ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 14 : 12 :DAY 1 : Apologize [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

13


ในห้วงราตรีที่เงียบสงัดปราศจากที่วุ่นวายซึ่งเเตกต่างจากช่วงกลางวันอย่างเห็นได้ชัด  ถายใต้เเสงจันทร์เเละเเสงดาวส่องเเสงอ่อนๆผ่านกระจกมากระทบใบหน้าของปกปป้อง ซึ่งตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่ในห้องที่ถูกเปิดเเอร์เย็นฉ่ำ เเต่มีสิ่งหนึ่งขัดเเย้งคือร่างกายของตัวปกป้องเอง กำลังร้อนรุ่มดุจไฟในเตาถ่าน เหงื่อไหลท่วมตัวทั้งๆที่สวมใส่กางเกงบอกเซอร์ขายสั้นเข้านอนเพียงตัวเดียว ลมหายใจที่หนักหน่วง ปล่อยลมหายใจเข้าออกทางปากแทนที่จะเป็นจมูก จนทำให้ลิมฝีปากสีเเดงที่เคยนุ่มเเละชุ่มฉ่ำกลายเป็นริมฝีปากที่เเห้งเเละหยาบกร้าน ปกป้องเม้มปากเเละเลียริมฝีปากให้กลับมาชุ่มชื่นเหมือนดั่งเคย


“...ฮืออออออออ...อืมมมม...อื้อ”

เสียงครางที่ไม่สามารถจับความหมายดังจากในลำคอที่เเห้งสนิทเพราะเป็นผลกระทบจากหายทางปาก ปกป้องพลิกตัวนอนคว่ำก่อนจะใช้ปลายนิ้วจิกหมอนเเละที่นอนระบายความเจ็บปวด


“อือออออออออออออื้ออ”

เสียงครางในลำคอที่ไร้ซึ่งความหมายแฝงใดๆดังขึ้นอีกครั้งก่อนปกป้องจะค่อยๆลืมตา เเสดงให้เห็นดวงตาที่เเดงก่ำในนัยย์ตาสีดำเต็มที่ไปด้วยความเศร้าหมอง


ปกป้องลุกขึ้นก่อนกลืนน้ำลายลงคอที่เเห้งสนิท ใช้เเขนซ้ายเสยผมเละขยี้หัวตัวเอง ปลุกตัวเองให้ตื่น

ปกป้องชำเลืองไปที่ไหล่ขวาเห็นแผลเเล้วปวดใจเเละปวดกายยิ่งหนัก พิษจากบาดเเผลนั้นสร้างความเจ็บปวดที่ร้าวไปทั้งร่างกาย พาลให้มีไข้นิดหน่อย ปกป้องลุกขึ้นเเล้วเดินไปยังที่ระเบียงมองดวงจันทร์ยามเช้าตรู่อย่างเศร้า พร้อมหยิบหมากฝรั่งนิโคมายด์มาเคี้ยวเเทนการสูบบุหรี่ เพราะใจจริง ตอนนี้อยากสูบบุหรี่เพื่อผ่อนคลายความเครียดเเบบสุดๆ



สวัสดีเช้าวันที่หนึ่ง เช้าที่ถูกสั่งระงับการปฏิบัติหน้าที่ของครู


ปกป้องเข้าใจเเละไม่คิดจะโกรธผอ.ที่ตัดสินใจลงโทษ อยากจะขอบคุณเสียด้วยซ้ำ เพราะถ้าผอ.ไม่ช่วยเเละคลิปที่ปกป้องถือไม้หน้าสามชี้หน้าพร้อมด่าทอนักเรียนด้วยถ้อยคำหยาบคายหลุดออกไปเเน่ๆ คงได้เป็นข่าวดังเหมือนครูเต้าไข่หรือครูปาเเก้ว (หากสงสัยเรื่องครูเต้าหู้ไข่เเละครูปาเเก้ว สามารถหาข้อมูลเติมในgoogleได้นะครับ เป็นข่าวในปีนี้(2559)น่าจะสามารถหาอ่านได้) เเละคงโดนคอมเม้นท์ทางสังคมออนไลน์ประนามเค้าไม่มีชิ้นดี

อีกเหตุผลหนึ่งที่ให้ปกป้องหยุดงาน คงเพราะต้องการให้ได้พักฟื้นฟูร่างกาย เเละให้ใช้เวลานี้ทบทวนตัวเองถึงหน้าที่ที่ตัวเองแบกอยู่


“เป็นครู ยากชิปหาย จะเป็นได้ป่าววะ”

ปกป้องพูดขึ้นลอยๆ เเต่ในคำพูดลอยนั้นแฝงไปด้วยความสับสนอย่างเต็มเปี่ยม

“หรือจะเลิกเป็นครูดีนะ”


.

