Shhhh ! (beexcris)

ตอนที่ 7 : Episode 6 : Do you wanna know my secret?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61




Episode 6 : Do you wanna know my secret?









     บรรยากาศวุ่นวายที่ secret weapon ทำให้บีอดไม่ได้ที่จะหยุดฟัง บีต้องฟิตติ้งชุดคอลเลกชั่นใหม่วันนี้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างต้องหยุดลงกะทันหันเพียงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เรื่องที่วทานิกากำลังจะเหยียบ secret weapon ให้จมดินตามที่บอกเอาไว้


      “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” บีแสร้งถาม ทั้งที่รู้สถานการณ์ดีอยู่แล้วว่า secret weapon กำลังตึงเครียดและวุ่นวายกับการต่อสู้กับกระแสสังคมของวทานิกาที่โจมตีเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ มันรุนแรงมากพอให้ทุกฝ่ายรนราน รอคอยคำตอบจากผู้มีอำนาจในการตัดสินใจเพียงแค่คนเดียวว่าจะทำอย่างไรต่อไป


     “รอประชุมอยู่ คุณคริสไม่มาสักทีหนึ่งในนั้นหันมาตอบแบบร้อนใจ ก่อนจะพูดแบบปัดๆ “วันนี้คงไม่ได้ฟิตติ้งชุดแล้วล่ะ กลับไปก่อนเถอะ


      บีก็อยากจะหันหลังเดินกลับไป แต่ประเด็นที่น่าสนใจดันลอยเข้าหูซะก่อนแกใช่ไหม? ที่เอาแบบชุดไปขายให้วทานิกา


     “แกจะบ้าเหรอ?”


     “ไม่ใช่แกแล้วจะใคร มีแต่แกคนเดียวที่เคยขายแบบชุดให้คนอื่น


    “คุณคริสจับได้ขนาดนั้น ฉันคงไม่หน้าด้านทำอีกไหมล่ะ อีบ้า!”


     บีตัดสินใจเดินย้อนกลับมา และเริ่มอ่านสถานการณ์เมื่อได้ยินชื่อวทานิกาขอโทษนะคะ แบบชุดที่พูดถึงเมื่อกี้คืออะไรเหรอ?”


     “ก็ชุดที่วทานิกาใส่ในคลิปโปรโมทรายการใหม่ไงล่ะ เหมือนชุดฟินาเล่คอลเลกชั่นใหม่ของเราเป๊ะ!”


     หนึ่งในลูกทีมเปิดแบบชุดในแฟ้มให้บีดูอย่างเร่งรีบ ถ้าไม่ผิดคาดมันคือชุดที่บีต้องใส่ในคอลเลกชั่นหน้า ชุดที่คริสคงตั้งใจสร้างมาด้วยมันสมองและความสามารถอย่างเช่นทุกครั้ง บีมองมันสลับกับชุดที่วทานิกาสวมใส่ในจอ บีไม่อยากเชื่อว่าดีไซเนอร์มากความสามารถจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายอย่างการก็อปปี้งานคนอื่น ถึงบีจะมองวทานิกาผิดไปในบางเรื่อง แต่การที่เธอจะก็อปปี้งานใครคือสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ แต่ก็ไม่แน่หากวทานิกาอยากเอาชนะเร็วๆ การเล่นสกปรกมันก็เป็นหนึ่งตัวเลือกที่ดี


    “วทานิกาก็อปงานเราเหรอคะ?” 


    “อย่าเรียกว่าก็อปเลย เรียกว่าขโมยงานดีกว่า ใครกันนะเอาแบบชุดไปปล่อยให้วทานิกาแบบนั้น" บีฟังและคิดตาม หากเป็นการขโมยงานคงไม่ใช่ความผิดของวทานิการ้อยเปอร์เซ็น หรือแท้จริงแล้ว สาเหตุหลักๆ คือวทานิกาอยากให้ secret weapon ระแวงกันเอง


    บีคิดว่าบีเริ่มอ่านเกมของวทานิกาออกแล้ว


    “เธอรึเปล่าบี?” 

    

    “คะ?”


    “จริงๆ ก็ขอโทษนะที่ต้องคิดแบบนี้ แต่คนที่น่าสงสัยที่สุดตอนนี้ก็มีแต่เธอ เพราะเธอเป็นนางแบบเก่าของวทานิกา


     สิ้นประโยคนี้ ทุกสายตาต่างจ้องมองมาอย่างเห็นด้วย


     ถึงบีปฏิเสธคงไม่มีใครเชื่อ เพราะคำตอบที่พวกเขาพอใจจะฟังคือการที่บียอมรับว่าทำจริงๆ ดูสายตาพวกนั้นที่จ้องมองมาสิ มองมาอย่างกับบีเป็นตัวเชื้อโรคที่บังเอิญมาเปรอะเปื้อนพวกเขา เหมือนเป็นตัวตนเหตุที่ทำให้ secret weapon ต้องสกปรกแค่เพราะมีชื่อวทานิกาห้อยหางติดตัวแมวจรจัดตัวนี้มาด้วย


     แน่ใจเหรอว่าเลือกถูกฝั่ง?


