ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 19 : 16 : DAY 6 : Blue Boy and Red Man [101%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 62




DAY 6 - 7 : Blue Boy and Red Man


“ตื่นได้เเล้วฏ้ณ”

เสียงตะโกนจากผู้เป็นในบ้านตะโกนจากห้องครัวด้วยอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก เพราะตอนนี้ 7.40 นาฬิกาเเต่ลูกชายกลับนอนหลับอย่างเอาเป็นเอาตายบนผ้านวมที่ปูอยู่บนพื้นบ้านซึ่งใช้เเทนเตียงในห้องส่วนตัวชั้นสอง


“อื้อ…”

ฏ้ณลืมตาเเละขานรับสั้นๆ ก่อนที่จะนอนหลับต่อ


“พี่ฏ้ณ ตื่นไปส่งหนูไปโรงเรียนได้เเล้ว จะสายเล้วนะ”

เสียงเเหลมๆของน้องสาวตัวป่วนเเพดเสียงตะโกนมาจากชั้นล่าง


“ไอ้ฏ้ณมึงจะตื่นไม่ตื่น”


“พี่ฏ้ณ เดี๋ยวหนูถูกหักคะะเเนน”


“มึงไม่เรียนเล้วใช่มั้ย”


เสียงตะโกนโวกเหวกโวยวายจากเเม่เเละน้องสาวดังสลับกันไป เเละเป็นนี้เช่นเดิมในทุกๆวัน (ซึ่งเป็นที่รำคราญเเก่เพื่อนบ้านค้างเคียงอย่างมาก)


สุดท้ายก็ทนเสียงบ่นที่น่ารำคราญจากเเม่เเละน้องสาวไม่ไหว ฏ้ณตื่นอย่างไม่เต็มใจหนัก จัดการขยี้เเละจัดระเบียบหัวที่ยุ่งเหยิงให้เป็นระเบียบ


“อื้อ ตื่นเเล้ว”


ตูม!!!


ของเหลวใสไร้สีไร้กลิ่น มีธาตุไฮโดรเจน 2  ออกซิเจน 1 ต่อ 1  โมเลกุล หรือเรียกสั้นๆว่า ‘น้ำ’ สาดใส่มาที่ผมเต็มๆโดยฝีมือไอ้น้องสาวตัวดี


ตาสว่างเลยกู



“อ้าว พี่ฏ้ณตื่นเเล้วเหรอ นึกว่าไม่ตื่นเลยเอาน้ำสาด เเหะๆ ขอโทษ”


“อ๊ากกกกกกกกกก มึงตายเเน่ๆ”


“เเม่จ๊า ช่วยด้วย พี่ฏ้ณเเปลงร่างเเล้ว”


.

.

.



“ส่งน้องเเล้วเรียบร้อยเเล้วเหรอ”

เเม่ถามพร้อมวางข้าวต้มร้อนๆต่อหน้าฏ้ณที่กำลังหงุด เพราะโดนำอ้น้องสาวตัวเเสบสาดน้ำใส่


“ครับ ไม่รู้ทำไม บ้านอยู่หน้าโรงเรียนเเท้ๆทำไมเดิมไปเรียนเองไม่ได้”

ฏ้ณบ่นอย่างเซ็งพร้อมตักข้าวต้มเข้าปาก


“น้องเเกมันเด็กอยู่ คงอยากให้มีคนไปส่งเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ” เเม่อธิบาย


“งี่เง่า”


“ว่าเเต่น้อง ลูกเองตอนอายุเท่าน้องก็รบเร้าให้เเม่ไปส่งเหมือนกัน”


อ้าว เหรอ จำไม่เห็นได้

“...เหรอ : P ”


“เเล้วทำไมไม่ไปเรียนห้ะ” แม่ดุ


“ครูที่มาสอนเเทนครูป้องไม่มาอะ สองคาบเช้าเลยว่าง”


“คาบอื่นล่ะ”


“เดี๋ยวค่อยโดดรั้วเข้าไปเรียน” ฏ้ณรีบตอบเเละเปลี่ยนประเด็นคุย “พ่อล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ”


“ตีฮอนจนนึกถึงเช้านะ”


“เเก่จนลูกสองเเล้วติดเกมอีก เก๋าจริงๆพ่อกู”


นี้เเหละบ้านของผม เฮฮาไร้สาระไปวันๆ ถึงพ่อจะติดเกม เเม่จะดุ น้องสาวจะงี่เง่า เเต่ก็มีความสุข อีกอย่างบ้านนี้มีลูกธรรมด้วยนะ ไอ้ภาคภูมิไง มันชอบมาค้างบ้านผมจนกลายเป็นลูกของบ้านนี้อีกคนไปเเล้ว เเต่ช่วงนี้มันสับสนในชีวิตจึงปลีกนิเวศกลับอยู่บ้านเดิมของมัน

.

