[ONE PIECE] COLLECTION OF UNKNOWN TALES [NORMAL&YAOI]

ตอนที่ 8 : [Law x Fem Luffy] RELOADED LOVE VII 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ต.ค. 59







 luffy's part 

“นี่ ตื่นได้แล้ว” บนเตียงนอนในห้องโทราโอะ ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเขาในทุกๆเช้าของวันหลังจากวันนั้น…. ใบหน้าคมยามหลับไหลยังคงหล่อเข้มบาดใจผู้หญิงหลายต่อหลายคนตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงนิทรา มือหนากอดเอวของฉันไว้ไม่ยอมปล่อย ขนาดจะดิ้นยังลำบาก แล้วนี่เขาจะนอนกินบ้านกินเมืองไปอีกนานแค่ไหน นี่มันแปดโมงกว่าแล้วด้วย

“อื้ออออ” โทราโอะไม่ยอมตื่น เพียงแต่โวยวายโดยการกอดฉันให้แน่นขึ้นอีกเท่าตัว


เสื้อสีขาวของโทราโอะที่ใส่เมื่อคืนก่อนนอนมันหายไปหนายย ทำไมตอนนี้ถึงเปลือยท่อนบนแบบนี้

เสร็จฉันหล่ะ….

“สายแล้วนะ ตื่นได้แล้ว” ฉันหยิกตามตัวเขาไปทั่วเพื่อปลุกพ่อหนุ่มขี้เซาคนนี้ขึ้นจากห้วงนิทรา 

“อื้อออ” เขาปัดมือฉันที่ตอนนี้กำลังหยึกเขาไปทั่วตัว

หนอยย มันจะกล้าดีเกินไปแล้วนะ!!!

“นี่จะตื่นไหมหะ!!!!” ฉันตะโกนใส่หูเขาพร้อมกับกัดหูเขาเข้าอย่างเต็มกำลัง ไม่รู้ว่าจะขาดหรือเปล่า

“โอ้ยยย เล่นอะไรของเธอเนี่ย” ในที่สุด พ่อสุดหล่อก็ยอมตื่นขึ้นสักที… เล่นเอาฉันเหนื่อยแทบแย่ 

และในตอนนี้ฉันกำลังเผชิญกับแผงซิกแพคเป็นมัดๆ ที่เห็นกี่ครั้งก็ไม่ชินกับมันสักที โทราโอะยิ้มสะใจก่อนที่จะเขยิบเข้ามาใกล้ฉัน

“จ้องอยู่นั่นแหละ ยังไม่ชินอีกหรอ” 

ฉันรีบส่ายหัวไปมารัวๆเพื่อบอกคำตอบว่า ‘ไม่’ ในเชิงของคนใบ้

“ฮ่าาๆ ก็นอนซุกอยู่ทุกคืน ควรจะชินได้แล้วนะ” หน้าของฉันเริ่มร้อนผ่าวและเปลี่ยนเป็นสีส้ม ฉันละเกลียดวิธีขำของเขาจริงๆเลย 

“พอเลยๆ ฉันจะไปอาบน้ำแต่งตัว” ฉันขัดเขาไว้ก่อนที่จะเลยเถิดไปไกล

“ให้พี่ไปอาบด้วยไหมละจ้ะ น้องสาว~” ฉันบู้หน้าใส่เขา แต่ถ้าให้พูดก็น้อยครั้งจริงๆที่จะเห็นโทราโอะทำน้ำเสียงแบบนี้ นี่เขาไปอารมณ์ดีมาจากไหนกันแน่เนี่ย

“บ้า นายหน่ะ หื่นขึ้นทุกวันเลยนะ รู้ตัวบ้างไหม” 

“รู้ดีเลยครับผม” โทราโอะทำหน้าอ้อล้อใส่ฉัน แบบนี้มันไวต่อใจไปนะ หึ้ยย

“ไร้สาระขึ้นทุกวันด้วย” ฉันบ่นพึมพำเบาๆอยู่คนเดียว

“แล้วรักไหมละ” ไม่รักเลยย่ะ ชิ ฉันล่ะเบื่อหมอนี่จริงๆ…. แค่นี้ก็หลงจนจะโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว

