Can I Love You รักได้ไหมถ้าหัวใจไม่เพี้ยน

ตอนที่ 5 : เมื่อลมพัดหวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 เม.ย. 60

ฉันทำงานกับวง ikon มาได้เกือบจะสามเดือนแล้ว ตั้งแต่วันนั้นชีวิตของฉันก็แทบจะไม่มีเวลาส่วนตัว นอกจากนายนั่นจะถือวิสาสะเข้าออกห้องของฉันเหมือนกับเป็นห้องของตัวเอง ยังทำตัวเรื่องเยอะ ทั้ง ๆที่พี่ ๆในวงไม่เห็นจะเป็นเหมือนตานั่นเลย เฮ้อ! นี่ฉันเป็นผู้ช่วยหรือเป็นคนใช้ ตอบ! ฉันก็ได้แต่บ่นกับตัวเอง นั่นไง! ยังไม่ทันขาดคำก็โทรมาล่ะ
-ฮันบิน-

“มารับฉันหน่อย ไอ้เสือเมิงไม่ไปด้วยกันหรอว่ะ” ฉันได้ยินเสียงของพี่บ๊อบบี้ตะโกนแทรกขึ้นมา

“สัสกูคุยโทรศัพท์อยู่ ได้ยินไหมเนี่ยยัยแมว” พี่ฮันบินด่าพี่บ๊อบบี้ก่อนจะถามกลับฉัน

“ไม่ได้ยิน” ฉันตอบ

“รีบมา ฉันอยู่ที่สตูดิโอถ่ายแบบของบริษัท” 

“นายรีบไหมล่ะ ถ้ารีบ”

“ไม่รีบ” เขาไม่รอให้ฉันพูดจบก็พูดแทรกขึ้นมา ไหนเมื่อกี้บอกรีบว่ะ! 

“กำลังจะไป ขับรถอยู่” ฉันพูดก่อนกดวางสาย 

ฉันขับรถออกจากมหาลัยกำลังมุ่งหน้าไปบริษัท วันนี้พวกนั้นมีถ่ายภาพโปรโมทอัลบั้มที่กำลังจะคัมแบค ถึงฉันจะไม่ได้มีหน้าที่จัดการเรื่องตารางงานของพวกเขาแต่ก็ต้องรู้บ้างว่าช่วงไหนมีงานไม่มีงาน แต่งานส่วนใหญ่ของฉันตอนนี้ก็เทมาทางพี่ฮันบินซะส่วนใหญ่ ก็อย่างงงี้ไง รถก็มีทำไมไม่ขับมา! แล้วรถบริษัทล่ะเอาไว้ทำไม! แล้วทำไมคนอื่นเขากลับกันได้! เป็นคำถามที่ต้องการคำตอบและคำตอบที่ได้รับมักไม่ตรงคำถาม ฉันเดินเข้ามาในสตูดิโอก่อนจะเดินผ่านไปยังห้องแต่งตัวเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปก็เจอเขานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

“ช้า” เขาไม่ได้หันมาหาฉัน

“จะกลับไหมบ้าน” ฉันเดินมานั่งบนเก้าอี้ เขาวางโทรศัพท์ก่อนจะหันมาหาฉัน 

“กระโปรงสั้น” ห้ะ! ฉันทำหน้าตาประมาณว่า นั่นเมิงถามหรือบ่น! 

ยุ่งฉันตอบปัด ๆ ก่อนเขาจะเดินมาหาฉัน เขาก้มมองฉันก่อนจะโน้มตัวลงมาแล้วนำเสื้อแจ๊คเก็ตที่ถืออยู่ในมือผูกเข้าที่เอวของฉัน ฉันนั่งนิ่งก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาแกล้งกระตุกปมเสื้อที่ผูกไว้ที่เอวของฉัน หนอยยยย! ตอนนี้หน้าของเราอยู่ห่างกันแค่คืบ เขายิ้มมุมปากก่อนเคลื่อนใบหน้าเขามาหาฉันช้า ๆฉันนั่งแข็งทื่อกรอกตาลอกแล่กไปมา ก่อนจะ

โป๊กฉันจับใบหน้าของเขาไว้ก่อนจะเอาหัวของฉันกระแทกเข้าที่หัวของเขา

โอ้ยยย! เธอเล่นอะไรของเธอเขาถอยหลังออกมาก่อนจะยืนลูบหัวปอย ๆ

“ก็เล่นเหมือนที่พี่เล่นนั่นแหละ” ฉันยู่หน้า ตอนนี้ฉันก็นั่งลูบหัวเช่นกัน หัวโนไหมว่ะเนี่ย!

