ปวช.ตัวร้ายกับนายนิสิตฝึกสอน

ตอนที่ 11 : 10 เช้าก่อนไปโรงเรียน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


ฟิ้วววววววว....

บุหรี่หนึ่งคอตตอนเเละไฟเช็กของผมถูกไอ้เด็กเเซบภาคภูมิที่ตื้อขึ้นมากินเหล้าบนห้องขว้างออกไปจากระเบียงห้อง


○_○ ปกป้องเเสดงที่สีหน้าอึ้งสุดขีด ไอ้เด็กเป-รตตตตต..


ตั้งใจจะเอาไปขายต่อเเลกเป็นเงิน เเถมได้ราคาดีซะด้วย ไม่นะเงินในอนาคตของผมกำลังหล่นขายไปปปป...ป


“ : ) ”

ภาคภูมิหันมายิงฟันใส่ผมราวกับว่าตัวได้ทำดีทำกุศลครั้งยิ่งใหญ่ มันกำลังจะถูกฆ่าเเล้วยังไม่รู้ตัวอีก


“ภาค โยนทำไม”   

ผมขมวดคิ้วพูดขึ้นเสียงเต็มที่ เงินในอนาคตหายไปต่อหน้าต่อตาจะไม่โกรธได้ไง


“ก็ไม่คิดจะเลิกจริงๆ ผมเลยจัดการให้” ภาคภูมิเถียง เเววตาดูจริงจังไร้ความชั่ว น่าจะไม่ใช่การกลั่นเเกล้ง คงประสงค์ดีจริงๆ เเต่มันสมควรถามผมก่อนมั้ย เพราะนั่นของของผมนะ


“ครูจะเลิกอยู่เเล้ว นี้หมากฝรั่งนิโครตินไว้สำหรับเลิกบุหรี่” ผมโชว์หลักฐานให้ดู


“...” ภาคภูมิเงิบครั้งที่ 1


“ที่โยนออกก็กำลังจะขายต่อให้กับร้านใต้หอ ได้ราคาดีด้วย โธ่เว้ยเงินกู” ผมขยี้ผมตัวเองระบายความหงุดหงิดที่มีอยู่ในใจ


“อ้าว…” ภาคภูมิเงิบครั้งที่ 2 เเละพูดต่อ “ผมไม่รู้ผมไม่ผิดนะ...ครู”


ยังจะเถียงด้วยเเววตาใสๆ ขัดกับบุคลิคเเละชุดเด็กช่างที่ใส่อยู่จริงๆเลย

“เออ...ไม่ผิดก็ไม่ผิด ไม่อยากอารมณ์เสียให้เสียบรรยากาศ นั่งๆ”


ภาคภูมินั่งลงพร้อมอมยิ้มกวนๆ ชิ มั่นไส้หน้าชิปหาย… เครื่องดื่มสีใสซ่าถูกรินจากขวดลงผสมกับน้ำเเข็งกับของเหลวสีน้ำตาลเข้มที่รองอยู่ก้นเเก้ว

“เอา” ปกป้องยื่นเเก้วให้


“(ขอบ)ใจครู” ภาคภูมอรับเเล้วดื่มทันที พร้อมเเสดงท่าทางกระปี้กระเป่า


“ชนเเก้ว”


“เเกร๊ง” เสียงชนเเก้วส่งเสียงดังก้องกังวาน ดุจดั่งเสียงระฆังของมิตรภาพที่ถูกตีขึ้น


.

.

.


“คออ่อนเเข็งกว่าที่คิด”

ภาคภูมิจ้องมองไปที่ปกป้องกำลังหลับเเละส่งเสียงกรนเบาๆอยู่หน้า




.

.

.


