Can I Love You รักได้ไหมถ้าหัวใจไม่เพี้ยน

ตอนที่ 7 : ทำมันให้เป็นเรื่องของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

ฉันรอพี่ฮันบินจนกระทั่งเขากลับมาเกือบ 3 ทุ่ม ท่าทางจะเหนื่อย ฉันลุกเดินจากโซฟาเข้ายังห้องครัวก่อนจะหยิบน้ำในตู้เย็นออกมาเทใส่แก้ว แล้วเดินถือออกมาก่อนจะยื่นให้พี่ฮันบิน

“ขอบใจ” เขารับแก้วมาถือไว้ “เหมือนเมียเลย” พูดก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มน้ำ ชิ! ได้ทีเอาใหญ่

“แล้วงานเป็นไงอ่ะ”

“อือ ก็เรียบร้อยดี” ฉันพยักหน้าให้เขาที่ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟา ฉันนั่งลงข้าง ๆเขาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังแชทกับเดอะแก๊งค์เรื่องไปเที่ยวกัน

“คุยกับใคร” ฉันไม่ได้ตอบ

หมับ

เขาหยิบโทรศัพท์ก่อนจะนั่งไล่อ่าน

“เสียมารยาทอ่ะ เอามานะ นี่! อ้ะ! เอามานี่!” ฉันพยายามคว้าโทรศัพท์ส่วนเขาก็ยกขึ้นยกลงหลบไปหลบมา

“จะไปเที่ยวไหนกัน” ถามพร้อมกับซ่อนโทรศัพท์เอาไว้ข้างหลัง

“พี่ก็ถามเจนนี่สิ เคยคุยกับน้องบ้างไหม ห้ะ!” ฉันพูดกระแทกเสียงใส่เขา

“ก็ไม่รู้สินะ ไม่ตอบก็ไม่ต้องเอาคืน ไหนดูสิมีคลิปหลุดอะไรป่าว” เขาว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาทำท่าเลื่อนดูนั่นเลื่อนดูนี่

“เอามา” ฉันพูดก่อนจะคว้าหมับไปที่โทรศัพท์เขาดึงไว้ฉันก็ดึงกลับ

“ก็บอกว่าไม่ให้ไงล่ะ”

“ก็มันของลิซนะ ปล่อย”

ฉันยื้อแย่งกับเขาอยู่สักพักก่อนเขาจะปล่อยมือ ฉันยกยิ้มดีใจเมื่อแย่งโทรศัพท์ได้ และตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่บนตัวของเขา ใบหน้าของฉันอยู่ระหว่างหน้าอกเขาพอดี พลาดแล้วไอ้ลิซ!

“ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก” ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วใช้มือสองข้างดันหน้าอกแกร่งเพื่อจะลุก

“อยู่แบบนี้ก่อนได้ไหม” พี่ฮันบินพูด เขาขยับตัวเหยียดขาออกก่อนจะใช้สองมือโอบมาที่เอวของฉันไว้หลวม ๆฉันชะงักก่อนจะนอนนิ่ง ๆฉันวางคางไว้บนอกแกร่งของเขาหลังจากเงียบไปซักพักฉันก็พูดขึ้น

“สิ้นเดือนนี้เราจะไปเที่ยวทะเลกันพี่จะไปด้วยไหมล่ะ”

“พี่ไม่ว่าง ต้องไปญี่ปุ่นนะ” เขามองหน้าฉันก่อนจะยักคิ้ว

“ชวนตามมารยาทค่ะ” ฉันเลิกคิ้วให้ คิดว่าอยากให้ไปด้วยหรือไง “ปล่อยลิซได้แล้ว จะกลับห้อง”

“กินข้าวยัง” เขาถามขณะที่ฉันกำลังเหล่ตามองเขา

“อะไร พี่ว่าจะชวนไปกินข้าว ยังไม่ได้กินข้าวเลยเนี่ย” นิ้วยาวจิ้มจมูกฉันทีหนึ่งก่อนจะปล่อยมือออกจากเอวบาง ฉันเลยดันตัวขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายส่วนเขาเดินไปหยิบหมวกมาสวมแล้วคว้ามือของฉันก่อนจะเดินออกจากห้อง