ฉันแลบลิ้นใส่เขาก่อนที่จะเดินตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวและมุ่งหน้าเข้าห้องน้ำ



third person view 

ในห้องนอนห้องหนึ่งในบ้านหลังใหญ่ ชายหนุ่มร่างสูงนอนอยู่บนเตียง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเหมือนคนใกล้จะเป็นบ้า เขามีความสุขที่ได้คนรักกลับมาดังเก่า และเธอก็อยู่ใกล้ๆเขาตลอดเวลาไม่ห่างในระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ระหว่างที่เขากำลังคิดอะไรอยู่เรื่อยเปื่อย โทรศัพท์สีดำเงาเครื่องใหม่ที่เพิ่งถอยมาจากศูนย์เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วก็ดังขึ้น 

ร่างสูงจิ้ปากให้กับเสียงโทรศัพท์ที่มารบกวนเวลาว่างอันแสนสุข เขาเอื้อมมือไปหยิบมันก็กดรับสาย ก็ลองไม่รับดูสิ เดือนนี้ทั้งเดือนคงจะต้องตายอยากแน่ๆ

“ว่าไงพ่อ” 

‘นี่แกทักพ่อแกอย่างงี้หรอ’ เสียงทุ้มต่ำปลายสายดังขึ้น 

“จะกลับมาเมื่อไหร่” 

‘พรุ่งนี้ ฉันมีเรื่องที่ต้องกลับไปสะสาง’

“อะไร”

‘ฉันรู้คนร้ายที่ฆ่าลุงแกเมื่อ 3 ปีก่อนแล้ว’ 

“อะไรนะ!!” 

‘แค่นี้แหละ’ 

ตู๊ด ตู๊ด 

ร่างสูงกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หงุดหงิดกับทุกการกระทำรอบๆตัว ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยรอยยิ้มประจำตัวของเธอ แต่เธอก็ต้องชงักเพราะท่าทางที่ผิดปกติของแฟนตัวเอง

ทราฟาลก้านั่งก้มหน้านิ่ง จ้องมองไปที่พื้นห้อง 

“นาย…. เป็นอะไร” เสียงหวานถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เธอสงสัยกับอารมณ์ที่แปรปวนของแฟนตัวเองเป็นอย่างมาก 

“เปล่า” เขาตอบมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไร้อารมณ์

“ฉันจะมาบอกนายว่า ฉันจะกลับบ้าน” 

“ไม่” เขาค้านออกมาเสียงแข็ง

“อะ อะไรของนาย” 

“ไม่” ร่างสูงจ้องเขม็งมาที่เธอ 

“ฉันไม่ได้กลับบ้านมาหนึ่งอาทิตย์เต็มนะ” เธอค้านเขาออกมาเสียงแข็ง ไม่ว่ายังไงวันนี้เธอต้องกลับบ้านให้ได้

“แล้วมันจะทำไม” ลูฟี่เริ่มหงุดหงิดกับคำตอบที่ไร้เหตุผลของเขา

“ฉัน จะ กลับ บ้าน” เธอพูดออกมาช้าๆชัดๆอีกครั้ง เธอเองก็เอาแต่ใจมาตั้งแต่เล็กแล้วเหมือนกัน

“ฉันพูดว่าไม่ก็คือไม่ ฉันไม่ให้เธอกลับ” เขาเองก็เอาแต่ใจไม่แพ้เธอเช่นกัน 

“โทราโอะ นายห้ามฉันไม่ให้กลับบ้านไม่ได้” 

“จะกลับไปทำไม คิดถึงมันมากหรอ พี่ชายของเธอหน่ะ แค่ฉันคนเดียวมันไม่พอหรือไง” ใช่ มันเหมือนเดจาวู คำพูดนี่เคยออกมาจากปากเอสแล้วครั้งหนึ่ง 

มือขวาของเธอทำงานโดยอัตโนมัติ มันฟาดลงที่ใบหน้าหล่อคมอย่างเต็มมือจนเกิดรอยแดงขึ้นเป็นแถบๆ น้ำตาหยดเล็กๆค่อยๆไหลออกมาจากหางตา 

“ฉันไม่ใช่ทาสของนาย ลอว์ ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องมาหยุดที่นายคนเดียว” ใจจริงแล้วเธอไม่ได้ต้องการจะสื่อไปแบบนั้น แค่ปากมันไวไปกว่าสมองที่ไม่ยอมประมวลผล เธอปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ แต่ความหมายที่เขาเข้าใจมันต่างออกไป