พี่จะกลับไหมบ้าน ถ้าไม่กลับก็อยู่เนี่ยแหละฉันลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินออกมาจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปที่รถทันที ตึกตัก ตึกตักฉันใช้กำปั้นทุบไปที่อกซ้ายไม่เบานัก

ฉันกำลังขับรถส่วนพี่ฮันบินก็นั่งเปิดเพลงฟังสบายใจเฉิบ เขาฟังเพลงไปเรื่อยจนกระทั่งถึงเพลงเพลงหนึ่ง อ่า! ฉันเกลียดเพลงนี้ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปกดเลื่อนเพลง

“ฟังเพลงฉันดีกว่า” เขาหยิบโทรศัพท์ก่อนจะต่อสาย USB เข้ากับรถ

“เพลงนี้ฉันแต่งเอง” เขาหันมามองหน้าฉัน แล้วไงว่ะฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่นั่งฟังเพลงไปเรื่อย ๆ

 

너는 취향저격 취향저격
นอนึน แน ชวีฮยังจอกยอก แน ชวีฮยังจอกยอก

เธอนะสเปคของฉันเลย เธอนะใช่สเปคของฉันเลย 

말하지 않아도 느낌이
มัลฮาจี อานาโด นือกีมี วา

เธอนะไม่ต้องพูดอะไรฉันก็รู้สึกได้ 

머리부터 발끝까지
มอรีบูทอ พัลกึทกาจี ทา

ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอ

 

เขาปล่อยเพลงในโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย ๆ จนฉันขับมาถึงบ้านเขา วันนี้เขาบอกว่าจะค้างที่บ้าน ฉันเดินเข้าบ้านตามหลังเขา คุณแม่พี่ฮันบินกำลังยืนกอดพี่ฮันบินอยู่ก่อนเขาจะเดินไปนั่งบนโซฟาหน้า TV

“สวัสดีค่ะ คุณแม่” ฉันโค้งทักทาย

“วันนี้มาส่งตาเสือหรอลูก เป็นไงบ้างเหนื่อยไหมจ้ะ” คุณแม่เอ่ยทักทายก่อนจะเดินเข้ามาจับแขนฉันเป็นเชิงทักทาย ฉันยิ้มให้ท่านเป็นคำตอบ

“วันนี้กินข้าวเย็นด้วยกันนะลูก”

“ได้ค่ะ” ฉันค่อมหัวให้ท่านนิดนึง

“งั้นแม่วานขึ้นไปตามเจนนี่ให้แม่ที ยัยหนูอยู่บนห้องแหน่ะจ้ะ เสือไปช่วยแม่จัดโต๊ะหน่อยลูก วันนี้คุณพ่อมีประชุมน่าจะกลับดึกหน่อย” ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาเจนนี่ที่ห้อง

“ก๊อก ๆ” ฉันเคาะประตูเรียกเจนนี่ “เจนนี่ฉันเองเปิดประตูให้หน่อย”

“อ้าว แกมาตอนไหนเนี่ย” เธอเปิดประตูออกกว้าง ๆ ให้ฉันเดินเข้ามาในห้อง

“มาส่งพี่ฮันบิน คุณแม่ชวนทานข้าวด้วยเลยขึ้นมาเรียกแกเนี่ย” ฉันเดินเข้าไปนั่งบนเตียงเจนนี่

“อ่อ แล้วเรื่องงานแกโอเคไหม” เจนนี่เดินมานั่งข้าง ๆก่อนจะมองมาที่ฉัน

“โอเค” ฉันยิ้มก่อนพยักหน้า

“ถ้าแกไม่โอเคแกต้องบอกฉัน ฉันจะช่วยพูดกับพี่เสือให้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หน้าแกย่น” ฉันพูดติดตลกก่อนจะขำคิกคัก

“ไม่ตลก” เจนนี่พูดก่อนจะเคาะหัวฉันทีนึง ฉันจะจับมือเธอไว้

“โอเค ๆถ้าฉันไม่โอเคฉันจะฆ่าพี่แกหมกส้วมเอง ไม่ต้องห่วง” เธอยิ้มขำกับประโยคสุดท้ายของฉัน