“เชี่ย...กูทำบ้าอะไรว่ะ”

ภาคภูมิสบถกับตัวเองเพราะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมกันถึงนั่งมองคนหลับที่อยู่ต่อหน้าเป็นนานเเสนนาน  “สงสัยจะดื่มหนักไปหน่อย”


ภาคภูมิพยุงตัวปกป้องขึ้นอย่างช้าๆเเล้วจับทุ่มโยนขึ้นไปบนเตียง ครูปกป้องนอนคว่ำลงอย่างหมดสภาพ ภาคภูมิทิ้งลงนอนข้างๆ



บังเอิญที่คืนนั้นอากาศหนาว

บังเอิญที่การดื่มเหล้าส่งผลให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำ

บังเอิญที่ปกป้องใส่เสื้อเชิ้ตนอนเเต่ไม่ติดกระดุม

บังเอิญที่ภาคภูมิถอดเสื้อนอน

บังเอิญที่ไร้ซึ่งผ้าห่มผ้านวมใดๆ

ความบังเอิญทั้งหมดล้วนส่งผลให้...

บังเอิญเรากอดกัน

.

.

.

กอดกัน

จนใกล้พอที่จะสัมผัสลมหายใจของกัน

ลมหายใจอุ่นที่หายใจใส่กันเเละกัน

กลิ่มลมหายใจปะปนไปด้วยกลิ่นของเเอลกอฮอล์



ปกป้องลืมตาขึ้นอย่างช้าภาพเเรกที่เห็นคือความมืด เเต่ภาพก็ชัดเจนขึ้นเมื่อตาเริ่มชินกับความมืด ปรากฎณ์ภาพของเด็กหนุ่มที่นอนสนิท


มันไม่ได้มีความมุ้งมิ้งอย่างที่คิดหรอก เพราะเสียงกรนเเละกลิ่นปากยามเช้าที่ชวนคลื่นไส้ ทำลายบรรยากาศยามดีๆยามเช้าไปทั้งหมด


“เด็กชะมัด”

ปกป้องเอื้อมไปเช็ดคาบน้ำลายที่เปื้อนอยู่ขอบปาก ก่อนค่อยเงะ เกะ เเขนของภาคภูมิที่เกาะเกี่ยวตัวเขาอย่างเหนียวเเน่นออก  

ปกป้องขยี้หัวเองอย่างเบาๆเเล้วมองภาคภูมิด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงได้มานอนกอดกันได้ 

เเต่มีบางอย่างที่ทำให้ปกป้องค่อนข้างเครียดเเละวิตกกังวลพอสมควร จนทำให้ปกป้องละทิ้งความสงสัยเรื่องนอนกอด หันมาคุ้นคิดกับเรื่องนี้เเทน เรื่องที่หลวมตัวไปดื่มเหล้ากับนักเรียน มันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง ถ้าใครรู้เข้าเค้าคงตายเเน่ อาจจะจบชีวิตนิสิตฝึกสอนของเค้าได้เลย


หวังว่า...ภาคภูมิจะรักษาคำพูดนะ


วันหฤหัสบดี 04:59 a.m.


เป็นวันเวลาที่เเสดงออกบนหน้าจอโทรศัพท์ ตื่นก่อนตั้ง 1 นาที ปกป้องปิดนาฬิกาปลุกก่อนที่จะส่งเสียงเตือนเเละคว้าผ้าเช็ดตัวเเล้วเดินไปสูดอากาศที่ระเบียงก่อนอาบน้ำ





.

.

.


หนาว

หนาวชะมัด


หนาวเป็นความรู้สึกเเรกภาคภูมิสัมผัสได้ทันทีที่ตื่นขึ้น ภาคภูมิลืมตาอย่างช้าๆ เเละมองไปสำรวจรอบๆ เพื่อทำความคุ้นเคยกับห้องที่ไม่คุ้นเคย ถึงจะยังมึนงงเพราะอาการเมาค้าง เเต่ใช้เวลาคุ้นคิดอยู่สักหนึ่งก็นึกได้ว่า มาค้างห้องครูปกป้อง


“ตื่นเเล้วเหรอ รีบไปอาบน้ำได้เเล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย” ปกป้องถามทักทายภาคภูมิในขณะที่ตัวเองกำลังเข็มกลัดดอกพิกุลอยู่




“เช้าอยู่เลย รีบไปไหนว่ะ จะไปกวาดใบไม้เหรอ หรือล้างส้วม หรือไปเช็ดกระจก” น้ำเสียงงัวเงียของภาคภูมิเอ่ยถามอย่างสงสัย



ปกป้องขี้เกียจต่อปากต่อคำกับภาคภูมิจอมกวนตีนคนเดิม จึงเเกล้งเป็นไม่ได้ยินเเล้วตอบไปตรงๆ

“ต้องไปลงชื่อที่โรงเรียน”


“...”