.

.



“ฏ้ณ เสื้อของใคร พอดีเเม่เจอจะเอาผ้าไปซัก เเม่ไม่ล้าซัก กลัวสีตก ”


“ไหนครับ” ฏ้ณเงยหน้าจากชามข้มต้มขึ้นมาดู


“เห้ย”


เสื้อช็อปสีน้ำเงิน !!!

เสื้อช็อปสีน้ำเงิน !!! ผมตกใจสุดๆ มาอยู่ที่กูได้ไง ต้องเป็นของไอ้เตี้ยเงินนั่นเน่ๆ


ใช่!!! ต้องเป็นตอนก่อนดูหนังเเน่ๆ ผมบังคับให่มันถอดออก มันเมร่งกระเป๋าเสือกเต็ม มันเลยฝากใว้ที่ผม


“อ้อ...ของไอ้เตี้ย มันฝากไว้กับฏ้ณนะ ฏ้ณก็ลืมคืน” ฏ้ณตอบอย่างเซ็งๆ มองเสื้อช็อปด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจนัก


“งั้นซักเเยกเเล้วกัน”


“เขวี้ยงทิ้งไปเถอะ อย่าสนใจอะไรเยอะ” ฏ้ณเลิกให้ความสนใจกับช็อปและก้มหน้ากินข้าวต่อ


“เเกเอาไปซักด้วย” เเม่วางเสื้อช็อปลงหน้าฏ้ณ


“ผม?” ผมเงยหน้า พร้อมตีหน้างง


“ไม่ใช่ เเกเเล้วจะเป็นใคร ” เเม่เริ่มพูดเสียงหนักเเละนำมือสองข้างเท้าสะเอว


“จ้า ฏ้ณไม่ขัดใจเเม่หรอก” ฏ้ณยกธงขาวประกาศการยอมเเพ้อย่างศิโรราบ

.

.

.


“ไอ้เงิน มึงนะมึง เพราะมึงกูต้องมาเสียเหงื่อ”  ฏ้ณบ่นกับตัวเองต่อหน้ากะละมังซักผ้า พร้อมใส่เเรงเต็มที่ในการขยี้เสื้อช็อปสีน้ำเงิน


เเคว้ก!!!


เสียงอะไร


อย่าบอกนะ!!!  ว่า…


ฏ้ณหลับตาก้มหน้าลงเเล้วค่อยๆลืมตาไปมองเสื้อช็อปในกะละมังซักผ้าอย่างช้าๆ


“เสื้อช็อปขาด!!! ขาดได้ไงว่ะ” ฏ้ณตะโกนพร้อมมองเสื้อช็อปที่ขาดอย่างสังสัย


เสื้อช็อปผ้าหนาๆ ขาดได้ไง !!!


“เเมร่ง ช็อปจีนเเดงเเน่เลย ใช่ ของมันไม่ดีอยู่เเล้วเเน่”

ฏ้ณพูดให้กำลังใจสนับสนุนตัวเองว่าตัวเองไม่ผิด


.

.

.


ณ ห้องเช่าเหรียญ


แปลกใช่มั้ย


ผมเองก็แปลกใจสุดๆ ที่ตัวเองหอบเสื้อช็อปน้ำเงินมาส่งตรงถึงหน้าห้อง ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งจากเเม่นะ อย่าหวังว่าผมจะหอบเสื้อมาให้  และที่เเปลกใจอีกอย่าง เเม่รู้ที่อยู่มันด้วย เป็นชู้เกับเม่กูป่าวว่ะ


ว่าเเต่จะไปโรงเรียนเเล้วยังว่ะ นี้ก็ 9:10 a.m.

