[ONE PIECE] COLLECTION OF UNKNOWN TALES [NORMAL&YAOI]

ตอนที่ 10 : [Zoro x Bonney] MY JUNIOR I 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 เม.ย. 60







สวัสดี ฉัน จีเวลรี่ บอนนี่ เป็นนักศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัย New World Collage (NWC) อายุตอนนี้ก็น่าจะประมาณ 19-20 ปี ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องอายุตัวเองเท่าไหร่ แต่ที่รู้แน่ๆคือ ฉันโตกว่าอีตาหมอนี่ย่ะ !!!


“ทำไม ทำไมวะ ทำไมชีวิตมันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ” แล้วมาบ่นอะไรกับฉันละวะเนี่ย หมอนี่ไม่มีเพื่อนหรือยังไง มาผับแล้วก็มาตะโกนโหวกเหวกโวยวาย คร่ำครวญหาคนรักเก่า (รักเขาข้างเดียว) อยู่นั่นแหละ น่ารำคาญชะมัด !!! 


“เฮ้ โซโล” ฉันเขย่าตัวพ่อหนุ่มหัวเขียว ที่ในมือถือแก้วเหล้าและกระดกมันเข้าปากทำกับว่าเป็นน้ำเปล่า


“หยุดห้ามผมสักที พี่จะไปไหนก็ไปไกลๆไม่ต้องมายุ่งกับผม” โซโลผลักตัวฉันออกมาให้ห่างจากเขา หน่อยแน่ แก!!! กล้าผลักฉันงั้นหรอ


“หยุดเลยนะ ไอเด็กบ้า!!” ฉันตบหัวมันทีนึง เหล้าที่มันกำลังกระดกเข้าปากหกเลอะเปื้อนเสื้อมันไปครึ่งตัว ฮ่าาๆๆ สะใจชะมัด 


“โหย เสื้อผมเปื้อนหมดเลย” มันทำหน้าน้อยเนื้อต่ำใจใส่ฉัน


“นี่บ๋อย เอาเซ็ตรวมไก่ทอด ปิ้ง ย่าง ใหญ่มาหน่อยสิ” ฉันกวักมือเรียกบ๋อยคนนึงที่เดินอ้อแอ้เหมือนว่างงานมาสั่งอาหาร 


“ค ครับผม” บ๋อยสดุ้งตัวและรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัว


“พี่ ผมเศร้าว่ะ” 


“เออ จะพูดอีกกี่ครั้งวะ” ฉันสบถ


“พี่ช่วยทำให้ผมลืมลูฟี่ได้ไหม” 


“ไปหาแฟนดิ” ฉันแนะ


“ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากลูฟี่” มันเอามือกุมหัวตัวเอง 


แล้วฉันนี่เพศอะไรยะ!!!


อืม ลืมเล่าให้ฟัง ฉันมารู้จักกับหมอนี่ได้ยังไงหน่ะหรอ หึๆๆ


ครั้งแรกเลย ฉันโดดเรียนไปงานเนื้อย่างอันแสนโอชะ และไอหมอนี่มัน !! มันชนเนื้อฉันร่วง และมันก็โยนเงินใส่หน้าฉันให้ไปซื้อใหม่ หึๆๆๆ น่าตบใช่ไหมล่ะ


ครั้งที่สอง ที่มหาลัยที่หมอนี่มาสมัคร NWC ฉันก็เจอมันอีก และมันก็ชี้หน้าฉัน พร้อมกับตะโกนว่า ‘ยัยผุ้หญิงจอมตะกละหนิ’ ให้ทายเกิดอะไรขึ้น จะเหลือหรอ คนทั้งมหาลัยก็จ้องมาที่ชั้นหมดไงละ


ครั้งที่สาม ในผับแห่งนี้เนี่ยแหละ มันมานั่งฟูมฟายในผับ ตะโกนเรียกลูฟี่ๆ ฉันที่เพิ่งจะเข้ามาทีหลัง จำหัวเขียวๆของหมอนี่ได้เลยเดินเข้ามาตบหลังและทักมัน ‘ไอเด็กเวร’ แต่มันดันบ้าจี้หันหน้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอด กอดแบบไม่ยอมปล่อย … ยิ่งกว่าตุ๊กแก ฉันก็ตกใจสิ บ้าหรือเปล่า อยู่ดีๆมีเด็กบ้าเข้ามากอด 


