Shhhh ! (beexcris)

ตอนที่ 3 : Episode 2 : The ring and commitment

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61




   บางคน คงอยากหาเหตุผลว่าทำไมเรื่องบางเรื่องถึงกลายเป็นความลับที่บอกใครไม่ได้ คงอยากย้อนเวลากลับไปเพื่อไม่มีความลับตั้งแต่แรก จะได้ไม่อึดอัดใจเมื่อต้องเก็บซ่อนไว้

   กฎข้อที่สอง—อย่าถามหาเหตุผลจากสิ่งที่ทำลงไปแล้ว เพราะยิ่งหาเหตุผล ความลับจะยิ่งถูกเปิดเผยด้วยตัวของคุณเอง จงปล่อยเลยตามเลยและให้ความลับทำหน้าที่ของมันต่อไป

 

 

 

Episode 2 : The ring and commitment

 

 

 


   แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของคริสคงไม่มีอิทธิพลมากพอให้บีละอายแก่ใจ บีรู้สึกยินดีด้วยซ้ำกับการที่เธอถูกผูกพันธนาการไว้กับแหวนวงนั้น พร้อมกับความรู้สึกที่ใครๆ เรียกว่าความรัก เพราะหากไม่ผูกมัดก็คงไม่มีใครทำร้ายกัน ดังนั้น เธอสองคนจึงไม่เคยออกห่างจากคำว่าความหลงใหล เพื่อเข้าไปใกล้คำว่าความรักเลยสักครั้ง

 

   นี่ไม่ใช่ความรัก เธอต่างรู้ดีว่ามันไม่ใช่ ไม่ใกล้เคียง และจะไม่มีวันใช่

 

   มันคือความรู้สึกอะไรทั้งสองยังไม่แน่ใจนัก ขณะที่ร่างกายเบียดทับเข้าหากันราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวพร้อมความรู้สึกโหยหาก่อตัวขึ้นอย่างมหาศาล ขณะที่ริมฝีปากเรียวบางพรมจูบลงไปที่เนินอกไล่ลงเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด ขณะที่สองมือขยุมกำไปที่เส้นผมของอีกฝ่ายตามจังหวะการโยกตัวและหนักหน่วงขึ้นตามเสียงครางบอกอารมณ์ที่กำลังปะทุ—น่าแปลกที่ไม่มีความรู้สึกรักอยู่ในห้องแห่งความลับห้องนี้เลย

   

   มันเป็นความรู้สึกอะไรก็ยังไม่แน่ใจ เพราะทั้งสองเลิกตั้งคำถามไปนานแล้ว มันอาจเป็นแค่เพราะ—เธอไม่ได้รักกัน แต่เธอรักเซ็กส์ของพวกเธอ

 

   บีนอนคว่ำหน้า มองคริสที่กำลังนอนหงาย ร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกหนีไปจากกัน อาจเพราะบรรยากาศตอนเช้าที่มีฝนพรำลงมา และความมืดครึ้มของท้องฟ้า บวกกับเพลงคลาสสิคจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงปลายเตียงทำให้ทั้งสองอยากหยุดเวลา—โดยไม่มีกันและกันอยู่ในเหตุผลและไม่มีความผูกพันธ์ซ้อนทับสถานการณ์ตอนนี้


   “ทำไมไม่เคยบอกเรื่องที่จะโกอินเตอร์?” คริสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเมื่อแผ่นเสียงเล่นเพลงจบ


   “ทำไมไม่เคยบอกเรื่องที่หมั้นกันแล้ว?” บีตอบกลับเป็นคำถามของอีกเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย


   “ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องบอก เพราะเดี๋ยวบีก็รู้อยู่ดี” คริสเอ่ยเสียงเบาปนถอนหายใจ


   “งั้นบีก็ไม่จำเป็นต้องบอกพี่คริสเหมือนกัน ว่าบีอยู่ไหน หรือทำอะไร—เพราะเดี๋ยวพี่คริสก็รู้อยู่ดี” ราวกับถูกคนอายุน้อยกว่าประชดประชันกลับ แต่เปล่าเลย คริสรู้ว่าบีไม่ใช่คนแบบนั้น น้ำเสียงเรียบนิ่งฟังนุ่มหูของบีมักทำให้คริสไม่อยากพูดอะไรต่อนอกจากฟังหล่อนพูด—คริสชอบเสียงของบี “จริงๆ พี่คริสเอาชุดกลับไปก็ได้นะ  มีไว้บีคงไม่ได้ใส่หรอก”

