งสะอื้น ราวกับว่าจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ ครูปกป้องถอนกอดอย่างช้าๆเเล้วจ้องตาผู้หญิงคนนั้นอย่างอบอุ่น 

       “ไอ้บ้า” เเพรวานำกำปั้นตีไปที่อกปกป้องเบาๆ เพื่อระบายความเขินอายที่อยู่ก็ถูกกระโจนกอด เเต่คงเก็บอาการไม่ได้ทั้งหมดเพราะตอนนี้เธอเขินจนหน้าเเดงหมดเเล้ว “ไอ้สบู่ก้อนบ้า เลิกกันเเล้ว จะมาทำเเบบนี้ไม่ได้เเล้วนะ”


      “โทษที ก็คนมันคิดถึง”


       ณ จุดจุดนี้ทำให้ผมทราบความสัมพันธ์ว่าสองคนนี้คงไม่ใช่เพื่อนเเละพี่น้องกันเเน่ๆ เเละที่สำคัญผมเเละพี่ๆตำรวจถูกมองเป็นอากาศธาตุไปแล้ว

       “กระเเอมมม กระเเอมมมมม” ผมเเกล้งทำเสียงกระเเอมขัดจังหวะ ให้ทั้งคนรู้ว่าที่นี้ไม่ได้มีเเค่พวกเค้าสองคน สองคนเลิกสบตากันเเล้วมามองผม

        “เออ…จริงสิ เเหะลืมไปเลย…เเพรนี้ ภาคภูมิเป็นลูกศิษย์ผม ภาคภูมินี้ เเพรวาเป็นนนนนนน….. เพื่อนครูนะ ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมาคุย ฝากเเพรวาด้วยนะภาค” ครูปกป้องเเนะนำผมให้รู้จักกับแพรวาเร่งรัด เเล้ววิ่งเข้าไปห้องน้ำ

.

.

.

เอาไงดีวะ จะชวนคุยเรื่องอะไร หรือวางมาดนิ่งไว้ดี


        “ภาคภูมิใช่มั้ย” เเพรวาเอ่ยปากชวนผมคุยก่อน 


เชี่ยเอาไงดีวะ ใจเย็นไว้มึง นิ่งๆไว้

         “ครับ” ผมตอบเสียงด้วยเสียงสั่นๆ 

โถ่โว้ย ไอ้เสียงมึงสั่นหาพ่องมึงเหรอ ไม่ได้สั่นเพราะกลัวนะ เเต่ผมเขินมากกว่า ก็ใช้ชีวิตในรั้ววิทยาลัยเด็กช่างวันๆเจอเเต่ผู้ชาย นานๆทีจะเจอผู้หญิงสวยๆก็ต้องมีประหม่าเป็นธรรมดา


         “ฝากดูๆไอ้สบู่ก้อนมันด้วยนะ มันมีทัศนคติไม่ค่อยดีกับเด็กอาชีวะเท่าไหร่ เเต่บู่(ย่อจากสบู่ก้อน)มันเเยกเเยะงานกับส่วนตัวได้เก่งคงไม่เป็นไร ยังไงก็อดห่วงไม่ได้ อย่ายั่วโมโหสบู่มันเยอะนะ” แพรวาพูดด้วยสั่นๆกึ่งสะอื้น เหมือนกับครู


           “สบู่...บู่…สบู่ก้อน คือ…” ผมทำหน้างงถามกลับไป เพราะไม่เเน่ใจว่า ชื่อประหลาดๆแย่าง สบู่ก้อน นั้นคือครูปกป้องมั้ย


          “หมายถึงปกป้องนั้นเเหละ ฉายาของมันตอนเรียนม.ปลายนะ ฟังพิลึกใช่มั้ย เเต่มันก็ติดปากดีนะ”


     

       “ครับ” ภาคภูมิพูด “เเล้วพี่เเพรวากับครูเป็น….?”