.

.


10.00 นาฬิกา


ภาคภูมิที่ถูกสั่งพักเรียนหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งเป็นโทษที่เบามากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาก่อเรื่องไว้

ภาคภูมิยังคงนอนนิ่งไม่ขยับอยู่บนเตียงนุ่มๆ ทั้งๆที่ลืมตาตื่น เเต่ก็ได้เพียงจ้องมองเพดานอย่างเรื่อยเปื่อย เเต่ภายในใจในกับรู้สึกว้าวุ่นเเละสับสน


TRRRRRR...

ภาคภูมิรับโทรศัพท์เเต่ไม่ทันจะเปล่งเสียงทักทาย อีกฝ่ายที่อยู่ปลายสายพูดเเทรกขึ้นมาอย่างเร็ว เเทบไม่ทันแบบตั้งตัวไม่ทัน


[ไอ้ภาคมึง เกิดเรื่องใหญ่เเล้ว]


“เรื่องใหญ่อะไรมึง ฏ้ณ”


[ครูป้องไม่มาสอน เเละเค้าก็ลือกันว่า ถูกไล่ออก]


“มั่วป่าว กูก่อเรื่องยังไม่ถูกไล่ออกเลย ครูจะถูกไล่ออกทำไมว่ะ”


[ใครจะพ่อใหญ่เหมือนมึง อีกอย่างข่าวลือที่ว่าก็มาจากครูที่มาสอนเเทน]


“...”


[พวกกูตกลงกันในห้องเเล้ว เย็นนี้หลังเลิกเรียนจะไปหาครูป้องที่หอเเละขอขมาครู มึงจะไปด้วยป่าว]


“ไม่ล่ะ กูไม่รอตอนเย็น กูจะไปตอนนี้เลย”

ภาคภูมิรีบตัดสายเเล้วหยิบกุญเเจรถออกจากห้องทันที


ถูกไล่ออกเหรอ


มันต้องไม่จริง ข่าวลือเเม่งมั่ว


.

.

.


ตอนนี้ภาคภูมิกำลังยืนนิ่งต่อหน้าประตูบานหนึ่ง มันก็เเค่ประตูไม้ธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษเลย ถ้าพิเศษก็คงเเค่มีหมายเลขห้องติดอยู่ เเต่ผมก็ไม่กล้าที่จะเคาะประตูบานนี้ ประตูห้องของครูปกป้อง ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร เเค่เคาะประตูถามเรื่องราว พูดขอโทษออกไป แค่นั้นก็จบเเล้ว ง่ายจะตาย เเต่เพียงเเค่นั้น มันก็ทำไม่ได้


“กลัวอะไรของมึงว่ะ ไอ้ภาค เเค่ขอโทษเอง”

ภาคภูมิบ่นกับตัวเองกับเเละขยี้หัวตัวเองอย่างสุดเเรง

ถ้าพูดถึงเรื่องในวันนั้น ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันก็แค่เกิดจากความหงุดหงิดที่เห็นครูคุยกับไอ้เศษสตางค์ช็อปฟ้านั้นด้วย(ภาคภูมิหมายถึง เหรียญเงิน) ทำไมครูต้องไปคุยกับอริของผมด้วย ผมไม่ชอบ ผมก็เลยคิดวางเเผนจะเเกล้งขู่ให้กลัวขำๆสนุกๆ ซึ่งผมเองไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้


ไม่น่าทำลงไปเลย...


13.00 น.