“ถ้าไม่อยากไปโรงเรียนเช้า ก็กลับบ้านไปก่อนเลย อย่าลืมเข้าเรียนด้วยล่ะ จะขาดครบสามครั้งเเล้วนะ”


“เอ่อ...ไปพร้อมกันก็ได้ อาบน้ำแป๊ป”

ภาคภูมิหยิบผ้าเช็ดตัวเเล้วกำลังเดินไปเข้าในห้อง เเต่ภาพของปกป้องตอนที่กำลังหาของอยู่มันมีบางอย่างที่ดูขัดตา ขัดตามากๆจนให้ถึงกับหยุดชะงัก



“เดี๋ยวนะ สักด้วยเหรอ”



“เชี่ย…”

เชี่ยเเล้วไง...ปกป้องถึงกับเอามือกุมขมับ ไม่น่าเผลอเลย อย่างที่รู้ๆกันอยู่คนที่มีรอยสักมักถูกในทางลบเสมอ เเละที่สำคัญรอยสักกับหน้าที่เเละอาชีพของเค้าตอนนี้ มันไม่มีทางไปด้วยกัน ถึงจะอยู่ในร่มผ้าเเต่ถ้าใครรู้เข้ามีหวังถูกสั่งให้ลบออกเเน่


จะยอมให้ถูกลบไปได้ไง…ของสำคัญเเบบนั้น



“รอยสักจริงๆด้วย ขอดูหน่อย”

ภาคภูมิพุ่งตรงมาที่ผมเพื่อจะมาดูรอยสัก เเต่ผมจะยอมให้ดูง่ายๆอย่างไร ผมรีบใส่เสื้อติดกระดุมและยัดชายเสื้อลงกางเกงทันที เเต่ภาคภูมิก็ไม่ยอมเช่นกัน ภาคภูมิเข้ามาประชิดตัวและใช้ทักษะการต่อสู้ล็อคคอผมจนเเน่น ขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย


“ผมขอดูแผ่นหลังงามๆของครูหน่อยนะ”

ภาคภูมิปล่อยมุขเสี่ยวๆข้างหูให้ชวนขนลุก ก่อนจะกระชากจนชายเสื้อหลุดจากขอบกางเกง เผยให้เห็นเเผ่นเเน่นๆขาวๆเเละตัวอักษรภาษาอังกฤษสีดำที่ตัดกับสีผิวอย่างเด่นชัด


เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะเดี๋ยว นี้เป็นการปฏิบัติที่นักเรียนกระทำต่อครูเหรอ



Mathematics may not teach us how to add love or minus hate
But it gives us every reasons to hope that every problem has a solution


[แปล : คณิตศาสตร์ไม่ได้สอนให้เรารู้วิธีบวกความรักหรือลบความเกลียด แต่ช่วยสอนให้เรามีเหตุผลที่จะหวังว่า ทุกปัญหามีทางแก้ไข]


ตัวอักษรภาษอังกฤษที่ถูกสลักไว้บนแผ่นหลังสีขาวเนียน สร้างความแปลกประหลาดใจให้ภาคภูมิไม่น้อย ดูหน้าที่มึนงงของภาคภูมิคงอ่านไม่ออกแบะไม่เข้าใจความหมายเเน่ๆ


“เท่หว่ะ เเปลว่าอะไร มีอะไรพิเศษมั้ย”