     เป็นแบบนี้นี่เอง บีเริ่มเข้าใจสถานการณ์ วทานิกาใช้วิธีสกปรกวิธีนี้เพื่อบังคับให้บีกลับไป และยอมให้คนอื่นมองว่าเป็นบีที่ไว้ใจไม่ได้และเข้ามาเพื่อทรยศ secret weapon ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งหลายตัวเลยสินะ คนอื่นเข้าใจผิด บีไม่เคยแคร์ แต่ถ้าหากเป็นคริส บีไม่ยอมแน่


     “ว่าไงล่ะ เธอรึเปล่าบี?”


     “ว่างงานกันเหรอ?”


     สถานการณ์กลับเข้าสู่ภาวะปกติเมื่อการมาเยือนของผู้มีอำนาจตัดสินใจปรากฎ คริสเดินเข้ามาด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ได้บ่งบอกว่าเดือดร้อนใจกับปัญหาที่ secret weapon กำลังเผชิญนิ่งซะจนน่าขนลุก ถึงคริสจะนิ่งสงบแต่บีรู้ว่าในใจของคริสเหมือนอยู่ท่ามกลางคลื่นทะเลถาโถม 


     "รอคุณคริสมาประชุมน่ะค่ะ เราเข้าประชุมกันเลยไหมคะ?"


     “ประชุมทำไม วันนี้มีฟิตติ้งหนิ” 


     “แต่ว่า เรื่องชุดที่วทานิกาขโมยแบบไป...”


     “ก็ช่างมัน ใครใส่ชุดนั้นก็ไม่ต้องให้ฟิตติ้ง กลับไปได้เลยคริสหมายถึงบี และคริสพูดโดยไม่ชำเลืองตามามองคนที่หมายถึงเลยสักนิด


     “แต่นั่นฟินาเล่นะคะ


     “ช่างมัน เดี๋ยวฉันแก้ชุดเอง

 

     "คุณคริสจะแก้คนเดียวเลยเหรอคะ แล้วแบบชุด..."


     "ไปทำงานกันได้แล้ว"


     คริสทิ้งท้ายอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เดินเข้าไปในห้องทำงานด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง สร้างความมึนงงให้กับทุกคน ผิดคาดที่คริสไม่เดือดร้อนใจและไม่คิดต่อกรกับวทานิกาเหมือนเช่นทุกครั้ง ไม่หาคนผิดมาลงโทษ แถมยังไม่ถามอะไรสักคำราวกับเหนื่อยหน่ายใจกับเรื่องนี้มามากพอ


     "อะไรของคุณคริสเนี่ย?"


     "ทำไมคุณคริสถึงไม่ให้พวกเราช่วยวะ?"


     "คุณคริสคงไม่อยากไว้ใจใครแล้วมั้งคะ" บีเอ่ยตัดบท ซึ่งนี่คือความจริงที่บีอ่านออกได้ง่ายๆ เพราะบีรู้จักคริสดีกว่าใคร 


     "เออ แล้วสรุปว่าเธอรึเปล่าที่เอาแบบชุดไปให้วทานิกา?"


     "ถ้าบอกว่าไม่ใช่ จะเชื่อไหมคะ?" เสียงเงียบของคนเหล่านั้นคือคำตอบว่าพวกเขาจะไม่เชื่อในสิ่งที่พวกเขาไม่อยากฟัง บียิ้มออกมาบางๆ และหันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเพื่อเป็นการแก้ตัวอีก


     มันเป็นเช่นนี้เสมอ การถูกตัดสินตัวตนจากสายตาของไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ทำให้บีชินชาและไม่เก็บมารกใจ แค่เพราะมีเพียงหนึ่งคนที่เข้าใจในสิ่งที่บีเป็น อีกร้อยคนที่เหลือนั่นบีก็ไม่สนใจหรอก






      คริสขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานตามลำพังตั้งแต่เช้าโดยไม่ออกไปไหน ปลายดินสอที่จ่อกระดาษไม่มีท่าทีจะจรดมันลงไป คิ้วสองข้างขมวดเป็นปมเพราะกำลังใช้ความคิด แต่ความคิดสร้างสรรค์คงกลัวความกดดันดั่งเช่นทุกครั้งมันจึงแล่นหายออกไปจากสมอง คริสเบื่อจุดอ่อนข้อนี้ของตัวเอง มันน่าหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องเผชิญสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ คริสตัดสินใจโยนดินสอทิ้ง พิงตัวลงกับพนักพิงเก้าอี้ ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย


      หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฎรูปวทานิกาและชุดที่หล่อนสวมใส่ คริสนั่งมองมันมาทั้งวัน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้ว่านี่คือการขโมยงานแบบหน้าด้านๆ เพราะรายละเอียดต่างๆ ตรงกับสิ่งที่คริสสร้างมันออกมา คริสจะทำงานได้อย่างไรหากยังมีความคิดรกสมองหลายสิบเรื่อง 


      เวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ความคิดยังวนเวียนอยู่กับเรื่องของวทานิกา รู้ตัวอีกทีประตูห้องทำงานก็เปิดออก แสงไฟด้านนอกถูกปิดและไร้เงาลูกทีม บีเดินตรงเข้ามาหา ราวกับรอจังหวะเวลานี้มานาน


     "ทำไมยังไม่กลับ?"


