ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 18 : 15 : DAY 5 : เรื่องเล่าในวงน้ำชา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

DAY 5  : เรื่องเล่าในวงเหล้าน้ำชา


ณ ร้านน้ำชา


ผม(ฏ้ณ)กำลังนั่งมองไอ้เพื่อนสนิทตัวที่ถูกพักการเรียนนั่งเหม่อลอยขุ่นคิดอะไรอยู่ในใจคนเดียว มันเเบบนี้ได้ต้งเเต่ผมมาถึงร้านน้ำชาตามมันนัด


เเล้วจะนัดกูมาห่าอะไร …?

กูโดดเรียนมาเพื่อมองมึงเหม่อเหรอว่ะ…?


เพี๊ยะ!!!

ผมโบกหัวมันไปหนึ่งเรียกสติไอ้ภาคให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว


“สัสภาค มึงนัดกูมาทำห่าอะไร”


“...”


“พูด!!!” ฏ้ณตะเบ็งเสียงใส่ภาคภูมิ


“มึง กูกลุ้มใจ กูว่ากูชอบคนคนหนึงอยู่”


พรูด!!!

น้ำโอริโอ้ที่ผมกำลังดูดอยู่ ถึงกับสำลักออกมาข้างนอก ร้อยวันพันปีตั้งเเต่คบมันเป็นเพื่อน ผมไม่เคยได้ยินมันพูดอะไรที่มหัศจรรย์ขนาดนี้


“สกปรกไอ้ฏ้ณ”


“ขอโทษมึง กูเเค่ตกใจมากๆ”


“อื้ม”


“ใครว่ะ ที่ทำให้มึงเพ้อได้ขนาดนี้”


“ขอไม่บอกว่ะ”


“อ้าว ไอ้นี้ เเล้วมึงนัดกูมาเพื่อ….?”


“รับฟังกูหน่อย เเค่รับฟังเฉยๆ”


“เคๆ”


“มึงตอนเเรกเเค่รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ๆ ตอนนั้นกูได้จับมือเค้า ใจกูเเบบมันสูบฉีด เต้นโคตรเเรง หน้ากูเเดง รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง โอ้ย เเบบว่ามันใช่ว่ะมึง เเต่ตอนนั้นเค้าบอกให้กูปล่อยมือว่ะ เเมร่งใจกูวูบ ใจกูเสียไปหมดเลย หล่นไปอยู่ตาตุ่ม กูไม่อยากปล่อยเเต่กูต้องปล่อย โคตรปวดใจเลย”


“อยากรู้จริงว่าเป็นใคร ที่ทำให้ไอ้นักเรียนที่ที่ไม่รู้จักความรักอย่างมึง รักเป็น”

วันๆเมื่อก่อนเอาเเต่หาเรื่อง ก่อเรื่องไปวันๆ ไม่คิดว่าจะมีวันที่มัน....จะปรึกษาผมเรื่องความรัก ที่ฟังเเมร่งอาการหนักเสียด้วย


“ช่างเเมร่งเรื่องนั้นก่อน อย่าเสือกรู้ ฟังกูก่อน”


“ - - * ”


“เมื่อวานมึงเค้าถามกูว่ากูติดน้ำกระท่อมมั้ย”


พรูด!!!


“มึงตอบเค้าไปว่า?”


“กูไม่ได้ตอบ กูเสียความรู้สึก”


“เสียความรู้สึกงี่เง่าว่ะ ความรักทำให้เพื่อนกูมุ้งมิ้งได้ขนาดนี้เลยเหรอว่ะ”


“เออๆ...กูเเมร่งงี่เง่า กูมันมุ้งมิ้ง พอใจยัง? มึงลองใช้สมองซีกขวาอันใหญ่โตของมึงจินตนาการดูว่า การที่ถูกคนว่าเราทำไม่ดี ทั้งที่เราไม่ได้ทำ มันเสียความรู้ขนาดไหน”

ภาคภูมิบ่นเพ้อในไปเรื่อยๆ จ้องมองเเต่พัดลมโดยไม่สนใจผู้ร่วมสนทนา


“การที่มึงไม่ตอบเค้าไป ระวังเค้าจะใจผิด คิดว่ามึงเเดก/ติดน้ำ(กระ)ท่อมเอานะ เเล้วยิ่งพวกเรามีชนักติดหลังกันอยู่ทั้งนั้น เค้าใจผิดมันก็ไม่แปลก”


“....ชิปหายเเล้ว ถูกของมึง เเต่ตอนนั้นมันน้อยใจ”

ภาคภูมิฟุบตัวนอนเอาหน้าเเนบโต๊ะไว้อาลัยให้ความซื่อบื้อของตัวเอง

.

