ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 13 : 11 ความวุ่นวายที่(ไม่)เล็กน้อยในคาบเรียน[ 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


“พี่ปกป้องจำผมไม่ได้จริงเหรอ”

“ตอนพี่อยู่ปีสาม พี่ช่วยชีวิตผมไว้ไง”

“บริจาคเลือดไง”


เด็กช็อปฟ้าพยายามพูดอธิบายให้ผมนึกถึงตัวตนของเขา


ช่วยชีวิต!!!

บริจาคเลือด!!!

ฮีโร่!!!

นึกออกเเล้ว!!!

“เหรียญ เหรียญเงินใช่มั้ย”

ผมเรียกชื่อที่นึกออกไป เเต่ต้องใช่เเน่ๆ เหรียญเงิน


“พี่จำได้เเล้ว ดีใจจังอะ ฮีโร่ของผม”

เหรียญเงิน เด็กช็อปน้ำเงินดีใจจนเววตาเป็นประกาย พร้อมโปรยยิ้มกว้างที่เเสนสดใสออกมา


เจอยิ้มใส่เเบบนี้เข้าไป เขินเลยกู


“ฮีรงฮีโร่อะไรหว่ะ อย่าเรียกเลย กูเขิน” ผมพูดปัดเเก้เขิน


“555 ตอนนี้ผมอายุถึงเกณฑ์ที่จะบริจาคเลือดได้เเล้ว ปีนี้ถ้าพี่ยังไม่บริจาคเลือด เราไม่บริจาคเลือดด้วยกันมั้ย”


“จริงด้วยยังไม่ได้บริจาคเลย โอเค งั้นพี่ไปด้วย”

ตั้งเเต่ได้บริจาคเลือดให้เหรียญเงินไปครั้งนั้น ผมก็เสพความสุขที่ได้รับจากการบริจาคเลือด มันรู้สึกดีจริงๆนะที่เลือดของเราได้ช่วยต่อชีวิตคนอื่น ถึงจะมีอาการกลัวเข็มอยู่เล็กน้อยก็ตาม


“ขอเบอร์หน่อยสิ เดี๋ยวถ้าทราบวันเเล้ว ผมจะโทรนัดเอง” เหรียญยื่นโทรศัพท์มาให้ผมพิมพ์เบอร์


ระบบปฏิบัติ IOS เหรอ?

Iphone?

ไม่ชินเลย ปกติใช้เเต่ android ถึงจะยุ่งยากกับระบบของIOS สุดท้ายผมก็จัดการบันทึกเบอร์ลงในโทรศัพท์ของเหรียญ (มืถือโนเกียรุ่นปาหัวหมาเเตกเเต่โนเกียไม่พังเครื่องเก่าของปกป้องเกษียรอายุไปเเล้วนะ T^T)

“เรียบร้อย ถ้าโทรมาหา ให้โทรมาหลังห้าโมงนะ”


7:30 เเล้วโว้ย

ภาคภูมิพูดดังๆลอยๆขึ้นมาเบบไม่สนใจชาวบ้านที่นั่งอยู่ข้างๆ

ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมภาคภูมิถึงเงียบผิดปกติ ทั้งที่ตอนเเรกจะฆ่าเหรียญซะให้ได้ ความจริงคือภาคภูมิเเอบไปนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว ดูสิ ดูมันสิ ลุกขึ้นไปจ่ายเงินเเล้วเดินชิวขึ้นรถไปโรงเรียน ทิ้งผมให้ยืนงงกับเวลากินข้าวที่หายไป ไม่คิดจะเตือนกันเลยใช่มั้ย


“สายเเล้ว การสอนก็ยังไม่เตรียม ข้าวก็ไม่ได้กิน”

ผมบ่นโอดครวญกับตัวเองที่เผลอคุยเพลินจนเสียเวลากินข้าวไป


“อ้าว พี่ปกป้องเป็นครูเหรอ” เหรียญเงินถามอย่างสงสัย


“แค่ฝึกสอน ไปก่อนนะเหรียญ”

ผมรีบเก็บของเเละโบกมือร่ำลาเหรียญเงินอย่างรีบๆ


“ครับ เเล้วเจอกัน”

เหรียญเงินยิ้มส่งเเละยกมือขึ้นมาบ๊ายบายให้กับปกป้องที่รีบวิ่งขึ้นวินมอเตอร์ไซรับจ้าง

.

.

.