 เขารักเธอมากเกิน มากเกินที่จะไม่ยอมให้เธอไปมีใครใหม่ ร่างสูงถึงกับต้องชงักเพราะคำนามที่เธอใช้เรียกเขาเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน มันเหมือนเป็นเครื่องเตือนสติว่าเขาไม่ควรเอาความโกรธแค้นสะสมส่วนตัวมาลงที่แฟนสาวของตัวเอง 

“ลูฟี่ ฉันขอ….” ประตูห้องปิดลงอย่างรวดเร็ว เธอไปแล้ว เธอจากไปพร้อมกับความโกรธที่ไม่ควรจะเกิด ไม่ทันให้เขาได้พูดขอโทษ ความรู้สึกผิดมันเอ่อล้นอยู่ในใจเขา ถ้าเธอจากเขาไปอีกครั้งล่ะ ….. 

“โธ่เว้ย!!” ร่างสูงสบถออกมา เขาเกลียดตัวเองที่เป็นคนแบบนี้ เกลียดตัวเองที่ทำให้ต้องเสียเธอไปอีกครั้ง มือหนากำกำปั้นและชกลงที่พื้นกระเบื้อง ความเจ็บที่มือมันแทบจะเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจของเขา เขาแค่ต้องการลูฟี่ เขาต้องการเธอกลับมา


--- CONTINUE --


luffy’s part 

“กลับมาแล้วค่ะ” เสียงของฉันที่ตอนนี้ไม่มีชีวิตชีวาทักทายคนในบ้าน บ้านหลังใหญ่แต่กลับไร้เสียงตอบรับ ปู่และซาโบ้นั่งกุมขมับอยู่ที่โซฟาสีทองกลางห้องนั่งเล่น 

“ปู่ ซาโบ้ ฉันกลับมาแล้ว” ฉันเดินเข้าไปใกล้พวกเขาอีกนิดและเอ่ยคำทักทายอีกรอบ 

“อ่าว กลับมาแล้วหรอ” เสียงทุ้มใหญ่ของปู่ทักฉันตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือน้ำเสียงของเขา

“ลูฟี่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ซาโบ้ลุกขึ้นจากโซฟาและพุ่งพรวดมาที่ฉัน เขาคว้าข้อมือของฉันและตรงไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

เอส … ไม่อยู่บ้านหรอ

“มะ มีอะไร” ฉันสาวเท้าตามขายาวๆของเขาแทบไม่ทัน อะไรมันจะรีบร้อนขนาดนี้ มีเรื่องอะไรอีก แค่เรื่องโทราโอะมันก็ทำให้ฉันปวดหัวมากพอแล้ว

“นั่งลงก่อน” น้ำเสียงของซาโบ้ยังคงนุ่มนวลเหมือนทุกๆครั้ง 

ฉันนั่งลงบนเตียงใหญ่กลางของของเขา 

“รู้ไหมว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้น” 

“มีอะไรหรอ” ฉันถามด้วยความอยากรู้

“เอสถูกยิง” ฉันหันควับไปตามเสียงนั้น ดวงตาเบิกออกกว้างเพราะความตกใจ น้ำตาที่อยู่ข้างในมันค่อยๆไหลออกมา วันนี้มันวันอะไรกันแน่ ทำไมมีแต่เรื่องแย่ๆในชีวิต แล้วเอสจะเป็นยังไง ร้อยแปดคำถามพุ่งพล่านอยู่ในหัวฉัน มือและแขนสั่นจนแทบจะทำจะไรไม่ถูก 

“คะ … ใครเป็นคนทำ เมื่อไหร่ ทำไม” ฉันลุกพรวดออกจากเตียงและเขย่าตัวซาโบ้ไปมา ฉันไม่สามารถอธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้ มันทั้งโกรธ ทั้งเศร้า และหลายๆความรู้สึกมารวมกันในเวลาเดียว

“เมื่อ 6 วันก่อนหลังจากวันที่เธอไม่กลับบ้านมาหนึ่งวัน พวกเราไม่มีใครรู้สาเหตุแม้กระทั่งคนร้าย” น้ำตาของฉันไหลอาบไปทั่วแก้ม พี่ชายทั้งคนเป็นตายร้ายดีอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ฉันไม่รู้อะไรเลยสักนิด

