ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 17 : 14 : Night of Day 3 -> Morning of Day 4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


“เบื่อโว้ยยยยยยย”


ปกป้องตะโกนลั่นห้องให้ความเบื่อหน่ายของงานเอกสาร นึกจากบันทึกประจำวันที่ดองไว้ ยังมีบันทึกการสอนที่ต้องเขียนหลังสอนเสร็จทุกคาบอีก ที่ไม่เขียนเลยสักคาบ


“โอ้ย ไม่น่าดองไว้เลย”


TRRRRRRR…!!!


Paakpoom Calling


เดี๋ยวนะ โทรศัพท์กูเคยบันทึกชื่อนี้ไว้ด้วยเหรอ !? ไอ้ภาคภูมิผมเเอบเล่นโทรศัพท์เเน่ๆ


“สวัสดี”

ปกป้องรับสายอย่างงง เพราะไม่รู้ชื่อนี้มาอยู่ในโทรศัพท์ตั้งเเต่ตอนไร


[...]


“สวัสดีครับ ใครครับ ภาคภูมิเหรอ”


[...]


“สงสัยพวกไวรัส ไม่ก็ พวกเเก๊งCallcenter ตัดสายเเล้วนะครับ”


[...เดี๋ยวครู]


“...อ้าว ก็อยู่ ทำไมไม่พูด”


[เออ...ครูกินข้าวยัง อาบน้ำยัง เเปรงฟันเเล้วมั้ย]


พิรุธ สุดๆๆ

“มีอะไรก็พูดมา”


[โอริโอ้ ผมซื้อไว้ให้]


“อ้อ...เห็นเเล้ว หมดเเล้วด้วย”


[ตะกละ]



TRRRRRRR!!!


“ภาคภูมิไว้คุยกันตอนหลังครูเนกิจ(ครูประจำห้องพยาบาล)โทรมา”


พักสายภาคภูมิเเละรับสายครูเนกิจ


เมื่อสักครู่ มันพูดว่าอะไร เหมือนถูกด่าเลย

“สวัสดีครับครูเนกิจ ผมปกป้องพูดสายครับ”


[ปกป้องคือเมียครูไม่สบาย คืนนี้ครูมีอยู่เวรที่โรงเรียนด้วย เธอช่วยอยู่เวรเเทนครูหน่อยได้มั้ย]


มีงานเข้าอีกเเล้ว!!!


“ครับ ได้ครับ”

ครับ,ได้ครับ คำพูดติดปากของปกป้องตั้งมาฝึกสอน ถูกให้งานเยอะปฏิเสธก็ไม่ได้ ก็ได้เพียงเเต่พูด ครับ ได้ครับ


[ขอบใจมาก เธอเข้ามาสัก 18.30 น. นะเเล้วก็ยาวจนถึงเช้าเลย คงไม่เป็นอะไรนะ]


“ครับ ได้ครับ เเต่ผมถูกพักงานอยู่ จะไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยครับ”


[ไม่มีปัญหา ถ้ามีครูเคลียร์เอง ฝากด้วยนะ]


“ ครับ”

ปกป้องตัดสายครูเนกิจ


“ อ้าว ทำไมภาคภูมิสายหลุดไป...ยังไม่ได้ดุเรื่องเเอบเล่นโทรศัพท์”

ปกป้องพูดกะบตัวเองอย่างงงพ่วงความสงสัยว่าทำไมสายภาคภูมิถึงตัดถูกตัดไป


ตกลงกูกดพักสาย หรือประชุมสายไปว่ะ?

.

.

.


7:00 P.M.