 

   คริสหันไปมองชุดฟินาเล่ชุดนั้นที่เธอหวงแหนและสร้างมันมาด้วยมันสมองและความสามารถของตัวเอง ถูกแขวนอย่างโดดเดี่ยวอยู่บนราว ก่อนจะเบือนหน้าหนีมัน “เอาไปเถอะ ก็แค่ชุด ”


   บีดูไม่เสียอกเสียใจหรือเสียความรู้สึกสักเท่าไหร่ที่คริสตอบกลับห้วนๆ และฟังรู้ทันทีว่าไม่มีความผูกพันธ์และความเห็นใจกันขนาดนั้น คริสให้ เพราะเธอให้ได้เท่านี้ และบีคงไม่ได้อะไรจากคริสมากไปกว่านี้—บีอยู่จุดนี้มานานจนขี้เกียจน้อยใจ ยิ่งการน้อยใจแฟนคนอื่นยิ่งเป็นเรื่องน่าสมเพช

 

   บีรู้จักคริสดี ไม่แน่ใจว่าดีเท่าพีทหรือไม่ แต่อย่างน้อยการที่คริสยังเลิกบุหรี่ไม่ได้ คงเป็นหล่อนคนเดียวที่รู้—โดยเฉพาะเวลาใช้ความคิดกับเรื่องบางเรื่อง คริสอาจคิดถึงงานแฟชั่นวีคเมื่อวานนี้ อาฟเตอร์ปาร์ตี้แสนสนุกที่มีเกมล้วงลับจับเท็จให้เล่น หรืออาจคิดถึงเมนูอาหารที่กำลังจะไปกินกับคนรักในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า  ในความคิดของคริสอาจไม่มีบีและเรื่องเมื่อคืนอยู่ในนั้นเลย—แต่ก็เหตุผลเดิม บีเคยรู้สึกไร้ความหมาย จนขี้เกียจจะรู้สึกอีก


   “เมื่อไหร่จะเลิก?”


   “ให้เลิกบุหรี่อ่ะนะ?” คริสส่ายหัว “ยังทำไม่ได้หรอก”


   “บีหมายถึงเลิกกับเขา”


   คริสนิ่งไป พร้อมกับควันสีเทาล่องลอยคละคลุ้ง เธอยิ้มบางๆ และบี้มวนบุหรี่ลงที่เขี่ยโดยไม่สนว่าเพิ่งสูบมันไปไม่ถึงครึ่งมวน “จะให้เลิกกับเขา แล้วมาคบกับบีเหรอ?”


   “การสร้างความสัมพันธ์เป็นเรื่องน่าปวดประสาทสำหรับบี พี่คริสก็รู้”

 

   “แล้วเราควรจัดอยู่ในความสัมพันธ์ประเภทไหนดีล่ะ?—ความสัมพันธ์แบบไม่ปวดประสาทดีไหม? ฟังแล้วเท่ดี”


   “ไม่ต้องจัดให้อยู่ในความสัมพันธ์ประเภทไหนหรอก บีทำลายความสัมพันธ์เก่ง แต่กับพี่คริส บีไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น”


   “จะจีบพี่เหรอ?”


   “ยังต้องจีบอีกเหรอ?”


   “ก็ปกติ ไม่เห็นเคยพูดอะไรชวนอ้วกแบบนี้—แล้วบีก็ไม่เคยจีบพี่ด้วย”


   “บีไม่มีความพยายามจะจีบใครมากขนาดนั้นหรอก”


   “มีอะไรได้มาโดยไม่ต้องพยายามด้วยเหรอ?”