ผมยืนบ้าอยู่หน้าประตูห้องของครูปกป้องมาร่วมสามชั่วโมง ไม่กล้าเคาะประตูบานนี้จริงๆ ทั้งที่ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วนกับเเค่ประตูเเล้วขอโทษทำไมมันถึงได้ยากเย็นยิ่งนัก


P(ภาคภูมิ)1 :หรือจะมาขอโทษพร้อมฏ้ณเเละเพื่อนตอนเย็นดี P2


P2 : ไม่เอาสิP1 ผิดเยอะกว่าใคร จะขอโทษเหมือนคนอื่นเค้าได้ไง


P1 : P1 ก็คิดเหมือน P2


P2 : ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะทำไงดีเเล้ว ช่วยคิดหน่อยสิ P1


P1 : P1 ก็ไม่รู้เหมือน P2


ผมยื่นเถียงกับตัวเองมาพักใหญ่เเล้ว รู้สึกว่าเข้าขั้นบ้าไปอีกระดับหนึ่งเเล้ว เเต่สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี


ในระหว่างที่ภาคภูมิกำลังก้มหน้าก้มตาคิดเเละเถียงกับตนเองจนกำลังจะบ้า ประตูบานที่ภาคภูมิไม่กล้าเคาะก็เปิดออก ภาคภูมิเงยหน้าขึ้นมองก็สบตากับครูปกป้อง


สบตากันเเล้ว กำลังสบตากับคนที่ผมทำไม่ดีลงไป ตาเเดงก่ำ ใต้ตาบวม ครูร้องไห้เหรอ!?


เจ็บ

เจ็บเเละจุกสุดๆไปเลย

ไม่เคยรู้สึกเเบบนี้มาก่อนเลย

ผมกัดฟันฝืนตัวเองสบตาต่อ ทั้งที่ใจจริงไม่กล้าเเม้เเต่สบตา อยากหนีไปจากจุดนี้เสียด้วยซ้ำ


เศร้า เหนื่อย ท้อ เป็นความรู้สึกเเรกที่ผมสัมผัสได้จากดวงตาคู่นั้น ซึ่งปกติจะเเสดงถึงความร่าเริง สดใส เเละจริงจัง

“มีธุระอะไร” น้ำเสียง สายตา เเละท่าทางที่เย็นชาเเสดงถึงความห่างเหินอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ปกติมันไม่ห่างขนาดนี้


ครั้งนี้ ผมคงทำผิดไปมากจริง ผมขอโทษครับครู อยากจะพูดขอโทษออกไป เเต่คอมันไม่ยอมเปล่งเสียงออกมา


“...ถ้าไม่มีอะไรก็ช่วยหลีกทางหน่อย จะออกไปข้างนอก”

หลังจากได้ยินประโยคที่สอง ผมรู้เเน่ชัดทันทีว่าครูปกป้องมีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม


"ครูครับ ผมขอโทษ"

ในที่สุดเสียงก็ยอมออกมา พูดออกไปเเล้ว โล่งใจสุดๆ


"อืม.." คำตอบสั้นๆจากใบหน้านิ่งๆเเค่คำว่า 'อืม' ครูปกป้องดันผมที่เกะกะขวางทางออก เปิดปิดประตู lock ห้องเเล้วเดินจากไปโดยไม่สนภาคภูมิ


ผมรีบคว้ามือของครูปกป้อง ผมจับมันจนเเน่น จะไม่ปล่อยให้ครูไปไหนจนกว่าจะกว่าจะเข้าใจกัน เเต่จับเเน่นสักเพียงไหน ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมจับมือเเละพยายามเดินหนี สุดท้ายมือของเราก็หลุดออกจากกันอยู่ดี ครูยังคงเดินห่างจากผมไปเรื่อยๆ ทีละก้าว ทีละก้าว


“ครูหยุดคุยกันก่อน ถ้าครูไม่หยุด ผมเอาเรื่องรอยสักบนหลังครูไปบอกคนอื่น”

ผมไม่มีทางเลือก ถึงการขู่ด้วยเรื่องรอยสักจะไม่ทางที่ดีที่สุด เเต่อย่างน้อยก็ทำให้ครูหยุดเเละหันมามืงที่ผม ถึงมันจะเป็นสายตาที่เบื่อหน่ายก็ตามที


“ครูยังจำได้มั้ย ว่าผมสามารถขอครูได้หนึ่งอย่าง เพื่อเเลกกับการปิดปากเรื่องรอยสัก”