คนคุยของฉันที่นั่งรออยู่ในผับดันมาเห็นเหตุการณ์เข้า เขาเลยไม่ติดต่อฉันมาอีกเลย … ชีวิต !!! เป็นเพราะอีเด็กนี่คนเดียว


หลังจากนั้นฉันก็ได้มาเจอกับหมอนี่เรื่อยๆที่ผับแห่งนี้อบางครั้งหมอนี้จะเป็นบ้าขึ้นมาก็จะโทรมาโวยวายให้ฉันฟังทุกที… 


พูดง่ายๆคือเป็นเด็กไร้เพื่อน


ฉันก็ต้องมานั่งเหงาอยู่แบบนี้อีกด้วยหน่ะสิ จะปีใหม่แล้วด้วย ฉันไม่โอเคกับการที่มานั่งอยู่เฉยๆไม่ไปสังสรรค์ที่ไหนหรอกนะ


“นี่นาย” ฉันเขย่าตัวมันครั้งนึง 


“หืออ ว่าไงพี่” 


“แกนี่คอแข็งจริงๆเลยนะ ดื่มไปซะขนาดนั้นแล้ว ยังตอบฉันได้ตาแป๋ว ไม่ธรรมดาเลยนะแกเนี่ย” 


“จริงๆแล้วลูฟี่ไม่ชอบดื่มอะไรพวกนี้” เอาอีกแล้วเริ่มเข้าเรื่องยัยผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว แล้วทำไมฉันต้องหงุดหงิดด้วย!!


“พอเหอะ ฉันไม่อยากรู้” ฉันรีบหยุดเขา


“แต่ว่านะ พอลูฟี่ ฉอดดดดๆๆ…..” 


“ฉันบอกว่าฉันไม่อยากรู้ไง น่ารำคาญชะมัด” ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและตบโต๊ะบาร์อย่างเต็มแรง คนครึ่งร้านหันมาทางฉันและมองจนตาเกือบจะถลน มองบ้าอะไรกัน ไอพวกนี้!!


“เห้ย !!!” 


“อะไ..” อยู่ดีๆหมอนี่ก็ดึงฉันเข้าไปกอด แต่ครั่งนี้มันแปลกๆหมอนี่โอนรอบช่วงท่วนล่างของฉันไว้ซะแน่น อีตาบ้า เด็กลามก!!!


“กรี๊ดดด แกทำอะไรของแก” ฉันพยายาทดันหัวมันออกไป แต่เพราะสลิกตุ๊กแกที่มันมีทำให้ฉันสบัดมันออกไปไม่หลุด


“อยู่นิ่งๆดิ กางเกงหลุด” หนอยแก บังอาจมาทำเสียงแข็งใส่ฉัน


“ห้ะ!!” ฉันก้มลงไปมองท่อนล่าง และได้พบว่า กางเกงที่ฉันเพิ่งปลดกระดุกออกเพราะท้องฉันต้องการพื้นที่ให้กับอาหาร ตอนนี้มันได้ลงไปกองกับพื้นเป็นที่เรียบร้อย


“เขามองพี่กันทั้งร้านเลยอ่ะ ฮ่ะๆ” มันยิ้มน้อยๆก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาขำ


“แกนะ!!” ไม่รู้ทำไม แต่ใบหน้าของฉันมันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างงั้น…


“รีบๆดึงขึ้นมาดิ หรือรอให้ผมทำให้” 


“ฉะ ฉันทำเองได้ย่ะ”






ติ้ง! 


ฉันหันควับไปทางโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ข้างเตียง มือถือที่เงียบมานานหลายชั่วโมง … 


เหงาโว้ยย อยากมีแฟน ฉันอยากไปเค้าดาวน์กับแฟนอ่ะๆ เข้าใจกันบ้างไหม


‘ไปเที่ยวกันไหม’ ฉันมองข้อความบนจอมือถือและเบิกตากว้างง ฮิๆ ใครกันนะ มาชวนฉันเที่ยว 


‘เด็กเวร’ นี่คือชื่อของคนที่ส่งมา … ฉันถึงกับหน้าบูด ชิ อุส่าห์หวังว่าจะเป็นคิด ฮือออ