“ตอนนี้ อึก เอสเป็นยังไง” ฉันสะอื้น สติเริ่มเลือนลาง ถึงฉันจะโกรธเขา แต่ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นแบบนี้ ห้ามเป็นอะไรนะ…

“ออกจาก ICU เมื่อสี่วันก่อน ตอนนี้พักฟื้นอยู่โรงพยาบาล” 

“พะ พาฉัน อึก ไปหาเขาได้ไหม” ฉันได้แต่ร้องไห้ไม่หยุด ซาโบ้พยักหน้ารับและจูงมือฉันไปที่ตรงไปที่รถ 



“ที่ฉันกับปู่กลุ้มเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้าย ไม่รู้เหตุจูงใจของคนร้าย และเขาเป็นอะไรกับหมอนั่น ที่สำคัญคือ เขาจะกลับมาทำร้ายเอสอีกไหม” ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ฉันได้แต่นั่งร้องไห้ไม่หยุด ซาโบ้เล่าทุกอย่างที่เขารู้ให้ฉันฟัง แต่มันมีหนึ่งคำถามที่ติดใจฉัน 

คิดๆดูอีกทีแล้ว วันนั้นเป็นวันที่โทราโอะหายไปทั้งวันช่วงเช้า มันเป็นวันเดียวกันกับที่เอสโดนยิง…

“โทราโอะ … รู้เรื่องนี้ไหม” ฉันถามซาโบ้ ในใจขอให้เขาตอบว่าไม่ ฉันรู้ตัวฉันดี ถ้าโทราโอะรู้เรื่องนี้และเขาไม่ยอมบอกฉัน มันจะทำให้ฉันโกรธเขามากไปกว่าเดิม

ซาโบ้ค่อยๆพยักหน้ารับ เขาคงรู้ว่าฉันคิดอะไร และเขาคงไม่อยากพูดออกมา โทราโอะก็เป็นเพื่อนของเขาทั้งคน คงไม่อยากให้ฉันต้องไปทะเลาะด้วย แต่อีกข้างนึงก็เป็นเอส พี่น้องที่เขารักมากคนหนึ่ง

ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมหลายเท่าเหมือนกับเขื่อนแตก ฉันทั้งผิดหวัง เสียใจ เศร้า โกรธ ทำไมเขาต้องไม่บอกฉันเรื่องของเอส กลัว ว่าฉันจะหนีเขาไป หรือ อะไร ฉันต้องการเหตุผลจากปากของเขา 

ฉันคิดฟุ้งซ่านไปมั่วซั่ว ถ้าโทราโอะเป็นคนทำล่ะ…. เขาทำไปเพื่ออะไร เพราะฉัน ? เพราะฉันบอกเขาว่าเอสพยายามที่จะข่มขืนฉัน หรืออะไร ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆฉันควรจะทำยังไง…. น้ำตาบ้านี่ก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด 

“ถึงแล้ว” ฉันตื่นขึ้นจากภวังค์เพราะเสียงของพี่ชายคนขับรถของฉัน เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้และเอื้อมมือมาประคองฉันเพื่อจะนำทาง

หน้าประตูห้องได้เขียนไว้ว่า ‘โปรโตกัส ดี เอส’ ประตูห้อง VIP ถูกเปิดออก ฉันดีใจที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง พี่ชายของฉันนอนอยู่บนเตียงสีขาว เขาใส่หน้ากากออกซิเจนช่วยหายใจ เขาดูเหมือนใกล้จะหายดีแล้ว ได้เห็นแบบนี้ฉันก็โล่งใจ 

“เอสจะกลับบ้านวันไหน” 

“ใกล้หายดีแล้ว มันแข็งแรงจะตาย” ฉันได้ยินคำตอบก็หายห่วง ซาโบ้ยกยิ้มมุมปากให้ฉัน

“งั้นคืนนี้ฉันนอนที่นี่แหละ” 

“เอางั้นหรอ ตามใจ” 

ฉันลากเก้าอี้จากมานั่งข้างเตียงคนป่วย เอสในตอนนี้ไม่เหมือนกับในวันนั้น เขาแตกต่าง ในวันนั้นเขาเหมือนปิศาจร้าย แต่ตอนนี้เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีของฉัน ถึงฉันจะโกรธเขา แต่ยังไงฉันก็โกรธเขาได้ไม่นาน เพราะยังไงเขาก็ยังเป็นคนในครอบครัวที่ฉันรัก ฉันค่อยๆเอื้อมมือไปปัดผมหน้าเอสที่ปิดหน้าปิดตาของเขา เอสค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะสัมผัสของฉันบนใบหน้าของเขา 

รอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนที่ฉันคิดถึง เอสพึมพำอะไรสักอย่างในเครื่องช่วยหายใจ ฉันขมวดคิ้ว สงสัยกับคำพูดของเขา เอสค่อยๆดึงเครื่องช่วยหายใจออก เพราะคงจะรู้ตัวว่าฉันไม่ได้ยินคำพูดของเขา

“ไม่โกรธฉันแล้วหรือไง” ให้ตายเถอะ ถ้านี่จะเป็นคำแรกที่ออกมาจากปากของเขานะ

“ก็รู้ไม่ใช่หรอว่าฉันโกรธใครไม่นาน แล้วยิ่งเป็นพี่ของฉันด้วย” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้กับเขา 

“ฉันขอโทษนะ เรื่องวันนั้น” เขาเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้ 

“อื้ม แล้วเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง ใครเป็นคนยิงนาย” ฉันถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ฉันคิดว่ายังไงเอสจะต้องเห็นคนร้ายแน่ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่พูด 

“ฉันกลับก่อนนะ” ซาโบ้แทรกบทสนทนา ร่างสูงเดินออกไปจากประตูห้อง

“มันพูดยากนะ เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” เอสปฏิเสธ ทำไมเขาจะต้องไม่เล่าเรื่องพวกนั้นให้ฉันฟังด้วยหล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น อะไรคือต้นเหตุของเรื่องพวกนี้ ฉันจะต้องรู้ให้ได้….

“ทำไมล่ะ บอกฉันมาเถอะ ฉันจำเป็นต้องรู้” จริงๆมันก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น แต่ฉันเป็นคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้อยู่แล้ว …. 

“แต่ ถ้ารู้แล้วเธออาจจะ…” 

“เล่ามาสิ เอส” นี่ไม่ใช้ประโยคขอร้องแต่มันเป็นประโยคคำสั่งดีๆนี่เอง

“....” เอสเงียบไปช่วงหนึ่ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่และเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด 

“เธอรู้จัก โดฟลามิงโก้ ไหม ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้” ชื่อแบบนี้ ลุงของโทราโอะหรอ?

“ลุงของ…”

“ใช่ เขานั่นแหละ เขาตายไปเมื่อ 3 ปีก่อน พร้อมกับพ่อของฉัน” 

“.....” ฉันนิ่งเงียบและไม่ตอบ เอสไม่ได้สนิทกับพ่อของเขาขนาดนั้น แต่ยังไง โรเจอร์ ก็เป็นพ่อของเขาอยู่ดี

“คนของโรชินันเต้พยายามสืบหาสาเหตุการตายของโดฟลามิงโก้ พวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการฆาตรกรรม” ฉันได้แต่นั่งฟังแบบเงียบๆ และก็ไม่เข้าใจว่าเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวข้องกับการที่เขาโดนยิงได้ยังไง

“พวกเขาคิดว่า พ่อฉันเป็นคนฆ่า” 

“แต่ว่า พ่อนายก็จากไปพร้อมกับโดฟรามิงโก้ไม่ใช่หรือไง” ฉันรีบค้าน มันจะเป็นไปได้ยังไงที่พ่อของเอสจะฆ่าเขา ในเมื่อพวกเขาทั้งสองคนก็ตายไปเพราะอุบัติเหตุนั้น

“และตอนนี้พวกเขาก็ยืนยันแล้วว่าพ่อฉันเป็นคนฆ่า เพราะจากซากกระสุนที่ฝังอยู่ในตัวของโดฟลามิงโก้เป็นแบบและขนาดเดียวกับปืนที่มีรอยนิ้วมือของพ่อฉัน” เอสเงยหน้าขึ้นมาและจ้องหน้าฉัน “และอุบัติเหตุไฟไหม้ก็เกิดขึ้นหลังจากนั้น” 

อ่า พอเข้าใจแล้วบ้างแหละ แต่ทำไมเอสต้องมาพูดถึงเรื่องนี้ด้วย มันเกี่ยวกับการที่เค้าโดนยิงยังไง 

“โรชินันเต้ คือใคร?” 

