ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 22 : 19 : Next Moon เห้ย Next month [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

       [1 เดือนต่อมา]

♪ ♫…อยากกลับตัวกลับใจ อยากเป็นคนที่ดีพอ แต่จะขอ ให้เธอจงรอได้ไหม… ♩ ♬

        เด็กช่างชอปเเดงวิ่งสุดฝีเท้าในมือในกำชีทสรุปเนื้อหาวิชคณิตศาสตร์ไว้อย่างเเน่น

♪ ♫…เธอทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ เธอทำให้ฉันมีความตั้งใจมากมาย เธอทำให้ฉันอยากทำให้เธอไม่อาย เวลาที่ใครถามว่าเรานั้นเป็นอะไร… ♩ ♬

          เด็กช็อปน้ำเงินร่วมสิบคนวิ่งไล่ตามเด็กเเดงมาติดเพียงเเต่ในมือไม่ชีท เเต่เป็นอาวุธไร้คมอย่างไม้เบสบอล ไม้เมตร ไม้ฉาก

♪ ♫…เคยได้แต่คิดปล่อยให้ชีวิตเสเพล เคยแต่ทุ่มเทเวลาให้คนมากมาย ไม่เคยจะคิดอยากมีชีวิตเพื่อใคร แต่ในวันนี้ จะมีไว้เพื่อเธอ… ♩ ♬

          “เชี่ย…ทางตัน” เด็กช็อปเเดงสบถอย่างเสียอารมณ์เพราะวิ่งหนีมาผิดทาง หันหลังกลับมาก็เจอพวกช็อปน้ำเงินขวางทางออกไว้ 
         พวกช็อปน้ำเงินเเสยะยิ้มอย่างเริงร่าและพูดด้วยน้ำเสียงกวนบาทา “ไอ้ภาครับสายก่อนก็ได้นะครับ สั่งเสียให้เรียบร้อยด้วยนะคร๊าฟฟ”

♪ ♫…อยากกลับตัวกลับใจ อยากเป็นคนที่ดีพอ แต่จะขอให้เธอจงรอได้ไหม รอฉันคนนี้… ♩ ♬
        ผมกดรับสายเสียงเรียกเข้าที่ตั้งเป็นเพลงอยากกลับตัวกลับใจก็หยุดลง 
เฮ้อ... ขึ้นหลังเสือเวลาลงก็ต้องลำบาคเป็นธรรมดา จากตัวเป้งๆที่เคยก่อวีรกรรมสุดเเซบก่อศัตรูไว้มากมายอย่างผม พอจะวางมือก็ต้องถูกตามเช็คบิลเป็นธรรมดา ลำบาคจริงๆจะวางมือทั้งทีทำไมมันยากเย็นแบบนี้วะ

         “ว่าไง ไอ้ฏ้ณ”

         [ถึงไหนแล้วว่ะครูป้องเค้าเริ่มเเจกข้อสอบเเล้วนะ] ฏ้ณพูดสายด้วยเสียงเบา ๆ คงจะเเอบโทรศัพท์มาหาผม

         “เออ…ใกล้ถึงเเล้ว ติดไฟเเดงอยู่”

          “เร็วหน่อย พวกกกูขี้เกียจรอเเล้ว” คู่อริตะคอกใส่ผม

           [เห้ย…ใครว่ะ ไอ้ภาค มีเรื่องป่าว]

          “ป่าวว่ะมึง คนทะเลาะกันข้างๆ เเค่นี้นะมึง” ผมรีบตัดสายทิ้ง ไม่อยากให้มันเกี่ยวด้วย ที่ผ่านชีวิตมันก็วุ่นวายจากผมมามากพอแล้ว

          “ไม่เรียกไอ้ฏ้ณมาด้วยล่ะ กูเเมร่งอยากอัดหน้ามันอยู่เหมือนกัน พวกมึงครั้งก่อนยกพวกไปกระทืบพี่กู” อีกฝ่ายชี้หน้าผมด้วยไม้เมตร 

          ใจเย็นไว้ไอ้ภาค มันเเค่ยั่วมึง ใจเย็น ใจเย็น…. ใจเย็นไม่ไหวเล้วโว๊ยยยย หยามกันขนาดนี้ ใครจะไปยอม (ฟิวส์ขาดง่ายมาก)

          “พูดพล่ามน่ารำคราญจริงๆ กูมีการสอบรออยู่ มารีบจัดการให้เสร็จๆเถอะ” ผมวิ่งเข้าหาเเละกระโดดถีบยอดอกไอ้หัวโจกของอริที่เอาเเต่พูดพล่ามล้มลงกับพื้น จังหวะนี้ จังหวะที่คนอื่นๆกำลังตกใจ เพียงเสี้ยววินาทีนี้เท่านั้น ผมตัดสินใจ….