เรากินข้าวเสร็จเขาก็พาฉันมาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง อากาศดีจัง ฉันชอบบบบบบ! ความจริงเราไม่ได้มีเรื่องคุยกันมากมายหรอกมีแค่เรื่องงานกับเรื่องเจนนี่แค่นั่นแหละ คิด ๆดูแล้วฉันกับพี่ฮันบินก่อนหน้านี้ หมายถึงเมื่อ 4 ปีก่อนเราก็ไม่ค่อยจะคุยกันเท่าไหร่อาจจะเป็นเพราะวัยด้วย ฉันเป็นเด็กค่อนข้างร่าเริงส่วนเขาค่อนข้างจริงจังแต่กับเจนนี่เขากลับอ่อนโยน ฉันอยากมีพี่ชายสุด ๆเลยล่ะตอนนั้น แต่หลังจากเจนนี่ไปอเมริกาเราก็ไม่ได้คุยกันจะเจอกันก็ตอนที่เจนนี่กลับมาพักที่บ้านซึ่งนาน ๆครั้งกว่าเธอจะกลับมา ปีละสองสามครั้งก็ว่าได้

“คิดเรื่องอะไรอยู่”

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ส่ายหน้าเล็กน้อย

“แต่พี่กำลังคิดเรื่องของเราอยู่” เขาหัวเราะเบา ๆเมื่อฉันกำลังทำหน้าเหวอ

“เรื่องเมื่อ 4 ปีก่อน” อ่อ! ตกใจหมด นึกว่าเขาจะสารภาพรักซะอีก 

“นึกว่าพี่จะสารภาพรักหรอ” เขาหันมามองฉันเล็กน้อย

“ป่าว” ฉันตอบก่อนจะรีบเดินหนีเขา

“เดี๋ยวลิซ แล้วถ้ามีคนมาสารภาพรักกับลิซตอนนี้ล่ะ” ฉันหยุดเดินก่อนจะหันหน้าไปหาเขา

“ลิซยังไม่พร้อม” ฉันพูดเว้นวรรค “ไม่ว่ากับใคร” ฉันไม่ได้โกหก ฉันยังไม่พร้อม! ขายาวของเขาก้าวมาหาฉันช้า ๆ

“พี่จะรอ” เราหยุดบทสนทนาไว้แค่นั้นจากนั้นพี่ฮันบินก็มาส่งฉันที่ห้อง


เรายังคงทำตัวปกติ เขาก็ยังเป็นเขาส่วนฉันก็ยังเป็นฉันแม้ว่าเขาจะเพิ่งสารภาพรักกับฉันไปแล้วก็เถอะ วันนี้ ikon มีถ่ายแบบเสื้อผ้ายี่ห้อหนึ่งฉันก็เลยตามมาด้วยช่วงนี้ฉันว่างนะ เห็นว่าวันนี้มีนางแบบมาร่วมถ่ายแบบในคอแลคชั่นนี้ด้วย พวกเขาถ่ายไปได้เซตหนึ่งแล้วเหลืออีกสองเซต ตอนนี้กำลังพากันเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องส่วนฉันนั่งอยู่ในสตูดิโอ เอ๊ะ! ฉันเหลือบไปมองนางแบบที่ถ่ายแบบกับพวกเขา เธอกำลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวฝั่งผู้ชาย สักพักก็เดินออกมาพร้อมกันกับพี่ฮันบิน เขามองมาทางฉันก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอ

“ใครอ่ะ” ฉันถามพี่ฮันบินหลังจากที่เธอเดินกลับไปที่ห้องแต่งตัวฝั่งผู้หญิง

“เพื่อนเก่านะ เธอชื่อโซมี” ฉันเบ้ปากพร้อมกับพยักหน้า “ทำไมหึงหรอ”

“ป่าว! แค่ถามดูเฉย ๆเธอน่ารักดี” เขาเบ้ปากพร้อมกับพยักหน้าเลียนแบบฉันก่อนจะเดินไปไปนั่งหน้าจอมอนิเตอร์เพื่อเช็คภาพ

