[ONE PIECE] COLLECTION OF UNKNOWN TALES [NORMAL&YAOI]

ตอนที่ 2 : [Law x Fem Luffy] RELOADED LOVE II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 ต.ค. 59






AT CHAN BODY PUB

“ดื่มไปเลย เต็มที่ วันนี้ฉันเลี้ยง” เจ้าของงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบของเขาและคนรักเอ่ยขึ้น

“ทำดีก็เป็นนี่หว่า” โซโลพูดขึ้น มือขวากระดกแก้ววอทก้าเข้าปาก 

“โซโล นายเบาๆหน่อยก็ได้นะ” ลูฟี่ยกมือขึ้นไปห้ามไม่ให้เขาดื่มมากเกินไปกว่านี้ 

“ลูฟี่ เธอมานี่กับฉันมา” นามิเดินเข้ามาจูงลูฟี่ให้ไปนั่งในกลุ่มสนทนาภาษาสาวๆ แทนที่จะไปนั่งห้ามไม่ให้โซโลดื่ม 

“อื้มม นามิ แต่ฉัน” เธอช้าไป นามิคว้าแขนเล็กและลากเข้าไปกลางวง

เสียงเพลงที่เปิดดังลั่นทั่วผับ และแสงของไฟส่องไปมา ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กเลิกกังวลเรื่องที่บ้าน พี่ชายของเธอจะรู้ไหมว่าเธอแอบหนีออกมาข้างนอกตอนกลางคืน ….. กับโซโล

“มาดื่มฉลองให้นามิหน่อยสิ” โรบินชูแก้วไวน์ขึ้น 

“ฉันขอเป็นน้ำส้มแล้วกันนะ”

“แกก็นะ งานฉลองทั้งที่ ดื่มแต่น้ำส้มอยู่ได้” สาวหัวส้มเจ้าของงานเลี้ยงแขวะขึ้นมาก่อนที่ลูฟี่จะหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่ม 

“ฉันมันคออ่อน เธอก็รู้” เธอทำหน้าเบ้ก่อนที่จะดื่มน้ำส้มจากแก้วใส

“นี่ ฉันอยากเล่น Truth or Dare” โรบินพูดขึ้น แนะนำให้หาอะไรสนุกๆทำหลังจากที่นั่งเบื่อมานาน

“มันคืออะไรหรอ นามิ” ลูฟี่ถามขึ้นพร้อมกับเครื่องหมายคำถามรอบหัว 

“เกมส์หน่ะ ก็นะ กฏมันก็ไม่ได้ยากอะไรเลย” เธอยิ้มร้ายก่อนที่จะอธิบายกฏต่างๆให้ลูฟี่ฟัง “เดี๋ยวฉันจะหมุนลิปสติกของฉัน ถ้ามันหยุดและชี้ไปที่ใคร คนๆนั้นก็จะต้องตอบคำถามที่คนทั้งวงถาม และที่สำคัญ ห้ามโกหก” เธอหยุดพักหายใจไปช่วงหนึ่งและพูดต่อ “ถ้าตอบไม่ได้หรือไม่อยากตอบ ก็หนึ่งช็อต” 

“อ่า ช็อตของฉัน ขอเป็นน้ำส้มละกัน” 

“น้ำส้งน้ำส้มอะไรล่ะ” เธอหันหน้ามากระตุกยิ้มร้ายและเบือนหน้าไปหยิบแก้วเล็กๆชูขึ้น “เพียวๆย่ะ” 

“งั้นฉันขอบาย” ลูฟี่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือขึ้นโบกไปมา แต่ดันมีมือปริศนามาคว้าแขนเรียวไว้ก่อน

“พวกฉันขอร่วมด้วยสิ” ดวงตาสีเข้มจ้องมาที่ฉัน ด้วยใบหน้าคมที่สาวๆหลายสิบต่างก็ต้องยอมสยบ 