“ไปกินข้าว” เจนนี่ดึงฉันลุกจากที่นอนก่อนจะเดินนำลงมาชั้นล่าง

หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็ขอตัวกลับคอนโดเลย เพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้าเกรงว่าจะดึก นี่ก็ทุ่มกว่า ๆ กลับคอนโดก็คงเกือบสามทุ่ม เจนนี่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ส่วนพี่ฮันบินกำลังนั่งอยู่หน้า TV เมื่อเห็นฉันกำลังจะกลับเจนนี่จึงลุกขึ้นเดินมาหาฉัน

“เสือไม่ไปส่งน้องหน่อยหรอลูก กลับค่ำ ๆมันอันตราย” คุณแม่หันไปถามพี่ฮันบิน พี่ฮันบินไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่หันหน้ามามองฉันเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปดู TV

ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ส่งกันไปส่งกันมาไม่ได้นอนกันพอดีฉันพูดติดตลก

“งั้นขับรถดี ๆนะลูกคนแถวนี้เขาเป็นห่วง” เธอเดินมาจับแขนฉันเบา ๆฉันโค้งให้คุณแม่ก่อนจะบอกลาเจนนี่แล้วก็พี่ฮันบิน

ฉันขับรถมาซักพักใหญ่ก็ถึงคอนโดของฉัน ฉันเลี้ยวรถเข้าไปจอดและกำลังจะเดินเข้าคอนโด

“ลิซ” ยังไม่ทันเดินเข้าคอนโดฉันก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของฉัน ฉันหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบ พี่ชานยอล

“พี่มีเรื่องจะคุยกับลิซ”

……….” ฉันไม่ได้ตอบอะไร ตอนนี้ฉันได้แต่ยืนนิ่ง ๆก่อนที่เขาจะเดินเข้ามากอดฉัน ฉันไม่ได้พลักเขาออกเพียงแต่ดันแขนเขาออกเป็นเชิงบอกให้ปล่อย

“เราทำแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ” เขายอมปล่อยก่อนจะเดินถอยห่างออกไปเล็กน้อย

“พี่มีเรื่องจะคุยกับลิซ” เขาพูดเว้นวรรค “เรื่องของเรา” เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนเหมือนเดิม

“เรื่องของเรามันจบไปแล้วค่ะ มันมีแค่เรื่องของพี่กับเขา” ฉันส่ายหัวก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

“พี่สับสน” เขาก้มหน้าเล็กน้อย

“พี่ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ พี่น่าจะรู้ตัวเองดี พี่จะมาคบคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วมาบอกว่าสับสนมันฟังดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่

พี่ขอโทษ” เขาทำท่าจะเดินเข้ามาจับตัวฉัน แต่ฉันถอยหลังออกไม่ยอมให้เขาจับ

ลิซว่าพี่ไม่ได้สับสนหรอก แต่พี่แค่ไม่มั่นในความสัมพันธ์ของพี่กับเขาแค่นั้นเอง” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเขา

“ลิซ ฟังพี่อธิบายก่อนได้ไหม” เขามองมาที่ฉันเป็นเชิงขอร้อง

“หรือไม่จริง พี่ดาร่าคบกันกับพี่ท็อปแต่พี่กลับมาบอกว่าพี่รักพี่ดาร่าทั้ง ๆที่ตอนนั้นพี่กำลังคบกับลิซอยู่ พี่จะเลิกกับใครจะรักกับใครก็แล้วแต่ อย่าเอาลิซไปเกี่ยวด้วย ลิซ ขยะแขยง” ฉันตะคอกใส่เขา พอกันทีกับการเป็นเด็กสาวแสนดี ฉันทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนจะวิ่งเข้าคอนโด เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ยืนก้มหน้านิ่ง ๆ

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ฉันนั่งขัดสมาธิ เท้าคางไว้ที่พักแขนและหันหน้าไปที่ระเบียง ฉันไม่ได้ร้องไห้ หรือรู้สึกอยากร้องไห้  เรื่องของฉันกับเขาไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอกเพราะเขาได้ทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว ด้วยตัวของเขาเอง ฉันนั่งทอดสายตาออกไปนอกระเบียง ตอนนี้สมองของฉันมันกำลังฉายภาพเก่า ๆซ้ำไปซ้ำมา