“ลิซ มาช่วยพี่หน่อย” พี่จินฮวานเรียกฉันให้ไปช่วยติดกระดุมเสื้อ

“ทำไมกระดุมมันเยอะขนาดนี้เนี่ย” ฉันติดไปบ่นไป

“เมื่อกี้ใครหรอค่ะพี่จินฮวาน นางแบบคนนั้นนะ” พี่จินฮวานเหล่ตามองฉัน

“จะจีบเธอหรอ” เขาเลิกคิ้วถามฉัน

=_=

“ล้อเล่นน่า ดูทำหน้าเข้า แฟนเก่าฮันบินเธอชื่อ จอน โซมี”

“แฟนเก่าหรอค่ะ” ฉันชะงักนิดนึงก่อนจะติดกระดุมให้พี่จินฮวานต่อ

“ก็แค่แฟนเก่านะ” มือหนาวางลงเบา ๆที่หัวของฉันก่อนจะโยกไปมา

“อะแฮ่ม ๆดูหน้าคนแถวนี้ด้วย ระวังจะตายไม่รู้ตัวนะพี่” ชานวูเดินออกมาพร้อมกับเอ่ยแซวพี่จินฮวานก่อนจะบุ้ยปากไปทางพี่ฮันบินที่ตอนนี้กำลังนั่งมองพวกเราอยู่ ชานวูเลยโดนพี่จินฮวานตบหัวไปทีนึง

แฟชั่นเซตที่สองพร้อมนะครับสต๊าฟตะโกนขึ้น  

หลังจากถ่ายแฟชั่นเซตสุดท้ายเสร็จฉันก็ขอตัวกลับ พวกเขามากับรถบริษัทส่วนฉันขับรถมาเอง วันนี้กะจะกลับบ้านซักหน่อย ไม่ได้กลับเกือบสองเดือนแล้ว ฉันเดินออกมาจากสตูดิโอก่อนจะมุ่งหน้าไปยังรถของฉันที่จอดไว้ด้านหน้าบริษัท

“พี่ฮันบิน งั้นเย็นนี้เจอกันนะคะ” แฟนเก่าพี่ฮันบินนิ กำลังคุยโทรศัพท์กับพี่ฮันบินด้วย ทำหน้าระริ้กระรี้เชียว ฉันเดินขึ้นรถก่อนจะขับรถมุ่งไปทางบ้านของฉัน

ขับมาได้ซักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันจอดรถข้างถนนก่อนจะกดรับสาย

-พี่ฮันบิน-

“ว่าไงค่ะ”

“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าไปหานะ พอดีพวกนั่นมันชวนดื่ม”

“พี่อย่าขับรถนะถ้าเมา”

“งั้นพี่จะโทรเรียกลิซมารับ”

“ลิซกลับบ้านค่ะ อยู่ตั้งไกล พี่ต้องดูแลตัวเองด้วยสิค่ะ บอกเพื่อนพี่ด้วย” ฉันว่าก่อนจะกดวางสาย ถ้าฉันเดาไม่ผิดยัยโซมีอะไรนั่นไปด้วยแหง ๆ เชอะ

 

ขณะที่ฉันกำลังจะเข้านอนก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเบอร์พี่ฮันบิน ฉันขยี้หัวเบา ๆก่อนจะรับโทรศัพท์

“ลิซมารับไอ้เสือหน่อย” เสียงพี่บ๊อบบี้

“อ้าว พี่บ๊อบบี้ก็ไปส่งเขาสิค่ะ” ฉันกรอกตาขึ้นบนฟ้า

“พี่ต้องไปส่งพวกบ้านี่อีก ไม่รู้มันจะแดกอะไรเยอะแยะ นะลิซมาดูมันหน่อยมันเรียกหาแต่ลิซเนี่ย” พี่บ๊อบบี้พูดขึ้น

“เดี๋ยวพี่จะรอจนกว่าลิซจะมา” เขากดวางสายก่อนที่ฉันจะค้านอะไร

ฉันเปลี่ยนชุดแล้วรีบขับรถไปยังผับประจำของเรา ใช้เวลาไม่นานนักเพราะฉันเหยียบเต็มที่ ฉันเดินขึ้นชั้นสองทันทีที่เดินเข้ามาก็เจอยัยโซมีกำลังพยายามเลื้อยบนตัวพี่ฮันบินที่กำลังนอนคอพับคออ่อน ชาติที่แล้วเป็นงูหรอแล้วชุดจะใส่สั้นไปไหน! หน้าอกจะทะลักออกมาแล้วนั่นนะ!