    "รอให้คนอื่นกลับอ่ะ"


     "รอทำไม"


     "ก็จะได้เข้ามาหาพี่คริส"


     "กลับไปเถอะ พี่จะทำงาน" คริสถอนหายใจเบาๆ และก้มหน้าลงมองงานที่ไม่ได้คืบหน้าเลยสักนิด


     "ตอนนี้พี่คริสไม่ควรอยู่คนเดียวนะ


     "เป็นใครถึงมาตัดสินว่าพี่ควรอยู่คนเดียวหรือไม่ควรอยู่"


      "ก็เป็นบีของพี่คริสนี่ไง" คริสนิ่งไป แอบเกลียดตัวเองที่ใจกระตุกทุกครั้งที่ฟังบีพูดอะไรแบบนี้ทั้งที่เมื่อก่อนตอนที่ยังรักษาระยะห่างไม่เคยเกิดขึ้น "บี คนที่รู้ดีว่าพี่คริสกำลังทะเลาะกับความคิดในหัวอยู่"


     คริสละสายตา และละหัวใจออกมาจากประโยคงี่เง่าที่ชวนให้หวั่นไหว หาสิ่งที่พอจะช่วยกระตุ๊นให้การทำงานคืบหน้าได้บ้างนั่นคือบุหรี่ในซองสักมวน


      "แล้วพี่คริสก็กำลังจะหยิบบุหรี่มาสูบเหมือนทุกครั้ง" บีเอ่ยเมื่อเห็นคริสควานหามันในกระเป๋าสะพาย


     "อย่าทำเป็นรู้จักพี่ดีทุกเรื่องได้ไหม"


     "อย่างน้อยก็รู้เรื่องนี้ รู้แค่คนเดียวด้วย"


      เหมือนเด็กกำลังโอ้อวด คริสไม่ชอบมองว่าบีน่ารักเมื่อทำตัวเป็นเด็ก คริสเลยเลือกที่จะเงียบไป ปล่อยตัวเองให้อยู่กับกลุ่มควันสีเทาล่องลอยและใช้ความคิดไปพร้อมๆ กัน มันเป็นความเงียบท่ามกลางเรื่องราวในหัวของคริส ซึ่งบีรู้ดีว่าจะรับมือกับความเงียบครั้งนี้อย่างไร บีจะไม่เอ่ยถามอะไร เพราะบีรู้ว่าคริสจะพูดมันก็ต่อเมื่ออยากจะพูด 


     

     “พี่ไม่ไว้ใจใครอีกแล้วคริสตัดสินใจพูดในสิ่งที่บีเดาถูกมาตั้งแต่แรก


     “รวมทั้งบีด้วยสินะและนี่อาจเป็นสิ่งที่บีเดาถูกเช่นกัน เพราะคริสมีปฏิกิริยาตอบกลับมาว่า ใช่ ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั้น แม้ตอนแรกบีไม่ยอมให้คริสเข้าใจผิด แต่ตอนนี้บีต้องปล่อยเลยตามเลย "เรื่องนี้ บีไม่น่าไว้ใจที่สุดสำหรับพี่คริสใช่ไหม?”


      “รู้ตัวหนิคำพูดของคริสไม่เคยรักษาความรู้สึกของบีสักครั้ง บีรู้สึกน้อยใจจนขี้เกียจจะรู้สึกมันอีก


     “เมื่อวานแพรทักมาหาบี ว่าบีแน่ใจแล้วเหรอว่าเลือกข้างถูก"


     "ก็กลับไปสิ" คริสก็เป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่มีการรั้งหรืออยากให้อยู่เลยสักครั้ง บีนิ่งไปและก้มหน้ายอมรับว่าคริสไม่เปลี่ยนและจะไม่มีทางเปลี่ยนอะไรเพื่อบี


      "ถ้าบีกลับไป ก็คงเป็นไปตามแผนของแพร ที่พยายามทำให้เราเข้าใจผิดกันเอง"


      "อย่าใช้คำว่าเรา บียังไม่ใช่คนของ secret weapon เต็มตัว"


      "งั้นบีเป็นคนของพี่คริส"


      "พอแล้วบี" คริสทิ้งบุหรี่ลงในที่เขี่ยที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชัก "กลับไป พี่จะทำงาน"


      "พี่คริสไม่เชื่อบีใช่ไหม?"