“จะเอาไงก็ว่ามา…” ปกป้องเริ่มมีโทสะ


“ครูยกโทษให้ผมได้มั้ย ผมขอโอกาสครู”


“ก็เคยบอกเเล้วไงว่า อย่าขอในเรื่องที่ให้ไม่ได้”


“...” ผมพูดอะไรไม่ออกเลย ผมนิ่งสะอื้น ทุกอย่างมันตันไปหมดเเล้ว


“...มีอะไรอีกมั้ย”

ครูปกป้องรีบจบบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเเละเย็นชา


ผมทำอะไรไม่ถูก ได้เพียงเค่พูดประโยคซ้ำไปซ้ำมา


“ครูผมขอโอกาส เพียงเเค่โอกาสอีกครั้ง ผมจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ผมสัญญา ครูบอกผมมาหน่อยทำไง ผมมันโง่ คิดออกหรอก ครูบอกผมมาหน่อยทำไงถึงยอมยกโทษให้กับผม ที่ทำไปก็ไม่เคยคิดว่าจะบานปลายถึงขนาดนี้”


ผมพูดทุกอย่างที่คิดออกมาทั้งหมด เเละอยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหล มันตันไปหมดทุกอย่าง ผมไม่น่าทำเรื่องบ้าๆเหล่านั้นไปเลย ทั้งๆที่ควรทำดีกับครูเค้าเยอะๆ เพราะน้อยคนที่เข้าใจเด็กมีปัญหาอย่างผม ซึ่งครูก็เป็นหนึ่งในน้อยคน ผมควรจะต้องรักษาไว้ให้ดีๆ เเต่ผมกับ...


“ครูยกโทษให้ผมนะ ผมขอโทษ ผมจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น”

ภาคภูมิทรุดนั่งลงกับพื้นเเละร้องไห้ไม่ต่างอะไรกับเด็กขี้เเย นี้เป็นครั้งเเรกครูปกป้องที่ได้เห็นอีกมุมหนึ่งของนักเรียน มุมที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น มุมที่เค้ายอมเปิดใจเปิดปากพูดทุกอย่างที่คิดออกมา


“เฮ้อ…” ครูปกป้องถอนใจยาว ก่อนจะนำมือขึ้นมากอดอก “สัญญาเเล้วนะ ว่าจะปรับปรุงตัว”


“ครับผมสัญญา”

ภาคภูมิรีบตอบอย่างมีหวัง พร้อมทั้งเช็ดคราบน้ำตา


“มึงฟังนะ โอกาสที่มึงขอ และกูให้ไม่ได้ เพราะมึงมีมันตั้งเเต่เเรก ขึ้นอยู่ที่มึงว่าจะเอามาใช้หรือไม่เอามาใช้ เเละจำไว้ การปรับปรุงตัวเองไม่ต้องใช้โอกาส เเละไม่ต้องปรับปรุงตัวเองทำหลังผิดเสมอไป เเต่มึงควรเริ่มตั้งเเต่มึงพบจุดที่ต้องปรับปรุงของตัวมึงต่างหาก เหมือนคนเจ้าชู้ป่าวว่ะ มันก็รู้ตัวเองว่าเจ้าชู้ เเต่มันก็ไม่ยอมปรับปรุงตัว มาขอโอกาสปรับปรุงตัวเมื่อเเฟนจับได้ว่ามีกิ๊ก ทั้งที่ก่อนหน้ามันก็ทำได้ป่าวว่ะ”


ครูลงลืมตัวจึงใช้สรรพนามเเทนตัวเองว่า กูเละเเทนผมว่า มึง ถ้าเป็นครู ครูบอกว่าไม่เหมาะสม เเต่สำหรับมันโคตรโอเคเลย

: )


“ยิ้มอะไร ผมกำลังสั่งสอนคุณอยู่นะ ช่วยทำหน้าสำนึกผิดหน่อยได้มั้ย”

ปกป้องหัวเสียเพราะไอ้เด็กขี้เเยคนเมื่อสักครู่ กำลังยิ้มแป้น ส่งรอยยิ้มกวนๆให้เค้า


“ครับ”


“ถามหน่อยในวันนั้นที่ทำลงไป คุณคิดว่าถูกหรือผิด ดีหรือไม่ดี”


“ไม่ดีครับ”


“คิดได้นิ เเล้วทำลงไปทำไม”


“ผมหงุดหงิด”


“เรื่อง?”