“ลิซมาแล้วหรอ” พี่บ๊อบบี้ทักฉันก่อนจะปลุกพี่ยุนยองที่นอนฟุบกับโต๊ะแล้วก็พี่ดงฮยอกที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งโงนเงน เขาพยุงพี่ยุนยองออกไป ส่วนฉันก็ช่วยประคองพี่ดงฮยอกมาที่รถของพี่บ๊อบบี้

“แล้วพี่จินฮวาน ชานวู แล้วพี่จุนเฮวละค่ะ”

“จินฮวานกับจุนเฮว เจนนี่ โรเซ่มารับกลับแล้วล่ะ ส่วนไอ้ชานวูมันกลับไปนานแล้ว” อ่อ!ฉันพยักหน้า เจนนี่พอเข้าใจนะ แต่พาสต้านี่มันยังไง ๆอยู่นะ

“ขอบใจมากนะลิซที่มา พี่กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องอีกถ้าไปกับยัยโซมี”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ” ฉันโบกมือให้พี่บ๊อบบี้ก่อนจะเดินกลับเข้ามาที่ห้องเพื่อจะไปส่งพี่ฮันบินที่คอนโดสภาพนี้กลับบ้านไม่ได้แน่ ดีที่เป็นห้อง VIP เลยไม่มีคนมายุ่มย่าม แล้วนั่นทำอะไรกัน! ฉันชะงักก่อนจะยืนกอดอกมองยัยโซมีกำลังก้มลงไซร้คอพี่ฮันบินแล้วลากเลื้อยริมฝีปากไปบนหน้าคม 


หมับ


“ใครอ่ะ? ปล่อยนะ! พี่ฮันบินช่วยโซมีด้วย! ” ฉันเดินไปจับแขนยัยโซมีก่อนจะลากออกไปนอกห้อง เธอตัวอ่อนปวกเปียกคงจะดื่มเยอะเช่นกัน ฉันปิดประตูก่อนจะล็อกห้องแล้วเดินไปหาพี่ฮันบิน

“พี่ฮันบิน” ฉันเอื้อมมือไปจับหน้าเขาก่อนจะตบเบา ๆทำไมดื่มหนักแบบนี้แล้วถ้าฉันไม่มานี้คงไปต่อไหนถึงไหนกันแล้วสินะ ฉันยู่หน้าใส่เขา

ไหนว่าไม่มาน้ำเสียงอ้อแอ้ มือหนาเลื่อนขึ้นมาทาบทับไว้บนมือของฉัน

“ก็มาแล้วนี่ไง” 

“เย็นชาจัง ไม่หึงพี่บางหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรก่อนจะนั่งลงบนตักแกร่ง ฉันนั่งหันข้างก่อนจะใช้มืออีกข้างแสร้งเป็นจัดทรงผมเขา “บอกว่าอย่าเมาทำไมไม่ฟังลิซ” ก่อนใช้นิ้วบิดจมูกเขาเล็กน้อย

“ทำไมพี่ต้องหึงลิซอยู่คนเดียว” เขาส่งสายตามองแรงมาให้ฉัน น่ารักอ่า! ฉันยกยิ้มนิดนึงก่อนจะใช้มือสองข้างประคองแก้มของเขาส่ายไปส่ายมา ใบหน้าคมค่อย ๆโน้มลงมาทาบริมฝีปากบางของฉันแล้วดูดดึงเบา ๆฉันเอียงหน้ารับสัมผัสเขาเล็กน้อย มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นมาประคองใบหน้าของฉันเอาไว้พร้อมกับดูดดึงริมฝีปากล่างสลับกับริมฝีปากบนไปมาส่วนฉันก็ตอบรับเขาเป็นอย่างดี เราจูบกันอยู่นานจนเขาถอนริมฝีปากออกมาก่อนเขาจะกดลงซ้ำ ๆสองสามที