ยุ่ง ทำตัวดีๆหน่อยผมเป็นคูรของคุณ คุณเป็นนักเรียนของผม ควรมีระยะห่างกันหน่อย ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ"  ผมดุภาคภูมิก่อนหันมาบ่นกับตัวเองหน้ากระจก "...ชิ...เสื้อยับหมดเเล้ว ไปอาบน้ำซะ เเละที่สำคัญห้ามบอกใครเรื่องรอยสัก เข้าใจมั้ย”


“ไม่อ่ะ ไม่เข้าใจ”


“ครูขอล่ะ เรื่องนี้บอกใครไม่ได้จริง”

ผมขอสาบาน...นี้คงเป็นครั้งเเรกเเละครั้งสุดท้ายที่ผมที่ต้องยอมจำนนต่อขอความเมตตาจากไอ้นักเรียนสุดเกรียนคนนี้


“คงสำคัญสินะ...งั้นต้องมีอะไรเเลกเปลี่ยน”


เหมือนการร้องขอความเมตตาครั้งนี้จะได้ผล เเต่พ่วงตามด้วยเงื่อนไขบางประการ ถือไพ่เหนือกว่าเเล้วทำเป็นข่มเหรอ

“ ไอ้คุณนักเรียนภาคภูมิ จะเอาไงก็ว่ามา…”

ผมกัดฟันพูด


“จะขออะไรดีน๊าาาาา…”


“...”


“คิดไม่ออก ไว้ขอวันหลัง เเต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่บอกใครหรอก เด็กช่าง คนจริง พูดจริง ทำจริง รักจริง เชื่อใจได้เสมอ”


เห่ย ชะมัดนี้สินะ คำคมเด็กช่าง


“เออ…ให้มันจริงอย่างที่บอกพูด เเล้วก็อย่าขออะไรเกินตัวล่ะ ถ้าไม่ขัดอะไรก็ทำให้ เเต่สัญญาก็ต้องเป็นสัญญานะ”


“คร๊าฟฟฟ ไม่ขออะไรที่ทำไม่ได้หรอกหน่า ผมมีเหตุผลมากพอ เรียนคณิตกับครู เเล้วจะทำให้ผมเป็นคนมีตรรกะ(เหตุผล)ใช่มั้ย”


“เรียนอะไร โดดตลอด”


“เเหะๆ...จริงด้วย”


.

.

.


ณ ร้านอาหารใต้หอ


ผ่างงงง!!!

ข้าวต้มหมูร้อนๆถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะต่อหน้าผมเเละภาคภูมิที่นั่งตรงข้ามกัน เเน่นอน!!! ถูกเสิร์ฟโดยเจ้าของร้านหน้านิ่งไร้อารมณ์คนเดิม เเต่ที่เพิ่มเติมคือรอยกาที่เพิ่มขึ้น 555


“เห้ยย…!!!”

ภาคภูมิตะโกนดังสุดเสียงด้วยความตกใจ ซึ่งผมเองก็ไม่แปลกใจต่ออาการดังกล่าว เพราะพอเดาทางได้ว่า สิ่งทำให้ภาคภูมิตกใจคือ ข้าวต้มหมูของผมมันมีเฟรนฟรายโรยอยู่ข้างบน


“-_- มีอะไร”

ป้าถามกลับด้วยน้ำเสียงโมโนโทน


“ข้าวต้มของเค้ามันมีเฟรนฟรายด้วย”


เค้า พ่อมึงสิไอ้นักเรียน เพื่อนมึงเหรอ ถึงได้เรียกกันสนิทชิดเชื้อขนาดนั้น ครู เฟ้ย ครู เรียกว่า ‘ครู’ สิหว่ะ


“-_- พ่อหนุ่มเค้าสั่งเเบบนี้ประจำอยู่เเล้ว อีกอย่างนะ มันก็อยู่จานของพ่อหนุ่มเค้า ไม่ใช่จานของตัวเอง เผือกจริงๆ”

คำด่าด้วยน้ำเสียงโมโนโทนเเละสีหน้าตายด้านซัดภาคภูมิไปเต็ม


“อ้าว...ป้า!!! พูดเเบบนี้ก็สวยสิ”

ฮอร์โมนอะดรีนาลีนของภาคภูมิหลั่งทันที ถ้าร่างกายถูกเปลี่ยนพร้อมรบทันที ภาคภูมิเตรียมลงขึ้นfightingกับป้า


ผัวะ!!!