เวลา 1 ทุ่มตรงปกป้องในไปรเวท  มาประทับอยู่ในห้องพยาบาลเพื่ออยู่เวรเเทนครูเนกิจ


03

02

01

00


ติ๊ง

ปกป้องเอามาม่าออกจากไมโครเวฟเเล้วเอามานั่งหน้าlaptop หรือที่คนทั่วไปนิยมเรียกกันว่าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เพื่อนคลายเหงาสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ช่วยให้ปกป้องผ่านการอยู่เวรที่เเสนน่าเบื่อนี้ไปได้


“เอาล่ะมาเริ่มกันเลย Insidious I (วิญญาณตามติด ภาคเเรก) ”

ปกป้องกดเริ่มเล่นหนังสยองขวัญระดับตำนานอย่าง Insidious ที่ถูกสร้าขึ้นมาถึง 3 ภาค มาดูเเก้เบื่อระหว่างอยู่เวรดึกคนเดียว

“เห้ย...เกือบพลาดเเล้ว มันต้องดูทรีเซอร์ก่อนดูหนังจริงถึงจะได้อารมณ์”


.

.

.


(ตัวอย่างหนัง)

Are you ready ?

เสียงพูดสั่นของชายวัยกลางคนพูออกมาก่อนจะไปปัดเข็มที่ถ่วงน้ำหนักให้เเกว่างไปมาพร้อมเสียงที่ดัง


ติ๊ก ติก ติ๊ก ติก ติ๊ก ...ซ้ำไปซ้ำมาก้องกังวาลฟังเเละตรึงอยูอยู่ในหัว ไม่สามารถสลัดเสียงออกไปจากความคิดหัวได้


ติ๊ก ติก ติ๊ก ติก ติ๊ก ...

.

.

.


“ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!” เสียงเคาะประตูดังขึ้น


“ชิ ขัดอารมณ์ จริงๆเลย ใครมาอีกว่ะ”

ปกป้องบ่นอย่างเสียอารมณ์ที่ถูกขัดอารมณ์ ขณะ ดูหนัง ไม่ได้ปรากฎอาการกลัว หรือตกใจเเต่อย่างใด


มืด!!!


ว่างเปล่า!!!


ไม่มีสิ่งมีชีวิตใด!!!


“อ้าว ไม่เห็นมีใครเลย”

ปกป้องพูดออกมาอย่างประหลาดใจ เพราะไม่เจอใครอยู่ห้องพยาบาลเลยพบเจอ เเต่ความมืดเเละเงียบ จะว่าหูฝาดก็ไม่ใช่เสียงเคาะดังขนาดนี้


เดี๋ยวสิ!!! มีบางอย่างที่ต่างไป ความรู้สึกของปกป้องย้ำเตือนตัวเองให้รู้ว่ามีอย่างแปลกไป


ไม่อยากคิดถึงมันเลย


เเต่ความรู้สึกเเบบนี้


คงมีเเต่...เท่านั้น


“ไอ้เกรียนภาคภูมิ ออกได้เเล้ว” ปกป้องพูดดังก้องไปทั่ว พร้อมชี้ยังที่ซ่อนของภาคภูมิ 

"ไม่ออกมาใช่มั้ย" ปกป้องขู่พร้อมหยิบรองเท้าหน้าห้องเตรียมปาใส่หัวภาคภูมิ


“เอ๋!? ยอมเเล้ว ยอมเเล้ว รู้ได้ยังไง”

ภาคภูมิออกจากที่ซ้อนพร้อมทำฉงนงงงวย ประหลาดใจสุดๆว่ารู้ได้อย่างไร


“มาทำไม” 

ปกป้องเลี่ยงที่จะตอบคำถามเเละถามดลับไปอย่างเซ็งๆ


“มาอยู่เป็นเพื่อนครูไง อยู่เวรคนเดียวไปกลัวผีเหรอครับ”

ภาคภูมิเดินเข้าใกล้ๆพร้อมเสดงท่าหลอกผี


“รู้ได้ไงว่าอยู่เวร…?”