 

 

 

//Flashback

ลิซ วันนี้ไปดูหนังกับพี่นะค่ะพี่ชานยอลเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆพร้อมกับโยกหัวฉันเบา ๆ เขามักจะทำแบบนี้เสมอ ฉันคบกับพี่ชานยอลตั้งแต่ปีหนึ่งนี้ก็เกือบปีแล้วที่เราคบกัน เขาอ่อนโยน สุภาพและใจดีกับฉันเสมอ ฉันยอมรับว่าช่วงแรกที่คบกับเขาฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาที่ตกลงคบกับเขาก็เพราะเค้าตามตื้อจนฉันใจอ่อน  แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะเปิดใจให้เขาจริง ๆซักที

“ไปด้วยกันนะคะน้องลิซ่า พี่ก็ชวนพี่ท็อปไปเหมือนกัน” พี่ดาร่าพูดเสริม เธอเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันกับพี่ชานยอล เธอมักจะไปไหนมาไหนกับพี่ชานยอลเสมอ

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวลิซโทรบอกโรเซ่กับจิซูก่อนนะคะ พอดีนัดเพื่อนไว้ก่อนแล้ว” ฉันบอกพร้อมกับยิ้มแฉ่งให้พี่ชานยอล

เราดูหนังรอบค่ำกัน หลังจากพวกเรา 4 คนดูหนังจบก็พากันเดินออกมา เรามากันเป็นคู่ฉันกับพี่ชานยอล แล้วก็พี่ดาร่ากับพี่ท็อป ตอนแรกว่าจะแยกกันกลับแต่พี่ท็อปมีนัดกับเพื่อนต่อ พี่ชานยอลกับฉันก็เลยอาสามาส่งพี่ดาร่าที่บ้าน ระหว่างทางไปบ้านพี่ดาร่าพี่ชานยอลก็เปิดเพลงแนวที่พี่ชานยอลชอบแต่ฉันไม่ชอบ ฟังแล้วมันปวดหัว

“พี่ชานยอลอ่า ลิซไม่ชอบฟังเพลงแนวนี้อ่ะ” ฉันพูดพร้อมกับมุ้ยหน้าใส่เขา เขากดเปลี่ยนเพลงก่อนจะยิ้มให้ฉัน “รู้แล้วค่ะว่าลิซไม่ชอบ”

“แต่เราชอบนะ มันส์ดี” พี่ดาร่าพูดขึ้น

“เราก็ชอบแต่เด็กแถวนี้ไม่ชอบนิ” เขาพูดพร้อมกับใช้มืออีกข้างลูบหัวของฉัน ฉันเอียงหัวไปพิงที่ไหล่เขาเป็นเชิงอ้อน

“เออ วันเสาร์นี้มหาลัยมีคอนเสิร์ต เราไปดูกันไหม” พี่ดาร่าพูดขึ้นขณะเล่นโทรศัพท์อยู่

ลิซไปไหมค่ะ พี่ชานยอลถามฉัน

“พี่ชานยอลไปกับพี่ดาร่าเลยค่ะ ลิซไม่ค่อยชอบมันร้อน” เขาพยักหน้ารับ

“ชานยอลเลี้ยวเขาปั้มให้เราหน่อย” พี่ดาร่าพูดขึ้น

พี่ชานยอลเลี้ยวเข้าปั้มก่อนจะจอดรถหน้าเซเว่นที่อยู่ภายในปั้ม ฉันกับพี่ดาร่าเดินเข้าเซเว่น เราซื้อของกันเสร็จก็เดินมาเคาเตอร์เพื่อจ่ายเงิน ตอนนี้พี่ดาร่ากำลังจ่ายเงินก่อนจะหยิบถุงยางอนามัยกล่องหนึ่งให้พนักงาน เธอหันมามองฉันที่ยืนทำตาปริบ ๆ

“กันไว้ดีกว่าแก้นะ” เธอยกยิ้มเล็กน้อย

“ลิซคงยังไม่ได้ใช้หรอกค่ะ” ฉันหัวเราะแหะ ๆก่อนจะจ่ายเงินระหว่างที่กำลังจะเดินถือน้ำกับขนมมาให้พี่ชานยอลที่รถ 

“อย่าบอกนะว่าไม่เคยมีอะไรกัน” พี่ดาร่าเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะกระซิบที่หู