   “ก็—พี่คริสไง” ทั้งสองแช่สายตาให้กันครู่ใหญ่ ก่อนที่บีจะเอ่ยต่อ “เราจะคุยกันนานๆ เพื่ออะไร ถ้าในที่สุดจะไม่ได้คบกัน? บีเป็นพวกยอมรับความจริงแต่ไม่ยอมรับความเจ็บน่ะ”


   “เด็กเวร—ก็เหมือนกันนั่นแหละ”


   คริสหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความคิดอันร้ายกาจของบี การได้มาโดยไม่ต้องพยายามเป็นเรื่องดีหรือไม่? ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ในทันทีเพราะมันไม่ดีแต่มันก็ไม่เลว และแน่นอน สำหรับทั้งสอง—การตั้งคำถามให้กับสิ่งที่ทำลงไปแล้วคือเรื่องไร้สาระและไม่ควรเสียเวลาคิด สิ่งเดียวที่ทำได้ดีที่สุดคือการปล่อยเลยตามเลยไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่ปวดประสาท


   อาจเป็นเพราะความคิดที่ตรงกัน  รู้จักกัน แต่ไม่ได้ผูกพันธ์ และมันดีอยู่แล้วที่เป็นแบบนี้


   มันเป็นแบบนี้มาเสมอ คริสเข้ามาในห้องและจากไปโดยไม่ต้องมีคำอธิบายอะไรทั้งนั้น ผ่านค่ำคืนแห่งความลับไปอีกหนึ่งคืน และเรื่องเมื่อคืนจะเป็นความลับตลอดไป แต่ก่อนประตูแห่งความลับจะส่งคริสกลับออกไปสู่ความจริง ดูเหมือนบีจะมีเรื่องบางอย่างที่อยากเปิดเผยให้คริสรู้


   “รู้ไหม ทำไมบีถึงยอมมาเดินแบบให้พี่คริส?”


   คริสเหลียวกลับมามองต้นเสียงที่เริ่มเปิดบทสนทนาในขณะที่มันควรจบได้แล้ว—เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คริสต้องนั่งสวยๆ อยู่ในร้านอาหารร้านสุดหรูกับคนรักของเธอ แต่เธอไม่ปฏิเสธว่าเธออยากรู้เหตุผลของบีมากแค่ไหน


   "ก็อยากรู้อยู่"


   “เพราะมันน่าจะเป็นทางเดียวที่ทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้น—เจอกันโดยที่คนไม่ต้องสงสัยอะไร และไม่ทำให้พี่คริสต้องกลัว”


   คริสฟัง โดยไม่มองหน้าบี “เราไม่จำเป็นต้องเจอกันบ่อยๆ หรอก ไม่ได้มีความจำเป็นอะไร”


   “คิดว่าบีแคร์ไหม?”


   “แคร์หน่อยก็ดี อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ”


   “พี่คริสกลัวเหรอ?”


   “พี่ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากมีปัญหากับขี้ปากชาวบ้าน”


   “คนอื่นเขาคิดว่าบีจะคาบแฟนพี่คริสไปกินนะ ไม่เกียวกับพี่คริสซะหน่อย”


   “นั่นแหละ—พี่ก็ไม่อยากให้บีเป็นขี้ปากใครเหมือนกัน” คริสจะเดินออกไปจากห้อง แต่โดนเสียงของบีฉุดรั้งเอาไว้อีกครั้ง


   “บีเลิกกับแพรแล้ว”


   คริสหยุดเดินและหันกลับมามอง เธอได้ไม่ตกใจที่ล่วงรู้ความลับระหว่างเจ้าของแบรนด์วทานิกากับนางแบบในสังกัดที่แอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกัน เพราะมันเป็นสิ่งที่เธอรู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร คริสรับรู้มาโดยตลอด จะด้วยเรื่องที่บีกับแพรจูบกันบนรันเวย์จนเรียกเสียงฮือฮาไปทั่ว หรือเรื่องที่บีได้สิทธิพิเศษและเป็นคนโปรดของแพรวนหลายๆ เรื่องซึ่งไม่เคยมีใครรู้ นอกจากคริส        


   แต่พี่ยังไม่เลิกกับพีท—คริสกำลังจะเอ่ยประโยคนี้ออกไป แต่ไม่รู้ทำไมปากไม่ยอมพูดออกมา ทั้งๆ ที่บีก็รอฟังเพราะน่าจะรู้ดีว่าเธอต้องตอบกลับด้วยประโยคห้วนๆ ไร้ความเห็นอกเห็นใจ หรือการมีโอกาสได้เจอบีบ่อยๆ คือสิ่งที่เธออยากให้เกิดขึ้น?


   “ทีนี้จะเจอกันบ่อยๆ ได้รึยัง?”


