Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 6 : [Memory 5 The pain]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มิ.ย. 55

[Memory 5 The pain]

 

ตอนนี้นานาโฮะสามารถออกมาทำงานตามปกติได้แล้ว เธอมักจะเรียกร้องให้ไซโต้เล่าเรื่องของตนให้ฟังในยามว่าง แต่อีกฝ่ายดันไม่ว่าง แถมยังจำเรื่องราวของนางได้ไม่ครบเสียอีก การเล่าบางทีจึงข้ามส่วนสำคัญไปเสียหมด เพราะฉะนั้น นานาโฮะจึงตัดใจที่จะค้นหาความทรงจำจากไซโต้ แล้วเปลี่ยนมาค้นหาด้วยตัวเอง ถึงแม้บางทีจะทำให้นางรู้สึกสับสนบ้าง แต่มันก็เป็นการดีกว่าที่จะหวังลมๆแล้งๆให้ความทรงจำกลับมาเอง

 

ทำไมเจ้าถึงต้องการให้ความทรงจำกลับมาขนาดนั้น?

 

ไซโต้เอ่ยถามหลังจากที่เป็นเวรทำอาหารกับนานาโฮะ นางหันมามองเขาครู่หนึ่ง

 

ไม่รู้สิ ข้าเพียงรู้สึกค้างคาน่ะ

 

นานาโฮะอธิบายง่ายๆ แต่คนอย่างไซโต้ก็ไม่ได้เป็นคนที่ซักไซ้ไล่เลี่ยอยู่แล้ว

 

แล้วเจ้าพอจะจำได้หรือไม่ ว่าใครเป็นผู้ชิงความทรงจำของเจ้าไป

 

ไซโต้เอ่ยถามต่อ สาวน้อยที่กำลังหั่นผักส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

 

ข้ารู้เพียงว่าเขาเป็นผู้ชาย...หัวโล้นด้วย

 

เอกลักษณ์อย่างนั้น...ไม่ต้องบอกก็ได้

 

ไซโต้คิดในใจ แต่มันก็ดีที่จะต้องค้นหาเฉพาะเจาะจงไปที่คนแบบไหน

 

แต่ไม่ต้องช่วยหาหรอก ข้าสามารถหาเองได้

 

นานาโฮะเอ่ยอีกรอบ ทำให้ไซโต้หันมาสนใจ เพราะปกติเธอมักจะไหว้วานคนอื่น

 

การที่เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้ เขาก็ชักกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว ทันใดนั้นนานาโฮะก็หยุดการกระทำทั้งหมดแล้วเดินออกไปจากห้องครัวเสียอย่างนั้น

 

เจ้าจะไปไหน?

 

ไซโต้เอ่ยถาม นานาโฮะไม่ตอบอะไรเพียงแค่ถอนใจเท่านั้น

 

ข้าจะไปหาฮิจิคาตะ ฝากที่เหลือด้วยล่ะ

 

อืม...นางกลับมาแล้ว...

 

ไซโต้คิด ขณะที่มองสาวน้อยที่กำลังเดินจากไป

 

...............................................................................................................................

 

เจ้าคิดดีแล้วหรือ?

 

ฮิจิคาตะเอ่ยถามหลังจากที่นานาโฮะเข้ามาขอคุยด้วย นางพยักหน้าก่อนจะหลุบตาลง

 

ข้าคิดว่า ถ้าหากข้าอยู่ที่นี่ต่อไป ทางฐานชินเซ็นกุมิก็จะเป็นปัญหา ดังนั้นข้าขอออกไปดีกว่า

 

นานาโฮะอธิบายการตัดสินใจของตน ฮิจิคาตะไม่ว่าอะไรเพียงแค่พยักหน้าเข้าใจ

 

ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปบอก...

ไม่ต้องหรอก...ข้าจะออกไปเงียบๆ แล้วก็ฝากบอกทุกคนด้วยว่าไม่ต้องตามหา...