“ไปไหน” ฉันตอบกลับไปห้วนๆ 


‘เรื่อยๆอ่ะ’ 


“ฉันเบื่อแกอ่ะ” 


‘โห่ ผมเหงา’ 


“เออ เจอกันหน้าผับ” จริงๆเพราะว่าฉันรำคาญหรอกนะเลยตอบตกลงไป 


‘ผมอยู่หอพี่’ คำตอบของมันทำให้ฉันถึงกับอึ้ง 


“ห้ะ แกมารู้จักหอฉันไปยังไง” ฉันรีบพิมพ์กลับไปด้วยความเร็วแสง


‘ผมเก่ง’ 


กรี๊ดดดด ฉันละเกลียดอีนิสัยอวดเบ่งของหมอนี่ชะมัด 


“เออ เรื่องของแก ขอฉันอาบน้ำแต่งตัวแปป” 


‘พี่มีไรให้กินป่ะ หิว’ … แล้วทำไมไม่กินอะไรมาก่อนละยะ


“มี” 


ผ่านไป 2 นาที 


หนอย แกกล้าตอบฉันช้าหรอ ไอเด็กนี่


‘เปิดประตูห้องให้ผมหน่อย’


อะไรนะ!! หมอนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่ รู้ทั้งหอ ทั้งห้องของฉัน กรี๊ดดก ชีวิตฉันไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว


ฉันรีบวิ่งไปที่ประตูห้องพร้อมกับส่องตาแมวไปข้างนอก ก็ได้เจอกับอะไรสักอย่างสีเขียวๆเป็นกระจุกอยู่หน้าห้อง ฉันค่อยๆบิดลูกบิดและเปิดประตูห้องออกช้าๆ 


แต่!! หมอนี่ดันพรวดพราดผลักเข้ามา 


“กรี๊ดดด” 


“หวัดดี” มันโบกมือให้ฉัน 


“จะกินอะไรก็หาเอาในตู้เย็น ฉันจะไปอาบน้ำ” ฉันตอบส่งๆไปพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ


“คร้าบบโผมม” 


ฉันไม่ชอบนิสัยของเด็กนี่เลยย มันทำให้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ … ฮืออ ฉะ ฉันจะไม่ยอมมีใจให้กับเด็กหรอกนะ 


20 นาทีผ่านไป 


“สดชื่นน” 


ฉันเดินออกมานอกห้องอาบน้ำ บนตัวห่อด้วยผ้าขนหนูผืนบาง และลืมไปว่า…


“กว่าจะเสร็จ” 


“นะ นี่แกทำอะไรกับห้องช้านนน” 


ห้องที่รกรุงรังเหมือนกับรังหนู ก่อนหน้านี้ 20 นาทีมันยังไม่รกขนาดนี้เลย ไอเด็กบ้าาา มันลื่อห้องของฉันซะกระจุยไปหมดเลย


“อ้อ โทษที ผมชอบลื้อ” 


“กรี๊ดดดด”


“ผมอิ่มแล้ว พี่รีบๆแต่งตัว เดี๋ยวผมไปรอข้างล่าง” มันเปิดประตูห้อง โบกมือลา และเดินจากไป….




หน้าหอ


“ขึ้นมาสิ” มอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำ จอดขวางทางเดินเข้าออกของหอ …. ที่เห็นมาตั้งหลายวัน ก็คือของหมอนี่เองสินะ!!!


“ทำไมแกมาจอดมอไซต์ทิ้งไว้ที่หอฉัน!! แกก เป็นสตอกเกอร์หรอ!!” ฉันวีนใส่


“บ่นไรมากมาย ขึ้นรถได้แล้ว” มันตบเบาะหลังพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคให้


“ไม่ แกต้องบอกฉันมาก่อน” ฉันค้าน


“เยอะ” มันหันหน้าหนีและจึ๊ปาก


ฉันก้าวขาอย่างฉับไวและประทับฝามือลงบนแผ่นหลังของมันอย่างเต็มแรง


ตุ้บบ


“โอ๊ยย ผมเจ็บนะ” 


“จะบอกได้หรือยัง!!” ฉันทำหน้ายักษ์ใส่ และชูกำปั้น


“นี่มันก็หอผมไหมล่ะ!! ผมเพิ่งย้ายมา” 


“อะอ้าวหรอ..”