“ในตอนนั้นครูกดประชุมสายไง”


ว่าเเล้วไง ไอ้ป้อง ไม่น่าพลาดเลยมึง

“กลับบ้านไปได้เเล้ว”

ปกป้องตอบกลับหน้าตาย พร้อมหันหลังเข้าห้อง เเละกำลังปิดประตูเเต่ถูกภาคภูมิค้ำเอาไว้


“เดี๋ยวครู ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนนะ plzzzz :)”

ภาคภูมิ ส่งสายตาใสซื่อเเละรอยยิ้มหวานๆออดอ้อน ไม่ต่างอะไรกับลูกเเมวน้อย ตรงดิ่งมาที่ปกป้อง


“...” ปกป้องไม่พูดอะไรเเล้วเดินกลับมานั่งดูนั่งต่อ

ภาคภูมิได้เพียงเเค่ทำหน้างง ไม่รู้ว่าจะเอาใจกับชีวิตต่อไปดี ตกลงครูให้เข้าหรือไม่เข้าว่ะ


“เข้ามาสิ ยืนบื้ออยู่ได้”

เสียงเเข็งๆบอกเชิญให้เข้ามา น้ำเสียงถึงจะฟังเหมือนไม่พอใจเเต่มุมปากยกขึ้นเป็นรูปยิ้ม


“ครับ” ภาคภูมิเดินเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตู

“ครูยังไม่บอกผมเลยนะว่า รู้ได้ไงว่าผมอยู่เเถวนั้น”


“กลิ่น....จำกลิ่นได้ไง”


“... - - ?”


“กลิ่นน้ำหอมที่ฉีดมันติดจมูก จำได้”


“ไม่รู้มาก่อนเลยนะ ว่ากลิ่นน้ำหอมที่ใช้จะเอกลักษณ์ขนาดนี้”

ฟุด ฟิด ฟุด ฟิด ภาคภูมิดมกลิ่นน้ำหอมตามตัวก่อนจะเอ๋ยชมปกป้อง

“เหมือนหมาเลยนะครู”


“ - - * ”

หมาบ้านพ่องงง มึงสิ เค้าเรียกจมูกดีโว้ย !!!

ปกป้องขี้เกียจต่อปากต่อคำได้เพียงเเค่มองบนใส่ภาคภูมิหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันไปโซ้ยมาม่าต่อ


“ครูดูอะไรอยู่” ภาคภูมิถามพร้อมก้มมามองจอ


“Ins…” ปกป้องตอบไม่จบคำภาคภูมิก็เอื้อมมือไปปิดบราวเซอร์ที่เปิดเว็บหนังอย่างไว


“เห้ยย…หนังที่โหลดไว้”

ปกป้องโวยวาย เพราะหนังที่โหลดค้างไว้ถูกปิดหมดเลย Insidious ทั้งสามภาค


“ขอโทษครู มือลั่นนะ แหะๆ”

ภาคภูมิหันมาพูออย่างสั่นๆเเละเผยยิ้มให้ผมอย่างโล่งใจ  ไอ้หมอนี้กลัวผีเเน่ๆ


“กลัวผีเหรออออ” ผมถามลากเสียงยาวยั่วภาคภูมิ


“ป้าว” จากคำว่า ป่าว ปกติ เเต่ครั้งนี้ภาคภูมิกลับออกเสียงสูงจนเเก้วแทบเเตก เนียนมาก เนียนจริงๆ ไม่รู้เลยว่าโกหก


“งั้นไปเดินตรวจกัน”


“ห้ะ...เดินตรวจไม่ต้องมั้งครู”


“เเค่สองตึกเอง ผมรับผิดเเค่ตึกนี้ กับตึกวิทย์เอง ที่เหลือก็เป็นส่วนที่ครูอื่นรับผิดชอบ”


“ดะ ด้าย ได้ ครู งั้นรีบไปกันดีกว่าเดี๋ยวจะมืดไปกว่านี้”

ภาคภูมิเสียงนิ่งกึ่งสั่นๆ เเสดงสีหน้าไม่สู้ดีมากหนัก


.

.

.