“โอ๊ยยย”

ภาคภูมิที่กำลังจะยืนกลับต้องทรุดนั่งลงอย่างเจ็บปวด

หึ สมน้ำหน้า ผมจัดการเเตะเข้าไปในจุดที่เเม้เบ็งเคยังต้องหลั่งน้ำตา(หน้าเเข้ง)เข้าอย่างจัง


“ขอโทษนะแทนลูกศิษย์มันด้วยครับ เดี๋ยวจะอบรมสั่งสอนให้ดีกว่านี้ครับ”


“-_- .... ดี เอาครูเค้าเป็นเเบบอย่างบ้าง ไม่ใช่กร่างขับรถซิ่งสร้างความเดือดร้อนไปวัน”


ผัวะ!!!


ผมเเตะเจ้าที่หน้าเเข้งอีกข้างหนึ่ง ก่อนที่ภาคภูมิจะลุกขึ้นอาวุธมาสังหารป้า


“-_- ทานอาหารให้อร่อย ป้าไม่กวนเเล้ว”

ป้าเดินจากไปโดยไม่เเสดงสีหน้าใดๆ ผมละสงสัยจริงๆว่าเส้นประสาทบริเวณใบหน้าป้าเเกตายเเล้วรึเปล่า ถึงพูดเเละทำอะไรโดยไม่เเสดงอารมณ์ออกมา


ผัวะ!!!


เจ็บ!!! ผมถูกเเตะคืนที่จุดเดียวกันเเต่เหมือนเเรงจะมากกว่าผมสักสิบเท่าเห็นจะได้


“เจ็บมั้ยคร๊าฟ”

ภาคภูมิถามพร้อมเสิร์ฟรอยยิ้มที่เเสดงความสะใจ


“เคยโดนเเล้วไม่ใช่เหรอ เจ็บมั้ยหละ”

ผมถามประชดย้อนกลับไป


“...” (ภาคภูมิจ้องปกป้อง)


“...” (ปกป้องจ้องภาคภูมิ)

.

.

.


“เจ็บสิ!!! ถามได้ เเตะผมทำไมอะ”

เสียงเเข็งๆของภาคภูมิเปลี่ยนเป็นเสียงอ่อนๆที่เสดงความเจ็บปวดทันที


“ถ้าไม่เเตะ เดี๋ยวเธอก็เอามีดไปจ้วงท้องป้าเค้า”


“เห้ ผมไม่มีพกมีดสักหน่อย อีกอย่างถ้าจะเเทงคงเป็นพวกพวกที่ใส่เสื้อช็อปน้ำเงิน ผมไม่เเทงคนมั่วหรอก”

ภาคภูมิพูดด้วยเสียงปกติราวกับว่าการเเทงคนเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน


โคตรน่ากลัว


“คือ...อย่าพูดเรื่องเเทงคนด้วยน้ำเสียงปกติได้มั้ย น่ากลัว”

ปกป้องเอ็ดภาคภูมิ


“อ้าวว...จะพูดสำเนียงเบบี้มายด์เหรอ”


“พอเลย… ยังไงก็ห้ามแทงคน”


.

.

.


ในระหว่างที่บทสนทนาดูจะราบรื่น(?)ก็คนเดินเข้าหาที่โต๊ะ คนแปลกหน้าที่เเฝงไปด้วยความคุ้นเคยเเละสิ่งหนึ่งที่เด่นจนสะดุดตา


       เสื้อช็อปสีน้ำเงิน


ภาคภูมิลุกจากเก้าอี้ขึ้นทันที สายตาเเละรอยยิ้มหายไปในพริบตา ใบหน้าที่สดใสกลับกลายเป็นใบหน้าที่ดุดันราวกับสัตว์ร้าย ปลดหัวเข็มขัดของตัวเองเผยความจริงให้รู้ว่า จริงๆเเล้วมันไม่ใช่หัวเข็มธรรมดาเเต่เป็นอาวุธมีด