.

.


บอกไอ้ฏ้ณดีมั้ยว่ะ

ว่ากูกำลังสับสน

ว่ากูชอบผู้ชาย

ว่ากูชอบครูปกป้อง


เเต่มันจะรับได้ป่าวว่ะ


“มึงไอ้ฏ้ณ กูชอบ…” ผมตัดสินใจบอกฎ้ณ อย่างน้อยมันก็เป็นที่พึ่งเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ผมมานาน บอกมันไป ถ้าไอ้หมอนี้รับไม่ได้คงไม่มีใครรับได้เเล้ว เเต่ไมทันที่ผมจะพูดจบประโยคไอ้ฏ้ณก็พูดชื่อ...


“ครูปกป้อง”


“เชี่ยเเมร่ง” ผมตกใจสุดออกมาสุดๆ มันรู้ได้ไง


“ครูปกป้อง สวัสดีครับ”

ฏ้ณยิ้มเเละพนมไว้คนข้างหลังผม อย่าบอกนะว่า…


ผมชำเลืองไปมองคนข้างหลังผม ร่างของสูงโปร่งผู้ชายวัยยี่สิบต้นของคนที่คุณก็รู้ว่าใครปรากฎตัวอยู่อย่างไม่ทราบที่มา ก่อนจะเอื้อมมาขยี้ผมเเละเเรงกดอย่างเบาๆ


“ภาคภูมิ พูดคำหยาบเสียงดังไปเเล้ว”


เชี่ยมาได้ไง โคตรตายยากเลย


ผมตั้งตัวเเทบไม่ทันเพราะไอ้คนที่ผมกล่าวถึงกับปรากฎตัวออกมา เเถมยังเล่นหัวผมอีก ตอนนี้ผมคงได้เพียงเเค่มองตาขวางใส่ อีกฝ่ายเห็นผมตาขวางใส่ก็เอาออกจากหัวผมไปล้วงกระเป๋ากางเกง


“ครูนั่งลงคุยกันก่อนครับ”ฏ้ณเอ๋ยชวน


“ได้ ขอบใจมาก” ครูปกป้องนั่งลงข้างผม


เชี่ย ทำไมต้องนั่งข้างกูด้วย เก็บอาการไม่อยู่เเล้วนะ

เเมร่งคนที่ชอบเเละพูดถึงอยู่ดีๆก็โผล่มาเเถมมานั่งข้างกูอีก ทำตัวไม่ถูกนะเว้ย เเค่นี้ชีวิตก็สับสนพอเเล้วจะโผล่มาทำไมให้สับสนมากกว่าเดิม

ใจเย็นๆไอ้ภาค ดูจากอาการของครูน่าจะไม่ได้ยินเรื่องราวที่คุยกัน


“ครูสั่งอะไรมั้ย จะเอาเมนูมั้ย”


“เมนูไม่ต้อง ครูเคยมากินเอา ปี้โป้โยเกิร์ตปั่นเเก้วหนึง”

ฏ้ณลุกจากที่ไปสั่งน้ำให้ครู

จังหวะนี้ที่ได้กันสองต่อสอง จังหวะที่จะจัดการขับไล่ครูปกป้องออกไปจากโต๊ะนี้ให้ได้ ก่อนที่ไอ้ฏ้ณจะหลุดปากพูดเรื่องที่คุยให้ครูได้ยิน


“มาหาผมมีอะไรป่าวครู”


“ป่าว ครูไม่ได้มาหาเธอ ครูนัดฏ้ณไว้”