ในสถานที่ที่คุณเคยเห็นมันวุ่นวายเเละมีผู้คนพลุกพล่านจนชินตา เเต่วันหนึ่งคุณมาเห็นสถานที่เดียวกันในสถานการณ์ที่ตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง


เงียบ

มืด

สงบ

เคว้งคว้าง


.

.

.


ไม่แปลกที่คุณจะรู้สึกกลัว ซึ่งความกลัวเกิดกับใครก็ได้ทั้งนั้น ไม่เว้นเเม้เเต่ไอ้เด็กช่างคนที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนจนได้รับสมญานามว่า


“ไอ้ภาคร้อยศพ ถ้าไม่อยากเป็นศพ อย่ามาสบตาภาค”


อย่างภาคภูมินักเรียนหัวรั้นคนนั้น ยังเเสดงอาการกลัวออกมาหน้าผมอย่างเห็นได้ชัด

ปกป้องกวัดเเกว่งไฟฉายไปมาเเละเดินอย่างไร้ความกลัวใดๆ จะรำคราญก็ตรงไอ้คนที่มาด้วยเอาเเต่ดึงเสื้อ


“อย่าดึงเสื้อได้มั้ย รำคราญ”

ปกป้องปัดมือภาคภูมิที่เอาเเต่ดึงเสื้อเชิ้ตตัวโปรดจนจะขาดอยู่เเล้ว


“ครูจะรีบเดินไปไหน ช้าหน่อยๆ”

ภาคภูมิพูดพร้อมกวาดสายตาไปมาอย่างระเเวง


“กลัวเหรอ…”


“ป่าวน้ะะ”


“ยังจะปากเเข็งอีก”

ปกป้องมองบนเเละถอนหายใจสั้นๆให้ความปากเเข็งของภาคภูมิ ปกป้องจึงตัดสินใจท้าภาคภูมิเล่นๆ

“ถ้าไม่กลัวก็เดินนำ เดินนำหน้า”


“อึก”

เสียงกลืนน้ำลายลงคอภาคภูมิดังสนั่น

สายตาลุ๊กลิ๊กมองซ้ายขวาสลับไปมาตอนเวลา คงขุ่นคิดหาทางรอดไม่ต่างอะไรกับกระต่ายจนตรอก

“ครูจะเเกล้งผมใช่มั้ย ไม่ได้เเดกผมหรอก งั้นเดินไปจับมือเเล้วเดินไปด้วยกัน”


 O///O

แบบนี้ก็ได้เหรอ เชี่ย...เล่นกันตรงๆเล่นดื้อๆเเบบนี้เลยว่ะ


ปกป้องทำอะไรไม่ถูกได้เพียงเเค่ยืนนิ่งเเข็งทือเป็นก้อนหิน


ต่างฝ่ายต่างฝ่ายมองตาซึ่งกัน ในดวงตาทั้งคู่ต่างเเสดงอารมณ์ความรู้สึกต่างๆออกมามากมายจนยากจะเข้าใจ


ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่ง


.

.

.


นิ่ง

นิ่งจนสามารถรับรู้ว่ามือของทั้งสองที่จับกันกำลังสั่น

.

.

.

เงียบ

เงียบจนรับรู้ได้เลยว่า หัวใจของหัวเองกำลังเต้นเเรง เเรงขึ้น


.

.


ไม่มีพูดหรือการกระทำใดๆ นอกจากสบตากันเเละกัน ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ออกมาถ้อยคำอย่างไรดี มันเป็นความรู้สึกที่มีเพียง ‘เรา’ เท่านั้นที่จะเข้าใจ


.

.

.


“จับมือกูมั้ยว่ะ”

คำสั้นๆน้ำเสียงที่สั่นเครือจากปากปกป้อง


“ไม่รู้สิครู... เเค่อยากจับเป็นเหตุผลได้มั้ย”

น้ำเสียงเเละสายตาที่ภาคภูมิมอบให้ผมในตอนนี้ มันจริงจังมาก จริงจังผิดปกติ


ผมค่อยๆขมวดคิ้วมาชนกันเเละถามย้ำอีกครั้ง เพราะไม่เเน่ใจในคำตอบที่ได้รับ

“ห้ะ ?”