สุดท้ายก็สายจนได้ ลงชื่อไม่ทัน ข้าวก็ไม่ได้กิน เเล้วจะเอาเเรงที่ไหนไปสู้กับเด็กในห้องเเถมคาบเเรกเป็นห้องที่ร้ายที่สุดด้วย ห้องของภาคภูมิ

ผมเดินไปยังห้องเรียนในสภาพที่อิดโรย ท้องว่างเปล่าไปยังห้องเรียน ทันทีที่ปลายนิ้วของผมไปสัมผัสลูกบิดประตูที่มีเสียงเจี๊ยวจ้าวดังออกมาจนน่ารำคราญ


ฉิ้ง--------!!! จิตสัมผัสพิเศษของผมทำงาน

รับรู้ถึงจิตสังหารที่เเรงกล้าที่เเผ่พุ่งออกมาข้างในห้อง

ผมกลืนน้ำลายเน้นๆไปหนึ่งครั้ง ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ข้างในห้องต้องมีอะไรไม่ธรรมดาเเน่ๆ


พรึบ!!!

ทุกสายของนักเรียนในห้องมองที่ผม ทุกสายตามองมาที่ผมเป็นจุดเดียว เเต่ละคนอาวุธครบมือไม้หน้าสาม มีด หัวเข็มขัด ไม้เมตร ไม้ฉาก เเละที่อยู่ในมือภาคภูมินั้นมันปืนไทยประดิษฐ์ ใช่ครับ ปืนไทยประดิษฐ์เเน่ๆ 



“ครู สนิทกับพวกช็อปน้ำเงินจริงเหรอ”

นักเรียนคนหนึงตะโกนถามมาจากหลังห้อง เเละนั้นก็ทำให้ผมเข้าใจสถานการณ์ทันที คงเข้าทำนองที่ว่า มิตรของศัตรูคือศัตรู


ซวยเเล้วไง กู !?

เลวร้ายสุดๆ

นี้คือสิ่งเลวร้ายที่สุดสำหรับนิสิตฝึกสอน

#การเป็นศัตรูกับนักเรียนทั้งห้องไม่ใช่เรื่องตลก


ไอ้ภาคภูมิรูดซิปปากไม่เป็นรึไงว่ะ



.

.

.

เเต่ถึงจะเลวร้ายยังไงก็ต้องผ่านไปให้ได้


“ทุกคนเก็บอาวุธลงก่อนนะ”

ปกป้องพูดอย่างนิ่งข่มความกลัวไว้ในใจ  


“ครู ตอบสิ”

“จริงป่าว”

“บอกมาสิครู”

คำถามเหล่านี้ถูกยิงมาที่ผม ย้ำ คำถามไม่ใช่ลูกปืน


“ใช่รู้จักพวกช็อปฟ้า เเต่ไม่ได้สนิทกัน”

ปกปป้องตัดสินยอมรับไป ถึงโกหกว่าไม่รู้จัก ก็คงไม่เชื่อ นักเรียนในวัยนี้มักเชื่อเพื่อนมากกว่า


“โหหหหหหห”

เสียงโหไล่ถาโถมเข้ามาใส่ปกป้อง นักเรียนบางคนใช้ไม้ทุบลงที่โต๊ะ นักเรียนบางชูนิ้วโป้งคว่ำลง นักเรียนบางคนกระทืบเท้า พฤจิกรรมที่นักเรียนเเสดงออกมานั้นล้วนเป็นการเเสดงเชิงสัญลักษณ์ถึงการต่อต้านปกป้อง


มันใช่เรื่องมั้ยว่ะ

กับเเค่มีคนรู้จักเป็นเด็กช็อปน้ำเงิน

ทำไมถูกต่อต้านถึงเพียงนี้

ปกป้องคิดหนัก เเค่สอนปกติก็จะตายอยู่เเล้ว ถ้าต้องมาต่อกรกับนักเลงพวกนี้อีกได้ตายจริงๆเเน่


หยุด!!!”

ปกป้องตะคอกเสียงเเข็งพร้อมทุบด้วยกำปั้นเพื่อสยบเสียงโห

พูดดีกันไม่ชอบใช่มั้ย แมร่งชอบเถื่อนๆกันรึไงว่ะ


“...”

นักเลง เห้ย นักเรียนช่างถึงหน้าถอดสีเเสดงความหวั่นเกรงที่มีต่อปกป้อง นี้เป็นครั้งที่ปกป้องฟิวส์ขาด


ปกป้องคว้าไม้เมตรจากนักเรียนที่นังหน้าเเละชี้ไปตรงดิ่งไปที่หน้าของภาคภูมิ

พวกมึงเเมร่งจะกร่างมากไปเเล้ว เห็นกูยอมหน่อยทำเป็นได้ไจ ในเมื่อพูดดีกันไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดดีกันเล้ว


“...”