“คงไม่มีใครอยากเห็นคนที่เราชอบไปอยู่กับคนที่ผมไม่ชอบ”


ห้ะ ชอบ ไม่ชอบ อะไรว่ะงง

“ใครคือที่มึงชอบไม่ชอบ ผมจะตรัสรู้มั้ย อีกอย่างคนที่มึงชอบไม่จำเป็นต้องไม่ชอบสิ่งเดียวกับมึง ดังนั้นถ้าชอบเค้าจริงๆ ก็ยอมรับให้ได้ซะ”


“...” ภาคภูมิยืนสงบนิ่ง ไตร่ตรองอะไรบางอย่างอยู่ในใจ เหมือนจะอยากพูดบางเเต่ก็ไม่กล้าพูด


“อีกอย่างผมไม่ใช่รองความหงุดหงิดของใครทั้งนั้น กรุณาจัดอารมณ์คงคุณให้ดีๆด้วย”


“ครับ” ภาคภูมิพูด “18.00 น.เจอกันใต้หอนะครับครู”


“...? เค” ปกป้องมีความงงเล็กน้อย เเต่ก็ยอมรับปากออกไป



18:00 น.

เหล่านักเรียนช่างกลช็อปเเดง (ซึ่งในนั้นก็รวบตัวภาคภูมิไปด้วย) ต่างยืนรอครูปกป้องอย่างใจจดใจจ่ออยู่ใต้หอ รอครูปกป้องลงมา


“ไหนว่าไม่มาว่ะ”  ฏ้ณกระซิบถามภาคภูมิทันที่ตัวภาคภูมิ


“กูไม่ได้บอกว่าไม่มา เเต่กูจะขอโทษครูเค้ากก่อน”


“เเล้วเป็นไง”


“โอเค” ภาคภูมิอมยิ้ม


“เเต่มึงเเม่งรีบวางสาย กูเลยเข้าใจผิด ไม่เตรียมสายผูกข้อมือมาเผื่อมึงเลย”

ฏ้ณบ่นพร้อมชูสายผูกข้อมือขอวตัวให้ภาคภูมิดู เมื่อภาคภูมิสังเกตุไปรอบๆก็เห็นเเต่ละคนมีสายผูกข้อมือสีขาวกันคนละเส้นทั้งนั้น


“หลังจากกูที่เป็นตัวเเทนเอาพวงมาลัย เเละกล่าวขอโทษ พวกเราจะให้ครูผูกข้อมือให้”

ฏ้ณอธิบายเเผนการให้ภาคภูมิฟัง


“เออ...ไม่เป็นไร กูไม่ผูกก็ได้”

ภาคภูมิไม่อยากมากเรื่อง จึงยอมตัดใจไม่ผูกข้อมือ


“เเต่มึงนัดจารย์เเล้วใช่มั้ย ทำไมจารย์ยังไม่ลงมาอีก”


“นัดเเล้ว หวังครูจะไม่ลืมนะ” ภาคภูมิเเอบกังวลใจเล็กน้อย เพราะตอนนั้นพูดจริงจังเท่าไหร่


“ภาคกูมีเรื่องจะบอก” ฏ้ณพูดพร้อมเเละส่งยิ้มให้เชิงมีนัยยะ ภาคภูมิรู้สึกได้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลเเน่ๆ


“ว่า..?” ภาคภูมิถามอย่างเเคลงใจ


“ครูป้องไม่ได้ถูกไล่ออก” ฏ้ณชูมือประกบกัน หวังว่าภาคภูม


“เอ๋…!?”ผมอุทานอย่างตกใจ พร้อมส่งปลายบาทไปประทับต้นขาอ่อนไอ้ฏ้ณอย่างเบาๆ(?)