โซโลดึงร่างบางให้นั่งลงบนตักกว้างของเขา 

“ซะ โซโล” ใบหน้าเรียวเริ่มร้อนผ่าว หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างกับจะหลุดออกมา การกระทำแบบนี้มันทำให้เธอคิดถึงกับคนบางคน มือเล็กชันขึ้นที่หน้าตักของเขาและดันตัวเองขึ้น แต่แรงอันน้อยนิดนั้น ไม่ได้ช่วยให้เธอหลุดออกจากแขนแข็งแรงที่ล้อมไว้

“อือ” เขานำคางมาเกยที่ไหล่เล็กของลูฟี่ พร้อมกับกลิ่นแอลกฮอลที่โชยฉุนแตะจมูก

“นายเมามากแล้วนะ” มือเล็กดันหน้าคมออกจากระยะอันตราย ตะกี้มันใกล้เกินไปแล้วนะ 

“โอเค งั้นมีคนเล่น 6 คนนะ” นามิพูดขัดขึ้น “ฉัน ซันจิ โรบิน ลูฟี่ โซโล อุซป”

“อ่า/อือ” 

“หวังว่าทุกคนจะเข้าใจกฎกติกาของเกมส์นะ” 

“ฉันขอน้ำส้มไม่ได้หรอ” ลูฟี่ขอร้องเพื่อนสาวอีกครั้ง 

“ไม่ได้!” เธอยืนยันคำตอบเสียงแข็ง “และทุกอย่างที่พูดต้องเป็นความจริงเท่านั้น” 

“ฉันว่า เธอลงมาจากตักโซโลก่อนก็ได้นะ” โรบินแนะ “เดี๋ยวลิปมันชี้ไปทางนั้นแล้วจะแยกไม่ถูก” 

“ชิ” โซโลจิ้ปากก่อนจะปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ 

มือยาวเอื้อมไปหมุนลิปสติกแท่งสีทองที่วางอยู่กลางโต๊ะ มันเริ่มหมุน และจากนั้นก็ ค่อยๆ ค่อยๆ หยุดลงและชี้ไปที่ ….. อุซป 

“ฮ่าาา ฉันโดนคนแรกเลยสินะ” เขาลูบหัวตัวเองและยิ้มแหยะๆให้กับเพื่อนในวง

“มีเงินอยู่ในกระเป๋าเท่าไหร่” สาวผมส้มถามขึ้น

“ฉันว่าแล้ว ยัยจอมขี้งงอย่างเธอหน่ะ ฉันมี 5,xxx” 

“แกกับคุณหนูคายะ” ซันจิถาม “ถึงไหนละ”

“จิ้ ยังดูๆกันอยู่” 

“นายอ่านหนังสือมาทั้งหมดกี่บรรทัด ในปีนี้” ใบหน้านิ่งถามพร้อมความกวน

“อ่าวเฮ้ยย ใครมันจะไปนั่งนับวะ” 

“อ่ะ ของแก” ซันจิยกแก้วเล็กที่เติมเต็มด้วยเหล้าเพียวๆขึ้น และยืนให้นายจมูกยาว

“แสบนักนะ!!” เขารับมันและกระดกเข้าปากอย่างกระฉับกระเฉง และดูเหมือนจะไม่มีปฎิกริยาอะไรเลย

“นายชอบกินอะไรที่สุด” คำถามแบบนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะถาม ….

“อูด้งใส่ไข่”

“ฉันไม่อยากถามอะไรแกว่ะ” โซโลยื่นแก้วเล็กๆให้เพื่อนที่นั่งอยู่ตรงหน้า “อ่ะ ของแก” 

อุซปรับแก้วช็อตไปกระดกเข้าปาก ใบหน้าของเขาเริ่มเผยสีแดงออกมาน้อยๆ 

“ตาฉันหมุน” อุซปเอื้อมมือไปหมุนลิปสติกที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะ 

“โรบิน!” 