ภาคภูมิสอดนิ้วเข้าไปในช่องว่างของหัวเข็มขัดเเละกำจนเเน่น ดูเเล้วคล้ายสนับมือที่ติดมีดไว้


"ว่าไง ไอ้เด็กช็อปน้ำเงิน"


ทุกคนในร้านเเตกตื่นเละจ้องมองมาที่โต๊ะของผมที่กำลังจะเกิดศึกขึ้น ศึกระหว่างช็อปแดงเเละช็อปน้ำเงิน ภาคภูมิตั้งท่าเตรียมพร้อมรบเต็มที่ เเต่ทำให้ผมแปลกใจสุดๆ คือ เมื่อสักครู่ยังบอกผมอยู่เลยว่าตัวเองไม่พกอาวุธ เเต่ที่อยู่ในมือตอนนี้คืออะไร จะเรียกว่า ‘หัวเข็มขัดที่มีด้ามจับปลายเเหลม’ เหรอ


“ว่าไงช็อปน้ำเงิน จะเอาไง”

ภาคภูมิตะคอกถามพร้อมชี้มีดใส่หน้าศัตรู


ตุบ!!!


เด็กชายที่ใส่เสื้อช็อปน้ำเงิน(เรียกย่อๆว่า เด็กช็อปน้ำเงิน) หงายหลังล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจ สีหน้าซีดเผือก เเละสั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด


“อย่าทำผมเลยครับ อย่าทำผมเลย ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ขอโทษครับ”

เด็กชายช็อปน้ำเงินพูดสับสนจับความเเทบไม่ได้พร้อมพนมไหว้ภาคภูมิอย่างเกรงกลัว


“ชิ...พวกเด็กใหม่เหรอ” ภาคภูมิเก็บอาวุธเข้าที่เดิม “เเล้วมาทำอะไรหว่ะ อยากจะตายรึไงที่กล้าเข้ามาคุยอริเเบบนี้”


“ผมกับพี่ไม่ได้รู้จักสักหน่อยจะเป็นอริกันได้ไง” เด็กช็อปน้ำเงินลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ติดตามตัว


“ไอ้...มึงอยากเเดกตีนใช้มั้ย เเกล้งโง่รึไง ใครๆก็รู้ว่าช็อปฟ้าของมึงกับช็อปแดงของกูเป็นอริกัน”

ภาคภูมิตะคอกใส่ไร้ไมตรีใส่เด็กช็อปน้ำเงิน แต่ดูดหมือนอีกจะแสดงอาการเกรงเหมือนตอนเเรก คงเพราะตั้งสติได้เเล้ว


“ผมไม่เคยทำไรให้พี่ เเละพี่ไม่เคยทำอะไรให้ผม จะเป็นอริกันได้ไง”


ถึงจะเป็นคำตอบที่สมเหตุสมผล เเต่สถานการณ์ในตอนนี้เป็นเปรียบเสมือนการพูดยั่วโทสะของภาคภูมิเสียมากกว่า


“ได้...เดี๋ยวกูจัดให้”

ภาคภูมิกดฟันเเละดึงเเขนเสื้อขึ้น


“ขอโทษครับ พูดไปคงฟังไม่เข้าหูสินะ เเต่ผมไม่ใช่พวกที่ชอบมีเรื่องชกต่อยกับใครหรอกครับ”

เด็กช็อปโน้มตัวขอโทษอย่างสุภาพ

เเต่เหมือนภาคภูมิจะไม่ได่สัมผัสถึงความสุภาพนั้น กลับพูดเสียงเเข็งถามกลับไป


“เเล้วมาทำไม”


“ผมมีเรื่องถามคนนั้นสักหน่อยนะครับ”