สวิทช์ไฟยัง ON อยู่ เเละได้ยินเสียงโทรทัศน์จากภายในห้อง เเสดงว่า น่าจะยังอยู่ ฎ้ณเคาะประตูรัวๆที่หน้าห้องอย่างหัวเสีย เมื่อไรประตูจะเปิด


“มาเเล้วครับ”

เสียงเเหบๆของเหรียญเงินดังลอดผ่านประตูมาเผยให้เห็นของเด็กหนุ่มที่สภาพไม่สู้ดี ตาเเดงๆ เสียงเเหบๆ ผิวที่เคยขาวเรียบเนียนกับดูเเดงก่ำ ลมหายใจร้อนๆ เเละจังหวะการหายใจหนักๆคล้ายคลึงกับอาการหอบ


“ทำไมช้าจังว่ะ” ฏ้ณบ่นด้วยอารมณ์หงุดหงิดเเละขมวดคิ้วขู่โดยไม่สนใจอาการที่ผิดปกติของเหรียญเงินเเต่อย่างใด


“ขอโทษครับ ผมป่วยอยู่นะครับ”


“เอามึง เสื้อช็อปมึง” ฏ้ณจับมือเหรียญเงินเเล้วยัดเสื้อช็อปสี้นำเงินใส่มือของเหรียญเงิน

เหรียญก้มลงมองมือที่ฏ้ณกำลังจับมือเค้าก็ยิ้มหวานๆตอบ

“ :) ขอบคุณครับ”


.

.

.


“ไอ้เงิน มึง!!! ฟินอะไรของมึงว่ะ”

ฏ้ณปล่อยมือและตะคอกเรียกสติหลังเห็นเหรียญเงินยิ้มหวานเเละทำหน้าเหม่อลอยผิดปกติ


“ปะ...ป่าวครับ เเต่เสื้อหอมดีนะ ขอบคุณครับ” เหรียญเงินตอบอย่างติดๆขัดๆ


“ขอบคุณไรหนักหนาว่ะ”


“สำหรับน้ำหอมไง หอมขนาดนี้เปลืองน้ำหอมเเย่เลย” เงินชูเสื้อมาพร้อมดม


“ตีนกูไปเเตะโดนขวดน้ำยาปรับผ้านุ่มเลยหกไส่ลงไปโคตรเยอะ เเมร่งยังเสียดายอยู่ลย” ฏ้ณตอบพร้อมเเกว่งเท้าข้างที่เเตะขวดน้ำยาปรับผ้านุ่มไปมา


ตีน?


“ - -* เออ… ยังไงก็ขอบคุณนะถึงจะสมควรเท่าไหร่” เงินขยี้หัวเเก้อายเเละถอนหายใจสั้นๆอย่างเสียดาย


“ตอนจับมือมึง โคตรร้อนเลย กินยายัง...” ฏ้ณถามพร้อมส่องตาเละพูดน้ำเสียงที่กำลังเกือบจะเเสดงความเป็นมิตรครั้งเเรกให้รุ่นน้องที่อยู่ตรงหน้า


เเต่ก็ถูกขัดน้ำเสียงเล็กเเหลมของผู้หญิที่มาจากด้านหลัง

“พี่เหรียญเงินค่าาาาาาาาาาา”


ฏ้ณหันไปมองก็เจอสาวร่างเล็ก ตัวเล็กน่ารัก ผมสั้นใส่ชุดนักเรียนรัดรูปเละโปรยรอยยิ้มอ่อยใส่เหรียญเงินเติมที่


เชี่ย...สาวที่ไหนว่ะ เเซ่บชิปหาย


“น้องแป้งคะ” เหรียญเงินพูด “ทำไมไปเรียนคะ มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอครับ”


“พี่เหรียญให้เบอร์หนูสิ เบอร์ส่วนตัวนะ เบอร์ในเพจรับสอนพิเศษหนูไม่เอา ถ้าได้เบอร์เเล้วหนูจะไปเรียน” สาวเเป้งออกตัวเเรงไม่มีกั๊ก


เดี๋ยวนะ ไอ้เตี้ยเเว่นมันมีอะไรดี ทำไมถึงสาวน่ารักๆเเกมสกอยเเบบนี้ ถึงมาอ่อยมันหนักขนาดนี้ หมั่นไส้ชิปหาย


“หึ…” ฏ้ณเเสยะยิ้มเผยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย ก่อนจะวางแผนสกัดดาวรุ่งด้วยการตะคอกเสียงขู่น้องแป้งว่า “เห้ย น้องเเป้ง ไอ้เงินเมียพี่อย่ายุ่ง”