“เมื่อไหร่จะใจอ่อนซักที” เขาพูดเหมือนเด็กเอาแต่ใจพร้อมกับตะคองกอดฉันโยกไปมา ฉันทาบใบหน้าลงไปที่ไหล่ของเขาก่อนจะยกยิ้ม ให้ตายเหอะเมาแล้วน่ารักฉิบ

 

 

 

Hanbin’s part

ตั้งแต่ที่ผมสารภาพกลาย ๆออกไปว่าชอบลิซ่าเธอก็ไม่ได้มีท่าทีต่างจากเมื่อก่อนเท่าไหร่เรายังคงทำตัวเหมือนเดิม คุยกันเหมือนเดิม ผมไม่ได้เร่งรัดอะไรเธอหรอกแค่เธออยู่ข้าง ๆผมอย่างนี้ก็พอแล้วให้อยู่ไปตลอดชีวิตยังได้ ผมรู้ว่าตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะรับใคร ส่วนเรื่องเจนนี่กับจินฮวานก็น่าจะไปได้สวยแล้วครับตอนนี้ก็เหลือแค่ผมเนี่ยแหละ ถึงเธอจะเป็นรักแรกของผมแต่ผมไม่ใช่รักแรกของเธอ เคยได้ยินไหมครับรักแรกมันแยกยาก ลิซ่าเป็นคนร่าเริงเข้ากับคนง่ายแต่บางทีก็เข้าง่ายเกินไปทำให้ผมหึงเธอบ่อย ๆแต่เธอนี่สินอกจากจะเย็นชาแล้วยังโคตรซึนเดเระ ขนาดเจอกับแฟนเก่าของผมเธอยังไม่หึงเลยครับ สงสัยต้องโดนจัดหนักซะบ้าง

 

End part

 

 

 

พี่ฮันบินกับฉันเรายังไม่ได้ตกลงคบกันนะคะ ไม่รู้สิฉันชอบความสัมพันธ์ที่รับรู้แค่เราสองคนมากกว่า มันน่ารักจะตายว่าไหม หลายคนบอกว่าฉันซึน ป่าวนะคะฉันรู้หมดแหละแค่ไม่อยากพูดออกมา ฉันชอบการแสดงออกมากกว่าการพูด ฉันเป็นพวกเก็บความรู้สึกเก่งนะคะ เก็บไว้แล้วรอระเบิดทีเดียว ฉันถือคติจะทำการใหญ่ใจต้องนิ่ง

ตอนนี้ฉันกำลังเก็บของจะไปเที่ยวทะเลตามที่เรานัดกันไว้นั่นแหละ ยัยเซ่ขอฉันมานอนด้วยพรุ่งนี้จะได้ออกไปพร้อมกัน พวกเราจะไปกันแค่ 4 คน เพราะเรากะจะไปเที่ยวแบบเดอะแก๊งค์ของเรา ฉันไม่มีปัญหานะส่วนคนที่เหลือไม่รู้เหมือนกัน

“แกจัดกระเป๋าหรือยังยัยแมว” โรเซ่ถามฉันที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์บนพื้นก่อนจะเดินลงมานั่งด้วย

“อือ ไปแค่ไม่กี่วันเอง เน้นแค่ชุดชั้นในก็พอ” ฉันเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์

“แล้วทำไมทำหน้างั้นว่ะ”

“ก็ฉันเป็นเมนส์อ่ะดิ อดเล่นน้ำพอดี” โรเซ่พูดพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนที่หน้าตักฉัน

“แกกับพี่จุนเฮวคบกันหรอ” ฉันถามเธอก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว

“พี่เว้ยยยย!” หราาาาาาา ฉันคิดในใจ

“แล้วแกกับพี่ฮันบินอ่ะ”

“พี่เหมือนกัน” โรเซ่ดีดตัวขึ้นมา

“กล้าพูด พี่บ้านแกสิตามหึงตามหวงขนาดนั้น”