“โคราซอน พ่อของลอว์” ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำๆนี้ ทั้งหมดที่เอสต้องการจะสื่อคือ …. แบบนั้นจริงๆหรอ

“นี่พี่หมายถึง?” ไม่นะ ฉันไม่ต้องการแบบนี้ แล้วฉันจะทำยังไงต่อไป ฉันจะไปเจอหน้าเขาได้ยังไง ฉันไม่ต้องการโกรธเขาไปมากกว่านี้ แค่นี้มันก็มากพอแล้ว

“ใช่ มันเป็นการแก้แค้น หมอนั่นก็อยู่ในเหตุการณ์” ฉันได้แต่จ้องหน้าเอสค้างอยู่อย่างนั้น ไม่รู้นานเท่าไหร่ แต่มันพูดอะไรไม่ออกจริงๆ ฉันได้ช็อกกับสิ่งที่เอสพูด และสติก็ค่อยๆกลับมา

“นี่พี่หมายถึง ทั้งหมดมันเป็นการแก้แค้นของผู้ใหญ่ แล้วพี่เกี่ยวอะไร แล้วทำไมพี่ไม่บอกปู่เรื่องนี้ ทำไม อึก ฮือ ทำไมโทราโอะถึงได้…. ” ฉันต้องร้องไห้กี่ครั้งถึงจะพอ วันนี้มันเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันไม่สามารถรั้งน้ำตาพวกนี้ไว้ได้ มีแต่ต้องปล่อยมันออกมาพร้อมกับความรู้สึกแย่ๆพวกนี้

“ช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันก็ปลอดภัยดี ยิ่งมีเธอมาอยู่ใกล้ๆแบบนี้อาการของฉันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ถือว่ามันเป็นกรรมที่ฉันเป็นลูกของเขา” เอสลูบหัวฉันช้าๆ โชคดีแค่ไหนที่เขาไม่เป็นไร ถ้าเขาตายขึ้นมาจะว่ายังไง แล้วทำไม นาย ต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้ด้วย ทำไม 



Law’s part 

ณ โรงพยาบาล

ผมมาเยี่ยมเอสที่นี่วันเว้นวัน ตั้งแต่วันที่มันอยู่ในห้อง ICU โชคร้ายอะไรของมัน ที่ต้องมาโดนอะไรแบบนี้ แต่ถึงผมจะมาหามันบ่อยก็เถอะ ผมแทบจะไม่ได้คุยอะไรกับมันเลยสักนิด ไม่รู้มันเคืองอะไรผม ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นเรื่องของลูฟี่ ให้ทำไงได้ละ ก็ผมรักน้องของมันไปแล้วหนิ และคำเดียวที่มันพูดกับผมคือ ‘ห้ามบอกเรื่องนี้กับลูฟี่’ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องไม่ให้ผมบอกเรื่องนี้กับลูฟี่ ก็อยากจะถามเหตุผลอยู่หรอกนะ แต่มันเล่นไม่พูดกับผมเลยเนี่ยสิ 

ผมถือตะกร้าผลไม้เดินตรงมาที่ห้องคนป่วย VIP ที่มาเยี่ยมอยู่เป็นประจำ หน้าห้องเขียนไว้ว่า ‘โปรโตกัส ดี เอส’ ผมผลักประตูห้องเข้าไปและพบกับร่างเล็กๆที่คุ้นเคย เธอนอนอยู่ที่เตียงเสริมสำหรับญาติผู้ป่วยอยู่ด้านมุมห้อง เอสเองก็หลับอยู่ ผมวางตะกร้าผลไม้ที่เคาเตอร์และเดินตรงไปที่เตียงที่มีลูฟี่ 

เธอดูโทรมๆไปหน่อย ตาบวมเป่งแบบนี้ คงจะร้องไห้หนักไปสินะ ผมลูบใบหน้าเรียวอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากสีสวยที่ผมเคยครอบครอง …. เธอจะกลับมาหาผมไหม หลังจากที่เราทะเลาะกัน เธอจะให้อภัยไหม ผมมันโง่เองที่พูดไปแบบไม่คิด ทั้งๆที่เมื่อเช้าเรายังคุยกันดีๆอยู่เลย มันเป็นเพราะผมคนเดียว ผมผิดเอง 