เด็กช็อปน้ำเงินชี้ตรงดิ่งมาทางที่ผม


“o_o?” ผมเหรอ … ผมไม่ตอบอะไรได้เพียงเเค่ทำหน้างงตอบกลับไป เเต่ถึงจะจำไม่ได้ว่าเป็นใคร เเต่ก็รับรู้ได้ว่า นี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เจอกัน


“ขอโทษนะครับ”

เด็กช็อปน้ำเงินเดินเข้ามามองผมอย่างใกล้ๆ


“ใช่จริงๆ ด้วย พี่ปกป้องใช่มั้ย พี่ปกป้อง ฮีโร่ของผมใช่มั้ยครับ ”


คุ้นเคยจริงๆ


ทั้งน้ำเสียง

ทั้งสำเนียง

ทั้งการพูดจา

ทั้งกริยาท่าทาง


คุ้นๆจริงๆ เเต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

เคยเจอกันที่ไหนนะ




Witter(9) talk


     ไรท์ยังอยู่ในช่วงสอบอยู่นะคร๊าฟ(ประมาณ 1.25 week จะกลับมาเขียนปกติ) เเต่เครียดๆเลยมาเเต่งนิยายเเก้เครียด ขอขอบคุณreaderทุกท่าน  เเละขอโทษด้วยที่ไม่ได้ตอบคอมเม้นท์ จะทยอยตอบย้อนหลัง

(บุคคลในภาพไม่เกี่ยวข้องนิยายเรื่องนี้เเต่ประการใด เพียงยืมภาพมาเป็นตัวเเทน ตัวละครชื่อปกป้อง)



Witter(9) talk


ยังอยู่ในช่วงสอบนะครับ พรุ่งนี้สอบบ่ายเลยพอมีเวลา รีบมาเเต่งนิยาย ไม่อยากทิ้งไว้นาน เดี๋ยวreaderหาย มีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย 555