   คริสได้รู้ความลับสองเรื่องจากบี รู้—ทั้งๆ ที่ไม่แน่ใจว่าควรรู้รึเปล่า แต่แน่นอน—ต่างฝ่ายต่างกำลังยอมรับว่าอยากเจอกันบ่อยขึ้น ยอมรับด้วยความเงียบและสายตาที่บ่งบอกว่าเธอกำลังคิดตรงกัน


   "ถ้าจะไปกินอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นที่เราอยากไปด้วยกันแต่คงไม่มีวันได้ไป ก็ฝากกินเผื่อด้วยล่ะ"


   “รู้ได้ไงว่าพี่จะไปร้านนั้น?”


   “ได้ยินเขาพูดในโทรศัพท์ตอนที่บีจูบพี่คริสอยู่”


   คริสไม่รู้จะทำยังไงกับความกวนหน้าตายของคนอายุน้อยกว่า สำหรับเรื่องนี้คงเป็นเรื่องเดียวที่เธอไม่เคยชนะบี


   “กินเผื่อด้วยนะ”


    บีส่งยิ้มสุดท้ายก่อนจะปิดประตูห้อง

   จริงๆ แล้วคริสมีหลายเรื่องที่อยากถามบี และบีคงมีอะไรหลายอย่างอยากถามคริส

   แต่ทั้งสอง ไม่เคยต้องคาดคั้นสิ่งใดจากกันและกัน เพียงรอให้ทุกอย่างค่อยๆ เปิดเผยออกมา


   คริสไม่แน่ใจว่าระหว่างเธอกับบี ใครมีความลับเยอะกว่ากัน

 

 




   “ผมคิดว่าแคมเปญขายความลับมันเจ๋งดีนะ”


   พีทเอ่ยฆ่าเวลาขณะรออาหาร เขาเป็นพวกตื่นเต้นอะไรง่ายๆ ถ้าเจอเรื่องถูกใจ คิดอะไรก็พูดออกมา นี่คงเป็นความธรรมชาติที่คริสชอบ เขาไม่มีพิษไม่มีภัย และเป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยมีความลับกับใคร ทุกครั้งที่มองพีท คริสอยากรู้สึกละอายแก่ใจให้มากกว่านี้แต่น่าแปลกที่เธอไม่รู้สึก


   “จริงๆ คริสไม่ค่อยเห็นด้วยหรอก”


   “ทำไมล่ะ น่าสนใจจะตาย ถ้าเป็นผมนะ ผมจะรู้ให้หมดเลยว่าใครเอาความลับอะไรมาขายให้แบรนด์คุณ”


   “รู้แล้วได้อะไรขึ้นมา?”


   “ได้รู้ว่าคนๆ นั้นเขาเป็นคนแบบไหน” พีทอธิบายเหตุผล "ความลับมันมีหลายเลเวลไม่ใช่เหรอ? เรื่องเล็ก ไปจนถึงเรื่องใหญ่มากๆ ที่บอกใครไม่ได้เลย”


   “ก็คงไม่มีใครเอาเรื่องใหญ่มากๆ มาบอกหรอกค่ะ”


   “ก็อาจมีนะคุณ อย่างคุณไง” พีทหรี่ตา มองคริสอย่างจับพิรุธ “ความลับที่เป็นเรื่องใหญ่มากๆ ของคุณน่ะ กล้าบอกผมรึเปล่า?”


   “เรื่องที่ถูกเรียกว่าความลับ สักวันเดี๋ยวก็เปิดเผยค่ะ ทางที่ดีคงไม่ต้องเรียกว่าอะไรเลยจะดีกว่า”


   “นั่นไง แสดงว่าคุณมีเรื่องปิดบังผมอยู่”


   “คริสเป็นคนร้ายเหรอคะ กำลังสอบสวนกันอยู่เหรอ?"