“เออ บ้านฉันนี่แหละ”

ขณะกำลังเถียงกันโทรศัพท์ของโรเซ่ก็ดังขึ้นฉันแอบเห็นว่าเป็นพี่จุนเฮว แหม! เดี๋ยวนี้สนิทกันจนกล้าเรียกจุนเน่ ขนาดฉันยังไม่กล้าเลย

“พี่บ้านไหนกันเรียกตัวเองว่าตัวว่าเขานะ” ฉันแกล้งพูดเสียงดัง ๆ ยัยเซ่ชี้หน้าคาดโทษฉันก่อนจะเดินหนีไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียง ส่วนฉันหรอ นอนไงเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายยังไงวันนี้ก็ไม่ได้คุยกับเขาอยู่แล้วก็เขาจะบินไปญี่ปุ่น ไปทั้งวงนั่นแหละ

ตือดึ้ง ตือดึ้ง

Hanbin : [เสือไม่อยู่แมวอย่าร่าเริง] //ฉันหัวเราะคิกคัก สุภาษิตประเทศไหนเนี่ย

Lisa : [ไปกับเพื่อนค่ะ]

Hanbin : [แต่ทะเลมันไม่ได้มีแค่พวกลิซนะ]

Lisa : [แล้วให้ทำไงอ่ะ]

Hanbin : [ไม่ต้องไป]

Lisa : [งั้นพี่ฮันบินก็ไม่ต้องไปญี่ปุ่น โอเค๊]

เขาอ่านข้อความไม่ทันไรก็โทรเข้ามา ฉันกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไป           

ค่า ว่าไง

“พี่ไปทำงาน ลิซไม่งอนนะคะ” เขาพูดเสียงอ่อย

“ลิซก็รู้ค่ะ แกล้งพิมพ์ไปงั้นแหละ” ฉันกำลังยิ้ม

 “น้องแมวง่วงยังค่ะ”

“ทำไมอ่ะ”

“ขอไปหาแปบนึง”

“เดี๋ยวค่ะ” ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรเขาก็วางสายไปแล้ว

 

ฉันลงมาดักรอเขาที่หน้าคอนโด เขาจอดรถด้านหน้าก่อนจะรีบวิ่งมาหาฉันท่าทางเร่งรีบ มือหนาหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาให้ฉัน สร้อย’ เขาบรรจงสวมมันให้ฉัน

“พี่ต้องออกเดินทางตอนที่ตีสอง ตอนแรกกะว่าจะเอามาให้หลังกลับมาจากญี่ปุ่น” ฉันก้มลงหยิบสร้อยที่อยู่บนคอฉันขึ้นมาดู

“พี่ไปแล้วนะคะ ยังไม่ได้จัดกระเป๋าเลย” เขาพูดก่อนจะรีบเดินไปที่รถแต่ยังไม่ถึงสามก้าวเขาก็หมุนตัวกลับมาก่อนจะจูบฉันอย่างรวดเร็ว แขนข้างหนึ่งเขายกขึ้นมาจับใบหน้าของฉันเพื่อให้รับจูบเขาได้ถนัด

“คบกับพี่นะคะ อย่าเพิ่งตอบพี่ตอนนี้ ถ้าพี่กลับมาแล้วลิซยังเก็บมันไว้พี่จะถือว่าลิซตกลงคบกับพี่” ฉันหลุบตามองต่ำ ก่อนเขาจะก้มลงหอมแก้มเนียน ฉันยืนนิ่งหลังจากที่เขาขับรถออกไปแล้ว มือเรียวค่อย ๆลูบไปที่สร้อย บอกความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูกฉันรู้สึกวูบวาบตรงหน้าอก ใจหวิว ๆมือที่กำลังลูบสร้อยเลื่อนไปตบแปะ ๆที่หน้าอกเพื่อไม่ให้มันเต้นแรงไปมากกว่านี้ อ่า! รู้สึกเหมือนไม่สบาย






Diamond Cat





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #79 pptop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:18
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    เขิลเลยค่ะ
    #79
    0
  2. #15 Bombam Sweetty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 18:00
    สนุกมากๆไรท์
    #15
    0