“อืม โดนถามเยอะแน่เลย” เธอบ่นขึ้นในลำคอ 

“เธอกับแฟรงกี้ เมื่อไหร่จะคืนดีกัน” นามิแตกประเด็นหลักที่กำลังเป็นปัญหาชีวิตของเพื่อนสาวคนสนิท 

“เร็วๆนี้แหละ”

“ผมขอไม่ถามเลดี้แล้วกันนะครับ” ซันจิยิ้มหล่อให้กับโรบิน ก่อนที่จะรู้สึกถึงรังสีอมหิตที่แผ่อยู่ข้างๆ

“ฉันก็ไม่ถามละกัน ถึงฉันจะแค้นกับคำถามที่เธอถามก็เถอะ” อุซปสั่นหัวไปมา “ข้าม”

“ ‘เคย’ กี่ครั้งแล้ว” โซโลถามออกมาตรงๆ 

“อ่า ขอช็อตนึงละกัน” โรบินเอื้อมมือไปหยิบแก้วช็อตที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมากระดกเข้าปาก

“คืนดีกันไวๆน้า” ลูฟี่ส่งยิ้มหวานให้กับเพื่อนสาวคนสนิท 

“อือ” 

ไม่รอช้า เป้าหมายคนที่3 ก็ได้ระบุตัวตนออกมา ลิปสติกชี้ไปที่ … โซโล 

“ชอบใครอยู่” 

“ลูฟี่” ใบหน้าของเจ้าของชื่อเริ่มร้อนผ่าว แก้มสีแดงฝาดกำลังจะระเบิดออก 

“จริงจังไหม” 

“มาก”

“จะบอกเธอเมื่อไหร่” 

“ไม่นานเกินรอ” 

คำตอบพวกนั้นมีอิธพลกับหัวใจของคนตัวเล็กเป็นอย่างมาก หัวใจดวงน้อยๆกำลังเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ คำเหล่านั้นมันฟังดูหนักแน่นและจริงจังเกินกว่าที่จะเป็นคำโกหก 

หยุดเถอะ ความรู้สึกแบบนี้ เธอไม่ต้องการมัน กลัวว่ามันจะเหมือนครั้งก่อน


“ฉันหมั่นไส้หว่ะ เอาไป” อุซปบ่นอุบอิบ มือขวายื่นไปรินเหล้าลงแก้ว และยื่นให้โซโล
 
โซโลขำออกมาน้อยๆ ไม่มีแม้แต่อาการมึนเมาจากฤทธิ์สุรา เขารอคำถามจากผู้หญิงตัวเล็กๆที่นั่งก้มหน้าอยู่ ดูก็รู้ว่าตอนนี้คงจะตัวแดงเป็นมะเขือเทศแล้ว
 
“อ่า ฉันไม่มีอะไรให้ถามหน่ะ” ลูฟี่พูดพร้อมทำสีหน้าเจือนๆ เธอฉีกยิ้มกว้างให้โซโล ดวงตาสีดำสนิทกำลังหวาดกลัวกับอะไรบางอย่าง แววตาสีดำของเธอกำลังสั่นคลอน เหมือนกับว่ามีความลับอะไรสักอย่าง
 
“อือ” โซโลยังคงจ้องเขม้งที่คนตรงหน้า ในสายตาของเขามีคำถามต่างๆอยูีมากมาย “ฉันหมุนละนะ”
 
เหมือนฟ้าตั้งใจจะกลั่นแกล้ง ปลายลิปสติกชี้ตรงไปที่ร่างเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ เพื่อนๆเอ่ยชื่อลูฟี่และเรียกสติเธอให้กลับมา
 
“ฉันต้องโดนถามหรอ” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัว ในใจอยากจะขอร้องอ้อนวอนให้เปลี่ยนจากช็อตเหล้าเป็นน้ำส้มคั้น แต่เพื่อนสนิทที่แสนใจร้ายคงจะไม่ยอมเธอเป็นแน่
 