“ห้ะ” น้องเเป้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจสุดๆ

น้องเเป้งหน้าเงิบไปแล้ว ท่าทางจะเชื่อสนิทด้วย มึงอดเเล้วล่ะไอ้เงิน สะใจชิปหาย


อยู่ดีๆไอ้เงินคว้ามือผมไปจับจนเเน่นเเล้วชูขึ้นต่อหน้าน้องเเป้ง

“ใช่ เเล้วคนนี้ผัวพี่”


“เชี่ย...!?” ผมสบถออกมาเเบบไม่เสียง เพราะไม่คิดว่าไอ้เงินมันจะรับมุกด้วย เอาไงต่อดีว่ะ


“พวกพี่เป็น…” น้องเเป้งชี้มาที่คู่ผมเเละเงินด้วยนิ้วที่สั่นๆ


“ใช่ๆ พี่เหรียญเป็นคู่เกย์นานเล้วด้วย พี่ขอโทษนะ พี่หาโอกาสบอกเเป้งไม่ได้” เงินพูดรัวไม่ยั้งไม่จังหวะให้ผมเเทรกเลย

“เข้าห้องกันเถอะ บายนะน้องเเป้ง พี่ขอโทษด้วยจริงๆ”


ปัง!!!

เสียงปิดประตูดังก้องไปทั่วละเเวกทิ้งให้เเป้งยื่นเงิบอยู่หน้าห้อง เเละมันก็ลากผมที่ทั้งงงเละเงิบเข้าไปในห้อง


เกิดอะไรขึ้นว่ะ กูตามไม่ทัน


คือ กูเป็นผัวมันตอนไหรว่ะ


งง ชิปหาย


.

.

.


“ขอบคุณครับพี่” เสียงเเหบๆของเงินพร้อมพนมมือไหว้เเสดงความขอบคุณอย่างสุดใจ “ผมปฏิเสธน้องเค้าหลายรอบเเล้วเเต่ยังตื้ออยู่ โชคดีพี่ช่วยไว้ thanks a lot”


อ้าว ไหนเป็นงี้ว่ะ จะเเกล้งกลับกลายเป็นช่วย

“เออ...มึงไม่ชอบเเบบนั้นเหรอว่ะ เเซ่บดีนะโว้ย”


“คือผมไม่ได้ชอบ...ช่างมันเถอะ”


“อะไรของมึงว่ะ งั้นกูกลับก่อนนะ” ฏ้ณโบกมือบายบายให้กับติวเตอร์ของเค้า


“อย่าลืมนะครับ มีนัดเรียนพิเศษกับผมเย็นดี” เงินพูดย้ำเตือนความจำ 


“ไม่ลืมหรอก มึงอะ ไหวมั้ยป่วยขนาดนี้”


“ไหวครับ” เงินตอบพร้อมรอยยิ้มหวานๆ


“...”


“...”


“...”


“...”


“...”


“...”


“...”


“...”


“...”


เงินหันไปมองข้างหลังเเละสำรวจรอบๆตัวเอง

“พี่ฏ้ณมองอะไรครับ แล้วพี่ไม่กลับเหรอครับ”


“เออ...กูลืม”


ปัง!!! (เสียงปิดประตู)


ฏ้ณขยี้หัวตัวเองอย่างงงๆ ทำไมกูต้องมองหน้ามันนานขนาดนั้นด้วยว่ะ


*


ก๊อกๆ!!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น


ก๊อกๆ!!!


สงสัยไม่มีคนอยู่ ไปสอนพิเศษตามเคย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นปรากฎขึ้นบนใบหน้าของชายชุดดำ


แก๊กๆ เสียงงัดเเงะสะเดาะกลอนเริ่มดังขึ้นหลังจากรู้เเน่ใจว่าเจ้าของห้องไม่อยู่เเล้วเเน่ๆ

จนสุดท้าย


เเก๊ก กลอนประตูถูกปลดออก


แอดดดดดดดดด... ชายในชุดดำเปิดประตูเข้าในห้องอย่างช้า เเละย่างกายเข้ามาในห้องอย่างเงียบงัน กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างและปิดประตู


ชายชุดดำยิ้มอย่างสำราญ เค้าเริ่มเดินสำรวจห้อง เเต่สิ่งที่เกินความคาดหมายคือ


การที่เจ้าของห้องไม่ไปสอนพิเศษอย่างเช่นเคย


เหตุผลที่เคาะประตูเเล้วไม่มีคนตอบคงเพราะเจ้าของห้องเข้าห้องน้ำอยู่นั้นเอง เเละตอนนี้เจ้าของห้องคนนั้นก็ออกมาจากห้องน้ำเเละจ้องชายชุดดำอย่างสงสัยเเละลังเล