      "พี่ไม่อยากไว้ใจใครอีกแล้ว เข้าใจไหม?"


      "ถ้า secret weapon มีบี ยังไงก็ชนะวทานิกาไม่ใช่เหรอ?"


      "พี่ไม่รู้ ใครจะทำอะไร เอาแบบชุดไปปล่อยให้ใคร หักหลัง ทรยศหรืออะไรก็ตามแต่ พี่ไม่อยากรู้อีกแล้ว พี่ไม่รู้ว่าวทานิกาจะทำบ้าอะไรอีก พี่ไม่รู้ว่าชุดฟินาเล่บ้าๆ นี่จะต้องแก้ไขยังไงให้ทันวีคหน้า พี่ไม่รู้เลยบี! ไม่รู้จริงๆ ว่า secret weapon ต้องถูกวทานิกาเหยียบจนเละรึเปล่า"


     "ค่อยๆ คิดได้ไหม ใจเย็นๆ ก่อน"


      "พี่เบื่อแล้วกับการไว้ใจใครแล้วโดนหักหลัง มันไม่ใช่ครั้งแรก มันเป็นแบบนี้มาตลอด พี่ไม่รู้จะทำยังไงถ้าคนที่พี่ไว้ใจสุดท้ายแล้วคือคนที่ทำร้ายพี่ซะเอง พี่ไม่อยากทิ้งความคาดหวังของ secret weapon ไว้ที่ใครอีกแล้ว"


      บีตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้ๆ โอบประคองไหล่ของคริสเอาไว้เพื่อปลอบใจ คริสดูใจเย็นลงกว่าเมื่อครู่เมื่อได้รับสัมผัส ก่อนที่บีตัดสินใจดึงคริสเข้ามากอด และมันเป็นการที่ได้รับการกอดกลับ กอดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แถมยังเกิดขึ้นไม่ใช่แค่เพียงบนเตียงอย่างเช่นทุกครั้ง


     "ขอแค่พี่คริสเชื่อบี เท่านั้นพอ ได้ไหม?"


      "บีจะไม่มีความลับกับพี่ใช่ไหม?" เสียงอู้อี้เอ่ยถาม ตอนนี้บีรู้สึกเหมือนคริสเป็นเด็กน้อยที่กล้าแสดงความอ่อนแอภายในใจ


      "บีไม่เคยมีความลับกับพี่คริส"




แกร่ก!


      การกอดต้องจบลงเพียงเท่านี้เพราะเสียงลูกบิดประตูที่ดังขึ้น ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว หันไปมองเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าผู้มาเยือนไม่เห็นการกระทำอันแนบชิดสนิทสนม และแน่นอน เขาไม่เห็นจริง เขาที่มีเพียงมิติเดียวและไม่มีพิษมีภัยกับใครเลย


      "พีท" คริสเอ่ยชื่อเขา


      "อ้าวคุณบี อยู่ด้วยเหรอเนี่ย" เขาชูถุงกระดาษในมืออย่อารมณ์ดี "ผมซื้อของกินมาเพียบเลย เห็นว่าคริสทำงานทั้งวันไม่ได้ออกไปไหน น่าจะยังไม่ได้ทานข้าวแน่ๆ"


      "จะมาทำไมไม่บอกก่อนคะ?"


      "ปกติก็ไม่ได้บอกหนิ" พีทอ่านสถานการณ์ "ซีเรียสกันอยู่ใช่ไหม?"


      "งั้นบีขอตัวก่อนนะคะ มีนัดต่อ"


      "กินข้าวด้วยกันก่อนไหมครับ"


      "ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ"


       หมดหน้าที่ของตัวปลอมแบบบีเมื่อตัวจริงก้าวเข้ามา พีทอาจปลอบประโลมคริสได้ดีกว่าที่บีทำ อาจทำให้คริสไว้ใจมากกว่าที่รู้สึกกับบี แน่นอนมันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว 





      บีเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมเรื่องของคริสที่วกวนอยู่ในหัว แต่ก่อนจะได้คิดอะไรต่อ คนที่มารออยู่ก่อนแล้วดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาและเดินตรงเข้ามาหา วทานิกาส่งยิ้มที่บีดูออกว่ามันไม่มีความจริงใจและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม 


     "เกินไปรึเปล่า เข้าห้องคนอื่นแบบนี้โคตรไร้มารยาทเลยนะ"


     "ไอด้อนแคร์ คนเคยๆ กันน่า" วทานิกาชี้ไปยังชุดที่ถูกแขวนอย่างโดดเดี่ยวอยู่บนราว "ชุดนั่นที่บีใส่ใช่ไหม ทำไมมาอยู่ที่นี่ แทนที่จะอยู่กับ secret weapon ล่ะ?"


     "ไม่ใช่ธุระอะไรของแพร มาที่นี่ทำไม?"