“เห้ย...ที่จับเพราะกลัวครูเเกล้งหลอกผีผม”

ภาคภูมิดูแปลกๆไป ความเเข็งกร้าวที่เป็นเหมือนบุคลิคเด่นๆของภาคภูมิดูsoftลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกำลังสับสน


“ไม่เเกล้งหรอก” ปกป้องพูด “ปล่อยนะ”


“ครับ”

ภาคภูมิก้มหน้าตอบเสียงเบาๆ เเละปล่อยมืออย่างช้าๆ


ภาคภูมิมันคงกลัวผีจริงๆ ผมจึงตัดสินเข้าไปกอดคอ

“เดินตรวจต่อกันนะ ไม่ต้องกลัวผีนะ ครูอยู่ข้างๆเเล้ว”


“ไม่ได้กลัวสักหน่อย :)”

ทางเดินมืดๆ ทำให้ผมมองภาคภูมิเห็นใบหน้าของภาคภูมิไม่ชัดนัก


ผมคงคิดเอง ผู้ชายกอดคอกัน หน้ามันจะเเดงทำไมว่ะ


.

.

.


เพี้ยง!!!

เสียงบางอย่างหล่นกระทบพื้นเเตก ตามเสียงกรี๊ด เออ...หมายถึงเสียงหวีดเเหลมๆของนักเรียนที่ผมเดินกอดค ทำเอาหูผมเเทบดับ ผู้ชายบ้าอะไรหวีดเสียงเเหลมชิปหาย


“ครูผมไมได้หวีดนะ ป่าวนะไม่ใข่ผม” ภาคภูมิปฏิเสธอย่างอายๆ


“จะเเถลไปไหน มึงหวีดข้างๆหูกูยังจะเเถลอีก เเละเรื่องกลัวก็ยอมรับมาเถอะมาว่า กลัว ไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีเด็กช่างของมึงน้อยลงไปหรอกนะ”

ผมเทศนาภาคภูมิไปหนึ่งกัณฑ์


“โห่ ...ไม่สอนมาหลายวันคงอึดอัดสินะ เทศนายาว” ภาคภูมิเเขวะผม


“หึ ไม่ได้สอนเพราะใครก่อเรื่อง”

ผมเเขวะมันตอบทันที


“ผมขอโทษครู ยังโกรธผมอยู่อีกเหรอ”


“ช่างมันเถอะ ไปหาต้นเสียงกัน น่าจะตึกวิทย์ชั้นสอง”

ผมเเกว่งไฟฉายไปมาเเละสอดส่องหาต้นเสียง คงเป็นพวกเเมววิ่งชนของจำพวกเเก้วหล่น


“ไม่เอาครู ตึกวิทย์ตำนานเยอะมาก เฮี้ยนโคตร”


โอ๊ย...จะกลัวอะไรหนักหนาว่ะ 

ภาพลักษณ์โหดๆของไอ้ภาคภูมิชักจะเหลืออยู่ในความทรงจำเเล้วสิ

“อย่าปอดแหกหน่อยเลย เวลาไปมีเรื่องชกต่อยไม่เห็นกลัว”


“เวลามีเรื่องชกต่อย คู่อริมีตัวตน จับต้องได้ ส่วนผีนี้สิ...”


“เออๆ รีบเดินได้เเล้ว”

ผมรัดคอเเล้วฉุดลากภาคภูมิให้เดิน


.

.

.


ตึกวิยท์ ตึกเก่าๆสามชั้นที่สน้างขึ้นเป็นมากมายตำนาน ผมพึ่งมาสอนไม่นานก็ไม่ค่อยรู้ลายละเอียดมากนัก เเต่ก็ได้ยินข่าวลือว่าเฮี้ยนพอสมควร


พรึบ!!! ผมส่องฉายไปตำเเหน่งที่คิดว่าจะมีอะไรเเตก

.