 

นานาโฮะเอ่ยขัดตามนิสัยของตน ฮิจิคาตะพยักหน้า

 

ขอขอบพระคุณ...ที่ให้ข้าอาศัยอยู่ที่นี่ ถึงแม้จะทำให้ท่านลำบากก็ตามแต่...ไว้ถ้าข้าได้ความทรงจำกลับมา ข้าจะติดต่อมาก็แล้วกันนะ

 

นานาโฮะก้มหัวลงแนบพื้น ชายหนุ่มตรงหน้าพยักหน้า ก่อนจะมองสาวน้อยที่เดินออกไป

 

พรุ่งนี้...อาจเป็นวันที่ฐานชินเซ็นกุมิต้องเงียบเหงาก็เป็นได้...

 

...................................................................................................................................................

 

นานาโฮะเดินเล่นไปรอบๆฐานเพื่อสำรวจว่าทางใดที่จะสามารถออกไปได้โดยไม่มีผู้สังเกตได้บ้าง ก่อนจะพบทางออกทางหนึ่งที่เป็นทางเชื่อมกับป่า และนางเลือกทางนั้นเป็นทางออก

 

เธอเก็บของของตัวเองลงในถุงผ้าและแอบทำอาหารว่างอย่างข้าวปั้นไว้เผื่อกลางทางเกิดหิว ซึ่งฮิจิคาตะก็ออกเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง ถึงเธอจะพยายามปฏิเสธ แต่คนหัวดื้ออย่างเขาก็ยัดมันเข้าไปในมือของเธอจนได้

 

และในคืนนั้น นางก็แอบออกมาจากฐานชินเซ็นกุมิได้สำเร็จ และตั้งใจว่าจะเช่าโรงแรมสักห้องไว้พักคืนนี้ แต่อีกใจก็บอกให้ออกเดินทางต่อ

 

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าซอยถี่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ฟังจากจำนวนแล้วน่าจะสองคน เธอจึงหลบอยู่ในมุมร้านและมองดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อเธอเห็นซามูไรสองคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง และนั่นก็คือซันนันที่วิ่งตามอย่างใจเย็น ถึงคืนนั้นจะเป็นคืนเดือนมืด แต่ลักษณะเงาที่นางเห็นต้องเป็นซันนันแน่ๆ เมื่อพวกเขาลับตาไปนางจึงรีบวิ่งตามไป ถึงจะรู้ว่าตนเองไม่มีเหตุเกี่ยวข้องกับทางชินเซ็นกุมิ แต่เธอก็ปล่อยให้พวกเขาเป็นอันตรายไม่ได้เหมือนกัน

 

จู่ๆเธอก็รู้สึกไม่ดีเมื่อจมูกจับกลิ่นคาวเลือดได้ เธอจึงดึงดาบออกจากแขนเสื้อซ้ายแล้วค่อยๆย่องเข้าไปดูผ่านมุมกำแพง ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นซันนันยืนอยู่ท่ามกลางกองเลือดและซากศพของใครก็ไม่ทราบ และดูเหมือนเขาจะรู้ตัวตนของเธอแล้ว

 

ใครน่ะ? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ

 

เขาเอ่ยถาม ถึงเธอจะตกใจ แต่เธอก็ไม่ได้สติแตก เธอจึงเดินออกไปตามคำเรียก ชายหนุ่มตรงหน้าดูตกใจเล็กน้อย

 

มินาโมโต้นี่เอง...มาทำอะไรยามวิกาลล่ะ กฎของชินเซ็นกุมิห้ามออกมายามดึกมิใช่รึ?

 

ซันนันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกๆ นานาโฮะวางห่อของของตนลงแล้วตั้งท่าเตรียมโจมตีเมื่อซันนันเข้ามาใกล้

 

ข้าต่างหากที่ต้องถามเช่นนั้น เจ้าไม่กลัวโดนสั่งคว้านท้องหรือไร?

 

นานาโฮะถามกลับ ทำให้ซันนันชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

 

นั่นสิ...คงเป็นเพราะข้าไม่สามารถอยู่ใต้แสงอาทิตย์ได้แล้วกระมัง...ถึงถูกยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ

 

สิ้นเสียง นานาโฮะก็เลิกคิ้วก่อนจะนึกถึงสรรพคุณของยาโอจิมิซึ

 

ไม่สามารถอยู่ได้ภายใต้แสงอาทิตย์...