เพล้ง!!! หน้าผมเเตกเป็นเสี่ยงๆละเอียดราวเม็ดทราย

นัดกับฏ้ณ เชี่ยเเมร่งมึงไม่คิดจะบอกกูเลยใช่มั้ย


“ครูได้เเล้ว”

ฏ้ณกลับมาพร้อมน้ำปีโป้โยเกิร์ตปั่นมาเสิร์ฟตรงหน้า


“ทำได้เร็วหนัก”


“มึงนี้เป็นช่วงเวลาทำงาน คนที่นั่งอยู่ในร้านก็มีพวกเราสามคนเท่านั้น ไม่ติดคิวก็เลยได้เร็ว มีปัญหาอะไรเหรอภาค”


หมดกัน...จบสิ้นเเล้วชีวิตกู

ตอนนี้ต้องทำได้เเค่เพียงภาวนาให้ไอ้เพื่อนรักไม่หลุดปากพูดออกมา


“คุยอะไรกันเหรอ”

คำถามนี้ที่อาจจะทำให้ผมจบชีวิตออกจากครูปกป้อง


“เสือก”

ขอโทษนะครู ไม่อยากด่าหรอก เเต่เมื่อผมเองยังไม่มั่นใจ รู้ไปตอนนี้ก็มองหน้าไม่ติด

“เสือก ถ้าอยากรู้จะบอกให้ พอดีคุยกันเรื่องขนาดของมมีดที่จะใช้ปาดคอคนที่สอดรู้เรื่องชาวบ้าน”


เงียบ!!! เงียบกันทั้งโต๊ะ


ครูปกป้องเงิบ ส่วนไอ้ฏ้ณจ้องเขม็งใส่ผมในความไร้มรรยาท


“ไอ้ภาคปากหรือสั้นเท้าช้างห้ะ พูดดีๆไม่เป็นรึไง”  ฏ้ณโวยวายผมก่อนหันไปพูดขโทษครู “ขอโทษด้วยครู พอดีกำลังคุยเรื่อง … อั๊ก”

ผมเเตะเข้าที่น่าเเข้งของไอ้ฏ้ณเพื่อปิดปากมัน


ชิ...สองมาตรฐานกับครูพูดเสียงอ่อน กับกูเอาเเต่ดุ (ภาคภูมิไม่สำนึกเเล้วยังพาลคนอื่นอีก)


“เคๆ ไม่ต้องบอกหรอก ใจจริงก็ไม่อยากรู้หรอก เเค่ไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไรดี เห็นเกร็งๆเครียดๆกันอยู่” ครูปกป้องตัดพ้อน้อยใจ ก่อนจะคุยต่อกับฏ้ณ “โอเค ฏ้ณ เรื่องที่นัดไว้ รถครูซ่อมเรียบร้อยเเล้วใช่มั้ย”


“ครับ นี้กุญเเจครับ ร้านอยู่ถัดจากร้านน้ำชาไปขวาสองร้านนะครับ”

ครูปกป้องรับกุญเเจเเล้วหยิบน้ำปั่นลุกขึ้น

“โอเค ไปล่ะ”


“ถามหน่อยครู มีเเฟนยัง ? ”

ไม่อะไรดลใจผมถามคำถามนั้นออกไป เเต่มันตรงๆดังสุดเสียง โคตรอายเลย

ที่ถามออกไป คงด้วยผลเดียวที่ทำให้ผมตัดสินถามออกไปเเบบนั้น เพราะต้องการคำตอบว่า ‘มี’ จะได้ตัดใจ หยุดฟุ่งซ่านเละสับสนในชีวิต


“ห้ะ”


โธ่ จะมาหูตึงอะไรตอนนี้ ต้องพูดอีกครั้งเหรอ โคตรอายเลย

“ครู - มี - เเฟน - ยัง - ครับ”

ภาคภูมิ


ครูปกป้องเเสยะยิ้มก่อนพูดทิ้งท้ายเเล้วออกจากร้านไปด้วยคำสั้นๆที่ลากเสียงยาวว่า


“ส เสือกกกกกกกกกกกกกกก”


เเมร่ง กวนตีนชิปหาย


ว๊ากกกกกกกกก!!!