ไม่คำพูดใดตอบกลับมา มีสีหน้าที่หวั่นกลัวต่อภาพลักษณ์ของปกป้องที่ดูโหดเหี้ยมเเละเถื่อนสุดๆ ทั้งสีหน้า ท่าทาง เเละคำพูดล้วนเเสดงว่าครูปกป้องเอาจริง


พวกมึงทำตัวดีๆ ไม่เป็นรึไงห้ะ มีชนักติดหลังกันทุกคน คาดโทษ ทัณฑ์บน หมายหัวโดนกันหมดทุกรูปแบบ เหลือเเค่ไล่ออกที่ยังไม่มีใครโดน


“ …”

คำว่า ไล่ออก คำนี้ ทำให้นักเรียนทุกในห้องถึงกับลดอาวุธลง


ถ้าพวกคุณก่อเรื่องอะไรใหญ่ เช่นกระทืบครูฝึกสอน การถูกไล่ออกพวกมึงคว้ามันไว้เเน่ เก็บอาวุธให้หมด


“...”


เก็บ!!!


“...”


“เก็บสิวะ จะให้เอาไม้หน้าสามฟาดหน้าก่อนใช่มั้ย เก็บเดี๋ยวนี้”


“ครับ”

“...ครับ”

“ค...รับ”

เสียงตอบเเบบไม่เต็มคำออกมาอย่างสั่น


“เริ่มเรียนกันได้”

หึๆ นี้คงเป็นสอนที่ฮาร์ดคอสุดๆ ขู่ฆ่ากันเสร็จก็มาเรียนคณิตศาสตร์กันต่อ


นักเลงก็นักเลงเถอะ

มาเจอผมโหมดฟิวส์ขาด

ก็ไม่ต่างอะไรกับ ‘เด็ก’


“ครู”

ภูมิภาคเรียกผมที่กำลังจะเริ่มบท

อะไรหนักหนา จะสอนก็ไม่ได้สอน


“เก็บปืนไทยประดิษฐ์นั้นซะ ภาคภูมิ”

ผมสั่งให้ภาคภูมิที่กำลังควงปืนเลียนเเบบคาวบอยเก็บปืน


“ไม่”

คำปฏิเสธห้วนก่อนตามด้วยเสียง


ปัง!!!


เพียงเเค่เรื่องเล็กๆ

เพียงเเค่ปืนที่ควงเล่นอยู่เกิดหยุดมือ

เพียงเเค่กระสุนปืนค้างลำกล้องปืน

เพียงเเค่หล่นกระทบพื้น

เเต่เพียงเเค่นั้นมันก็มากพอให้….


กระสุนเลยลั่นออกมา


ความวุ่นวายเเละเเตกตื่นเกินขึ้นตามทันที


สติ

สติ

สติมา

ผมท่องเรียกสติ ก่อนกวาดสายสำรวจทั่วห้องดูเหมือนจะไม่มีอะไรใครได้รับเจ็บ


ทุกคนอยู่ความสงบ”

ผนตะโกนบอกนักเรียนเเละแปรงลบกระดานเคาะไปที่กระดาน

ตรวจเพื่อนที่นั่งอย่ข้างๆว่ามีใครได้รับบาดเจ็บมั้ย

วุ่นวายจริงๆเลย เอาโยนเเปรงลบกระดานไปที่รางชอล์ค ก็เห็นกระสุนถูกยิงฝั่งที่กระดาน


“เอาล่ะ น่าจะไม่ใครเป็นอะไรเเล้ว ครูเจอกระสุนเเล้ว”

ผมพูดอย่างโล่งใจพร้อมหยิบกระสุนร้อนๆมาโชว์นักเรียน


“ครูที่ไหล่ขวาครู มีเลือด”

ฏ้ณชี้มาที่ผม


ผมค่อยๆชำเลืองตาไปมองเห็นของเหลวสีเเดงไหลซึมออกมาเปลี่ยนเสื้อนิสิตสีขาวให้มีวงกลมสีเเดงเล็กๆ ผมเอื้อมมือซ้ายไปเเตะไหล่ต้องที่มีของเหลวสีเเดง


“อ๊าก!!!”