“จะขึ้นมาได้หรือยัง”


“ละ แล้ว แกตามมาอยู่หอเดียวกับฉันทำไม”


“ก็ยังไงก็ต้องเข้ามหาลัยพี่อยู่แล้ว เลยย้ายมา จะได้สนิทๆกันไง” 


หะ ห้ะ หน้าฉันร้อนอีกแล้วว …. สงสัยวันนี้อากาศมันคงจะร้อนผิดปกติ


“นี่ จะขึ้นมาได้หรือยัง หรือรอให้ผมไปอุ้มขึ้น” 


“เอออ”








“ฉันหิววววว” ฉันบ่นคร่ำครวญ ก็ท้องฉันมันร้องไปหมดแล้วเนี่ยย


“เพิ่งจะเดินออกมาจากร้านที่แล้วได้ไม่ถึง 20 นาทีเนี่ยนะ?!” มันบ่น…


“แกห้ามบ่นฉันนะ แกนั่นแหละที่ชวนฉันมา”


“ครับๆ ครั้งนี้ร้านไหนดีครับ” มันทำท่าเชื้อเชิญ กินเข้าไปเถอะบอนนี่ ยังไงหมอนี่ก็เลี้ยงอยู่ดี ฮึๆๆ


“นู่นนๆ ร้านนู้น” ฉันกระโดดย้องๆชี้ไปที่ร้านข้างหน้า คิดถูกจริงๆที่มาห้าง ร้านอาหารเต็มไปโหมดด


ฉันลากมันมาที่ร้านดังกล่าว แต่พอจะเดินเข้าร้านเท่านั้นแหละ หมอนี่ดันชะงัก …


“เป็นอะไร จ่ายไม่ไหวหรือไง ฮ่าา” ฉันแซว


“ไม่ใช่ แต่ไปร้านอื่น … ได้ไหม” 


“ทำไมมม ฉันอยากกินร้านนี้ จะกินร้านนี้” ฉันจับเสื้อของหมอนี่และกระโดดไปมาเหมือนเด็ก…


“อ่า”


“เย้ 2 ที่ค่ะ” ฉันหันหน้าไปทางพนักงานต้อนรับ และชู2นิ้ว


“เชิญค่ะ” เธอนำทางฉันไปที่โต๊ะอาหาร 


หูวว น่ากินชะมัด แต่ไอเด็กเนี่ยสิ ดันมาเดินก้มหน้าก้มตาเหมือนหมาหงอย ตื่นเต้นหน่อยเส้!!


“งั้นเอา ~~~~~~~~” ฉันชี้ไปที่เมนูแบบรัวๆ แต่ทำไมหมอนี่ทำหน้าแบบนี่เนี้ยย 


“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” 


“นี่นาย เป็นอะไรของนายมิทราบ ตะกี้ยังดีๆอยู่เลย” 


“เปล่า” เห้ออ เบื่อจริงๆเด็กปากแข็ง 


“บอกฉันมา!! ” ฉันกดเสียงต่ำเพื่อจะเค้นคำตอบ “นายจะมาปากแข็งแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันมะ..”


“โซโล” อยู่ดีๆก็มีเสียงผู้หญิงสักคนดังขึนมาทางด้านหลังของฉัน เรียกใครกันนะ หมอนี่หรอ… ไม่นะห้ามพากระเป๋าเงินของฉันไปนะ


ฉันหันหลังไปตามต้นเสียง ก็ได้เจอกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เธอเตี้ยกว่าฉันนิดหน่อย แต่หน้าตาดีใช้ได้เลย ผมสีดำสนิทขับผิวเธอให้ดูขาวผ่องด้วย ดูรวมๆแล้วน่ารักใช้ได้


“โซโลล” เธอเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะอาหารของฉัน แต่หมอนั่นดันหันหน้าหนีไปอีกทาง


“เอ่ออ เธอเรียกแกหรือเปล่าหน่ะ” ฉันเอื้อมมือไปจิ้มๆมือหมอนี่ 


“นายโกรธฉันหรอ…” เด็กผู้หญิงคนนี้เอ่ยปากถาม


“....” ไม่มีเสียงตอบรับ 


“โซโล” เธอเรียกอีกครั้ง


“นี่นาย ตอบไปหน่อยก็ได้มั้ง” ฉันแนะ 


แต่… มันกลับหันหน้ามามองฉันและจ้องด้วยสายตาอัมหิต


“หยุดสักทีเถอะ” หมอนี่อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นมาจากโต๊ะและดึงยัยนั่นพาออกนอกร้านไปแล้ว .. ไม่นะ ฉันไม่ได้พกเงินมา