.
.
.

          วิ่งหนีสุดชีวิตตตตต…
          ถึงผมจะใจร้อน แต่ก็พอมีสมองคิด ผมคงไม่บ้าพอที่จะสู้ 1 ต่อ 10 ถึงจริงๆจะพอสู้ไหว ถ้ามีไอ้ฏ้ณระหว่างหลังให้ คงฟาดปากกันไปเเล้ว เเต่ตอนนี้ตัวคนเดียวก็ต้องหนีก่อน อีกอย่างจะมีเรื่องไม่เรื่องชกต่อยไม่ได้ การสอบรออยู่ เดี๋ยวเเรงกระเเทกจะทำให้ความรู้อันน้อยนิดของผมกระเด็นออกจากสมองไป ใครจะรับผิดชอบ

.
.
.

         ชะ ชะ เชี่ย ลื่น!!!

         เวรกรรมติดจรวดผมเหยียบเปลือกกล้วย จนลื่นหงายหลังเหมือนคนที่ผมพึ่งถีบยอดอกไป

         “โอ้ย เจ็บชิปหายเลย”
         ผมบ่นให้ความดวงซวยพร้อมลูบหัวเบาๆ 
         เเต่...ไม่ใช่เวลาที่ผมจะมากังวลเรื่องความเจ็บปวดด้วยเนื่องตอนนี้ฝีตีนของเหล่าอริกำลังพุ่งมาที่หน้าผม

.
.
.

ณ ห้องสอบ

        “อย่าหันซ้ายหันขวา” 

        ผมพูดประโยคนี้จนปากเปียกปากแฉะอย่างเบื่อหน่ายกับการพยายามที่โจรกรรมข้อมูลของโต๊ะข้างๆ หรือเรียกง่ายๆว่า การพยายามทุจริตการสอบ

        พยายามด้วยตัวเองกันไม่เป็นรึไง!!!

        “ฏ้ณ ตั้งใจข้อสอบไปเถอะ” ผมเรียกให้ฏ้ณที่กำลังพะวงเรื่องที่เพื่อนซี้อย่างภาคภูมิไม่ยอมมาเข้าสอบให้มีสติขึ้นมา  “เพื่อนเธอจะมาไม่มา มันก็ไม่ได้ช่วยคะแนนเธอมันดีขึ้นนะ ตั้งใจทำข้อสอบของตัวเองไปซะ”

        “ครับ”

       หายหัวไปไหนวะ ถ้าสายครบ 15 นาที คงหมดสิทธิเข้าสอบตามระเบียบ

       ทำไมถึงมาเข้าสอบนะ 

      ชอบทำตัวให้เป็นห่วงอยู่ตลอด

.
.
.
       คงเพราะผมไม่ใช่พระเอก ทุกอย่างถึงไม่ได้อย่างเอื้ออำนวยให้กับผม

       คงเพราะชีวิตผมไม่ใช่ละคร ทุกอย่างเลยไม่ได้ง่ายดายเเบบนั้น

        เเต่ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าผมไม่ได้เลือกก้าวมาในเส้นทางนี้ตั้งเเต่เเรก

        ภาคภูมิที่ใบหน้าบวมช้ำ ตามตัวเต็มไปบาดแผล เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก นั่งพิงกำเเพงในตรอกเเคบๆ เพื่อหลบหนีจากการตามล่า นั่งคิดทบทวนกับตัวเอง คิดไปคิดมาก็เสียดายวะ ถ้าย้อนไปได้คงไม่เลือกเดินเข้ามาในเส้นทางเเบบนี้

        ภาคภูมิหยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอมีรอยเเตกขึ้นมาเช็คสภาพดูว่าพอใช้งานได้มั้ย เผื่อจะได้โทรเรียกเพื่อนมาช่วย เเต่ก็ไม่มีวี่เเววว่าจะใช้งานได้เเต่อย่างใด คงไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ เเต่เพื่อนคงเริ่มออกตามหาผมเเล้วละ เพราะตอนนี้ก็คงสอบเสร็จเเล้ว

       “ปรึ๋นนนนนนนนนน….”