 

นานาโฮะถอนใจพรืด

 

เพราะอย่างนี้นี่เอง...เจ้ากลายเป็นราเซ็ทซึแล้วสินะ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ก่อนจะถอยห่างเรื่อยๆเมื่อซันนันเข้ามาใกล้

 

แล้วเจ้าล่ะ...มินาโมโต้?

 

ซันนันเอ่ยถามขณะที่เดินเข้าไปหานานาโฮะโดยไม่ยกดาบ

 

ไม่ใช่เรื่องของเจ้า อยากรู้เรื่องนักก็ถามฮิจิคาตะเอาสิ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆซันนันก็ชักดาบและพุ่งเข้าหานาง พริบตาเดียวเท่านั้น เรือนผมของเขาก็กลายเป็นสีขาวและดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมื่อเห็นดังนั้น นานาโฮะก็ยกดาบตั้งรับ

 

ให้ตาย...ข้านึกว่าเจ้าเป็นตาลุงใจดีเรี่ยวแรงปวกเปียกมาตลอดเสียอีก

 

นานาโฮะเอ่ยยั่ว ทำให้ซันนันเริ่มฉุนขึ้นมา

 

ข้าก็นึกว่าเข้าเป็นสาวน้อยไร้ความสามารถเหมือนกันนั่นแหละ

 

นานาโฮะก้เริ่มฉุนกับคำยั่วของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

 

ทำไมต้องทำอย่างนี้ ซันนัน

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบๆขณะที่ตั้งรับไปเรื่อยๆ ผิดจากราเซ็ทซึอย่างซันนันที่โจมตีตลอดทว่าเริ่มเหนื่อยหอบเพราะความต่างชั้น

 

มันเรื่องของข้า!”

 

ทันใดนั้น นานาโฮะก็เห็นช่องว่าง นางเตะชายหนุ่มจนติดกำแพงก่อนจะยกดาบขึ้นสูง

 

ฉึก!!!!

 

แล้วทุกสรรพสิ่ง ก็เงียบลง

 

...........................................................................................................................................

 

นานาโฮะเดินจากมาพร้อมกับห่อของตัวเอง นางเดินเงียบๆคนเดียวขณะที่ตัดสินใจว่าจะเดินไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงเมืองถัดไป

 

 ก่อนจะทบทวนเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

 

..........................................................................................................................................

 

ซันนันเบิกตากว้าง ใบหน้าของเขาเปรอะเลือดจำนวนหนึ่ง ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้บาดเจ็บ และคมดาบของมินาโมโต้ นานาโฮะก็ฟันฉับเข้าให้กับราเซ็ทซึตนหนึ่งที่คิดจะทำร้ายพวกเขา นานาโฮะดึงดาบของตนที่ติดกับร่างของราเซ็ทซึออก ก่อนจะสะบัดดาบของตัวเองเพื่อให้คราบเลือดที่เกาะอยู่หลุดออกจากดาบของตนแล้วเก็บดาบไว้ในฝักเหมือนเดิม

 

เธอเดินกลับไปที่ห่อผ้าของตนแล้วหยิบมันขึ้นมา ซันนันขมวดคิ้ว

 

ทำไมเจ้าถึงไม่ฆ่าข้า

 

เขาเอ่ยถามงงๆ นานาโฮะตรวจดูสิ่งของของตนก่อนจะพบว่าห่อผ้าเปรอะคราบเลือดเล็กน้อย

 

ทำไมข้าต้องฆ่าเจ้า?

 

นานาโฮะถามต่อ ทำให้อีกฝ่ายสะอึก พูดอะไรไม่ออก

 

ในเมื่อเจ้าไม่ได้เป็นคนเลวเสียหน่อย

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบแล้วทำท่าจะเดินจากไป ซันนันเริ่มสงสัย ว่าทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงแยกมนุษย์กับราเซ็ทซึออก แต่ตอนนี้มีเรื่องน่ากังวลอีกอย่าง

 

เดี๋ยว! แล้วเจ้าจะไปไหน? ไม่กลับฐานงั้นหรือ?

 

เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าทางที่เธอจะเดินไปนั้นไม่ใช่ทางกลับฐานชินเซ็นกุมิ นานาโฮะหันมามองเขานิ่งๆ

 

ลาก่อน...

 

....................................................................................................................................................................

 

นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน...