ฉันเลยย.. วิ่งตามออกไป


และข้างๆฉันก็มีผู้ชายคนนึงวิ่งตามมาด้วย … 




ในที่สุดก็ถึงสักทีฉันสิ่งตามหมอนี่มาจนถึง เจ็บขาชะมัด ไม่น่าใส่ส้นสูงมาเลย


มายืนคุยกับผู้หญิงในที่ลับตาคนแบบนี้ จะทำอะไรหน่ะ…


แอบฟังดีกว่า~~~


“ลูฟี่ เธอหยุดตามฉันสักทีได้ไหม” 


เข้าใจแล้ว เธอคนนี้คือยัยลูฟี่คนนั่นสินะ ฟังต่อไปดีกว่า น่าจะสนุก คิๆ


ฉันเหลือบตาไปข้างๆ ก็ได้เห็นผู้ชายคนนั้นที่วิ่งตามมายืนอยู่ข้างๆและกำลังแอบฟังอยู่เช่นกัน 


… ใครกันวะ


เรามองหน้ากันด้วยคำถามแบบเดียวกันในหัว ฉันรู้สึกได้


“ตะ ตามอะไร ก็นายเป็นเพื่อนฉันหนิ” ซื่อจริงๆ ยัยเด็กนี่


“เหอะ เพื่อนหรอ สำหรับเธอฉันอาจจะเป็นแค่พูด แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่!!!”


“อะเอ่อ เรื่องวันนั้น ช่างมันเถอะ ฉันไม่ถือ”


“มันไม่ใช่แบบนั้น เธอไม่เข้าใจหรอว่าฉันชอบเธอ” ประโยคนี้มันทำให้ผู้ชายที่อยู่ข้างๆฉันทำท่าเหมือนจะวิ่งเข้าไปกระชากคอโซโล


“แต่ แต่ฉันไม่ได้ชอบนาย” โหย ตรงมาก ยัยเด็กนี่ พูดได้ตรงมาก


“ฉันรู้ ฉันเลยต้องมานั่งเจ็บอยู่คนเดียวแบบนี้ไง” 


“ขอโทษ..”


“ช่างมันเถอะ” โซโลกำมือแน่นและพยายามที่จะหันหน้าหนี


“ฉะ ฉันขอโทษจริงๆ” อยู่ดีๆยัยเด็กนี่ก็เดินเข้าไปสวมกอดโซโลซะอย่างงั้น เห้ยย มันไม่ใช่แล้วนะแบบนี้


“ลูฟี่/โซโล!!” เสียงของฉันได้ตะโกนออกไปพร้อมกับผู้ชายปริศนาที่ยืนอยู่ข้างๆได้อย่างพร้อมเพรียง ยัยเด็กนั่นสะดุ้งและผละโซโลออกทันที 


“โทราโอะ!!” เสียงเธอดูตกใจเป็นอย่างมาก แฟนสินะ … แล้วยังจะมากอดผู้ชายคนอื่นอีกเนี่ยนะ … 


“กลับบ้าน” เขาเดินเข้าไปคว้ามือยัยลูฟี่และลากเธอออกมาจากโซโล


ยัยเด็กนี่ทำหน้าหงอยก่อนจะเด็กจากไป


“คืนนี้เธอไม่รอดแน่!!” เสียงผู้ชายคนนั้นดังขึ้นมา … มันดังพอตัวเลยแหละ แล้วที่บอกว่าไม่รอดนี่ … หมายถึง เอ่อ 


“โทษทีที่เดินออกมา” โซโลมาหาฉัน 


“ทำไมไม่บอกว่ายัยลูฟี่อยู่ในร้านนั้น” ฉันตวาด


“มันดูไร้สาระ” 


“นายนี่มัน จริงๆเลยนะ” 


“อืม”