“ลูฟี่” นามิเรียกชื่อเพื่อนตัวเล็กของตัวเอง แววตาเป็นประกายแส่ถึงความอยากรู้อยากเห็นกำลังจ้องมองมาที่เธอ “เธอชอบใครอยู่หรอจ้ะ”
 
ฮึกก!! แค่คำถามแรกก็เล่นเธอจุกอยู่กลางอกซะแล้ว เธอแค่หวั่นไหวหน่อยๆกับโซโล และยังไม่กล้าพูดอย่างเต็มปากว่าชอบ เพราะเธอรู้ดีว่าพี่ชายทั้งสองหวงตัวเธอมากแค่ไหน แล้วก็เพราะว่า ‘กลัว’
 
มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปหยิบแก้วช็อตที่วางไว้ตรงกลางโต๊ะ เธอกำลังรู้สึกกล้าๆกลัวๆที่จะดื่มมัน แค่ได้กลิ่นฉุนๆของมัน เธอก็ไม่ชอบมากๆอยู่แล้วซะด้วย นี่ต้องให้มาดื่มลงคอ .....
 
“อึกก” เธอกลืนของเหลวในแก้วลงไปจนหมดภายในอึกเดียว หน้าเล็กเริ่มแดงก่ำ อย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกตอนที่ของเหลวรสชาติขมๆนั้นไหลลงคอ มันร้อนเหมือนจะเผาหลอดอาหารเธอยังไงอย่างงั้น 
 
“ฮ่า เลดี้อีกแล้ว ผมขอข้ามนะครับ”
 
“ขอบใจนะ”
 
“ข้าม/ข้าม” เพื่อนอีกสองคนรวมใจกันข้ามเมื่อเห็นอาการของลูฟี่จากฤทธิ์สุราที่เริ่มจะไม่ไหว หน้าขาวๆเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างสมบูรณ์ เหงื่อไหลท่วมตัว ทั้งๆที่อุณหภูมิภายนอกก็หนาวจนต้องหาเสื้อมาคลุม
 
ลูฟี่จ้องหน้าเพื่อนคนสุดท้ายที่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม สายตาของเธอขอร้องให้เขาพูดคำว่าข้าม แต่เหมือนข้อความนั้นจะส่งไปไม่ถึงเขา

เขามองหน้าเธอชั่วขณะ มือหนายื่นไปคว้สมือของคนข้างๆมากุมไว้ 

.

.

.

ทั้งๆที่เสียงเพลงรอบๆมันดันเอามาก แต่ในหัวของเธอนั้นตอนนี้มันไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้วนอกจากเสียงหัวใจตัวเอง สิ่งที่เธอกำลัง ‘กลัว’ มันกำลังจะเกิดขึ้น
 
“เป็นแฟนกันไหม” เขาถามออกมาอย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางเพื่อนทั้งกลุ่ม
 
ลูฟี่เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำถามนั้นจากปากของโซโล .... เธอจึงไม่กล้าตอบตกลง เพราะเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น เธอ ’กลัว’ มันเอามากๆ
 
แขนเล็กๆสั่นและเริ่มที่จะบังคับไม่ได้ เธอเอื้อมมือเล็กออกไปจะหยิบแก้วช็อตมากระดกเข้าปาก แต่มือหนาดันมาขวางไว้ก่อน
 
เจ็บ...
 