“โธ่ ไอ้ภาคปากมึงนะมึง มึงพูดดีๆไม่เป็นรึไง ตามจริงปรึกษาครูเค้าก็ได้”

ฏ้ณเอ็ดในความปากหมาของผม

“เเล้วอยู่ดีๆ ถึงไปถามว่าครูมีเเฟรยัง”


เชี่ยย...ทำไมวันนี้เจอคำถามที่ตอบยากทั้งนั้น

“จะ จะ จะ หาเรื่องชวนคุยไง เเต่เเมร่งกวนกูชิปหาย”


“อ้อ...เหรอ”


“เหรออะไรมึง”


“มึงควรเริ่มต้นประโยคอื่นมากกว่าป่าวว่ะ”


“เชี่ย!!! พูดอะไรของมึง”

ภาคภูมิปฏิเสธอย่างติดๆขัดๆ เเสดงพิรุธอย่างชัดเจน เเน่นอนไม่รอดพ้นสายตาไอ้เพื่อนสนิทอย่างฏ้ณ


จ้อง!!! (ฏ้ณจ้องตาภาคภูมิ)


จ้อง!!! (ภาคภูมิจ้องตาสู้ฏ้ณ)


จ้อง!!! (ฏ้ณจ้องตาเขม็งข่มภาคภูมิ)


เชี่ยโว้ย ผมหลบตา สู้มันไม่ได้


“นั้นไง มึงเเพ้ ขอความจริงด่วน ครูปกป้องเกี่ยวอะไร เล่ามา” ฏ้ณประกาศชัยชนะเเละรีดไถ่ความจริงจากปากภาคภูมิ


“เกลียดมึงว่ะ รู้ทันกูตลอด”


“เล่ามา…”


“ก่อนอื่น มึงกูสับสน กูกำลังชอบผู้ชาย มึงจะรับได้มั้ย”


พรูด!!!

ละอองน้ำโอริโอ้ปั่น+น้ำลายพุ่งจากไอ้ฏ้ณกระจายพุ่งเต็มหน้าผม เห็นได้ชัดเลย ‘รับไม่ได้สินะ’ เฮ้อ...


“มึงรับไม่ได้ มึงจะเลิกคบกูก็ได้ กูไม่โกรธมึงหรอก กูเองยังรับตัวเองในตอนนี้ไม่ได้เลย”


ฏ้ณยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ผม เเละพูดด้วยน้ำเสียงจรทงจัง

“ภาค กูเป็นไรกับมึง”


“เพื่อน”


“กูเป็นเมียหรือผัวมึงมั้ย”


“ม่ายย”


“เเล้วมึงชอบเพศไหน ทำไมกูต้องใส่ใจด้วย กูคบมึงเป็นเพื่อน ถ้ากูเป็นเมียมึงเเล้วมึงชอบผู้ชาย เเบบนั้นกูถึงรับไม่ได้”


เชี่ย...กูอยากจะร้องไห้ โคตรใจเลยมึง

“ขอบใจมึง ไอ้เพื่อน”


“เออ...เเล้วผู้ชายคนนั้นคือครูเค้าเหรอว่ะ”


“...”


ถึงไม่ได้รับคำตอบ ฏ้ณก็เข้าใจได้ทันทีว่าคำตอบคืออะไร

“มึงไม่สนิทกันตอนไหนว่ะ เเต่ช่างมันเถอะ ก่อนอื่นห้ามบอกใครนะเฟ้ย เรื่องนี้ถ้าคนรู้มาก มันไม่ส่งผลดีต่อครูเเละมึงเเน่”


“เออ รู้เเล้ว มึงก็ปิดปากดีๆ”


“แล้วเอาไงต่อ”


“ไม่รู้ ถ้าครูเค้ามีเเฟนก็ดีนะ กูจะได้ตัดใจเเล้วเลิกฟุ่งซ่าน”


“มึง ครูเค้าโสด”


เออ…

โสดเหรอ


โสด


หวัง เเบบนี้กูกก็มีหวังนะสิ


เชี่ย… รู้ได้ไง เเต่ที่มาไม่ใช่เรื่องสำคัญ เเต่เป็นสิ่งฏ้ณพูดมันจริงหรือไม่


“จริงเหรอว่ะ”