“เห้อ ร่าเริงหน่อยสิ นายยังมีฉันอยู่ทั้งคน” พะ พูดอะไรออกไปเนี่ย ฉะฉันบ้าไปแล้ว


“นั่นสินะ ผมยังมีพี่อยู่ทั้งคน” มันยิ้มน้อยๆให้ก่อนจะจูงมือฉันไปที่อื่น


“จะไปไหน” ฉันได้แต่เดินตามเขาและเอ่ยถาม 


“ทะเล” ทะ ทะเลหรอ อยากไปป แต่…


“นี่มันดึกแล้วนะ” 


“ก็หาที่นอนแถวนั้นก็ได้” นอน… ด้วยกันเนี่ยนะ


“มะ ไม่นะ ฉันไม่นอนกับนายหรอก ถ้านายเกิดปล้ำฉันขึ้นมา ฉันจะทำยังไง” 


“ผมไม่ทำหรอก” 


“มะ ไม่เชื่อหรอก ผู้ชายก็พูดแบบนี้ทุกคนแหละ” 


“กับคนที่ผมไม่ได้คิดอะไร ผมไม่ทำหรอก” ฉึกก คำพูด ตรงชะมัด … แล้วทำไมฉันต้องเจ็บด้วยล่ะ… หงุดหงิดเป็นบ้า


“เออ” ฉันสะบัดมือมันออกและเดินนำหน้าไปที่มอไซต์ 






“หิวไหม” ถึงทะเลแล้ววว และนี่คือคำถามแรกที่หมอนี่ถามฉัน รู้ใจใช้ได้


“มากกก” 


“มาสิ” มันแบมือมาให้ฉันจับ …


“อ่ะ อืม” 


“ทำไมมือเย็นจัง” 


“ฉันหนาว” มันก็ต้องแน่สิ นี่มันก็ดึกมากอยู่แล้ว แล้วดูสภาพฉันสิ นั่งรถมาตั้งนาน ดันมาใส่ขาสั้นกับเสื้อแขนกุด กับรองเท้าส้นสูงอีก มันใช่ชุดที่จะมาทะเลซะที่ไหนล่ะ


“แล้วไม่บอก” หมอนี่ถอดเสื่อคลุมตัวนอกออกและมาคลุมที่ไหล่ฉัน อ่าา อุ่นชะมัด


“ขอบใจ”


“อืม”


“แล้วนี่นายมาจอดรถหน้าบ้านใครอีกละเนี่ย ไม่รู้จักหรอยะ พื้นที่ส่วนบุคคลหน่ะ!!” ชอบจริงๆเลยนะจอดรถขวางทางคนอื่นเขาเนี่ย


“แล้วมันจะทำไม” มันผิดกฏหมายนะสิ ตาบ้า


ด้านหน้าฉันเป็นบ้านหลังใหญ่สีขาวมุก ตัวบ้านอยู่ติดทะเล มีสวนหย่อมใหญ่กับน้ำพุอยู่หน้าบ้าน น่าจะหลายสิบล้านได้


“คุณหนูคะ มาไม่บอกเลยนะคะ” มีป้าแก่ๆคนนึงเดินออกมาจากบ้าน 


"ผมมาแค่จอดรถ เดี๋ยวค่อยไปเช่าโรงแรมแถวนี้นอน” หมอนี่ตอบอย่างหน้าตาเฉย มีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ มาแค่จอดรถ!!


“ไม่นอนบ้านหรอคะ” 


“เบื่อ”


พูดจบหมอนี่ก็เดินจูงมือฉันออกมาด้านถนนหลัก ดูท่าหมอนี่จะรวยโครตเลยนะเนี่ย … เป็นคุณหนูเอาแต่ใจซะด้วยสิ


“ร้านไหนเลือกเลย” หมอนี่หันมามองหน้าฉัน


“อื้ม” 






“2 ห้องครับ” อิ่มแปร้ มาถึงโรงแรมจนได้ โหยโรงแรมนี่ก็หรูใช่เล่นเลยนะเนี่ย 


“เหลือห้องสวีตห้องเดียวครับผม” พนักงานตอบ… อะไรนะ เหลือห้องเดียว


“งั้นก็ได้” เขายื่นบัตรเครดิตสีทองให้พนักงาน


“59,000 บาทต่อคืนครับ” 


“อืม” ห้ะ เกือบ 6หมื่นต่อคืน หมอนั่นทำหน้าเหมือนกับมัน 20 บาทอย่างงั้นแหละ


“นะ นี่ แพงไปไหม ไปโรงแรมอื่นก็ได้” ฉันกระซิบ


“ช่างเหอะ ขี้เกียจแล้ว” 


“กี่คืนดีครับ” พนักงานถาม


“ไม่รู้ ดูก่อน” เป็นคำตอบที่กวนส่งติงมาก...