เจ็บมาก ไม่ผิดเเน่กูถูกกระสุนเฉี่ยว

ถึงจะเป็นเเผลที่น่าจะไม่ใหญ่มาก เเต่มันก็ใหญ่พอที่จะทำให้ผมรู้สึกกลัวเเละก้าวขาไม่ออก

“นักเรียนพาครูไปห้องพยาบาลหน่อย”

เสียงเบาๆสั่นๆของปกป้องออกมาพร้อมสีหน้าที่หวั่นกลัว เพราะถ้าปลายกระบอกปืนเบี่ยงวิถีไปสัก 4-5องศา กระสุนอาจจะไม่เเค่เฉี่ยวเเต่มันอาจจะพุ่งตรงมาที่อยู่ใจของเค้าก็เป็นได้

นักเรียนเเถวหน้าเข้ามาพยุงเเละพาผมออกไป เเต่ก่อนที่ผมจะออกจากห้องนั้น หูอื้อๆของของผมได้คำพูดจากปากนักเรียนที่กังวลว่า


“ไอ้ภาคยิงครู”

.

.

.


ณ ห้องพยาบาลในวิทยาลัย

ผมกำลังได้การรักษาจากหมอของโรงพยาบาลในละเเวกใกล้เคียง

น่าแปลกดี แทนที่ผมจะต้องไปโรงพยาบาล เเต่สิ่งที่เป็นอยู่นี้มันกลับกัน หมอที่โรงพยาบาลกลับต้องมารักษาผมถึงในวิทยาลัย

ถ้าให้ผมเดาคงเป็นคำสั่งของผอ. หากผมไปรักษาที่โรงพยาบาลอาจจะให้ข่าวเสียๆเรื่องนี้ไหลรั่วออกไป


“หมอรักษาเเละจัดยาให้เรียบร้อยเเล้วนะ ตอนนี้ยังไม่เจ็บมาก ต่อไปจะเจ็บมากกว่านี้”

หมอพูดให้กำลังใจ(?)เเละทิ้งรายละเอียดส่งท้ายก่อนจะออกจากห้องไป


“ครูป้อง เป็นไงบ้าง”

ผอ.สวนหมอที่เดินออกไปพร้อมทักทายด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด คงได้ยินรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเเล้วเเน่ๆ

“เจ็บอยู่ครับ”


“ครูป้อง ตั้งใจฟังดีๆนะ ผมจำเป็นต้องสั่งพักงานคุณ 1 สัปดาห์”


“ห้ะ”

ผมตกใจสุด เพราะการสั่งพักงาน = สั่งให้หยุดสอน =  ลงโทษ


“จริงผมก็ไม่อยากทำเเบบนี้นะ เเต่เนื่องจากมีคลิปนี้ถูกปล่อยออก”

ผอ.เปิดคลิปในโทรศัพท์เเละยื่นมาให้ผมดู เป็นคลิปที่ผมยืนเอาไม้ชี้หน้าด่าภาคภูมิ ดูจากมุมกล้องเเล้วถ่ายจากนอกห้อง ไม่แปลกที่จะมีนักเรียนที่เดินผ่านมาจะแอบถ่าย ผมในตอนนั้นของขึ้นสุดๆ ผมเองจะกลัวตัวเองคลิปเลย


ผอ.เข้าตบไหล่ปลอบใจผมอย่างเบาๆ และพูดต่อ

“ผมรู้ว่านักเรียนห้องเป็นอย่างไร ผมเข้าใจที่คุณทำไป เเต่คนอื่นที่เห็นคลิปนี้ เขาไม่เข้าใจเหมือนที่ผมเข้าใจ เเละสิ่งคุณทำไปก็ไม่ถูกต้องไปเสียทั้งหมด ผมได้จะครูคนที่ว่างผลัดเปลี่ยนมาสอนเเทนนะ หวังว่าคุณจะเข้าใจ”


“ครับ เดี๋ยวผมจะวางแผนการสอนของอาทิตย์หน้าไว้บนโต๊ะนะครับ ฝากบอกอาจารย์ที่สอนเทนผมมารับไปใช้เป็นเเนวทางด้วยนะครับ”

ปกป้องพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พยายามสะกัดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา


“ไม่ต้องห่วงนะว่าจะไม่ยุติธรรม ผมก็สั่งลงโท...”