        ถ้าฟังจะเรียกท่อรถดังๆ ที่ถูกดัดเเปลงจนเอกลักษณ์เฉพาะของพวกมันคงอยูไม่ใกล้ไม่ไกล คงต้องขึ้นอยูกับเวลาเเล้วว่า พวกมันจะเจอผมก่อน หรือเพื่อนมาช่วยผมก่อน

         ไม่เอา…กูจะรอความช่วยเหลือแบบนี้ไม่ได้ 

         ทำเเบบนั้นเเมร่งโคตรอ่อนแอ นึกถึงสมัยที่มึงกำลังตอยเข้าวงการนักเลงใหม่ๆสิวะ 
ผมถ่มน้ำลายสีเเดงออกจากปาก ก่อนที่จะเริ่มเอาวางแผนจัดการพวกที่เหลือ

         “เฮ้อ…จะรอดมั้ยวะกู เก็บไปสี่คน เหลืออีก 6 คน พวกมันน่าจะอยู่เฝ้าพวกที่ไม่ได้สติอีก 3 – 4 คน สรุปตอนนี้น่าจะเหลือคนที่ล่าผมจริงๆสัก 2 – 3 คน ลุยเดี่ยวน่าจะพอไหว”

         ภาคภูมิเช็ดหงื่อ, คราบเลือด เเละคราบสกปรกตามใบหน้า “เฮ้อ…อากาศร้อนไปไหนวะวันนี้”

.
.
.

         “ร้อน!!! พึ่งต้นวันเองนะ เเดดจะเเรงไปไหน”
 
         ปกป้องกระพรือเสื้อนิสิตสีขาวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ และใช้เเขนตัวเองปาดเหงื่อตามใบหน้า มีคนเคยบอกผมว่า เด็กฝึกงานคือขี้ข้าดีๆนี้เอง เด็กฝึกงานเป็นเช่นไร เด็กฝึกสอนก็เป็นเช่นนั้น ก็คงจะจริง

          ท่ามกลางเเสงเเดดที่ร้อนระอุ ผมต้องออกจากโรงเรียนมาเพื่อซื้อส้มตำ ใช่ครับ ซื้อส้มตำเจ้าเด็ดที่ความเผ็ดไม่มีใครเทียม ‘ ร้านส้มตำฟุ้งฟิ้ง จะกินเเบบดีๆ หรือเเบบมีน้ำตา ’ 

         หึ…ชื่อประหลาดชะมัด 
         เเต่เพราะประหลาดเเบบนั้น ผมจึงหาในgoogle mapไม่เจอ เสียเวลาร่วม 30 นาทีในการเดินหาร้านส้มตำร้านนี้ เเต่ก็ไม่ได้โชคร้ายไปเสียทั้งหมด โชคดีเจอคนรู้ทางวาดแผนที่ให้

         “ซอยนี้จริงๆ หรือวะ โคตรเปลี่ยวเลย” ปกป้องมองซอยเเละสลับมามองแผนที่โดยฉงน “สงสัยไปก็ไม่มีคำตอบ นอกจากพิสูจน์ด้วยตัวเอง”

         ปกป้องตัดสินใจลุยเดินเข้าไปในซอยเปลี่ยวเพื่อหาร้านส้มตำในตำนาน

.
.
.

          ผัวะ
          ทุอย่างมันเร็วมาก เเค่เดินเข้าซอยเเล้ว อยู่ดีๆ ก็มีเเรงเเรงกระเเทกเข้ามาที่หน้าผม คิดว่าน่าจะเป็นหมัด ทุกอย่างดูเวิงว้างไปหมด วูบ เงิบ คิดอะไรไม่ได้เลยเหมือนสมองหยุดทำงาน ปมทรุดตัวลงนั่งกกับพื้น เเละเงยหน้าที่ชาจนไร้ความรู้สึกขึ้นมามองอย่างช้า ๆ

       กางเกงสแล็คสีดำ

       ช็อปเเดง

       หน้าตาคล้ายกับภาคภูมิราวกับฝาแฝด

         “ครู เป็นไงบ้าง ผมขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ เป็นไงบ้าง” เหลือเชื่อจริงๆ เเม้เเต่เสียงยังคล้ายกับภาคภูมิอีก

          เพี๊ยะ!!! ผมตถูกตบเข้าอย่างจังที่ใบหน้าคนละข้างกับที่โดนต่อย

          “ครู สติ ครู นี้ผมภาคภูมิเอง จำได้มั้ย ทำไงดีวะ ตาลอยเเล้ว”  อีกฝ่ายเขย่าตัวผมที่สติเริ่มเลือนลาง 
          เเต่คงเพราะร่างกายรับรู้ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้ผมได้สติกลับมา เเละที่สำคัญทำให้คนที่ต่อยผมไม่ใช่คนที่คล้ายภาคภูมิ เเต่เป็นตัวภาคภูมิเอง
“เห้ย … มึงต่อยกูทำไมวะ” ผมผลักไอ้เด็กเกรียนออกไป “โดดสอบ เเล้วยังมาต่อยกูอีก จะมากไปแล้วนะ”

           “ขอโทษครู ไว้อธิบายทีหลังเเต่ตอนนี้ครูรีบไปก่อนที่พวกมันจะมา”
“พวกมันนี้ใคร”