“แต่นี่ฉันต้องนอนห้องเดียวกับนายนะ!!” ฉันแย้ง


“ผมไม่ทำอะไรหรอก นี่พูดจริงๆ” 


“เออ ฉันจะยอมเชื่อนายก็ได้ แต่ถ้านายคิดที่จะทำนะ นายตายแน่!!”


“คร้าบโผม” 








“โชนแก้วว” หลังจากถึงห้อง พวกเราก็สั่งเบียร์ให้มาเสริฟที่ห้อง และดูเหมือนฉันเริ่มที่จะมึนๆแล้ว


“เมาแล้วมั้ง” หมอนั่นมันมองหน้าฉันแบบกวนๆ 


“ม่ายมาวว ขออีกแก้วว” ฉันยื่นแก้วให้มันเติม


อึกๆๆ


“ฮ่าา” 


“แบบนี้เนี่ยนะไม่เมา ไปนอนได้แล้วไป” 


“ม่ายปายย” 


ร่างสูงเดินมาข้างฉันและช้อนตัวฉันขึ้นในท่าเจ้าหญิง ฉันก็ได้แต่ดิ้น …


“ถึงแล้ว” เขาวางฉันไว้บนเตียง อือออ ไม่อยากปล่อยเลย 


“อืออ” 


“ปล่อยมือจากคอผมได้แล้ว” เขาพยายามแงะมือของฉันออก


“ม่ายย” 


ฉันดึงคอเขาเต็มแรง ร่างสูงไม่ได้ทรงตัวล้มลงมาทับฉันเต็มๆ … 


ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ฉันค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปในปากของเขา มือเล็กค่อยๆซุกซนไปตามร่างกาย ฉันเอื้อมมือไปกอดด้านหลังเขา เขายกตัวฉันขึ้นให้นั่งตักและค่อยๆจูบอย่างนุ่มนวล 


ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจนกระทั่ง 


“ลูฟี่” ผู้ชายข้างหน้าฉันเรียกชื่อของยัยเด็กคนนั้น ระหว่างที่กำลังจูบ… กับฉัน 


ฉันรวมแรงทั้งหมดที่เหลือไว้ที่ฝ่ามือและผลักเขาออกอย่างเต็มแรง…


“ออกไป!!” ฉันตะโกนลั่นห้อง “ออกไปนอนที่อื่น ออกไปจากห้องนี่เดี๋ยวนี้!!!”





#############
จบไปหนึ่งตอนน เย้ ไรท์ไม่เคยอ่านคู่นี่เลย ถือว่าแรร์สุดๆไปเลยนะ 55555
ยังไงก็ คอมเม้นด้วยเน้อ ชอบไม่ชอบ บอกมาาา และก็ สวัสดีปีใหม่นะคะ รีททุกโคนนน รักน้าา



1 คอมเม้น = 1 กำลังใจ??’•













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

147 ความคิดเห็น

  1. #146 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:11

    อร๊ายย ถึจะไม่ได้ลูฟี่แต่บอนนี้ก็โอเครน้าาา

    #146
    0
  2. #88 torao-d-water (@torao-d-water) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 20:28
    โอ้!!~มาแนวโซบอนหรอนี้แต่ก็ชอบนะหญิงห้าวvsเด็กปากสุนัข555
    สวัสดีปีใหม่ค่าาาาไรท์//ยังโว้ยยย!! ล่วงหน้าค่ะๆ
    #88
    0
  3. #87 Elizabeth✿ (@sharon110) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:52
    กรี๊ดดดดด ชอบคู่นี้//v// โอยยยยย แทบไม่เคยเห็นคู่นี้โผล่มาเลย แม่ยกฟินค่ะ!
    บอนนี่กลายเป็นที่ระบายสำหรับโซโลไปซะแล้ว555555 โธ่... ไม่น่าเลย
    แล้วทำไมกางเกงคุณเธอถึงหลุดได้คะ พีคมากค่ะ เขินแทนหนูบอนเลยแหม่
    รอติดตามต่อนะคะ :)
    #87
    0