โอ๊ยยยย…!? ฏ้ณอุทานเเละรีบลุกขึ้นยืนมาปัดฝุ่น หลังจากเซล้มลงกับพื้น เพราะมีเเรงเบาๆ(?)มากระเเทกต้นขาอ่อน


“มึง(โก)หกกูทำไม”

ภาคภูมิถามอย่างมีน้ำโห ( น้ำโห = โมโห = อารมณ์โกรธ หรือ ไม่พอใจ)


“ที่มึงทำมันผิดไง ถ้ากูไม่พูดเเบบนั้น มึงมาขอโทษครูหรอก กูเเม่งไม่อยากสปอยมึงในทางที่ผิด” 


“ชิ …” ภาคภูมิไม่รู้จะด่าเพื่อนเเท้คนนี้ยังไง ถึงจะไม่ชอบวิธีของมัน เเต่เจตนาของมันนี้โคตรจริงใจเลย 


‘เห้ยครูลงมาเเล้ว’

.

.

.

ปกป้องถึงกับตกใจเมื่อลงตามนัดที่ภาคภูมิมันนัดไว้ กับเจอเหล่านักเรียนช็อปเเดงยื่นเรียงหน้ากระดาน พนมมือไหวเเละจ้องมองมาที่ปกป้องอย่างใสซื่อ


“เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงกันเยอะเเบบนี้”

ผมออกไปด้วยฉงน


“ 3 4” ฏ้ณพูดส่งให้สัญญาณ


ก่อนที่นักเรียนทุกคนะจะพูดออกมา


“กรรมชั่วอันใดที่ข้าพเจ้า ได้กระทำล่วงเกินต่อครูปกป้อง ในอดีตก็ดีในปัจจุบันก็ดี, ด้วยกายก็ดี, ด้วยวาจาก็ดี, ด้วยใจก็ดี, มีเจตนาหรือไม่เจตนา, ต่อหน้าก็ดี ลับหลังก็ดี, รู้ก็ดี ไม่รู้ก็ดี, ทั้งในที่ลับ และในที่แจ้ง, ซึ่งได้กระทำกรรมอันนั้นด้วยความประมาท ขอครูปกป้อง จงอโหสิกรรมให้แก่ข้าพเจ้าด้วย  เพื่อมิให้เป็นเวรภัย เป็นบาปอกุศล และ เป็นอุปสรรคต่อการเรียนการสอนด้วยเทอญ”


บทขอขมาที่ดัดเเปลงขึ้นมั่วๆ ได้ยินเเต่เสียงของฏ้ณชัดเเค่คนเดียว บางคนเเค่ทำปากตาม บางก็ดำน้ำ บางคนก็ท่องผิดวรรค ดูเเล้วไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เเต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ตั้งเเต่เป็นนิสิตฝึกสอนมาไม่เคยรู้สึกประทับอะไรเเบบนี้ โคตรรู้สึกดีเลย ปกป้องกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ได้ ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายนักเรียนที่อยู่ตรงหน้า ถึงปกป้องจะร้องไห้เเต่ปากเค้านั้นยิ้มไม่ยอมหุบเลย


ปกป้องน้อมรับพวงมาลัยเเละคำขอขมาจากนักเรียน ต่อจากนั้นก็เป็นผูกสายข้อมือให้กับนักเรียน ซึ่งผมผูกจนครบ


เดี๋ยวสิ ไม่ครบ ยังไม่ได้ผูกให้ภาคภูมิเลย

ผมกวาดสายตามองหาภาคภูมิในบรรดานักเรียน นั้นไงยืนคุยกับฏ้ณอยู่


“ภาคภูมิ เอาสายมาสิเดี๋ยวผูกให้ ครูยังไม่ได้ผูกให้เธอเลย”

ผมเดินเข้าไปหาภาคภูมิ เเละเเบมือขอสายสำหรับผูกข้อมือ


“ไม่มีสายครับ...”

ภาคภูมิก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงเเกมน้อยใจ


ผมเเกะสายรับข้อมือของตัวเอง เเล้วผูกไปที่เเขนของภาคภูมิ


“เป็นเด็กดีนะ เเละก็ดูเเลดีๆนะ อันนี้หวง”


“...” ภาคภูมิทำหน้างงอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆยิ้มออกมา

“ขอบคุณครับ ครูปกป้อง”