ผอ.หยุดที่จะพูดต่อเพราะสภาพที่เห็น ปกป้องไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นเเล้ว

“คุณคงอยากอยู่คนเดียว งั้นผมไปก่อน”

ผอ.เดินออกจากห้องทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาของปกป้องไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ภายในของปกป้องตั้งคำถามมากมาย


ทำไมต้องเป็นเเบบนี้ด้วย

กูทำอะไรผิด

กูสอนไม่ดีเหรอ

นักเรียนถึงเกลียดกู

ทำกับกูเเบบนี้  

ถ้าฝึกสอนโรงมัธยมเหมือนก็คงดี

คงไม่เจอเรื่องเเบบนี้


“โธ่โว้ย กูมันดอกพิกุลพลัดถิ่นจริงๆ”

ปกป้องตัดพ้อเเละร่ำไห้ระบายความอึดอัดที่มีออกมาทั้งหมด 


Writter(9) Talk





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #304 So Lucky My Love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:01
    สงสารครูปกป้องงงงง
    #304
    1
    • #304-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      9 มกราคม 2560 / 08:09
      จัดการภาคภูมิให้ที
      #304-1
  2. #130 Phpalus (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:45
    ครูปกป้องงง เดี๋ยวนี้แค่ถ่ายคลิปก็กลายเป็นคนผิดได้แล้ว
    #130
    1
    • #130-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:11
      อิงโลกในยุคปัจจุบัน
      #130-1
  3. #95 Yamada-Yuu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 00:17
    รีบกลับมาต่อนะค่ะ ตอนนี้มันหน่วงเกินไปที่จะรับไว้ สงสารครูปกป้อง ภาคคงไม่ตั้งใจ
    #95
    1
    • #95-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      16 ตุลาคม 2559 / 00:23
      ครับ =^_^=
      #95-1
  4. #94 Akachiji (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 22:30
    ทำไมทำกับครูปกป้องงี้อ้าาาา TT
    #94
    1
    • #94-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      16 ตุลาคม 2559 / 00:23
      สงสารปกป้อง TT
      #94-1
  5. #93 ibaiaor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 17:42
    ครูปกป้องผิดอารายยยยยยย
    #93
    1
    • #93-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      16 ตุลาคม 2559 / 00:24
      TT TT
      #93-1
  6. #92 Nattaphorn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 16:38
    โห๊ย อิพี่ภาคคเลวว ทำไมทำงี้อ่ะถ้าพี่ปกป้องเป็นอะไรมากกว่านี้ระวังตัวไว้เราจะไปเผาบ้าน-.-*
    #92
    1
    • #92-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      16 ตุลาคม 2559 / 00:25
      ใจเย็น ภาคไม่ได้ตั้งใจ
      #92-1
  7. #91 Helena Kadian (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 13:58
    อิภาค เดี๋ยวโดนรีดกระทืบ
    ไมทำกับผู้มีพระคุณงี้ เดะๆ
    #91
    1
    • #91-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      16 ตุลาคม 2559 / 00:25
      ภาคขอโทษคร๊าฟ เเกล้งเเรงไปหน่อย
      #91-1
  8. #90 Helena Kadian (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 18:23
    จำเป็นต้องฆ่าครูมั้ยหละ อินี่หนื555555
    #90
    1
    • #90-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:49
      ภาคภูมิจะโหดไปไหน
      #90-1
  9. #89 sumaricity101 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 14:46
    แมนนนน คุณภาคค่ะ คุณมึ-ก็หึงแรงไป้ค่ะ ดีออก
    #89
    1
    • #89-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:48
      Oops!!!
      #89-1
  10. #88 ManowNnch (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 14:05
    อิภาคมันหึงนะไม่ใช่อะไร55
    #88
    1
    • #88-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:47
      ป๊าววว น้าาาา #เสียงสูง
      ใครหึง
      #88-1
  11. #86 วาสะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 12:05
    โอ๊ยตายๆแน่ๆเลยครูป้อง????
    รอค่ะ รอ
    #86
    1
    • #86-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:45
      ปกป้องจะต้องรอด
      พุทโท ธัมโม สังโค
      #86-1
  12. #84 Phannie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:11
    อยากสังหารภาคภูมิก่อนเลย 5555+
    #84
    1
    • #84-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:44
      5555+
      #84-1
  13. #83 Nattaphorn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:59
    พี่ภาคค จะฆ่าครูปกป้องรึไง แค่นี้ครูแกก็จะตายอยู่ละใจเย็นๆนะพี่--
    #83
    1
    • #83-1 Anupathn(จากตอนที่ 13)
      13 ตุลาคม 2559 / 23:42
      เฮือก!!! ช่วยปกป้องด้วย
      ไรท์โดนภาคภูมิเก็บเเล้ว
      #83-1