“น่าจะจริง กูรู้จากสาวบัญชี”


“โอ๊ย เเมร่งทำไมไม่มีแฟนว่ะ โสดทำห่าอะไร”

ภาคภูมิขยี้หัวราวกับว่าจะให้ความสับสนมันหลุดออกไป


“อ้าว ไอ้นี้เแปลก คนที่ชอบโสด เเต่ไม่ดีใจ”


“มึงลองมาชอบผู้ชายดูสิ สับสนว่ะ กลับบ้านไปนั่งลับมีดสปาต้าให้ใจเย็นดีกว่า”


“โชคดีว่ะ อย่าไปคิดสูตรระเบิดปิงปองตอนนี้ล่ะ ตายขึ้นมาขี้เกียจไปงานศพ”


“สัส เเล้วมึงไม่กลับเหรอ”


“เเม่กูจับกูลงคอร์สติว สนมั้ย”


“ไม่ล่ะ บาย”


.

.

.

.   

.

.


คงเเปลกเลยสินะที่เด็กช่างช็อปแดง สีเด่นๆ อย่างผมมาโผล่ในสถานที่ติวของนักเรียนสายสามัญ


ฏ้ณคิดอยู่ในใจ หลังจากตัวเองต้องประสบกับสายตาหวาดระเเหวงของผู้คนรอบตัว ที่มองราวกับว่า เค้ากำลังจะไปฆ่าคน


“สวัสดีครับ ผมฏ้ณ นายฎชกรฐรัฐ ครับ ที่ลงทะเบียนเรียนคอร์ส 1102 ไว้ครับ”


“เชิญชั้น 2 ห้องมุมสุดทางขวามือ”

พนักงานตอบเสียงค่อยๆเเละเเสดงท่าทางวาดกลัวไม่กล้าสบตา


จะกลัวอะไรหนักหนา เด็กช่างก็คนนะ


ผมค่อนข้างชินชากับสายตาก็คนที่มองเด็กช่างอย่างผมด้วยสายตาที่หวาดระเเหวง

เฮ้อ… จะทำไงได้จะเปลี่ยนทัศนคติคนมันยาก อีกอย่างผมเองก็ใช่ว่าดีสักเท่าไหร่ ทันๆไปหน่อยเเล้วกัน


ผมเข้ามาในห้องเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย นั่งเล่น นอนเล่น อยู่สักพักหนึ่งเเต่ก็ยังไม่ใครมา

กูมาถูกห้องป่าวว่ะ


ในช่วงสลึมสลือที่หนังตาผมใกล้ปิด


ร่างสูงโปร่ง


ผิวขาวสะอาด


ผมสีดำสนิท




ใส่เเว่นกลม





ริมฝีปากอมชมพู




หน้าออกหวานสักหน่อย เเละที่สำคัญ ‘ช็อปน้ำเงิน’

ฏ้ณกำลังสเเกนผู้ชายช็อปน้ำเงินที่เดินเข้ามาในห้องเละสงสัยว่าคือใคร เพราะในบรรดาคู่อริก็จำหน้าได้ทั้งหมด


ใครว่ะไม่คุ้นหน้าเลย


พวกเด็กใหม่ชอบกร่างจะมาท้าสู้พวกรุ่นใหญ่อย่างกูเหรอ

ใจกล้าไม่เบานี้


“ว่าไงจะเอาเหรอ”

ฏ้ณตะคอกเเละกำลังคว้านอาวุธในกระเป๋าเตรียมสู้

เชี่ย...โดนยึดไปหมดตั้งเเต่โดนตรวจก่อนเข้าสถานที่ติว ที่พอจะเป็นอาวุธสู้ได้ก็มีเพียง


‘ไม่บรรทัดเหล็กขนาด 6  นิ้ว ลายบาร์บี้’


ทุเรศชิปหายเลยไอ้ฏ้ณ จะขู่อริทั้งที มึงใช้ไม้บรรทัดเหล็กลายบาร์บี้ที่ขโมยของน้องมาใช้เเล้วไม่คืน ทุเรศลูกกระตาชิปหายเลยมึง