Writter(9) Talk
บางครั้งเวลาฝึกสอน หรือฝึกงาน เราสัมผัสประสบการณ์จริง ซึ่งมันเเตกต่างกับสิ่งที่คิดไว้ จนบางครั้งเราสับสนว่า จะทำมันได้จริงเหรอ จะไหวรึป่าว
สู้ๆปกป้อง
Writter Talk
P1 : คนอ่านจะเข้ามุก P1 P2 มั้ย
P2 :  P2 ก็กลัวเหมือนกัน P1
P1 : P2ครูปกป้องจะยกโทษให้ภาคภูมิมั้ย
P2 : ถ้าเป็น P2 คงไม่ยกโทษให้ง่ายหรอก
P1 : P1ไม่คิดเหมือน P2 ถ้าเป็นP1 จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด
P2 : P2 ก็เริ่มคิดเหมือน P1เเล้วสิ
ปล.บทสนทนาของภูติน้อยในจิตนาการP1และP2ไมเกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักเเต่ประการใด 

Writter(9)Talk
ตัวละครอยู่บนฐาน มีมุมมอง การคิด ในเเบบของผู้ชาย อย่างที่รู้ๆกัน ในหัวผู้ชายมันไม่ค่อยคิดอะไรกัน ดังนั้นอาจจะมีอะไรไม่ถูกใจกันบ้าง

Writter(9) Talk
ขอโทษนะครับที่ตอบคอมเม้นท์ช้า ปกติจะตอบผ่านแอปเด็กดี เเต่ช่วงเเอปติดบัค(มั้ง) พอตอบคอมเม้นท์กลายเป็นการขึ้นคอมเม้นท์ใหม่ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #333 S_suika (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 20:00
    ซึ้งมากตอนนี้ มุมนี้เด็กช่างน่ารักจริงๆ
    #333
    0
  2. #305 So Lucky My Love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:14
    ฮื่ออออ น่ารักอ่าาาา ซึ้งเลยยย
    #305
    1
    • #305-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      9 มกราคม 2560 / 08:09
      ซับน้ำตาแป๊ป
      #305-1
  3. #151 sumaricity101 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 18:07
    ตายอย่างสงบค่ะ ฮืออออออออ
    #151
    0
  4. #133 Nattaphorn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:41
    น่ารักกกก
    #133
    1
    • #133-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:12
      //^ 3^)/
      #133-1
  5. #132 Akachiji (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 20:47
    น่ารักงะ >3<
    #132
    1
    • #132-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:11
      ^////^
      #132-1
  6. #131 Phpalus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:50
    ซึ้งอะ อยากให้ห้องนี้เป็นคนดี
    #131
    1
    • #131-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:11
      ค่อยๆเป็นค่อยๆไป
      #131-1
  7. #123 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:06
    ตอบตรงwriterก็ได้น้ากัฟ
    #123
    1
    • #123-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:07
      Okay ^^
      #123-1
  8. #122 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 16:45
    มีพิเศษ ><
    ฉันเก็บซาลาเปาได้แล้วตอนนี้ (มีซึ้ง)555555
    รักส์><
    #122
    2
    • #122-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:07
      พิเศษใส่ไข่สองฟองด้วยนะ
      (พิเศษไม่ธรรมดา)
      #122-1
    • #122-2 Helena Kadian(จากตอนที่ 14)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 20:53
      เพิ่มไข่อีกฟองก็ได้นะ จะได้อวบอิ่ม(?) เหมือนจะไม่เกี่ยว555555
      #122-2
  9. #121 เพียงหนึ่งครั้ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 15:55
    เฮ้ย เดี๋ยวนะ สายข้อมือนี่ใช่แบบเดี๋ยวกับเกียร์ของวิศวะไหม ที่ว่าฝากไว้กับใครฝากใจไว้กับคนนั้นอ่ะ
    #121
    1
    • #121-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:06
      เห้ย นั่นมันSotus
      #121-1
  10. #120 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:53
    ครูมาแล้วๆ เตรียมตัวๆ5555
    #120
    1
    • #120-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:06
      เย้ๆๆ ครูมาเเล้ว วางแผนแป๊ป
      #120-1
  11. #119 Yamada-Yuu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 11:37
    ชอบบบบบบ ชอบโมเม้นนี้ สู้ๆนะทั้งสองคน
    #119
    1
    • #119-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:05
      ^////^
      #119-1
  12. #118 ibaiaor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 11:18
    ทำให้ได้อย่างที่พูดนะภาคภูมิ
    #118
    1
    • #118-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:05
      ผมสัญญาครับ
      #118-1
  13. #117 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:35
    กรี้ดดดดดดดด
    มีโมเม้นแรง
    #117
    1
    • #117-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:05
      อิ อิ
      #117-1
  14. #116 Nattaphorn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:22
    แหมะะ ลั่นแรงนะพี่ภาคชอบอะไรยังไงๆ-.-
    #116
    1
    • #116-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:04
      5555
      #116-1
  15. #115 sumaricity101 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:23
    อือ เราเข้าใจครูนะตอนนี้สภาพจิตใจของครูปกป้องอ่ะมันยังไมีแข็งแรงมากในตอนนี้แต่เราเชื่อนะว่าพี่ภาคต้องทำให้ครูหายได้แน้นอน (มโนไว้ก่อนดีที่สุดค่ะ55555ไช้มั้มb1 b1ก็คิดเหมือนb2นะ)(555เราว่าเราบ้าแล้วละ55)ปล.มาไวๆน้าาาาไรท์เรารอยุนะเว้ยยยย
    #115
    1
    • #115-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:04
      Thank you ^^
      #115-1
  16. #114 Nattaphorn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 16:31
    ค้างและหน่วงนั้น... อยู่ดีๆก็เข้าอารณ์ครูปกป้องบางครั้งขอโทษไปมันอาจไม่ช่ายอะไรก็ได้นะพี่ภาคแต่ก็สงสารพี่แกอ่ะTT TT สู้ๆนะ????
    #114
    1
    • #114-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:04
      TT TT
      #114-1
  17. #113 Yamada-Yuu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 15:19
    พี่ป้องแข็งแกร่งไว้นะ ภาครีบง้อนะ เอาความจริงใจเข้าแลกดิ
    #113
    1
    • #113-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:03
      fighting go!!!
      #113-1
  18. #112 Penguin_12 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 12:38
    ปกป้องจะไปซื้อยาแก้ไข้รึเปล่าาาาา
    #112
    1
    • #112-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:03
      ชอบมุกนี้ เก็บไว้ใช้ในโอกาสหน้า
      #112-1
  19. #111 ccream.thaweerat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 12:15
    โอ๊ยยยย นี่พี่ปกป้องเค้าเย็นชาเกินไปมั้ยคะ ภาคภูมิสู้ๆ
    #111
    1
    • #111-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:03
      ^××××××^
      #111-1
  20. #110 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 11:59
    รอคนอื่นก่อนสิพี่ป้อง นู๋ภาคแค่ขัดตาทับมาขอโทดก่อนนะยูวววว 555555