 

นานาโฮะเอ่ยเสริม ก่อนที่ร่างของนางจะหายไปในความมืด

 

....................................................................................................................................................................

 

เช้าวันต่อมา...

 

นานาโฮะจัง ตื่นเถอะ สายแล้วนา

 

โอคิตะเรียกปลุกคนที่อยู่ในห้อง และไม่ได้รับเสียงตอบรับเหมือนปกติ เขาจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปเสียอย่างนั้น ก่อนจะพบแต่ความว่างเปล่า

 

หืม? ตื่นแล้วหรอเนี้ย ทำไมข้าไม่เห็นนางเลยล่ะ?

 

โอคิตะหันซ้ายหันขวา ก่อนจะพบกับกระดาษใบหนึ่งที่ทิ้งอยู่ในห้อง

 

เมื่อเขาคลี่มันอ่าน เขาก็ต้องเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องของคนที่เคยอาศัยอยู่ทันที และเขามุ่งหน้าไปยังห้องของรองหัวหน้าปีศาจ

 

ฮิจิคาตะซัง!! นานาโฮะจังหนีไปแล้ว!!”

 

เขาโวยวายทันทีที่เปิดประตูได้ ทว่าคนที่แตกตื่นอยู่ในห้องมีคนเดียวคือคอนโดที่กำลังปรึกษาหารือเรื่องงบประมาณของกองทัพอยู่

 

อืม...นางไม่ได้หนีไปเสียหน่อย

 

ฮิจิคาตะเอ่ยแก้ แต่ก็ทำให้โอคิตะสติแตกได้เหมือนกัน

 

ไม่ได้หนีที่ไหนกันล่ะ นางทิ้งกระดาษไว้ในห้องบอกว่าออกไปแล้ว...

ก็ข้านี่แหละ...ให้นางออกไปเอง

 

ฮิจิคาตะเอ่ยขัด ทำให้โอคิตะชะงักกึกไม่แพ้คอนโด

 

เมื่อวานนางมาขอลากับข้าแล้ว บอกว่าไม่อยากเป็นปัญหาให้พวกเรา

 

ฮิจิคาตะเอ่ยเสริม ก่อนที่ทั้งห้องจะเต็มไปด้วยความเงียบ

 

...........................................................................................................................................

 

มันเจ็บปวดนะ ที่ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก

 

โอคิตะเอ่ยเกริ่นกับฮาราดะที่นั่งจิบสาเกข้างๆ

 

เพราะทั้งสองเพิ่งจะรู้สึกกับคำว่า อกหัก อย่างถ่องแท้

 

เจ้าไม่ต้องพูดหรอก โซจิ ข้าเศร้ากว่าเจ้าหลายขุมน่า

 

ฮาราดะเอ่ยก่อนจะยกถ้วยสาเกขึ้นดื่มรวดเดียว หลังจากที่ทุกคนทราบข่าวการจากไปของนานาโฮะ แต่ละคนก็เริ่มเข้าสู่โลกส่วนตัว ไม่มีใครอยากทำอะไร เพราะต่างคนก็รู้ ว่านานาโฮะตอนนี้เป็นเหมือนยา ที่พอเห็นนางทำอะไรแล้วรู้สึกหายเหนื่อยจากงานที่กำลังทำอยู่

 

แต่พอนางหายไป ก็หดหู่ไปตามๆกัน

 

ที่เจ้าว่ามันก็ผิด มีคนที่เศร้ากว่าเจ้าอีกนา...

 

โซจิเอ่ยแล้วหันไปทางระเบียงที่มีไซโต้นั่งเหม่อมองท้องฟ้านิ่งๆ ถ้าสังเกตดีๆจะพบว่าตอนนี้เริ่มมีเห็ดขึ้นบนหัวของเขาซะแล้ว แถมตอนนี้เขายังนิ่งจนนกบางตัวมาเกาะหัวอีก

 

แล้วพวกนั้นล่ะ?