“ใจเย็นๆครับ ผมไม่ได้มาหาเรื่องครับพี่”

ไอ้ช็อปน้ำเงินชูทั้งสองข้างขึ้นเสมออก ประกาศการเป็นมิตรอย่างอ้อมๆ


“ใครพี่มึง กูไม่เคยมีน้องเเบบมึง”


“ขอโทษครับ ขอเเนะนำก่อนนะ ผมคือคนที่เเม่พี่จ้างมาเป็นคนสอนติวให้พี่ครับ โอเคมั้ย”

ไอ้ช็อปน้ำเงินพยายามอธิบายทุกอย่างอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยน้ำเสีนงที่นอบน้อมเเละสุภาพ


“ไม่โอเค โคตรไม่โอเค กูไม่อยากให้มึงสอนหรือติวกูอะไรทั้งนั้น”

ใครจะไปโอเคว่ะ ให้อริมาสอน มาชี้นิ้วสั่งให้ทำโจทย์ข้อนี้ข้อนั้น โคตรไม่โอเคเลย


“งั้นพี่ก็โทรคุยกับเเม่พี่ดีมั้ย เเต่ผมไม่คืนเงินนะ”


“เออ...คุยเเน่ กูไม่ใช่พี่ เลิกเรียกเเบบสนิทสนมได้เเล้ว ถ้าเรียกอีกกูฟาดปากมึงเเน่”

ฏ้ณล้วงโทรศัพท์ออกมาเเล้วกดโทรศัพท์หาเเม่อย่างไว


“อ้าว เเก่กว่าปีหนึงไม่เรียกพี่เเล้วให้เรียกพ่อเหรอ”


ห้ะ

อะไรนะ ไอ้ช็อปน้ำเงินเเมร่งบ่นอะไร

“บ่นอะไรของมึง ไอ้เตี้ย”


“ป่าว รีบคุยเถอะครับ ถ้าcancleผมจะได้ไปอย่างอื่นต่อ”


“รับสิว่ะ”

ฏ้ณหงุดหงิดสุดๆเมื่อต้องมาให้นักเรียนคู่อริเป็นคนติวหนังสือให้ เเม่นะเเม่ ไม่เห็นบอกรายละเอียดอะไรเลย ต้องสู้กันสักตั้ง

.

.

.

ผลการต่อสู้ระหว่างมนุษย์แม่(แม่ฏ้ณ)และมนุษย์ลูก(ฏ้ณ)เเน่นอน คุณก็รูว่าใครชนะ


มนุษย์เเม่ ชนะเสมอ!!!


“ครับเเม่ได้ครับ ฏ้ณจะยอมทำตามครับ เรียนเเล้วครับ เรียนครับ ฏ้ณไม่ดื้อครับ”

ฏ้ณจำใจยอมรับความพ่ายเเพ้เเละพูดกับเเม่เสียงค่อยๆเเละสั่นๆ จนทำให้อีกคนหนึ่งที่อยู่ในห้องถึงกลั้นหัวเราะไม่อยู่


“หัวเราะอะไร” ฏ้ณมองตาขวางใส่


“ …” อีกฝ่ายเทื่อถูกขู่ก็ถึงเงียบ เเต่มุมปากยังยิ้มอยู่เพราะการกลั้นหัวเราะ


“วันนี้ไม่อยากเรียน”

ฏ้ณบ่นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย


“...”


“ทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า ถ้าเป็นอริกันจะได้จัดการให้จบๆ”


“เราไม่เคยรู้จักกันจะเป็นอริกันได้ไง เพียงเเค่พี่เเค่เป็นอริกับบางคนในสถาบันผม ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นอริกันสักหน่อย”


อีกฝ่ายยัดเหตุผลมาร้อยแปดจะเถียงก็เถียงไม่ขึ้น

“เออ...กูเข้าใจ”


“โอ๊ะ” อีกฝ่ายอุทานออกมาพร้อมท่าทีที่ประหลาดใจ


“โอ๊ะ ไรมึง” ฏ้ณขมวดคิ้วมอง


“เเค่ประหลาดใจที่พี่คุยกันด้วยเหตุผลเป็นด้วย”