.

.

นักเรียน  5 คนนั่งจับกลุ่มที่ทำหน้าตกใจมองมาที่ผมกับภาคภูมิ


ชุดอุปกรณ์ทดลอง บีกเกอร์ ตะเกียงเเอลกอฮอร์ เเท่งเเกว้าคนสาร ขวดรูปชมพู กรวย ขวดเเก้วที่ใช้เเล้ว


กากสีเขียว


สสารของเหลวสีเหลืองอมเขียวเเละน้ำตาลที่อยู่ในทั้งบีกเกอร์เเละขวดเเก้วที่ใช้เเล้ว

มันคืออะไร


What?


“ทำอะไรกัน พวกเธอ”

ปกป้องตะโกนถามออกไปด้วยควาสงสัย


“เชี่ย ไอ้ครูป้องมา”

“เพราะมึงเลยทำบีกเกอร์เเตก”

“เอาไงดีว่ะ”

“กูทำลายหลักฐาน พวกมึงเก็บของ”

“เร็ว”

เด็กทั้งห้าปรึกษาซุบซิบอย่างเเตกตื่น


เจ้าเด็กพวกนี้ต้องทำไรผิดเเน่ๆ เเละคงไม่ได้มาทำการทดลองวิทยาศาสตร์ตามบทเรียนเเน่ๆ ระหว่างที่ผมขุ่นคิดเเละงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ ไอ้เด็กคนหนึ่งเอาหยิบบีกเกอร์สาดของเหลวที่ไม่ทราบเเน่ชัดว่าคืออะไรใส่ผม


“เชี่ย...ร้อน”

ผมรีบถอดเสื้อออกเเละก้มหน้าเช็ดตัว ต้องขอบคุณเชิ้ตที่ใส่อยู่มันหนาพอที่ช่วยปกป้องผมจากของเหลวแปลกๆนั้น ผมเงยหน้าขึ้นพวกนักเรียนก็หนีไปหมดเเล้ว นี้มันเรื่องอะไรกันว่ะ…?


ภาคภูมินำมือวางไหล่ผม

“ครูเป็นไรมั้ย”


“ไม่รู้ว่ะ โดนน้ำอะไรก็ไม่รู้สาดใส่ แล้วทำไมไม่จับพวกนั้นไว้”


“ไม่อันตรายหรอกเเค่น้ำกระท่อม เเต่ล้างออกก็ดี”


“เออ...โล่งใจหน่อย เเค่น้ำกระท่อม”


เอ๋


เดี๋ยวนะ น้ำกระท่อม กระท่อม


“ภาคภูมิกระท่อม กระท่อมนี้หมายถึง พืชเสพติดให้โทษประเภท 5 ผู้ใดผลิต จำหน่าย นำเข้า หรือส่งออกซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท 5  ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 2 – 5 ปี และปรับตั้งแต่ 20,000 – 150,000 บาท ครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับใช่มั้ย”


“รู้กฎหมายด้วยเหรอ”


“ลงเรียนเป็นวิชาเลือกเสรี เห้ย ตอบคำถามก่อนสิ”


ภาคภูมิดูแปลกๆ มีอาการบ่ายเบี่ยง ไม่กล้าสบตา ก่อนตอบด้วยเสียงเบาๆว่า

“อืม ใช่ครับ ผมว่าครูล้างตัวก่อนดีกว่า”


“เดี๋ยว นี้มันเรื่องใหญ่เลยนะ”

อยู่ดีๆไอ้นักเรียนภาคภูมิก็ลากผมออกจากห้องไปเเบบไม่พูดไม่จา ผมถามตั้งหลายครั้งเเต่ก็ไม่ได้คำตอบใดๆ ผมขี้เกียจขัดขืนจึงได้เพียงเดินตาม