   "หยอกเล่นน่า"

 

   พีทรู้ดีว่าคริสจริงจังง่ายกับทุกเรื่องที่เธออยากจริงจัง เธอเกลียดการถูกจับผิดและไม่ชอบให้ใครยุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัว พีทคิดว่ารู้จักคริสดีกว่าใคร แต่เขาคงไม่รู้ว่ามันไม่ใช่ พีทกับบีไม่มีอะไรคล้ายกันสักอย่าง และบางทีการยอมถูกแหวนหมั้นผูกมัดไว้กับความสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องที่คริสเต็มใจ


   

   คริสมองแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้าย เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไมจึงยอมสวมแหวนแห่งการผูกมัดวงนี้

 

   "ชวนคุณบีมาร่วมงานอีกดีไหม? คนให้ความสนใจเธอดีนะ”


   คริสละสายตาจากแหวนและมองพีท เมื่อเขาเอ่ยถึงคนที่ไม่ควรถูกเอ่ยถึงในตอนนี้ "ไม่จำเป็นมั้งคะ”


   “กลัวผมถูกคาบไปกินเหรอ?”


   “เปล่าค่ะ"


   "แหม นึกว่าหวงกันบ้าง" พีทแกล้งน้อยใจ


   "แค่ไม่จำเป็นต้องทำงานร่วมกันแล้ว อีกอย่าง เธอกำลังจะโกอินเตอร์ จะขวางทางไปทำไม”


   “อีกตั้งสองเดือนกว่าเธอจะไป เธอบอกผม”


   “สองเดือน?"


   คริสแปลกใจที่บีบอกให้พีทรู้ ราวกับรู้ว่าพีทต้องเอามาบอกเธอ และเธอเกิดความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างหลังจากรู้ระยะเวลาที่บีจะยังอยู่

 

   คริสเข้าใจแล้วว่าทำไมบีถึงยอมทำงานให้เธอทั้งๆ ที่รู้ดีแก่ใจว่าต้องถูกมองแง่ลบ ยอมที่จะขอเจอกันบ่อยๆ อย่างไม่ต้องมีใครสงสัยและไม่ทำให้คริสกลัว ขอแบบไม่เรียกร้องว่าคริสต้องให้ ขอแบบรู้ตัวว่าไม่ได้มีสิทธิขอเหมือนสถานะคนรักโดยทั่วไป

 

   "ว่าไงครับ"


   "ก็ได้ค่ะ ไว้ค่อยคุยรายละเอียดกัน"

 

 

 


 

 

    บีกดปุ่มหยุดลู่วิ่ง มองโทรศัพท์กำลังสั่นและมองเบอร์ที่ไม่ถูกเมมชื่อ เบอร์ที่บีรู้ดีว่าเป็นใคร มันเป็นเลขสิบหลักที่หล่อนจำได้ขึ้นใจ

 

   "จะโทรมาบอกว่ากินเผื่อแล้วใช่ไหมคะ?" บีเอ่ยทักทายปลายสาย แต่สีหน้าของหล่อนค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อปลายสายไม่ได้ต้องการพูดเรื่องอาหารมื้อเที่ยงกับคนรัก แต่กลับเอ่ยอีกเรื่องขี้นมา "ร่วมงานเหรอ?"

 

   ปลายสายนัดวันเวลาและสถานที่ในการคุยงานก่อนจะตัดจบเพียงเท่านั้น แต่บีอยากให้บทสนทนายาวกว่านี้อีกหน่อย

 

   "นี่บีจะโดนหาว่าสนใจทำผิดศีลข้อสามอีกรึเปล่า?"

 

  เสียงส้นสูงกระทบกับพื้น ใครบางคนกำลังก้าวขาเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากแดงสดของ และชุดเดรสแหวกหลังจนเห็นรอยสักที่สีข้างด้านขวา ไม่มีใครละสายตาจากเธอได้ และหนึ่งในนั้นกำลังจะเป็นบี

 

   “โอเค บีตามใจพี่เสมอแหละ ก็รู้อยู่ว่าพี่ซีเรียสแค่ไหนเวลาทำงาน ไม่ต้องห่วงหรอก บีแยกแยะได้”

 


   "คนในสายคงสนิทกับบีมากเลยนะ"

 

   จากที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บีต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกจากหูเมื่อได้ยินเสียงนั้น หันมามองอีกฝ่ายให้ชัดๆ ว่าเธอตั้งใจมาหาบีถึงฟิตเนสในคอนโดจริงๆ

 

   บีกดวางสาย และเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างอี้งๆ


   "แพร"


   “ยังจำชื่อกันได้หนิ” รอยยิ้มบางๆ ของวทานิกากำลังทำให้บีประหม่า

 