“กูมีเหตุผลมากสุดเเล้วในบรรดาเพื่อนในกลุ่ม กูก็เเค่เเมร่งชอบคุยด้วยเหตุผลกับเพื่อนเท่านั้นเอง”


“งั้นเมื่อกี้ที่คุยกันด้วยเหตุผล ก็เเสดงว่าเป็นเพื่อนกันเเล้วป่ะ”


เออ… สตั้น 3วิ

กระพริบตาสามครั้งใส่กันเเละกัน


“ไอ้…” ไอ้อะไรว่ะ ไม่รู้ชื่อ


“เงินครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”


“เออ...กู ฏ้ณ ไม่ค่อยจะยินดีที่ได้รู้จักเท่าไหร่ ไอ้เพื่อนต่างสถาบัน”


“ - - * ” เกรียน กวนตีน


“ทำไมมาเป็นครูติวได้ว่ะ เรียนยังไม่จบ ที่นี้เค้ารับมาเป็นครูติวได้ด้วยเหรอ” ฏ้ณเริ่มการซักไซร้ประวัติไอ้เด็กช็อปน้ำเงิน


“ถ้าเรื่องนั้น ที่นี้เค้าเเบ่งห้องให้คนอื่นมาเช่าห้องเพื่อใช้ติวได้นะครับ”


“อ้อ...เข้าใจเเล้ว ทำไมมึงถึงได้มาสอนกู”


“ผมประกาศรับสอนพิเศษในหน้าwall facebook เเม่พี่ก็ติดต่อมา”


ห้ะ...เเม่ใช้อะไรคิดว่ะ มันโคตรไม่น่าเชื่อถือเลย โคตรอันตรายเลย กลับบ้านไปคงต้องสอนเเม่เรื่องความปลอดภัยในการเล่นfacebookซะเเล้ว

“แล้วเรียนอยู่วิทยาลัยปีไหนเเล้ว”


“ 1 ครับ พี่ 2 ใช่มั้ย”


“ใช่กู 2 มึง 1 ห้ะ เดี๋ยวก่อน มึงรุ่นน้องกูเหรอ”

ฏ้ณตกใจมากเมื่อรู้ว่าคนที่จะมาติวให้เค้าเป็นรุ่นน้อง


“ใช่ครับ เเค่นี้พี่คิดเองไม่ได้เหรอ ยังมาถามผมอีก” เงินเหน็บเเนม


“ไม่ใช่ประเด็นนั้นโว้ย มึงจะมาติวกูได้ไง”

เเค่มันช็อปน้ำเงินก็เเมร่ง ไม่โอมากพอเเล้ว เเจ่รุ่นน้องที่คนอ่อนกว่ามาติวตัวเอง โคตรจะไม่โอเคเลย


“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ม.ต้นผมก็เด็กโอลิมปิก”


โอลิมปิกเหรอ หุ่นเเบบนี้เล่นกีฬาอะไรได้

คิดจะโกหกกูเหรอ เชื่อก็ควายเเล้ว

“สัส นักกีฬาอะไร นักกีฬาจะติวกูได้ไง”


“พี่โง่จริงหรือเเกล้งโง่ ผมหมวยถึงค่ายโอลิมปิกวิชา ผมผ่านไปถึงค่าย 2 เลยนะ”


ค่ายโอลิมปกวิชาการคืออะไรว่ะ รีบตัดบทสนทนาดีกว่า เดี๋ยวปล่อยไก่ไปมากกว่านี้

“เออ...เคๆ รู้จักกันพอเเล้วค่อยมาเรียนครั้งต่อเเล้วกันนะบาย”


“เคๆ เจอกันweekหน้าครับ”


“เดี๋ยวมึงกลับก่อนไม่ได้ เเม่จะมารับกูเอง เเน่นอนเเมร่งกูต้องมาก่อนเวลาเลิก ถ้าเเม่ไม่เจอมึงเดี๋ยวเเม่สงสัย กูไม่อยากถูกตัดค่าขนม”