         “พวกกูไง” พวดเด็กวัยคะนองช็อปน้ำเงิน 3 คน อริของเด็กช็อปแดงเเสยะยิ้มเดินเข้ามา ตอนนี้ผมเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดเเล้ว ซวยจริงๆ ที่ต้องเข้ามาเกี่ยวกับเหตุทะเลาะวิวาทของเด็กนักเรียน

        “มีทางหนีมั้ย”

        “ซอยตัน”

         “เเย่ชะมัด”

          “ใช่ เเย่จริงๆ คงต้องจัดการสามคนนั้นเท่านั้น”

          “เออ…จัดก็จัด ลุยก็ลุย กูอยากมีชีวีตรอดกับไปฝึกสอน”

          Fight
.
.
.

         ปัง
        เสียงประตูห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ปิดลง  ห้องเหลี่ยมที่ประตูทำจากเหล็กเส้นหนาๆ โดยผมเเละไอ้เด็กเกรียนอยู่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆห้องนั้น มองจากนอกห้องมันโคตรธรรมดา ลองมาอยู่ในนี้ด้วยตัวเองเเล้วโคตรกลัวเลย เเต่ผมคงเป็นเดียวที่กลัว เพราะไอ้เด็กเกรียนดูสบายราวกับนอนอยู่บ้าน

         พรึบ ไฟดับ 

         โอ๊ย…เชี่ย ยิ่งกลัวๆ ทำไมต้องมาดับตอนนี้ 

          “ไม่กลัวนะครู ตอนนี้ผมอยู่ข้างๆ” ภาคภูมิขยับเข้าไปใกล้ผมเเละยักคิ้วให้พร้อมรอยยิ้มกวนๆ



Writter talk
         จะกลับตัวกลับใจ เเต่ดันมีพวกมารมาขวาง
         ในที่สุดหาจังหวะใส่ timeskip จนได้ รอมานานเเล้วว
Timeskip 1 เดือนนะครับ 

Writter talk 2

ทำไมตอนนี้มันสั้นๆวะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #313 So Lucky My Love (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 15:27
    จะขำหรือจะสงสารดี 555555
    #313
    1
    • #313-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      9 มกราคม 2560 / 08:13
      ขำ +++
      #313-1
  2. #259 Nattaphorn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 11:24
    ชื่อร้านส้มตำน่ากินมากค่ะ ผิด///ข้ามไป ปกป้องสตรองมากค่ะ จะมีชีวิตรอดกลับไปฝึกสอนนับถือมากก
    #259
    1
    • #259-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 16:12
      ปกป้องสู้ตายย
      #259-1
  3. #258 Helena Kadian (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 10:44
    ไรท์ใช้แรงงานตัวละครหนักไปมั้ย5555555
    #258
    1
    • #258-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 16:09
      ใช้ให้คุ้มค่าจ้าง อิอิ
      #258-1
  4. #257 Helena Kadian (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 02:59
    ภาควิ่งเร็วลูก เพื่อสอบลูก เกรด4นะคะลูกขา55555
    #257
    1
    • #257-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:30
      เชี่ย...ลื่น

      โครมมมมมมมม!!!

      สู้ๆๆ วิ่งเร็ว
      #257-1
  5. #256 Therdsak_W (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 17:21
    ผมชอบนิยายเรื่องนี้จัง
    #256
    1
    • #256-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:29
      ขอบคุณครับ พลังใจ+++
      #256-1
  6. #255 tidneau110 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 18:14
    โถ่วว5555
    #255
    1
    • #255-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:29
      น่าสงสาร
      #255-1
  7. #254 phet1324 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 11:38
    อยากกลับตัวกลับใจ
    #254
    1
    • #254-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:28
      เย้ๆ พี่ภาคกลับใจเเล้ว
      #254-1
  8. #253 ManowNnch (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 06:44
    ความรักทำให้ภาคเป็นคนดี><งุ้งงิ้ง
    #253
    1
    • #253-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:27
      ^0^)/ ภาคสู้ๆ
      #253-1
  9. #252 Helena Kadian (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 05:15
    พี่ภาคเรียกเพื่อนด่วน สถานการฉุกเฉินๆ~~~
    #252
    1
    • #252-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:26
      ยอดเงินของคุณเหลือ 0.12 บาท ไม่เพียงพอที่จะทำรายการ กรุณาเติมเงินด้วยค่ะ
      #252-1
  10. #251 Nattaphorn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 00:33
    อห.พี่ภาคผู้กำลังจะกลับตัวกลับใจโดนรุมซะแล้ว ถถถ
    #251
    1
    • #251-1 Anupathn(จากตอนที่ 22)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 10:24
      ก็ก่อเรื่องไว้เยอะ
      #251-1