DC_นกสีฟ้าของฉัน

ตอนที่ 2 : DC_ นกสีฟ้าของฉัน บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    29 มี.ค. 62






รถคันหรูขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของสนามบินเรียกสายตาทุกคนที่ผ่านมาให้จ้องมองเป็นอย่างดียิ่งเจ้าของรถก้าวลงมาผู้คนก็ยิ่งแตกตื่นเมื่อว่าใครที่เป็นเจ้าของรถ ก่อนที่เสียงมือถือจะดังขึ้น “ฉันถึงแล้ว กำลังไป”


ณ ท่าอากาศยานของก็อตแธม ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติหลั่งไหลเข้า-ออก ผลัดเปลื่ยนหมุนเวียนกันขวักไขว่กันอย่างอุ่นหนาฝาคลั่ง ส่งเสียงพูดคุยจอแจไปตามทางเบียดเสียดกันไปมา ร่างระหงของหญิงวัยกลางผมสีแดงเชอร์รี่คนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาค้นกระเป๋าสะพายขนาดกลางเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย “แม่พูดจริงนะ ว่าอยากพาลูกไปด้วย ถ้าไม่ติดว่ามันไม่สะดวก”เธอหันมาพูดกับเด็กสาวผมสีเชอร์ที่นั่งอยู่บนกระเป๋าสัมภาระพร้อมผ้าพันแผลที่พันรอบดวงตาแสดงให้เห็นถึงการสูญเสียศักยภาพการมองเห็นไปอย่างชัดเจน ดร.ไอซา วอง สื่อถึงความเป็นห่วงในน้ำเสียงชัดเจน

“อ่า… อยู่ที่นี้ก็น่าสนุกดี” เด็กสาวตอบผู้เป็นแม่ เธอคือ ลาแปง วอง ลูกสาวเพียงคนเดียวของ ดร.ไอซ่า วอง วิศวะกรด้านเทศโนโลยีมือหนึ่งแม่เธอบอกแบบนั้นนะ เธอเพิ่งสูญเสียการมองเห็นเพราะ อุบัติเหตุเมื่อ 3 ปี เนื่องจากห้องแล๊บของพ่อเกิดการระเบิด พ่อเธอ ศิระ สึกิยามะ ดร.ด้านตัดต่อพันธุกรรม นั้นจึงเป็นตัวจุดชนวนการหย่าร้างของทั้งคู่ และ แม่ได้สิทธิการเลี้ยงดูเธอไปอย่างขาดลอยพร้อมทรัพย์สินเป็นจำนวนมากที่เธอสามารถกินนอนไปยาวๆ

ดร.ไอซา กรอกตาเมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวที่เหมือนว่าตัวเองจะไปเที่ยวสวนสนุกแทนที่จะไปอาศัยกับ ‘พ่อทูนหัว’ ที่ตัวเองไม่เคยเห็นหน้า

“หนูไถกระเป๋าเล่นได้ไหม…”

“ไม่จ๊ะ ตรงนี้คนเยอะ ลูกอาจชนใครเข้าได้”

ลาแปงเอียงคออย่างสงสัย “งั้นทำไมแม่ไปพาไปตรงคนน้อยๆ อย่าง เช่น หน้าสนามบิน ห้องน้ำ หรือ ศูนย์อาหาร ล่ะ”แถวนั้นคนน้อย เธอจะได้เล่นแก้เบื่อ

“เพราะ เราต้องรอคนมารับตัวลูก และ พวกเขามาถึงแล้ว” ดร.ไอซา ลุกขึ้นยืนเมื่อคนที่นัดมาถึงแล้ว “ไงเพื่อนเก่า คุณมหาเศรษฐี บรูซ เวย์น” เธอทักอีกฝ่าย

“สวัสดี ไอซา ไม่เจอกันนานเลยนะ” บรูซกอดทักทายหญิงสาวอย่างสนิทสนม ต้องยอมรับว่าเขาคิดถึงเพื่อนคนนี้มาก “ชีวิตหลังแต่งงานเป็นไงบ้างล่ะ”เขาถามเพราะไม่ได้ติดต่อกันมาสักพักแล้วเนื่องจากงานของเจ้าตัว

“ห่วยแตก”ดร.ไอซา ตอบกลับไปก่อนจะหันมาแนะนำลูกสาวให้อีกฝ่ายรู้จัก “นี้ลูกสาวฉัน ลาแปง วอง”เธอประครองลูกสาวให้หันมาให้บรูซเห็น “ลาแปงจ๊ะ นี้ บรูซ เวย์น พ่อทูนหัวของลูก”

“สวัสดี สาวน้อย”บรูซคุกเข่าลงหนึ่งเผื่อคุยกับเด็กสาวตรงหน้า เขายื่นมือไปกุทมือเด็กสาวเบาๆ “เธอสวยเหมือนแม่เลยนะ ไม่สิ สวยกว่าแม่อีก”