ลูฟี่หรี่ตามอง และเมื่อเธอรู้ว่าเป็นผม เธอจึงพลิกตัวไปอีกด้านเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมได้แต่ยิ้มไม่หยุด ความรู้สึกด้านการสัมผัสของลูฟี่ดีขึ้นตั้งแต่ที่เธอนอนกับผม 

“ตกลงแกเยี่ยมหาใครกันแน่” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังของผม คงไม่ต้องบอกว่าเป็นใคร 

“มาเยี่ยมแกนั่นแหละ” ผมหันหลังกลับและเดินตรงไปที่เตียงของมัน

“ทะเลาะกันหรอ” เอสมองไปทางเตียงคนไข้

“เออ ทำไม” ผมสบถใส่

“เปล่า ลูฟี่เล่าให้ฟัง ไม่ไหวเลยนะแกเนี่ย” 

“เรื่องส่วนตัวว่ะ อย่ายุ่งให้มาก” มันน่าจะหุบปากไว้เงียบๆเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“หึ คงจะได้เลิกเร็วๆนี้แหละ” ถ้ามันไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแบบนี้ แน่นอนว่าคงจะโดนกำปั้นผมไปแล้ว “ลูฟี่ไม่หายโกรธแกง่ายๆแน่ ดีไม่ดีอาจจะเกลียดไปแล้วก็ได้” 

“แกไปพูดอะไรกับลูฟี่!!!” มันชักไม่ชอบมาพากลแล้ว ไอบ้านี่มันต้องไปพูดอะไรกับลูฟี่ไว้แน่ๆ

“แค่ใส่สีตีไข่ไปนิดหน่อย” มันมองหน้าผมอย่างผู้ชนะ… มันพูดอะไรกับลูฟี่ 

“แกต้องการอะไรกันแน่!!” ผมตะคอกใส่มัน แต่ดูเหมือนมันยังคงมีความสุขกับการที่ได้ถือไพ่ตายสินะ

“แน่จริงแกก็คืนดีกับลูฟี่ให้ได้สิ” 

“เออ ไม่ต้องห่วง!!”

“และอย่างถามว่าฉันพูดอะไรไป ถ้าลูฟี่รักแกจริง เธอจะยกโทษให้ไม่ว่าความผิดของแกจะเป็นอะไร” ไม่ว่าความผิดของผมจะเป็นอะไร …. 

“......” ที่เงียบเพราะผมกำลังใช้ความคิด แต่เอสดันดึงคอเสื้อของผมลงไปเพื่อที่จะกระซิบ 

“ฉันไม่มีสิทธิ์ในตัวลูฟี่แล้ว ในเมื่อฉันไม่ได้ มันก็ต้องไม่ง่ายสำหรับแกที่จะได้ลูฟี่ไป”

นี่สินะคือสิ่งที่มันต้องการมาตลอด …. โปรโตกัส ดี เอส ไม่สิ โกลด์ ดี เอส

“และรู้ไว้อีกเรื่อง” ที่มันกระซิบเบาๆแบบนี้คงไม่อยากให้ลูฟี่ได้ยิน เธอไม่ได้โง่ ลูฟี่หูดีกว่าใครๆ และเธอตื่นแล้ว ดีไม่ดีเธออาจจะได้ยินบทสนทาพวกนี้ด้วย 

 “พ่อฉันเป็นคนฆ่าโดฟลามิงโก้” 









##########

เอสร้ายนะคะเรื่องนี้ (หลบแปป) 

สงสารใครดี ไรท์งงไปหมดแล้ว 

มาลุ้นกันดีกว่าว่าลูฟี่จะได้ยินไหม ฮืออ 



ทะเลาะกันแล้ววว แงงงง TT ไม่เอาแบบนี้สิ (บอกตัวเองสิยะ)