          “เเฟนเก่านะ” เเพรวานั่งลงตรงที่ม้านั่งเเล้วกอดอกขุ่นคิดภถึงเรื่องในอดีต


ซวยเเล้วไง ไปฟื้นฝอยหาตะเข็บ ดูสิ เหมือนจะร้องไห้ด้วย เอาไงดีว่ะ 

       “เห้ย…ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ อย่าร้องนะ”


        “ไม่เป็นไร ว่าเเต่สบู่ไปนานจัง”


         “เออ…ขอโทษนะครับ เท่าที่ผมดูทั้งสองคนก็ยังรักกันอยู่นะ ทำไมถึงไม่กลับมนคบกัน” ไหนก็เปิดประเด็นฟื้นฝอยหาตะเข็บเเล้ว ขออีกสักนิดนะ


         “ดีเเค่ไหนเเล้วที่เลิกกันเเล้วยังคงสามารถเป็นเพื่อนกัน ทั้งนี้เพราะต่างฝ่ายยังรักกันอยู่ถึงเป็นเพื่อนกันได้ คงกลัว กลัวเสียความสัมพันธ์ดีๆนี้ไปอีกครั้ง จึงกลัวที่จะกลับมาคบกัน เป็นเพื่อนกันนะดีเเล้ว”


        “เเล้วทำไมถึงเลิกกัน” ภาคภูมิยิงคำถามเพื่อเก็บข้อมูลต่อ


        “เออ…ถูกสบู่มันยิงปืนใส่นะ”


          “ปืนลั่น…?”


           “ป่าว …ไอ้สบู่ก้อนมันตั้งใจ พูดไปพูดมาเจ็บแผลเก่าขึ้นมาเลย”


            “ห้ะ” 

           ผมอ้าปากค้าง ครูปกป้องยิงปืนใส่แฟน(เก่า)อย่างตั้งใจ โหดสัสรัสเซีย


         “ตอนที่พี่ถูกพวกเด็กอาชีวะที่จับเป็นตัวประกัน เเล้วปกป้องก็ยิงใส่พี่เลยเเบบไม่ลังเลสักนิด ตอนนั้นพี่ตกใจเเละเจ็บสุดๆเลย”


         ผมเงิบเเละตกใจสุดๆเหมือนกันไม่เข้าใจว่าปกป้องมำเเบบนั้นไปทำไม ยิงออกไปจริงๆเหรอ ยิงไปทำไม ปกติมันก็ต้องยิงคนร้ายสิ


        “หลังจากเหตุการณ์นั้น พ่อเเม่ของพี่ก็บังคับให้เราเลิกกัน ตอนเเรกสบู่มันไม่ยอม พี่ก็ไม่ยอม สู้กันจนถึงที่สุด เเต่สุดท้ายสบู่ก็ยอมเลิกกับพี่ เพราะไม่อยากพี่มีปัญหากับครอบครัว ฟังเหมือนง่ายๆ นะ เเต่จริงก็ทะเลาะกันหนัก ”


         “เออ…ครับ” 

          เลิกได้ค่อนข้างธรรมดามาก ปัญหาสามัญชนมาก ไม่อยากให้เเฟนมีปัญหากับครอบครัว เเต่ต่นตอของสาเหตุสิ คือการที่ครูไปยิงปืนใส่เเฟน(เก่า) ถ้าผมเป็นพ่อแม่คงไม่อยากให้ลูกที่เปรียบดังหัวเเก้วหัวเเหวนไปคบด้วยหรอก


        “สบู่มาเเล้ว ไปกันเถอะ”


        “ครับ” ผมตอบเเล้วเดินตามไปอย่างเงียบๆ ภายในใจกำลังว้าว่นเเลัขุ่นว่าทำไมถึงต้องยิงตัวประกัน ครูของผมต้องมีเหตุผลสิ


END CREDIT (ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก)