     “มายื่นข้อเสนอวทานิกาเข้าเรื่องทันทีและไม่รอให้เสียเวลา


     “บีไม่เอาส่วนบีก็ปฏิเสธออกไปทันทีและจะไม่เสียเวลาฟัง


     “ถ้าบีกลับมา แพรจะให้ค่าตอบแทนเท่าที่บีต้องการ จากนั้นก็ไปโกอินเตอร์แบบสวยๆ วินๆ โอเคไหม? แค่กลับมาเดินแบบให้วทานิกาเหมือนเดิม แล้วบีจะได้ทุกอย่างที่อยากได้"


      "ก็บอกว่าไม่เอา ทำไมชอบใช้เงินซื้อคนอยู่เรื่อย?"


      "มันก็ได้ผลหนิ"


     "รอเคลียร์กับนักข่าวเรื่องก็อปปี้ชุดของ secret weapon ไปเถอะ"


     "ว็อท! แพรก็อปปี้ตรงไหน? ในเมื่อชุดนั้นแพรทำออกมาก่อนที่ secret weapon จะทำวทานิกาลอยหน้าลอยตาและในที่สุดบีก็รู้ว่าวทานิกาจงใจเล่นเกมนี้แบบไม่ใสสะอาดและหวังเพียงเอาชนะจริงๆ


     "เล่นสกปรกเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่?"


     "รู้ใช่ไหมว่าแพรไม่ทำใครก่อน—secret weapon สะอาดแค่ไหนเหรอ ที่จู่ๆ ก็เอานางแบบของแพรไปเดินชุดฟินาเล่หน้าตาเฉยโดยไม่ได้เคลียร์สัญญา แพรต้องเสียเวลาไล่ตอบคำถามนักข่าวตั้งหลายวัน กระทบชื่อเสียงของวทานิกาไปหมด"


     "ถ้าจะแค้นเรื่องนี้ รู้ไว้นะว่า secret weapon ไม่ได้ผิด บีเต็มใจไปเดินให้เขาเอง"


     "อ๋อ เลยได้ชุดสวยๆ เป็นการตอบแทนสินะ" วทานิกาเดินตรงไปที่ชุดฟินาเล่ชุดนั้น หยิบมันออกจากราวแขวนมาสำรวจเพียงเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า "ชุดกระจอกๆ ไร้ราคา ภูมิใจนักเหรอที่ได้ใส่?"



     "ออกไปได้แล้ว" บีเข้าไปฉุดคว้าชุดนั้นแขวนไว้ตามเดิม



     "ว้าว เห็นบีโหมดจริงจังแล้วเซอร์ไพรซ์จัง ดูมีความรับผิดชอบมากๆ เลย" วทานิกาแสร้งทำเป็นประหลาดใจจนบีอึดอัดที่จะสนทนาต่อ



     "ต้องการอะไรวะแพร?"



     "ต้องการให้บีกลับมาเป็นคนของวทานิกา"



     "ไม่มีทาง ไม่ว่าจะเป็นคนของวทานิกาหรือคนของแพร ก็ไม่มีทาง"



      "แพรชอบบีโหมดนี้จัง ดูเก่งอ่ะ ดูมีความรับผิดชอบทากขึ้นด้วย แต่แค่มีความรับผิดชอบกับทุกเรื่องยกเว้นเรื่องความสัมพันธ์"



      "ไม่ใช่หน้าที่ที่บีต้องรับผิดชอบอะไร"



     "ถามจริง เกลียดอะไรแพรนักหนา หื้ม?"


      วทานิกาเดินเข้ามาใกล้ๆ ลูบไล้ไปที่คอของบีลงมาจนถึงเนินอก ความใกล้เพียงคืบอาจทำให้บีหวั่นไหวและเคลิบเคลิ้ม แต่มันคงเป็นแค่เมื่อก่อน เพราะไม่ว่าวทานิกาพยายามเล้าโลมแค่ไหน บีก็ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้นนอกจากอยากให้เธอออกไปจากห้อง



     “แพรควรกลับไปชอบแค่ร่างกายของบีที่ใส่ชุดของแพรแล้วออกมาสวย มากกว่าชอบตัวตนจริงๆบีค่อยๆ ดันตัววทานิกาออกอย่างไร้เยื่อใย "คิดจะทำอะไร secret weapon กันแน่?”



     "เดี๋ยวนี้เป็นแมวจรจัดหัดใส่ปลอกคอแล้วเหรอ?" วทานิกาปัดปกเสื้อตัวเองเล็กน้อยและกระชับให้มันเข้าที่ "แน่ใจนะ ว่าจะเลือกทางนี้?"



      บีมองวทานิกาก่อนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ 


     บี เธอใช่ไหมที่เป็นคนปล่อยแบบชุดให้วทานิกาเสียงของลูกทีม secret weapon ดั่งแล่นเข้ามาในหัวทันที และนี่คงเป็นความลับเพียงอย่างเดียวที่คริสต้องการรู้ในตอนนี้ บีต้องการเอาคำตอบไปให้คริส และคงไม่มีใครรู้ดีเท่าคนตรงหน้า คนที่ได้สวมใส่ชุดนั้นที่คริสสร้างมาเองกับมือ



      "ว่าไง?" วทานิกาส่งยิ้มอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของบี "เปลี่ยนใจยังทันนะ"



      "ถ้าบีกลับไป..."