“ลิซยังไม่พร้อมนะคะ” ฉันพยักหน้านิดนึง 

เรานั่งอยู่ในรถซักพักเห็นพี่ดาร่าบอกว่ายังไม่อยากกลับบ้าน เธอเหมือนเบื่อ ๆเซง ๆคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องของพี่ท็อปช่วงนี้พี่ดาร่างอนพี่ท็อปบ่อย ๆแต่ตอนนี้ฉันว่าฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะ

“เอางี้ค้างที่ปั้มไหม เปลี่ยนบรรยากาศ เราว่าอาร์ตดีนะ” พี่ดาร่าไม่ได้ตอบอะไร

“ลิซจะกลับคอนโดไหมค่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เขาหันมาถามฉัน ห้ะ! จะนอนค้างที่นี้นะนะ! อาร์ตไปไหม!

“แล้วพี่ชานยอลล่ะค่ะ”

“พี่ก็จะไปส่งลิซก่อนไงค่ะ แล้วจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนดาร่า พรุ่งนี้ก็เตลิดไปส่งดาร่าที่บ้านเลย” พี่ชานยอลอธิบาย พี่ดาร่าพยักหน้าเห็นด้วย ฉันไม่ได้หึงพี่ดาร่านะ แค่หวงเฉย ๆฉันเริ่มรู้สึกว่าฉันเป็นคนขี้หวงก็ตอนที่ฉันเริ่มเปิดใจให้เขานี่แหละ

“งั้นลิซนอนนี่ก็ได้ค่ะ”

“แน่ใจนะค่ะว่านอนได้” ฉันพยักหน้า พี่ชานยอลปรับเบาะลงให้ฉันแล้วจะดันเบาะไปข้างหลังให้ฉันนอนสบาย ๆ เขานั่งอยู่เบาะข้างฉันก่อนจะเปิดเพลงให้ฉันฟัง ฉันนอนคุยกับพี่ชานยอลซักพักก่อนจะพล่อยหลับไป หลังจากนั้นพี่ชานยอลคงลงจากรถไปหาพี่ดาร่าแม้ว่าจะนอนหลับแต่มันก็ไม่ได้หลับสนิท ฉันได้ยินเขาคุยกันเบา ๆอยู่นอกรถแต่จับใจความไม่ได้คิดว่าน่าจะปรับทุกข์กันตามประสาเพื่อน เด็กดีไหมล่ะฉัน!

พี่ชานยอลยังคงปฏิบัติเหมือนเดิม ไปรับไปส่งเหมือนเดิม แต่ฉันกลับรู้สึกแปลก ๆแม้ว่าเขาจะพยายามทำตัวปกติแต่การวางตัว การพูด หรือแม้แต่เรื่องที่พูดก็ฟังดูไม่เหมือนเดิม เรามักจะมีบทสนทนาแปลก ๆเสมอ ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะเสียเขาไป มันเป็นความรู้สึกลึก ๆของผู้หญิงทุกคน หากแต่ฉันไม่ได้พูดมันออกมา

“ลิซ พี่ว่าเราสองคนเหมือนพี่น้องกันมากกว่าแฟนอีก ว่าไหม?” เขาพูดขึ้นขณะขับรถมาส่งฉันที่คอนโด

“พี่ชานยอลจะพูดอะไร” ฉันตอบพร้อมกับหันไปมองหน้าเขา ใจฉันกำลังสั่น!

“ลิซรักพี่จริงหรือป่าว ตลอดเวลาที่คบกันเคยชอบพี่บ้างไหม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาหันมามองที่ฉันเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

“ทำไมพี่ถามลิซแบบนี้ การที่ลิซไม่ได้มีอะไรกันกับพี่มันไม่ได้หมายความว่าลิซไม่ได้ไม่ชอบพี่นะ” ฉันพูดเสียงไม่เบานัก และพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

“พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น พี่ขอโทษนะค่ะ พี่ผิดเองที่งี่เง่า” เขาพูดพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งลูบหน้าตัวเองเบา ๆหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก จนมาถึงคอนโดของฉัน ฉันปลดเข็มขัดออกก่อนจะโน้มตัวไปหาพี่ชานยอลทาบริมฝีปากลงไปที่ปากของเขาพร้อมกับจูบเขาเบา ๆเขาไม่ได้จูบตอบจนกระทั่งฉันถอนจูบออกมา พี่ชานยอลไม่พูดอะไรเพียงแต่ลูบหัวฉันเบา ๆ