“ตอบฉันมาสิ ลูฟี่!!” เขาเน้นเสียงหนักเพื่อกดดันคนตัวเล็กตรงหน้า เธอพยายามที่จะสะบัดแขนของเขาออกแต่มันไม่เป็นผล
 
“ปล่อย” ลูฟี่พูดเสียงเรียบ นั่นทำให้มือหนาค่อยๆผ่อนแรงบีบข้อมือเล็กลง ไม่นานแก้วเหล้าก็กระดกเข้าปากเธออย่างรวดเร็ว
 
อุณหภูมิร่างกายเธอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งหน้าและตัวแดงก่ำ หยดเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด
 
โซโลช้อนร่างเล็กขึ้นและเดินออกห่างพวกเพื่อนไ เขาต้องการคำตอบ จากคำถามที่เขาเพิ่งจะถามออกไป จากคำถามที่อยากจะถามคนตรงหน้ามาทั้งชีวิต อย่างน้อยถ้าจะตอบว่าไม่ก็ช่วยอธิบายให้เขาฟังซักหน่อยก็ยังดี
 
เขาเดินมาที่บริเวณทางหนีไฟ พร้อมกับร่างเล็กบนแขน ณ ตรงนี้ ไม่มีใคร นอกจากเธอและเขา
 
ลูฟี่หายใจถี่ๆเนื่องจากอัตราการเต้นของหัวใจเธอเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก อาจจะเพราะฤทธิ์สุรา แต่อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังจะทำด้วย
 
“เธอจะตอบฉันมาได้หรือยัง” เขาปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระไม่ถึงวินาทีก็จับเธอมาตรึงกับผนังสีขาวล้วน เขากระซิบบอก สันจมูกโด่งของเขาสัมผัสบริเวณใบหูของลูฟี่ ไม่ชอบเอาซะเลย มันทำให้เธอเกร็งๆผิดปกติ
 
“ฉันไม่อยากตอบ” เธอปฎิเสธเสียงแข็ง และหันหน้าหนี ยังไงก็ไม่กล้าจ้องตากับเขาตรงๆซักที เหมือนหัวใจมันจะหลุดออกมาจากที่เลย
 
“เธอรังเกียจฉันขนาดนั้นเลยหรอ” โซโลพูดด้วยเสียงเศร้าๆ ดวงตาของเขากำลังสั่นคลอน และส่งสายตาวิงวอน ขอร้องให้เธอรับความรัก “ทั้งๆที่ฉันรักเธอมากขนาดนี้เนี่ยนะ!!!”
 

LUFFY
 
หัวใจฉันเหมือนจะเด้งออกมาจากอก หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นที่เขาพูด ฉันมองหน้าเขาไม่ติดอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่กล้าที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง .... ไม่กล้าเลยจริงๆ กลัวว่ามันจะไปซ้ำรอยกับครั้งก่อน กลัวว่าฉันจะโง่เกินไป กลัวว่าฉันจะทิ้งเขาและเป็นคนเดินออกมาดื้อๆ
 
มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะปฎิเสธโซโล โซโลดีกับฉันมาก มากเกินกว่าที่ ’เพื่อน’ จะทำให้เพื่อน … แต่แค่ ฉันยังไม่เคยลืม ‘เขา’ เท่านั้นเอง  ตอนนั้น ฉันก็ยังเลือกที่จะ ‘ทิ้ง’ คนที่ฉันลืมไม่ได้
 
“ฉันขอโทษ” ฉันไม่กล้าสบตากับโซโลตรงๆ ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงนิ้ว ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขา

“ลูฟี่” ชื่อของฉันถูกเรียกโดยคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา เขาหายใจรดต้นคอฉันอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่ใบหูด้านซ้ายจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของเขา “ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากเธอหรอกนะ” เขากระซิบเบาๆที่ข้างหู และค่อยๆงับมันและเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ต้นคออย่างนุ่มนวล
 
ฉันเบิกตากว้างและพยายามที่จะห้ามเขา แต่แขนทั้งสองกลับโดนตรึงอยู่กับผนัง และแรงอันนัอยนิดของฉันก็ไม่สามารถที่จะผลักเขาออกได้
 