หมอใจร้อนไปนะ  ทำไมทำฟี่แบบนี้ ไรท์เสียใจและผิดหวังในตัวหมอมากๆเลยค่ะ 

ตอนนี้มีปมนะ 55555


ขอ 1 คอมเม้นให้ไรท์ด้วยเด้อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

147 ความคิดเห็น

  1. #144 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:04

    ทำไหมถึงทำกับหนูฟี่ได้

    #144
    0
  2. #130 Wrror (@Wrror) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:22
    ข้อNCใหม่นะพอดีส่งผิดอันนะ

    s
    Sajee2549@gamil.com​
    #130
    0
  3. #104 Portgus_D_Cotaru_ (@portgus_D_Cotaru) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 15:21
    แอร๊ยยยยย ถึงร้ายก็รักค่าาาาา บทพิสูจน์รักช่างหล่อเหลา! หล่อมากๆ //หล่อนจะพูดอะไรกันแน่-.-* // สนุกกกก เอสเป็นตัวร้ายยยยย เลอค่ามากๆ ชอบที่สุด><
    #104
    0
  4. #73 kanmanee38 (@kanmanee38) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 00:43
    เอส....นาย แย่มากกก
    #73
    0
  5. #67 31animE (@31animE) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:48
    เอสคะ นายแน่มาก 5555 ปกติไม่ค่อยเจอเอสในโหมดนี้ซักเท่าไหร่ ปกติเจอแต่โหมดติ๊งต๊อง... เอาจริงๆคิดว่าลูฟี่เวอร์นี้งี่เง่าไปนิด ชอบคิดไปเอง ตั้งแต่ตอนเลิกกับอิหมอครั้งแรกและ ยังจะมาตอนนี้อีก เชื่อใจอิหมอมั่งมั้ยเนี่ยยยย ไม่เข็ดๆ 55555

    ไรท์สู้ๆนะค้าาาาาา อยากกอ่านต่อแบ๊ววววว
    #67
    0
  6. #66 Claudia my name (@miaterry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:38
    หมออออ!!! ทามมายเอสทำแบบนี้ กว้างขวางคอจิมๆ /// น่าส่งเข้าICUอีกรอบ
    #66
    0
  7. #65 Elizabeth✿ (@sharon110) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 17:39
    อยากตบเอสให้เข้าICUอีกสักรอบ... #อินจัด
    ทำไมชอบขวางทางรักชาวบ้านเขาจังห๊ะ T^T แย่ที่สุดเลย!
    ตอนแรกอ่านแล้วเคืองลอว์พออ่านต่อเริ่มสงสารนาง... เพราะเอสคนเดียวเลยแท้ๆ -*-

    รอติดตามต่อค่ะว่าจะเป็นยังไง หวังว่าฟีฟี่กับฟมอจะคืนดีกันได้ :D
    #65
    0
  8. วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:56
    หมออออ หมอทำไมทำแบบเน้!!!! รอส่วนต่อค่าา
    #63
    0
  9. #61 torao-d-water (@torao-d-water) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:54
    ทะเลาะอีกละให้ตายเถอะ...หมอไปง้อด้วยนะ
    #61
    0
  10. #60 Elizabeth✿ (@sharon110) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:40
    หมอออออ T____T ไปง้อฟี่เดี๋ยวนี้ไปเลยยยย!! ไม่ง้อคืนนี้นอนนอกบ้านนะหมอ!! #ผิดค่ะผิด

    โอ๊ยตายทำไมทะเลาะกันแล้ว T^T ตอนก่อนหน้ายังอะจึ้ยๆ(?)กันเมาส์มันส์อยู่เลยนะตัวเธอว์
    ฟีฟี่ไม่ต้องเสียใจนะลูกมาซบอกแม่นี่มา มามะที่รัก \( ;v; )/
    นางกลับบ้านไปไม่ด้วยเอสข่มขืนหรอฟีฟี่... เป็นเราเราไม่กลับนะ555555#ถึงจะมีซาโบ้อยู่ก็ตาม(?)
    เอาใจช่วยให้ลอว์ง้อฟี่ได้นะคะ! ถ้าง้อไม่ได้นี่เฮิร์ดหนัก T[ ]T

    ป๊ะป๋าของลอว์นี่ดอฟฟี่ใช่มั้ย555555 ขุ่มพ่อโผล่มาทิ้งปมไว้ให้เลยทีเดียว
    #60
    0
  11. #59 Minami Yuka (@NooZaimini) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 16:52
    อย่าทะเลาะน่าาาไรท์ทำไมเป็นแบบนี้มั้ยยยยยไปขอโทษลูฟี่ซะเดี่ยวนี้เลย
    #59
    0
  12. #58 Claudia my name (@miaterry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 14:39
    แง้ว!! ทะเลาะกันซะแล้วให้ตายสิ
    #58
    0