      "บีจะได้ทุกอย่างที่บีอยากได้" วทานิกาย้ำอีกครั้ง บีรู้ว่าวทานิกาเป็นคนกล้าได้กล้าเสีย ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้หากมันแลกมาด้วยผลประโยชน์บางอย่าง "ลังเลสินะเจ้าแมวน้อย แพรเข้าใจบีนะ ตอนนี้ secret weapon กำลังจะพังยับนี่นา กลับมาตอนนี้แพรก็ไม่ว่านะ ยินดีต้อนรับเสมอ"



      "งั้น บีมีเรื่องที่ต้องการ"



      "ว่ามาสิ แพรให้บีได้ทุกเรื่อง"



      "อย่ามีความลับกับบี



      วทานิกายกยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ก่อนจะเข้ามากระซิบเบาๆ "แพรไม่มีความลับกับบีอยู่แล้ว"



      วทานิกาอาจรู้สึกชนะที่ต้อนบีได้จนมุม กับอีแค่เรื่องแค่นี้มันเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำกับการเห็น secret weapon พินาศด้วยน้ำมือของเธอและคนที่คิดว่าจะไว้ใจได้อย่างบี



       ถ้า secret weapon มีบี ยังไงก็ชนะวทานิกาบีคิดถึงคำพูดของคริส ก่อนจะเดินตามวทานิกาออกไป กลับไปสู่จุดเก่าที่ไม่อยากกลับ แต่หากมันแลกมาด้วยผลประโยชน์บางอย่างเช่นกัน บีก็จะทำมัน


        หลังจากวทานิกาขับรถกลับมาส่งและจูบลงที่แก้มอย่างเคยทำเมื่อก่อน บีมั่นใจทันทีว่า Secret weapon ต้องไม่แพ้วทานิกา 

 

 





       เสียงริงโทนดังขึ้น 2 รอบ แต่ไม่มีวี่แววว่าเจ้าของโทรศัพท์จะเอื้อมมือไปกดรับ จนในที่สุดคนรอสายก็ท้อแท้ในการรอ คริสยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง บีมองแผ่นหลังขาวนวล ผมปรอยปรกประบ่าสลับกับโทรศัพท์เจ้าปัญหาที่รบกวนเวลาในเช้าวันอาทิตย์



      "ทะเลาะกันเหรอ?" บีเอ่ยถามเมื่อเห็นคริสไม่รับสายพีท ขณะที่ทั้งสองกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าอย่างเช่นทุกครั้ง 



      "วันนั้นน่ะเหรอ?"



      "อืม"



      "เขาไม่เข้าใจว่าพี่ต้องการสมาธิ พยายามจะทำให้พี่ยิ้มได้เพื่อตอบสนองความต้องการของเขาเอง บางทีพี่ก็เบื่อความจุกจิกอยากได้รับความรักของเขา นิสัยเขาคงเหมือนหมา แต่พี่นิสัยเหมือนแมว ดูเข้ากันไม่ได้เลยเนอะ?"



      ไม่รู้ทำไมบีแอบดีใจเมื่อได้ยินคำว่าเข้ากันไม่ได้ แต่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของคริสกำลังเรียกสติ "แล้วพี่คริสทำไง?"



      "กินข้าวที่เขาซื้อมาให้ ให้เขาพอใจจนยอมกลับไป"



     “พี่คริสนี่เก่งเนอะ



    “อะไร?”



     “ก็ เป็นนักออกแบบที่เก่ง โดยเฉพาะเรื่องที่ไม่ค่อยมีใครเขาออกแบบได้ อย่างเรื่องความสัมพันธ์



     “พี่ไม่ได้ออกแบบ พี่แค่เลือกทางที่ดีกับพี่



    “ดีกับพี่คนเดียวน่ะสิ พี่ต้องคิดถึงใจคนที่รักพี่ด้วยนะ"



     คริสอยากหันไปถามว่าหมายถึงใคร พีทหรือบี แต่คริสคงลืมไปว่าไม่มีคำว่า ความรัก อยู่ในห้องแห่งความลับห้องนี้ "สอนพี่หรือสอนตัวเอง? เรามันก็นักทำลายล้างกันทั้งคู่นั่นแหละ



     “แต่แปลก พออยู่ด้วยกันแล้วไม่ทำลายกันเอง



     มีการทำลายล้างซ่อนอยู่ในทุกความสัมพันธ์ หรือแท้จริงแล้วมันแค่หลอกให้ทั้งสองตายใจว่าจะไม่มีใครทำร้ายกัน เพื่อให้ทั้งสองตกหลุมรักและเตรียมรับบทเรียนที่มาจากความเจ็บปวด


 

     "บีกำลังคิดจะทำอะไรบางอย่าง"



     "อะไร?"