         ผัวะ


          ผัวะ


          “ไอ้ไรท์เหี้ยยยย กว่ามึงจะกลับมาเขียนต่อนะ ตั้งหลายวัน พวกกูถูกขังในคุกถูกยุงกัดจนเลือดจะหมดตัวเเล้ว” ภาคภูมิพูดไปกระทืบนักเขียนไป


           “ไรท์ก็ต้องทำมาหาเเดกนะ” นักเขียนพนมมือขอให้ได้การให้อภัยอย่างเวทนา เเต่คงไม่เป็นผล 


           นักเขียนยังคงถูกกระทืบต่อไป


           ผัวะ


          ผัวะ


WRITERTALK


          ทำไมถึงยิงตัวประกัน หลายคงรู้กันเเล้ว จุ๊ๆไว้นะ อย่าบอกใคร


         รอต่อป่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


        ความลับอย่าบอกใครนะอีคำเเก้วมันเป็นงู 5555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #314 So Lucky My Love (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 15:34
    เรารู้เราเห็นเราแฟนโคนัน 5555555
    #314
    1
    • #314-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      9 มกราคม 2560 / 08:13
      Fc.conanเยอะเหมือนกันนะ
      #314-1
  2. #283 BamBam4512 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:14
    เรานี่ติ่งโคนันเลย 5555 เห็นไหมดูการ์ตูนโคนันก็มีประโยชน์? 5555
    #283
    0
  3. #273 MATTANA10123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 20:02
    โคนันก็มาาา5555
    #273
    1
    • #273-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:18
      เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว 555
      #273-1
  4. #272 Uraiwan-Nan-Sky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 15:42
    รอออออออออ
    #272
    1
    • #272-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:17
      THANK YOÜ
      #272-1
  5. #271 ibaiaor (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 13:10
    รออออออออ
    #271
    1
    • #271-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:17
      ขอบคุณคร๊าฟฟ
      #271-1
  6. #270 Helena Kadian (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 12:48
    ลุงโมริอะป่าว55555
    #270
    1
    • #270-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:16
      ใช่เเล้วว
      #270-1
  7. #269 Ismemonster (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 12:12
    น่านงายย
    #269
    1
    • #269-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:16
      ^_____^
      #269-1
  8. #268 Miyoshi rie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 08:34
    รับทราบค่ะไรต์ เราจะไม่บอกใครเลย // ภาคภูมิเอ้ย งานหนักแหล่ว
    #268
    1
    • #268-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:16
      จุ๊ๆ
      #268-1
  9. #267 mine2525 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 19:46
    มาต่อเร้วรอยุ
    #267
    1
    • #267-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:16
      thank you
      #267-1
  10. #266 Nattaphorn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 16:37
    ยิงเธอไงภาคภูมิ ไม่เห็นต้องคิด อห...... ประโยคนี้จัดว่าเด็ด อิพี่ภาคเตรียมตัวตายได้เลยคร้ะ5555
    #266
    1
    • #266-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      4 ธันวาคม 2559 / 12:15
      หลบกระสุนแป๊ป
      #266-1
  11. #262 Uraiwan-Nan-Sky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 12:35
    บรรยากาศดี๊ดี 555
    #262
    1
    • #262-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 20:42
      ดีม้วกๆ อากาศสดชื่นมาก
      #262-1
  12. #261 Helena Kadian (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 17:44
    ละมุนในคุก เลิศคะนังภาค
    มีที่สวีทที่ดีกว่านี้มั้ย555555
    #261
    2
    • #261-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 19:09
      ก็ห้องขังบรรยายกาศมันดีเลย ขอละมุนกันสักหน่อย
      555+
      #261-1
    • #261-2 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 19:09
      ก็ห้องขังบรรยายกาศมันดีเลย ขอละมุนกันสักหน่อย
      555+
      #261-2
  13. #260 Nattaphorn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 16:35
    นั่นนนน-//-
    #260
    1
    • #260-1 Anupathn(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 19:04
      มี somethinggg
      #260-1