ฏ้ณโวยวายทันที่ฉุกคิดขึ้นได้ ถ้าถูกเเม่จับติดมีหวังอดตายเเน่


“งั้นจะให้รอเฉยๆ  ไม่เอาอ่ะ ผมเบื่อ” เงินบ่นอย่างเกียจคร้านด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย


“เล่นโทรศพท์ไปดิ”


“งั้นไปดูหนังกันมั้ย พี่เลี้ยงด้วยนะ ค่าปิดปาก”


“เออ...ก็ไม่เลว” ฏ้ณพยักรับข้อเสนอ “ ถอดช็อปออกด้วยเห็นเเล้วขัดใจ”


ไปดูหนังนักเรียนช็อปน้ำเงินเหรอ… 

พายุคงเข้าถล่มเมืองไทยเเน่จนล่มสลายเเน่




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #309 So Lucky My Love (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:50
    แหนะๆๆ เดี๋ยวก็ได้กันเอง 555555
    #309
    1
    • #309-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      9 มกราคม 2560 / 08:11
      555
      #309-1
  2. #228 knigt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:38
    น่าอ่านมากอะ
    #228
    1
    • #228-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 13:56
      ขอบคุณครับ
      #228-1
  3. #224 Yamada-Yuu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 13:18
    อ้าวเห้ย 555555 อยากอ่านคู่นี้
    #224
    1
    • #224-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      4 พฤศจิกายน 2559 / 21:26
      เค ครับ
      #224-1
  4. #223 ManowNnch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 20:03
    เงินเมียต้นชั้นรู้ชั้นรู้
    #223
    1
    • #223-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:11
      ' //// ' 555
      #223-1
  5. #221 knigt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 18:07
    กรี๊ดเกรียนฟุดๆ
    #221
    1
    • #221-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:12
      ที่เกรียนคงไม่ใช่ไรท์ชิมิ
      #221-1
  6. #220 Hazel1A (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 16:30
    เหรียญเงินสินะ แหม่ ก็ว่าละ คู่กับฎ้นรึเนี่ยยย
    #220
    1
    • #220-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
      Yessss!!!
      #220-1
  7. #218 ibaiaor (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 17:40
    ชอบก็จีบเลยภาคภูมิ สู้ๆ
    #218
    1
    • #218-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
      พี่ภาคภูมิขอสับสนแป๊ป
      #218-1
  8. #217 phet1324 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 15:51
    ตายยากจริงๆ
    #217
    1
    • #217-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
      - - **
      #217-1
  9. #216 Helena Kadian (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 14:31
    ก็นึกว่านอสตราดามุสมาเอง ทายเก่งขนาดนั้น555555
    ที่แท้ตัวจริงเขามา ถ่อววววว
    #216
    1
    • #216-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
      5555
      #216-1
  10. #215 sumaricity101 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 11:32
    ต๊ายยยยยตายยยย อะไรมันจะร่ารักขนาดนี้นนนนตอบเราที55555ตะมุ๊งตะมิ๊งม๊ากกกกกบอกเลย55555
    #พี่ภาคคนมุ้งมิ้ง
    #215
    1
    • #215-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
      ^ //// ^
      #215-1
  11. #214 Nattaphorn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 11:23
    โอ๊ยเขิน>< พี่ภาคผู้กำลังปรึกษาเรื่องความรักกับอาการน้อยใจเรื่องน้ำกระท่อม ส่วนคนที่ถูกกล่าวถึงนั้นนนนก็มาพอดีพร้อมขยี้ผมโอ๊ยนั้ลลั้กกกก><
    #214
    1
    • #214-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:16
      >_____<
      #214-1
  12. #213 ManowNnch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 06:50
    อะไรจะมุ้งมิ้งขนาดนั้นขยี้ผมด้วยฮิ้ว
    ><
    #213
    1
    • #213-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:16
      เขิลแป๊ป
      #213-1
  13. #212 tontoeysukanyana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 06:37
    มาทันเวลาพอดีเลยนะครูปกป้อง
    #212
    1
    • #212-1 Anupathn(จากตอนที่ 18)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 20:17
      =^₩^=
      #212-1