ห้องน้ำ

ห้องเป็นที่ไอ้นักเรียนคนนี้ลากผมมา คงอยากจะให้ผมล้างตัว ภาคภูมิต่อสายยางเข้ากับก๊อกน้ำ ผมถอดกางเกงเเละเหลือเพียงบอกเซอร์ลายทหารตัวเดียวที่ปกปิดร่างกาย ผมรับสายยางจากภาคภูมิมาล้างตัว ส่วนภาคภูมิก็ยังคงนิ่งไม่พูดไม่จาขยี้เสื้อให้ผม เเต่สุดท้ายก็ยอมเล่าให้ผมฟังว่า พวกนนั้นมันแอบผลิตน้ำกระท่อมพลาสเจอไรด์โดยใช้อุปกรณ์ห้องวิทย์ขายให้กับนักเรียนช่างคนอื่นๆมานาน

ผมก็ได้เพียงเเค่อึ้ง อึ้งสิครับ มีความรู้ความสามารถขนาดนั้นทำไมไม่เอาไปใช้ในทางที่เป็นประโยชน์ หรือเอาไปพัฒนาตัวเอง ปวดหัวกับเด็กสมัยนี้จริงๆ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเเล้ว น้ำกระท่อมพลาสเจอไรด์ คิดได้ไงว่ะ


มือของภาคภูมิหยุดขยี้เสื้อในขณะที่ผมอมเเละพ่นน้ำเล่น

“ครูจะบอกเรื่องนี้กับใครมั้ย”


“คงไม่ก่อน หลักฐานไม่เเน่นพอ ถ้าบอกไปเดี๋ยวจะรู้ตัวไปมากกว่านี้”

ภาคภูมิไม่ตอบอะไรขยี้ผ้าต่อและสีหน้าเหมือนโล่งใจ


.

.

.


00.35

กว่าจะกลับถึงห้องพยาบาลก็ล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่ ผมเปิดประตูเข้าไปห้องพร้อมกับนักเรียนที่ปกติจะพูดมากเเต่ดูกลับเงียบผิดปกติ


“เย็นสัส”

ผมสบถออกมาทันทีที่ร่างกายเปียกๆสัมผัสไอเย็นของเเอร์ในห้องพยาบาลที่เปิดทิ้งไว้ ปอดบวมเเน่ไอ้ป้อง เสื้อก็เปียก ผ้าห่มในห้องพยาบาลก็ส่งซัก ปวดบวมเเน่ๆ


“สักครู่นะครู” ภาคภูมิหยิบเสื้อช็อปแดงออกจากกระเป๋าเเละจัดเเจงใส่เสื้อให้ผม

“ครูรู้มั้ยผมไม่เคยทำเเบบนี้ให้ใครเลยนะ”


“เออ…”

เออ...ไม่จะพูดอะไรดี “ขอบคุณนะ”


“:)”


“ภาคภูมิ ครูสงสัย ทำไมรู้เรื่องน้ำกระท่อมละเอียดจัง เธอคงไม่ได้ใช้มันใช่มั้ย”


.

.

.


“....” ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมาจากภาคภูมิ


Writter Talk


ประกาศไรท์ยังไม่ตาย ย้ำยังไม่ตาย

 เเละยังไม่หยุดเขียน ย้ำ ยังไม่หยุดเขียน 



P&P มุกท้ายตอน 

(มุก 5 บาท 10 บาท คิดไว้เเต่ไม่ใส่เนื้อเรื่องหลัก)


“ปกติผู้ชายจะไม่สามารถเสียงหวีดหรือกรี๊ดได้เหมือนผู้หญิง เนื่องจากมีขีดจำกัดทางสรีระ เเต่ก็มีหลายเหตุที่ทำให้ผู้ชายเเมนๆส่งหวีดได้ เช่น การฝึกฝน หรือเกิดมามีเส้นเสียงที่เอื้อต่อการหวีด  ของภาคจังเนี่ยที่หวีดได้เพราะฝึกฝนใช่มั้ย(เลียนเสียงกระเทย)”