     "บีจะกลับไปเป็นคนของวทานิกา"



     คริสพยายามเก็บซ่อนความตกใจเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อได้ฟัง แล้วก็อาศัยจังหวะหันไปหยิบบุหรี่มาจุดสูบเพื่อลอบถอนหายใจและปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "งั้นเหรอ? ไม่ต้องบอกพี่ก็ได้นะ อยากไปก็ไปเถอะ"



     แมวจรจัด ยังไงก็เป็นแมวจรจัดอยู่วันยังค่ำสินะมันไม่เคยอยู่ติดบ้าน คิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มาเมื่อมันหิวโหยและต้องการบ้านอันอบอุ่นไว้หลบแดดหลบฝน ตอนนี้มันคงรู้สึกชอบบ้านหลังเก่ามากกว่าบ้านหลังใหม่ อาจเพราะสิ่งแวดล้อมที่มันเคยชิน หรือไม่ก็มันอาจจะคิดถึงเจ้าของเก่าของมัน


     คริสน่าจะเชื่อตัวเองในวันนั้น ว่าแมวจรจัดมันไว้ใจไม่ได้



     "บีมีเหตุผล"



     "ไม่ต้องพูดหรอก พี่ไม่ชอบฟังเหตุผลจากบี เป็นคนไม่มีเหตุผลเหมือนเดิมน่ะดีแล้ว ค่อยเหมาะกับเป็นบีหน่อย" คริสหันมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเช่นทุกครั้ง สีหน้าไร้อารมณ์ที่บีเริ่มชิน



      "แต่บีจะกลับมา"



      "กลับมาอีกทำไม?"



      "บีบอกแล้วไง ว่าบีเป็นผู้หญิงของ secret weapon ถึงพี่คริสจะไม่ยอมรับ แต่บีก็จะเป็น"



      ถึงตอนนี้คริสชักอย่างรู้แล้วว่าแมวตัวนี้มีเหตุผลอะไรกันแน่ "คิดจะทำอะไร?"



      "พี่คริสอยากรู้ความลับของวทานิการึเปล่า?" 



      คริสตอบกลับไปเป็นสีหน้าฉงน แต่ลึกๆ ในใจคำตอบคือ ใช่ ความลับของวทานิกามีค่ายิ่งกว่าอะไร ความลับที่คริสไม่เคยล้วงมันออกมาได้ และมันคงมีทางเดียวคือการส่งบีเข้าไปเป็นไม้ตายสุดท้ายเพื่อการเอาชนะครั้งนี้ 



      "การที่วทานิกาเลือกเปิดเผยมากเกินไปมันมีข้อดีตรงที่ทำให้มีช่องโหว่ และบีรู้ดีว่าจะเข้าไปทางช่องไหน ถึงจะออกมาได้พร้อมความลับทั้งหมด"



      "แต่บี..." คริสเม้มปากก่อนจะพูดต่อ "คนจะมองบียังไง?"



       "ช่างมันเถอะ" บียิ้มอย่างไม่แยแสอะไร ตลอดเวลาที่ผ่านมา วงการนี้ทำให้บีไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว "บีอยากให้พี่คริสชนะแพร ก่อนที่บีจะไปจากที่นี่"

 


       "แล้วบีคิดว่าแพรจะบอกความลับให้บีฟังเหรอ?" คริสถามเพราะไม่แน่ใจ ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่เคยลึกซึ้งระหว่างทั้งคู่จะมีผลหรือไม่



       "ถ้าบีทำในสิ่งที่แพรต้องการแล้วเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้น แพรจะคายความลับออกมาเป็นของรางวัลให้บีเอง"


       ถ้ามีบี ยังไงก็ชนะวทานิกา คริสเชื่อแบบนั้น



        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งก่อนริมฝีปากจะเคลื่อนเข้าหา พีทอาจมีเรื่องร้อนใจอะไรบางอย่างจนคริสต้องยอมรับสาย



        "ค่ะพีท"



        "ผมจะโทรมาบอกว่า ผมเพิ่งเล่นแคมเปญขายความลับให้ secret weapon ไปแหละ" ปลายสายเอ่ยเรื่องที่คริสรู้สึกว่ามันไร้สาระเกินไปและไม่จำเป็นต้องโทรมาบอกในช่วงเวลาพักผ่อนที่เขาก็รู้ดีแก่ใจ



         "คะ?" คริสเสยผม ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ร่างกายยังเปลือยเปล่า ส่วนบีก็มองบทสนทนาระหว่างทั้งคู่อย่างไม่เข้าใจ "คุณเล่นแคมเปญนั่นด้วยเหรอ?"



       "ใช่ครับ"



       "แล้วยังไงคะ คุณต้องการโทรมาบอกว่าสนุกงั้นเหรอ?"