จากวันนั้นความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มไม่เหมือนเดิม จากที่เคยไปรับไปส่งก็มักจะมีข้ออ้าง และเรื่องส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของพี่ดาร่า ฉันเตรียมใจไว้สักพักแล้วล่ะตอนนี้คงรอแค่เวลานั้นมาถึง ฉันคิดเสมอว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันดูน่ารัก และพอดีไม่มากไม่น้อยจนเกินไป เราไม่เคยมีอะไรกัน มีเพียงกอดและจูบกันปกติ ฉันคงเด็กเกินไปสำหรับเรื่องความรัก โชคดีที่ฉันยังไม่ทันถลำใจมากไปกว่านี้ แม้ฉันจะยังไม่ได้รักเขาหมดใจแต่เขาก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันยอมเปิดใจให้ เขาเป็นรักแรกของฉัน

 

อึดอัด!

คำเดียวที่สามารถอธิบายได้ดีที่สุด ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถยนต์คันหนึ่ง เรานั่งเงียบมาสักพักหลังจากที่พี่ชานยอลมารับฉันไปกินข้าวและตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถซึ่งจอดอยู่หน้าคอนโดของฉันเอง

ลิซ คือพี่มีเรื่องจะบอกลิซ พี่ชานยอลพูดพร้อมกับกุมมือตัวเองแน่น เขานั่งก้มหน้าก่อนจะเงยหน้าและหันมาทางฉันเพื่อดูปฏิกริยาของฉัน

………..” ฉันไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ร่างกายของฉันมันเริ่มควบคุมไม่ได้ ฉันหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง สายตาฉันมองไกลออกไปพยายามจะโฟกัสอะไรซักอย่าง

เรื่องของเราเขาพูดต่อ

ค่ะ พี่ชานยอลมีเรื่องอะไรจะพูดหรอค่ะฉันขานรับ แต่ยังคงมองออกไปนอกรถ

ลิซรู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่เหมือนเดิม รู้ใช่ไหมว่าพี่รักคน ๆ หนึ่งอยู่

พี่ดาร่าตอนนี้ฉันเริ่มบีบมือตัวเอง ฉันภาวนาให้ไม่ใช่เธอ ฉันรู้สึกมาซักพักแล้วล่ะว่าความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มไม่เดิม แต่ไม่ใช่คนนี้ได้ไหม

อืม

……….

พี่ไม่รู้ว่าพี่กับเขาเรารักกันหรือป่าว แต่เวลาที่ดาร่าอยู่กับพี่ท็อปพี่รู้สึกแย่มาก ๆ พี่รู้สึกหึง รู้สึกหวงเธอ

……….” ไหนว่าไม่ได้คิดอะไรไงลิซ แล้วไอ้ความรู้สึกหน้าชามันคืออะไร ตอนนี้ฉันนั่งตัวแข็งทื่อ อ่า! อยากลงจากรถเร็วๆ จัง

ลิซ มองหน้าพี่หน่อยได้ไหม พี่ขอโทษสำหรับเรื่องของเราพี่รู้ว่าพี่ผิด

เราเลิกกันนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะฉันเงียบอยู่นาน ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ฉันรู้ว่าพี่ชานยอลคงไม่อยากจะพูดคำนี้ออกมา ฉันเลยตัดสินใจพูดแทน พี่ชานยอลรีบเปิดประตูรถลงมาแล้วเดินอ้อมมาทางฉัน เขาจับมือของฉันไว้ ก่อนจะคว้าตัวของฉันเข้าไปกอด เขาลูบหัวฉันเบา ๆ ฉันยกมือทั้งสองข้างลูบไปกลางหลังของพี่ชานยอลไม่เบานัก

พี่คิดว่าลิซไม่ได้ชอบพี่เขาพูด

ค่ะ ลิซไม่ได้ชอบพี่ ไม่ต้องคิดมาก ลิซโอเคโอเคเหี้ยไร! ล่ะอยากจะกัดลิ้นตัวเอง

 