    รีบมาต่อน้าาาา นี่ติดงอมแงม ครั่งมากพูดเลย ><
    #110
    1
    • #110-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:02
      พลังใจนักเขียน ++++
      #110-1
  21. #109 ibaiaor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 11:32
    มาน้อยจัง ค้างงงอ่ะ. รอน๊าาาาา
    #109
    1
    • #109-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:02
      ขอบคุณครับ
      Sorry นะที่น้อยไป
      #109-1
  22. #107 Helena Kadian (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 00:07
    ที่ทรมานนี่เพราะเลิกบุหรี่ใช่มั้ยอ่า?
    #107
    1
    • #107-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:01
      เคี้ยวนิโครมายด์เเล้วยังไหวอยู่
      ไม่ทรมานกับการเลิกบุหรี่เท่าไหร่
      #107-1
  23. #106 Akachiji (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 21:55
    เลิกไม่ได้น้าาาา TT
    #106
    1
    • #106-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:00
      ปกป้องสู้ๆ
      #106-1
  24. #105 Supannasa Mahavang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 18:42
    ค้างงงงงง มาต่อไวนะคะ #ปกป้องต้องสู้
    #105
    1
    • #105-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:00
      ครับ ๆๆๆ
      Thx
      #105-1
  25. #104 noonpanchanok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 16:48
    เกลียดภาคภูมิจิงๆๆๆๆๆ
    #104
    1
    • #104-1 Anupathn(จากตอนที่ 14)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:59
      ภาคภูมิ : ผมไม่ได้ตั้งใจนะ
      #104-1