       "ผมแค่อยากถามว่า คุณสนใจอยากรู้ความลับของผมรึเปล่า?" คนมิติเดียวแบบพีทน่ะเหรอจะมีความลับกับใครเขาได้ คริสไม่รู้ว่าพีทกำลังเล่นอะไรเป็นเด็กๆ อีกรึเปล่า หรือนี่เป็นสิ่งนึงที่ทำให้คริสตามพีทไม่ทัน




       "วันนี้ไปทานข้าวเย็นกัน แล้วผมจะบอกความลับให้คุณฟัง"










กฎข้อที่ 4 ในการข้องเกี่ยวกับความลับ



อย่าไว้ใจฝากความลับไว้กับใคร แม้แต่คนที่คิดว่าไว้ใจได้มากที่สุด

ลองถามตัวเองดูสิว่าคุณจะทำอย่างไร ถ้าคนที่คุณไว้ใจ ถึงตอนสุดท้ายกลายเป็นคนที่หักหลังคุณ








--------------------------------

ขอโทษที่หายไปนานนะ :)







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

284 ความคิดเห็น

  1. #187 ing dak e.p. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 02:21

    มันหายไปไหนอ่านไม่ได้เเล้วหรออออ จะร้องงงงงงงง ไม่ได้เข้ามาเเอบดูแค่5-6วันเอง ^0^

    #187
    0
  2. #139 pwrbc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:36
    ชอบฟิคของพี่มากๆเลยค่ะ ชอบเกือบทุกเรื่องที่เขียนเลย ภาษาดีมากๆ ลุ้นไปตามๆกันเลย เราว่าพีทอ่ะร้ายที่สุด หน่วงแทนบีจนน้ำตาซึมเลย รอต่อนะคะ สนุกมากๆ สู้ๆนะคะ
    #139
    0
  3. #138 homesixth (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:47
    ลุ้นมากค่ะ ดำเนินเรื่องน่าสนใจ ฉลาด สนุกมากเลย

    ^^
    #138
    0
  4. #135 2mate (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 02:41
    สงสารคริสมาก เป็นนี่ก็ไม่อยากไว้ใจใครล้ะ

    ตอนบีกอดพี่คริสนี่มัน..ดีมากๆ รู้สึกสองคนนี้จะอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น ดีต่อใจจ

    พีทไม่น่าจะใช่คนมิติเดียวหรอก.. ดูไม่ธรรมดาเลย

    ปล.คิดถึงไรท์มากมายย เป็นกลจ.ให้นะคะ รออ่านเสมออ
    #135
    0
  5. #134 Sy_Jessikarn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:27

    บีไม่ใช่แมวจรจัดจริงๆแล้วซินะ น่าจะกลายเป็นหมาที่ซื่อสัตย์กับเจ้าของมากๆแล้ว :)


    ขอบคุณที่ยังอัพให้อ่านอยู่เรื่อยๆนะคะ

    #134
    0
  6. #133 4530656 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 19:43
    นี่ว่าพีทไม่ธรรมดาแน่ๆ
    #133
    0
  7. #132 อะไรเข้ๆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 10:20
    อยากรู้ความลับแล้วสิ
    #132
    0
  8. #131 0880279420 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 07:12
    ชอบคาแรกเตอร์พี่บีกับพี่คริสในเรื่องนี้มากกกเลยอ่ะ แบบอ่านแล้วมันรู้สึกใช่เลยโดนใจฉันเลยอะไรแบบนี่อ่ะค่ะ อิอิ55555
    #131
    0
  9. #130 Delight (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 03:13
    ตอนนี้เล่นกับอารมณ์ได้ดีมากเลยค่ะ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่มีอะไรเยอะเลยค่ะ
    #130
    0
  10. #129 P_tea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 23:20

    คิดถึงจังเลยค่ะคุณณณ
    #129
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #127 Sbc_m (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:35

    คิดถึงมากๆๆ
    #127
    0
  13. #126 NimNinprakuy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:46
    อีพีทนี่ยังไง? 555555555
    #126
    0
  14. #125 Ryojin29 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:11
    นังพีทททททททท
    #125
    0
  15. #124 Horizon-i (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:58
    ทำไมรู้สึกว่าที่พี่คริสเข้มแข็งมันเป็นแค่เปลือก รอข้างมีแต่คนจะเอาเปรียบจนไม่รุ้จะไว้ใจใครเลย
    #124
    0
  16. #123 summerboy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:57
    อีพีทน่าสงสัย
    #123
    0
  17. #122 ijaowhann (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:39
    พีทขายความลับให้แพรแน่ๆเลย
    #122
    0
  18. #121 Nachachaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:08

    หรือว่า พีท เป็นคนปล่อยยยยยยชุดฟินาเล่ แน่เลยย

    #121
    0
  19. #120 magicoficetea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:04
    พีทจะมาแนวไหนวะคะ
    #120
    0
  20. #119 ploychy402 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 18:59
    วี๊ดดดด ไรท์มาแล้วววว คิดถึงเรื่องนี้มากๆๆๆ
    #119
    0