“พะ พอ” ไม่ทันพูดได้จบประโยค ริมฝีปากของฉันก็ถูกประกบลงอย่างนุ่มนวล ลิ้นอุ่นค่อยๆสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก ฉันไม่สามารถรับรสแอลกฮอลที่ปลายลิ้นของเขาได้ เพราะในปากของฉันก็เต็มไปด้วยสิ่งๆนั้นเหมือนกัน ฉันได้แต่หลับตาลงเพราะความกลัว โซโลไม่เคยทำกับฉันแบบนี้ และมีแค่คนเดียวที่ ‘เคย’ ทำแบบนี้กับฉัน
 
ฉันแทบจะหมดสติเพราะฤทธิ์สุรา แต่เขาก็ปลุกฉันขึ้นด้วยการถอนริมฝีปากออก ฉันหายใจถี่ๆเพราะแทบจะไม่ได้หายใจระหว่างที่เราจูบกัน หน้าที่ร้อนเหมือนกำลังจะโดยเผา ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ที่เขายืนจูบฉันในที่สาธารณะแบบนี้
 
“อ่ออ ฉันเข้าใจเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้วหล่ะ” อยู่ๆก็มีเสียงปริศนาดังมาจากด้านทางลงของบันไดหนีไฟ ชายร่างสูงยืนก้มหน้ากอดอกพิงกับผนัง ผมสีดำปกปิดใบหน้าของเขา มองเห็นไม่ค่อยชัดเลย สติฉันตอนนี้มันค่อนข้างที่จะเลืองลางซะแล้วสิ
 
 
 


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ใครน้าาา มาทายกันดีกว่า >< 

1comment = รักมากกกก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

147 ความคิดเห็น

  1. #138 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:30

    อย่าบอกนะว่าาาา ใครว่ะ?

    #138
    0
  2. #121 tl16 (@tl16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 00:58

    พระเอกแน่นอน

    #121
    0
  3. #100 Portgus_D_Cotaru_ (@portgus_D_Cotaru) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 14:28
    อยากรู้ว่าใคร...เอสชามะเรอะ? ไม่น่าใช่มั้งเนาะ-_-;;;
    #100
    0
  4. #22 เพลย์เลน (@the-devil-2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 01:47
    พี่ชายสุดโหดรึป่าวหว่า?
    #22
    0
  5. #8 31animE (@31animE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:40
    ฮือออออ ค้างมากอ่ะ แงงงงง อยากรู้ว่าจะเป็นใคร พี่หรืออิหมอ ฟี่กลัวขนาดนี้แสดงว่าปมฝังใจไม่ใช่เรื่องเบาๆแน่ๆเลย

    ไรท์มาต่อไวๆนะ เก๊าขี้เกียจเดาเรื่องเอง55555
    fighting!!!!
    #8
    0
  6. #7 MisterOuji (@mrouji) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 09:35
    ไรท์ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย//ย.ยักษ์ล้านตัว ทำไมถึงจบได้ค้างแบบนี้;_; หัวใจทำด้วยอะไร! ทำไมถีงใจร้ายขนาดนี้! ยังมีหัวใจอยู่ไห...//หลบรองเท้า ตอนนี้อ่านแล้วรู้สึกว่าคิ้วชนกันตลอดทั้งตอนเลยค่ะ ถถถถว์ อี(?)แขกไม่ได้รับเชิญต้องเป็นหมอแน่ๆ=A= รู้สึกโกรธโซโรนิดๆนะคะ55555 ที่ทำกับเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้ลงคอ;_; โกรธนามิด้วย#ผิด สงสารฟี่น้อยจังนอกจากจะต้องดื่มเหล้าที่ไม่ชอบแล้วยังถูกข่มขืนT^T(ห๊ะ?) เอาเป็นว่ารีบๆมาต่อนะคะ รออ่านอยู่ค่ะ55555
    #7
    1
    • #7-1 KKNTCC (@nanthichakk) (จากตอนที่ 2)
      30 กรกฎาคม 2559 / 14:13
      งงตรงไหน บอกไรท์ซิ ... ไรท์ออกจะใจดีนะ .-.
      #7-1