 

ฮาราดะกระตุกชายเสื้อของโอคิตะให้หันไปทางมุมห้อง ที่มีนางาคุระและเฮย์สึเกะนั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืด สาเหตุเป็นเพราะพวกเขายังไม่ได้ค่อยสนิทกับนานาโฮะเท่าไหร่ ทั้งๆที่คิดว่าจะสนิทกันมากกว่านี้ และแน่นอน เจ้าสองตัวนั่นก็เห็ดขึ้นแล้วเช่นกัน

 

ฮาราดะกับโอคิตะหันหน้าเข้าหากันก่อนจะถอนใจ

 

พวกเราเป็นน้อยกว่าเจ้าพวกนั้นอีกแฮะ

 

...............................................................................................................................

 

ทำไมถึงหดหู่กันขนาดนี้!!! หา!!!!!!”

 

ฮิจิคาตะโวยวาย เมื่อในตอนนี้แต่ละคนแทบไม่เป็นอันทำงาน เอาแต่เพ้อถึงคนที่เพิ่งจากไป(ยังไม่ตาย)

 

ก็แหม...พญาผึ้งเพิ่งจากไป...แล้วผึ้งงานจะร่าเริงได้ยังไงล่ะ

 

โอคิตะเอ่ยเปรย ทำให้คนเป็นหัวหน้าถึงกับเส้นเลือดขมับปูด

 

ใช่ๆ แถมช่วงนี้เราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่

 

ฮาราดะพยักหน้าเห็นด้วย ทำให้ระเบิดฮิจิคาตะกำลังลง แต่ทว่า

 

ปึง!!!!!

 

เสียงกระทืบเท้าของใครสักคนดังขึ้น เมื่อทุกคนหันไปพบที่มาของเสียงก็พบว่าเป็นคอนโดนั่นเอง

 

และตอนนี้เขากำลังตีหน้ายักษ์อย่างกับจะกินเลือดใครสักคนได้ ฮิจิคาตะที่ยืนข้างๆถึงกับผวา

 

พวกเจ้านี่มัน...ไร้สาระจริงๆ ทำไมพวกเจ้าไม่เคารพในการตัดสินใจของมินาโต้คุงล่ะ นางจากไปเพราะไม่อยากให้เราเป็นปัญหาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ น่าจะดีใจที่เราไม่ต้องมีคนให้ห่วงแล้วนะ!”

 

ไม่ล่ะ...ผิดหมด...

 

กลับกันต้องบอกว่า นานาโฮะคอยเป็นห่วงและดูแลพวกเราต่างหาก...

 

ทุกคนคิดเหมือนกัน แต่ทว่าไม่พูดออกไป

 

ทำไมพวกเจ้าไม่ทำตัวให้มีประโยชน์เพื่อมินาโมโต้คุงล่ะ นางก็กำลังพยายามเพื่อค้นหาความทรงจำของนางกลับมา แต่พวกเจ้ากลับมานั่งเอ๋อไม่ทำงานทำการ หัดคิดซะมั่งสิ

 

คอนโดโยนระเบิดลูกใหญ่ ทุกคนก้มหน้ารับผิด ยกเว้นไซโต้ที่ยังจ้องท้องฟ้าอยู่ไม่วางตา

 

ตอนนี้นางจะอยู่ที่ใดกันนะ...

อยู่อย่างสุขสบายหรือเปล่า...

จะเป็นอะไรไหมนะ ที่ผู้หญิงเดินทางคนเดียวแบบนั้น...

 

ไซโต้คิด ก่อนจะล้มตัวลงนอน

 

ว้า...พอนางจากไป ทำไมอะไรๆมันไม่เหมือนเดิมนะ...

ทั้งๆที่ปกติเราพยายามผลักไสนางแท้ๆ

แต่ทำไมครานี้เราถึงโหยหานางขนาดนี้...

 

 

 

 

อยากพบอีกครั้งจัง...นานาโฮะ...

 

.................................................................................................................................

สครีมดังๆ ตรูบ้าIbว๊อยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



\
:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #18 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:11
    ท่าจะแย่แล้วไซโต้ซัง เหอๆ
    #18
    0
  2. #6 PoupeE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 00:46
    ตายล่ะ อย่างโซจิกับซาโนะอกหักเป็นด้วยเหรอ?

    แต่กับไซโต้นี่.... สุดๆล่ะ อยู่จนเห็ดขึ้นและนกมาบินเกาะ

    แต่ที่กรี๊ดสุด ไซโต้เหม่อลอยมองแต่ท้องฟ้าค่ะ!! =,.=!!
    #6
    0