#ดอกพิกุลพลัดถิ่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

342 ความคิดเห็น

  1. #302 So Lucky My Love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 12:44
    ฮั่นแน่ ใครหว่าาาา
    #302
    1
    • #302-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      9 มกราคม 2560 / 08:08
      เเฮร่ทายสิใคร
      #302-1
  2. #129 Phpalus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:39
    ใครโผล่มาอี๊กกกกกกกก ให้ปกป้องกะภาคภูมิอยู่กันสองคนเต๊อะ
    #129
    1
    • #129-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      19 ตุลาคม 2559 / 20:10
      เนาะ ให้เค้าสวีทกันบ้าง
      #129-1
  3. #72 ManowNnch (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 09:17
    ช็อปน้ำเงินนั้นเขาเป็นใคร มีพี่ปกป้องเป็นฮีโร่ด้วย
    #72
    1
    • #72-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:23
      เค้าชื่อเหรียญเงินครับ
      #72-1
  4. #71 somneo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 20:54
    โหดจุมมมมมม มีคำผิดบ้างน้า รบกวนตรวจเช็คนะคะ ภาคภูมิดูแมนมาก ที่หวังให้ครูเป็นผัวคงต้องพังทลายฮือ ครูปกป้องแพ้แรงเด็กดื้ออ่ะ จะเอาเขาทำเมียได้ไหมเนี๊ยะงื้อ ไม่เป็นไรนะ ครูปกป้องเป็นผัวเราคนเดียวก็ได้ เดี๋ยวภาคภูมิจะเป็นผัวให้ครูเอง #เอ๊ะ? ภาคภูมิน่ากลัวอ่ะ ทำไมน่ากลัวเบอร์นี้ง่ออออออ อย่าตีกันเลยนะ เดี๋ยวเจ็บตัวกันง่า
    #71
    1
    • #71-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:26
      ไรท์จะกรองคำผิดให้เยอะขึ้นนะครับ
      ขอบคุณครับที่ติดตาม
      ภาคภูมิโหดเเล้ว ปกป้องอาจจะโหดกว่านะ
      #71-1
  5. #70 Phannie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 19:18
    ว๋ายยยย อิพวกไหนจะมาโผล่ ตอนนี้เนี่ย อิพวกกขค.
    #70
    1
    • #70-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:27
      ^o^)/ 555
      #70-1
  6. #69 Nattaphorn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 18:35
    โห๊ยย ช็อปน้ำเงินนี่ก็มาถูกเวลาเนาคนเค้ากำลังกินข้าวกัน รู้มันกว่า2คนนี้มันจะตุยกันดีๆนี่ พี่ภาคเกือบตายไปกี่รอบแล้ว?? #ค้างอ่ะไรต์-.-
    #69
    1
    • #69-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:29
      ขอบคุณครับที่ติดตาม :)
      #69-1
  7. #68 Phannie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:01
    อุ้ย พี่ป้องน่ารักมีเช็ดน้ำลายให้ อิภาคด้วยย ฮุ่ยย รู้สึกดีจัง ขอร้องล่ะ ขอให้ดีกันไปเเบบนี้นานๆ
    อย่าทะเลาะกันเลย
    #68
    1
    • #68-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:29
      เขิล '///'
      #68-1
  8. #67 Nattaphorn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:32
    ค้างงง งุ้ยยไรต์อ่ะ ยังไงก็รอสอบสู้ๆนะ~
    #67
    0
  9. #66 Nattaphorn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:31
    ค้างงงง งุ้ยยไรต์อ่ะ ยังไงก็รอคร้าสู้ๆ
    #66
    1
    • #66-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:30
      ครับ ขอบคุณนะ
      #66-1
  10. #65 ManowNnch (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 19:45
    รอนะคะ ช้าเเต่ชัวร์????
    #65
    1
    • #65-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      12 ตุลาคม 2559 / 19:30
      ขอบคุณครับที่ติดตาม :)
      #65-1
  11. #63 วาสะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 15:51
    อ้ากกกกกกค้างคร้า ไร์สนุกสุดยอด
    #63
    1
    • #63-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      8 ตุลาคม 2559 / 16:36
      ขอบคุณครับ
      เเต่ช่วงนี้ติดสอบอยู่ มาช้าหน่อยนะ
      #63-1
  12. #62 ccream.thaweerat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 15:42
    โอ๊ยยย รอ รอ เเล้วก้อ รอออ
    #62
    1
    • #62-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      8 ตุลาคม 2559 / 16:37
      ขอโทษนะครับ
      ช่วงนี้ติดสอบอยู่ครับ
      มาช้าหน่อยนะครับ
      #62-1
  13. #60 Phannie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:48
    ด้วยความบังเอิญพวกเขาจงจูจุ๊บกันซะดีๆ 55555
    ภาคอิเด็กเเสบ เเกเวลาไม่งี่เง่ากวน เเล้วโครตน่าหยิกเลย น่าเอ็นดู๊วว คุณหนูภาครักพี่เค้าไวๆนะลูก //เเม่ยกรออยู่
    #60
    1
    • #60-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      5 ตุลาคม 2559 / 21:31
      ภาคภูมิน่ารัก(เเต่จะน่ารักสักกี่ตอน)
      #60-1
  14. #58 somneo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 17:27
    ไม่บังเอิญผมชอบครูเลยอ่ะภาคภูมิ บังเอิญอะไรเบอร์นี้คะ เล็งเขาไว้ตั้งแต่ห้องพยาบาบวันแรกแล้วก็บอกสิ
    #58
    1
    • #58-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      5 ตุลาคม 2559 / 21:29
      >/////<
      #58-1
  15. #57 SasithonCru (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:32
    ชอบความบังเอิญแบบนี้ ^_^
    #57
    1
    • #57-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      5 ตุลาคม 2559 / 21:27
      บังเอิญเค้าสองคนเริ่มรักกัน >__<
      #57-1
  16. #56 Nattaphorn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:30
    ด้วยความบังเอิญนั้นนน คนอ่านฟิ้นฟินน -//-
    #56
    1
    • #56-1 Anupathn(จากตอนที่ 11)
      5 ตุลาคม 2559 / 21:25
      ไรท์ก็เขิน 555+
      #56-1