ชายชุดดำไม่รอช้านำมีดออกมาเเล้วพุ่งหวังจะเสียบเเทงเจ้าของห้องเพื่อปิดปาก เเต่ในสถานการณ์ที่ขับขันเเบบนั้น เเววตาของเจ้ากลับไม่ไร้ซึ่งความลังเลเเละดุดันพร้อมตอบโต้


โปรดติดตามตอนต่อไป


“เเม่งกำลังสนุกตัดจบอีกเเล้ว โด่ววววว”

ฏ้ณตบโต๊ะดังปังเพื่อระบายอารมณ์ค้างคาที่มีต่อละครเเล้วคว้าถุงขนมในระยะที่มือเอื้อมถึงมาคว้ากิน

“มองตาขวางทำไม มีปัญหาอะไร ป่วยก็นอนไปสิ” ฏ้ณพูดค้อนเงินพร้อมเคี้ยวขนมเต็มปาก


หึ ยังมีหน้ามาค้อนผมอีก คุณพระคุณเจ้าขอให้ขนมติดขอตาย


ทั้งที่โทรไปยกเลิกการสอนพิเศษเพราะยังไข้อยู่เล็กน้อย เเทนที่จะได้นอนสบายๆอย่างสงบให้หายป่วยสนิท กลับได้พี่ฏ้ณถูกยึดห้อง เออ...ถ้าพูดให้ดูดีก็มีคนเฝ้าไข้ ถุ๊ย จะไล่ออกไปก็ไม่เเรงไล่

“พี่ครับเบาเสียงหน่อยได้มั้ย”


“เออ…”


อีกฝ่ายตอบรับด้วยการลดเสียงลง 1 ขีด  -_- * ขอบคุณอย่างสูง

“เเล้วทำไมพี่ต้องมาอยู่ห้องผมด้วย”


“กูเบื่ออะ เพื่อนกูก็เเมร่งหายหัวไปไหนกันหมด ก็เลยมาเที่ยวห้องมึงไง” พี่ฏ้ณพูดไปพลางเอาขนม(ของผม)ยัดใส่ปากไป


กลับบ้านไปสิ จะมาอยู่ห้องผมให้เปลืองค่าน้ำค่าไฟทำไม -_-*

“เดี๋ยวติดไข้ไปหรอกพี่”


“กูด้านว่ะ ไม่ได้อ่อนเเบบมึง” พี่ฏ้ณพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ(?)


อ๊ากกกกก!!! พูดขนาดนี้ยังไม่รู้อีกเหรอว่าผมกำลังไล่ ด้านจริงๆ


“เห้ย!!! จะทำอะไรครับพี่”

อยู่ดีๆไอ้พี่บ้าก็กระชากคอเสื้อผมเข้าไปใกล้ๆ ใกล้มาก ใกล้เกินสำหรับผมกับคนที่รู้จักกันไม่กี่วัน เเล้วพี่ฏ้ณค่อยๆเอามือมาทาบกับหน้าผากอุ่นๆของผม

“ไม่ร้อนแล้ว”

เสียงอ่อนโยนพร้อมสายตาที่ห่วงใย


วิ้งงงงงงง!!!! เสียงสวรรค์ดังก้องในหัวผม


สติผมหลุดลอยเเละคล้อยตามไปกับโมเม้นท์นี้เรียบร้อยเเล้ว


เพี๊ยะ!!!

เเรงตบจากฝีมือมี่อ่อนโยนใส่เต็มมาต่างตรงที่หน้าผากผม ปลุกผมให้มีสติกลับมา

“มึงชอบเหม่อว่ะ”


“เออ...คงงั้นครับ”

ผมลูบหน้าผาก ทำไมต้องใส่เเรงขนาดนั้นด้วย เจ็บอะ


“มึงเลิกพูดสุภาพได้มั้ย ครับ ครับ ฟังแล้วรำคราญ”


“พูดสุภาพมันไม่ดีอย่างไรเหรอครับ” ผมถามอย่างสงสัย เพราะมีเพื่อนหลายคนบอกให้เลิกสุภาพ เเต่ผมก็ไม่เข้าใจเหตุผล


“มันดูไม่สนิท เเต่กูก็ไม่ได้บังคับมึงนะ”