หลังจากวันนั้นฉันก็กลายเป็นที่ปรึกษาเรื่องพี่ดาร่าให้พี่ชานยอล ตลกเนอะ! ฉันไม่ได้คุยกับเขาเพราะมีเยื่อใยอะไรหรอกนะ เพียงแค่อยากรู้เรื่องที่ฉันยังไม่รู้ในระหว่างที่ฉันคบกับพี่ชานยอลก็แค่นั้นเอง พี่ชานยอลเป็นคนพูดออกมาเองว่าตลอดเวลาที่เขาคอยเอาใจใส่ฉัน ทำทุกอย่างให้ฉันนั้นเป็นเพราะพี่ดาร่าเป็นคนบอกให้ทำ เขาบอกฉันว่าพี่ดาร่าเป็นคนดีเธอไม่เคยยุยงให้เราสองคนเลิกกันมีแต่คอยช่วยทุกอย่างแม้กระทั่งของขวัญวาเลนไทน์เมื่อปีที่แล้วเธอก็เป็นคนเลือกให้ เจ็บ! เจ็บเพราะโดนหักหลัง ทุก ๆเหตุการณ์ระหว่างฉันกับเขามักมีพี่ดาร่าเข้ามาเกี่ยวเสมอ ฉันนี่โง่ชะมัด!

 

End flashback

 

 

 

ฉันนั่งคิดเรื่องราวเก่า ๆ จนไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนกำลังยืนมองฉันอยู่ในห้อง


'หมับ วืดดดดดด'


O_O

“ร้องออกมาเถอะ”  ร้องเหี้ยอัลไล! 

ฉันสะดุ้งเพราะแรงกอดจากทางด้านหลังรู้สึกเหมือนตัวลอยหน่อย ๆ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งหันข้างขาพาดยาวไปโซฟาอีกด้านหนึ่งและอยู่บนตักแกร่งของพี่ฮันบิน เขานั่งกอดเอวฉันไว้หลวม ๆ

“อย่ามาฉวยโอกาส” ฉันว่าก่อนจะเอี้ยวตัวมาทางเขาแล้วใช้มือสองข้างดันหน้าของเขาออกจนคางเขาเชิดขึ้น

“โอ้ยยยย! อย่าดันมันเจ็บ” เขาร้องออกมาเสียงดัง ฉันปล่อยมือออกจากหน้าเขาแต่เขายังคงโอบรอบเอวฉันไว้ ทำไมเขาชอบมาเห็นเรื่องที่ฉันไม่อยากให้เขารู้ให้เขาเห็นทุกเรื่องเลยห้ะ! ตอบ!

“ปล่อย” ฉันบอกเขา

“แน่ใจนะว่าไม่ร้อง” เขามองหน้าฉัน

“อือ ไม่สะเทือนสักนิด” หราาาาาา เขาทำหน้าไม่เชื่อ

“ไปดิ” เขาปล่อยมือจากเอวฉัน พอฉันทำท่าจะลุกเขาก็กอดเอวฉันไว้อีกครั้ง

“เส้นกระตุกนะ” เขายักคิ้วกวน ๆฉันจับมือเขาไว้ก่อนจะดันตัวออก ฉันยืนมองเขาที่กำลังนอนเหยียดขาไปบนโซฟา ยกขาข้างหนึ่งขึ้น แล้วเอาแขนหนุนที่คอตัวเองไว้

“มาทำไม มันดึกแล้ว”

“ลืมเสื้อนะ” เขาชี้ไปที่เสื้อของเขาที่ตอนนี้ฉันวางไว้บนโต๊ะหน้า TV

“เอาความจริง” ฉันพูดก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อให้เขา

“เป็นห่วง” ฉันชะงัก

……….” ฉันไม่ได้พูดอะไรก่อนจะโยนเสื้อใส่ตัวเขาแล้วเดินเข้าห้องนอนไป อยากทำอะไรก็ทำไป เอาเลยตามสบาย!






//แปะ ๆ Credit : ikon -MY TYPE









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #11 Pointtyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:32
    รออยู่นะค้า
    #11
    0
  2. #10 Kkkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:32
    ไรท์หายไปเลย มาต่อหน่อยน้าา
    #10
    0
  3. #9 Bombam Sweetty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:43
    ฮันบิน.......
    #9
    0
  4. #7 konliz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:49
    รีบมาต่อนะคะ สนุกมากกกป
    #7
    0
  5. #6 Shhzv (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:19
    ว้าวๆมีเป็นห่วงแล้วเนี่ย อย่าลืมมาต่อนะคะะ
    #6
    0