“ว้าว… หนูเป็นลูกทูนหัว บรูซ เวย์น ไม่สิ แบทแมน…”ลาแปงพูดประโยคท้ายเสียงเบา

“ฉันว่า พวกเราเปลื่ยนที่คุยกันดีกว่านะ” บรูซเสนอก่อนจะประครองเด็กสาวผู้สูญเสียการมองเห็นขึ้น “ฉันช่วยถือกระเป๋านะ”

“ฉันว่า ลาก ง่ายกว่านะบรูซ”ดร.ไอซาเอ่ยอย่างเย้าแหย่ไป




“เอาล่ะ เล่าชีวิตหลังแต่งงานมาสิ”บรูซถามเพื่อนสาวที่กำลังป้อนซุปลูกสาวตัวเองอยู่ “ทำไมถึงพูดว่า ‘ห่วยแตก’ ทั้งที่พวกเธอก็รักกันดี” เพราะ เขาไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ในงานแต่งของทั้งคู่

คุณแม่เลี้ยงเดียวยักไหล่ก่อนจะเช็ดมุมปากให้ลูกสาว “โกโก้อยู่ทางขวามือนะจ๊ะ”เธอบอกลูกสาวก่อนจะหันมาคุยกับเพื่อน “ลูกชายคนโตนายมาแล้วนะ ไงจ๊ะ หนุ่มน้อยโตขึ้นมาแล้วหล่อนะเรา”

“ขอบคุณครับ ดร.”ลาแปงได้ยินเสียงคนมาใหม่ดังขึ้นเหนือหัว “แล้วนี้คือ…”

“ลูกสาวฉันจ๊ะ เธอชื่อ ลาแปง ลาแปง วอง”ดร.ไอซา แนะนำลูกสาวให้อีกฝ่ายรู้จัก “ลาแปง เขาคือ ลูกชายคนโตของ บรูซ ริชาร์ด เกรย์สัน จ๊ะ”เธอบอกเด็กสาว

“สวัสดี กระต่ายน้อย เรียกฉันว่า ดิ๊ก ก็ได้นะ ”ดิ๊กทักทายเด็กสาว เพราะ ลาแปง ภาษา ฝรั่งเศส แปลว่ากระต่าย เขาจึงเรียกแบบนั้น “โอ้…”เขาเพิ่งสังเกตุผ้าพันแผลของอีกฝ่ายก่อนจะเบนไปทางอื่น “สีผมเธอสวยมากเลยนะ”เขาชมจากใจจริง เขาเพิ่งเคยเจอผมสีแดงสวยเหมือนผลเชอร์รี่แบบบนี้

“รบกวนสุดหล่อ พาลูกสาวฉันไปซื้อขนมทานหน่อยได้ไหมจ๊ะ พอดีเธอต้องทานของหวานตบท้ายนะ”ไอซาบอกเป็นนัยไปแก่เด็กหนุ่ม

“อ้อ ครับ”ดิ๊กขานรับอย่างเข้าใจ “ขออนุญาตนะ สาวน้อย”เขาประครองเด็กสาวให้ลุกขึ้น

“เอานี่ไปด้วย”บรูซยื่นค่าขนมไปให้เด็กๆ “เอาล่ะ จะพูดได้หรือยัง ไอซา”

เธอชี้ไปที่บริเวณผ้าพันแผลของตำแหน่งเดียวกับลูกสาว “เมื่อ 3 ปีก่อน เขาทำให้ลูกเป็นแบบนี้”

“อะไรนะ”

“ยังไม่หมดนะ”ดร.ไอซา เคลื่อนมือไปตรงบริเวณแขนตัวเอง “เขาใช้ลูกเป็นหนูทดลอง ซึ่งอย่าถามว่าอะไร รู้แค่ว่าเขาทำมานานมาก จนฉันรู้เมื่อ 3 ปีก่อนซึ่งนั้นคือ จุดเริ่มต้นของการฟ้องหย่า”

“.... เสียใจด้วยนะ ฉันน่าจะอยู่ด้วยตอนนั้น” บรูซบอกหญิงสาว เขาไม่คิดว่าช่วงที่ไม่ได้ติดต่อกัน เพื่อนเขาจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ โดยที่เขาไม่สามารถช่วยอัไรได้เลย “แล้วเรื่อง นั้น”

“อ้อ”เธอลากเสียงยาว “ก็แต่เพิ่มความสบายใจและความปลอดภัยแก่ลูกสาวนะ อีกอย่าง”เธอเปลื่ยนน้ำเสียงมาพูดอย่างจริงจัง “บรูซ นายต้องสัญญาว่า จะต้องดูแลลาแปง และ ปกป้อง เธอ ไม่ว่าจากอะไรก็ตาม”

“ฉันสัญญา…”

“อ้อ จริงสิ”ไอซานึกเรื่องสำคัญอีกอย่างขึ้นมาได้ “ติดต่อหมอเก่งๆให้หน่อยสิ เรื่องตานะ”

“ได้สิ แล้วให้หาคนบริจาคด้วยไหม”

“ความจริง… มีอีกอย่างที่ฉันเพิ่งจะส่งไปหานายนะ บรูซ”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

27 ความคิดเห็น