“ครับ” เหตุผลนี้อีกเเล้วเหรอ ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าทำไมพูดสุภาพถึงดูไม่สนิท “พี่ถามหน่อย ทำไมช็อปเเดงถึงไม่ถูกกับพวกช็อปน้ำเงินเหรอครับ”


*


อยู่ๆไอ้เด็กติวเตอร์ก็เปิดประเด็นสามัญประจำเรื่องขึ้นมา

“เออ...อยากรู้จริงดิ มันน่ากลัวนะ”


“อย่ามาขู่ผมเลย เหตุผลคงเรื่องพื้นๆอย่างเพื่อรักษาศักดิ์ศรีขอวสถาบันอะไรทำนองนี้รึเปล่า”


“คนอื่นคงเหตุผลนี้ เเต่กูกับเพื่อนกูมันต่างไปนิดหน่อย เมื่อก่อน พวกกูไม่ได้เป็นพวกมีเรื่องทะเลาะวิวาทนะ เเต่พอมาอยู่ที่นี้  วันเเรกหน้าของหน้าน้องใหม่อย่างกูเเละเพื่อนกูคงกวนส้นใครหลายคน พวกช็อปน้ำเงินยกพวกมามากระทึบถึงร้านน้ำชา”


“เออ...ถูกกระทำก่อน” อีกฝ่ายดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อในความจริงที่ผมกล่าว


“เเต่น่าตลกว่ะ กูกับเพื่อนกูชนะพวกช็อปน้ำเงินร่วม10คน พวกมันเลยเเค้นและเป็นปัญหาจนถึงทุกวันนี้”


“โห่!!! เทพอะ 2ชนะ10 โม้ป่าว” น้ำเสียงประหลาดใจสุดๆ ไอ้เตี้ยนี้คงไม่เชื่อเเน่ๆ


“ไม่เชื่อก็ตามใจ” ผมบ่นเเกมงอน


“อ้าวฝนตกแล้ว พี่กลับไง”


“ค้างกับมึงไง” ผมยิ้มตาตี๋หันมามองที่เงินก่อนหยอกล้อ

“ว่าเเต่เมียจ้า ฝนตกๆผัวเมียเค้าทำอะไรกัน”


"ผัวเมียเเมร่งมึงดิ" เป็นครั้งเเรกที่ไอ้ติวเตอร์พูดคำหยาบใส่ผมเเล้วใช้บาทายันยอดอก ถีบผมลงไปนอนกลับพื้น

"กลับไปได้เเล้ว"

ไม่รู้เงินมันโมโหอะไรยัดเสื้อฝนใส่มือผมเเล้วไล่ผมออกห้อง

ประหลาดชะมัด 



ถึงประหลาดเเต่กูก็ยิ้ม 


กูคงประหลาดกว่า

:)





Writter Talk

จากที่ป่วยครั้งก่อนต้องเคลียร์งานย้อนหลังสาหัสจริงๆ อาจจะเเต่งนิยายไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนเเล้วนะ


ภาคภูมิกับครูปกป้องหายจากบทตัวหลักไป 1 ตอน ( หรือ 2ตอน) อาจะมีโผล่บ้างเล็กน้อยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #310 So Lucky My Love (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 15:02
    มีความผัวเมียแรงมาก 555555
    #310
    1
    • #310-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      9 มกราคม 2560 / 08:11
      เดี๋ยวก็ได้กัน
      #310-1
  2. #231 fomloveryar (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 18:49
    ฟิน ช้อปของเงิน
    #231
    1
    • #231-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:58
      ^ /// ^
      #231-1
  3. #230 กวิ้นเองว์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 16:15
    มีความแสดงออกถึงความผัวเมีย 555
    #230
    1
    • #230-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:57
      Just kidding :P
      #230-1
  4. #229 Helena Kadian (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 15:42
    มีความผัวอยู่ในสายเลือด55555
    #229
    1
    • #229-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:57
      ฮ่า ฮา ชอบประโยคนี้
      #229-1
  5. #226 Helena Kadian (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 07:07
    มาไง55555
    ช็อคเลยนะนั้น
    #226
    1
    • #226-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:54
      มีความตกใจหนัก
      #226-1
  6. #225 Yamada-Yuu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:41
    ไปเอาช้อปเค้ามาตะไม ไม่รู้หรอว่าช้อปแทนใจ ฮิ้วววววว
    #225
    1
    • #225-1 Anupathn(จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:54
      5555
      #225-1