ปกป้องอธิบายเสริมเเละถามเชิงยิงมุกออกไป


“มันต้องอันหลังสิเฟ้ย ครูจะถามเอาฮาไปไหนฟ่ะ ”


ตึง โป๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #308 So Lucky My Love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:47
    แหนะ ภาคเคยใช้รึไงหืมมมม
    #308
    1
    • #308-1 Anupathn(จากตอนที่ 17)
      9 มกราคม 2560 / 08:11
      ป่าวน๊าาาา ไม่ได้ใช้
      #308-1
  2. #211 Nattaphorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 12:07
    โอ้วโห้ว น้ำกระท่อมพลาสเจอร์ไรซ์ พี่ภาคครัชทำไมพี่ถึงรู้ ตอบบ
    #211
    0
  3. #210 ManowNnch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:26
    ภาคภูมิทำไมรู้เรื่องน้ำกระท่อมคะ tell me
    #210
    0
  4. #209 Helena Kadian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:08
    ล้อยันลูกบวชอะ 55555555 พลาดแล้วภาคเอ๋ย
    #209
    0
  5. #207 ManowNnch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 06:22
    เขามาทดลองกันตอนกลางคืน
    #207
    0
  6. #206 Helena Kadian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:44
    เด็กวิทย์หรอ555555
    #206
    0
  7. #204 buncha0831222722 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 03:27
    หายเร็วๆนะครับ รอคุณครู
    #204
    0
  8. #203 Phannie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 17:56
    เเบบนี้ก็ได้เร๊ออออ~
    #203
    0
  9. #202 phet1324 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:21
    เอ๊ะยังไงแบบนี้ก็ได้หรอ
    #202
    0
  10. #201 Bff pli (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:06
    โห้ววววว ฟิน ><~
    #201
    0
  11. #200 Bff pli (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:06
    จะน่ารักไปแล้ววววว
    #200
    0
  12. #199 Bff pli (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:05
    เขินเลย -/-
    #199
    0
  13. #198 ManowNnch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 18:31
    มากกว่าจับมือก็ได้นะ เหยดดดดด
    #198
    0
  14. #197 berry kiki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:43
    มีความจับมือเดินไปด้วยกัน อรั้ยยยยยยย
    #197
    0
  15. #196 Nattaphorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:42
    เชรดดดด มีจับมือ-..-
    #196
    0
  16. #195 phet1324 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 12:58
    ที่แท้ภาคภูมิ
    #195
    0
  17. #194 phet1324 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 12:56
    ตอนแรกนึกว่าจะเจอใครมาหลอกว่าเป็นผี
    #194
    0
  18. #193 Helena Kadian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:36
    มาดูอินซิเดียสด้วยกันเถอะะะ555555
    #193
    0
  19. #192 Namama555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 02:12
    ไรต์พักผ่อนเยอะๆ แล้วมาอัพต่อไวนะ อิอิ //ภาคภูมิทางสะดวกแล้วเดี๊ยวดูต้นทางให้ หึๆ
    #192
    0
  20. #191 Namama555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 02:09
    รอน้าาา ค้างมาก><
    #191
    0
  21. #190 berry kiki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 20:06
    งื้ออน่ารัก ภาคภูมิฉู้ๆ ไรท์หายไวไวนะคะ^^
    #190
    0
  22. #189 ManowNnch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 18:45
    ถึงจะสั้นไปนิดเเต่ก็ดีต่อใจ
    #189
    0
  23. #188 Nattaphorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 18:43
    แหนะๆ รอค่ะรอๆ ไรต์ก็พักด้วยนะะ เดี๋ยวอาการแย่สู้ๆนะ??????
    #188
    0
  24. #187 ibaiaor (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 18:37
    แง ค้างงงง. อยากอ่านต่อแล้วววว ^^
    #187
    0
  25. #184 jane_rmutp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 12:29
    อุ้ย?ๆ มาต่ออีกไวๆนะค๊าา
    #184
    0