   บีเริ่มกลัวแล้วว่าความลับจะถูกเปิดเผย ด้วยตัวของบีเอง



 

   แต่อย่าเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้เลย

   เพราะยังมีความลับเรื่องต่อๆ ไปรอให้รับรู้อีกเยอะ

   อยากรู้ต่อ หรืออยากพอแค่นี้ ก็ลองเลือกดู



—————



ขอบคุณทุกๆ comments มากๆนะคะ ♡ ได้กำลังใจเพียบเลยยย 

อย่าลืมติดแท็ก #ฟิคshhhh (h x 4) แอบอ่านอยู่นะจ๊ะ ชู่วววว ~




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

284 ความคิดเห็น

  1. #229 Jaranya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 01:07

    เป็นเรื่องที่ซับซ้อนในซับซ้อนอีกที 

    ตั้งใจอ่านมาก ทำความขั้นสุด แต่ชอบมากๆค่ะ ลุ้นทุกตอนดี ติดตามนะคะ

    #229
    0
  2. #186 0980640297 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 14:09
    เปลี่ยนชื่อฟิคเถอะค่ะเป็นฟิคแห่งความลับเถอะค่ะมันโครตซับซ้อนมาก มาก มากของมากอะไรท์ชอบๆยิ่งอ่านยิ่งมัน
    #186
    0
  3. #81 2mate (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 02:00
    ได้ยินคำว่า2เดือนแล้วใจหาย..
    ปากแข็งกันทั้งคู่ล่ะสิ อ่านถึงตอนที่บีบอกให้พี่คริสกินข้าวเผื่อคือบีบใจมาก จะไปกินข้าวด้วยกันยังไม่ได้เลย..
    ถึงจะชอบความสัมพันธ์แบบลับๆยังไงก็เจ็บปวดกับคสพ.แบบนี้อยู่ดี
    #81
    0
  4. #53 KitKat_AbB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:22

    คุณแพรหรือฮอลล์คูล เย็นนิ่งนุ่มลึก เสียวสันหลังแทนบี เป็นการจบตอนที่ทำเอาคนอ่านขาดใจตายได้เลยนะคะ

    #53
    0
  5. #52 Sbc_m (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 06:13
    เป็นกำลังให้ไรท์นะคะ ชอบทุกเรื่องเลย
    #52
    0
  6. #51 Ryojin29 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:31
    เอ้าบี ไรง่ะ ทำมาเปงงงง
    #51
    0
  7. #50 ploychy402 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:21
    ความลับเยอะจริงเรื่องนี้ รออ่านตอนต่อไปค่าา
    #50
    0
  8. #49 Pararin1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:37

    ออยากอ่านต่อแล้วง่ะ ไรท์สู้ๆนะคะ ติดตามตลอดนะlove

    #49
    0
  9. #48 ijaowhann (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:03
    เค้าคิดอะไรกันมากดว่านี้แน่ๆ สู้ๆค่ะ ชิบเรื่องเนนน้
    #48
    0
  10. #47 Noon_Afternoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 08:39
    เริ่ชชชชช เนื้อเรื่องน่าสนใจ ดีไปหมดดด~ รออ่านนะคะ
    #47
    0
  11. #46 pwrbc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:35
    ชอบมากกก บีต้องรู้สึกกับพี่คริสแน่ๆเลยยย
    #46
    0
  12. #45 Nacha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 08:30

    ทำไม อยากเผือกขึ้นเรื่อยๆ????????????????

    #45
    0
  13. #44 sleepoverz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    แค่ episode 2 ก็ทำให้เรา crazy ได้ขนาดนี้ โครตดีเลยคุณ :)
    #44
    0
  14. #43 summerboy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 00:08
    ไอน้องบีต้องคิดซื่อกับเจ๊แน่ๆ แกรักพี่เค้าอยู่ใช่มะ😳😳
    #43
    0
  15. #41 อะไรเข้ๆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    เป็นรักที่ซ่อนไว้ อย่าปล่อยให้ใครรู้~ มีเพียงแค่เราเท่านั้น ที่รู้ในความสัมพันธ์~
    #41
    0
  16. #40 magicoficetea (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 20:17
    เงื่อนงำขึ้นเรื่อยๆเรยจ้าาา
    #40
    0