Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 5 : [Memory 4 My Memory?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 มิ.ย. 55

[Memory 4 My Memory?]

 

หลังจากที่ทุกคนรู้ถึงฝีมือการต่อสู้ของนานาโฮะ นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่เธอแทบไม่ได้พักจากการถูกท้าประดาบ ถึงใบหน้าของเธอจะแสดงออกแต่ความนิ่ง แต่ที่จริงเธอเหนื่อยจนจะเลื้อยได้อยู่แล้ว ทว่าคนที่ท้าสู้ด้วยก็มาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนในที่สุดตอนนี้เธอจับดาบแทบจะไม่ขึ้น ประกอบกับอากาศที่เริ่มร้อนแล้ว ทำให้เรี่ยวแรงของเธอคล้ายจะถูกดูดไปจนจะหายไปหมด

 

ท่านมินาโมโต้ขอรับ กรุณาเป็นคู่ฝึกแก่กระผมด้วยเถิดขอรับ

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขอ นานาโฮะที่เอาผ้าใส่น้ำแข็งโปะหัวแก้ร้อนอยู่หันไปมองเรียบๆ

 

อา...ไว้คราวหน้านะ ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆน่ะ

 

นานาโฮะเอ่ยปฏิเสธก่อนจะกลับไปนั่งเหมือนเดิม พักนี้เธอมักจะมานั่งบนระเบียงมากกว่าบนหลังคา เป็นเพราะช่วงนี้กำลังเข้าหน้าร้อนแล้วนั่นเอง

 

นานาโฮะจัง มานั่งทำไมตรงนี้ เดี๋ยวก็โดนเหยียบหรอก

ข้าไม่ใช่ไรน้ำนะ...

 

นานาโฮะขัดคอทันทีที่โอคิตะพูดจบ ทำให้เขาหัวเราะพอใจกับท่าทีขอเธอ

 

ฮะฮะ เอาเถอะ แล้วเจ้ามานั่งทำไมตรงนี้ล่ะ? ไม่เข้าไปในห้องหรือ? จะได้เย็นๆยังไงล่ะ

 

โอคิตะถามแล้วนั่งลงข้างๆ นานาโฮะเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามด้วยแววตาคะนึงหาอะไรบางอย่าง

 

ไม่รู้สิ...เพียงแต่ข้าจำได้ว่า ในฤดูร้อน...ข้ามักจะมานั่งแบบนี้ เอาน้ำแข็งวางบนศีรษะ ที่ใดที่หนึ่ง ที่ที่มีท้องฟ้าสีครามแบบนี้ และข้างกายจะมีใครสักคนนั่งอยู่ด้วย เขาจะนั่งเงียบๆ ไม่พูดไม่ถามอะไรจนกว่าข้าจะเป็นฝ่ายพูดก่อน

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ โอคิตะที่มองหน้าเธออยู่เริ่มฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย

 

แต่ข้าจำไม่ได้ ว่าเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นเช่นไร...ถึงแม้จะเห็นเขาในฝัน แต่ข้าก็ไม่เคยเห็นใบหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย

 

นานาโฮะถอนหายใจ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกว่าภาพท้องฟ้าของที่นี่กับที่ใดอีกที่ซ้อนทับกัน ถึงรอบๆจะเป็นคนละที่ แต่เหตุใดท้องฟ้าถึงคล้ายกันเช่นนี้ ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เมื่อเธอหันไปข้างๆ เธอก็พบว่าโอคิตะได้หายไป...

 

เอ๊ะ?

 

นานาโฮะแปลกใจ เมื่อสถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่ฐานชินเซ็นกุมิ แต่เป็นที่ใดก็ไม่ทราบได้ เธอจึงหันซ้ายหันขวา แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่ใช่ฐานของชินเซ็นกุมิ

 

แต่เมื่อเธอลุกขึ้นยืนหมายจะสำรวจ มือของใครก็คว้าเธอไว้เสียก่อน

 

นานาโฮะจัง? เป็นอะไรไป?

 

เสียงทุ้มเอ่ยถาม ทำให้นานาโฮะสะดุ้งเฮือก ภาพทิวทัศน์เมื่อครู่หายไป เหลือเพียงภาพที่คุ้นตาของฐานชินเซ็นกุมิเท่านั้น และคนที่ปลุกเธอจากภวังค์ก็คือโอคิตะที่นั่งข้างๆนั่นเอง เขาเห็นว่าจู่ๆเธอก็ลุกพรวดขึ้นแถมมองไปรอบๆราวกับไม่คุ้นเคยกับที่นี่จึงถือวิสาสะคว้ามือเธอไว้

 

เอ๊ะ?

 

นานาโฮะส่งเสียงแสดงความแปลกใจอีกครั้ง ทันใดนั้นความรู้สึกมึนหัวก็เข้าเล่นงาน มันทั้งเจ็บทั้งปวดจนต้องเสียหลักล้มลงท่ามกลางความตกใจของโอคิตะ

 

นานาโฮะจัง! นานาโฮะจัง! เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ? นานาโฮะจัง!”

 

โอคิตะโวยวาย เมื่อจู่ๆก็เห็นนานาโฮะล้มลงไปแถมเอาแต่กุมหัวและร้องด้วยความเจ็บปวด

 

นานาโฮะจัง ใครก็ได้!!! มีใครอยู่แถวนี้บ้างหรือเปล่า!!!!?

 

โอคิตะโวยวายหาคนช่วย ทว่าไร้เสียงตอบรับ

 

ไม่!! เดี๋ยว...ข้าไม่เป็นอะไร อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!”

 

นานาโฮะที่พยายามปฏิเสธร้องออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังมากจนนางาคุระที่กำลังเดินผ่านมาได้ยินพอดี เขาจึงรีบเข้ามาหาทันที

 

โซจิ นานาโฮะจังเป็นอะไรไปน่ะ?

 

นางาคุระที่สติแตกไม่แพ้กันถามขึ้น โอคิตะได้แต่ส่ายหัวไม่รู้ ดังนั้นนางาคุระจึงยกร่างของเธอขึ้นอุ้มเพื่อนำเธอไปพักที่ห้องของเธอและสั่งให้โอคิตะไปเรียกหมอมัทซึโมโต้ที่เพิ่งมาถึงเมื่อครู่

 

นานาโฮะจัง อย่าเป็นอะไรนะ...นานาโฮะจัง

 

โอคิตะพร่ำไม่หยุด ขาก็พาวิ่งหาหมอมัทซึโมโต้ที่เพิ่งมาถึง เมื่อเขาเห็นแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปทันที

 

หมอมัทซึโมโต้ แย่แล้ว นานาโฮะเค้า!!!”

 

หมอมัทซึโมโต้กำลังนั่งจิบน้ำชากับฮิจิคาตะ เกือบพ่นน้ำชาออกมาเมื่อจู่ๆโอคิตะก็โผล่พรวดเข้ามาโวยวาย

 

เดี๋ยว โซจิ ช้าๆซิ...

 

ฮิจิคาตะเอ่ยปราม เมื่อโอคิตะพูดอะไรไม่เข้าใจสักนิด เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนที่จะว้ากออกมาเสียงดัง

 

นานาโฮะจัง! เป็นอะไรก็ไม่รู้ จู่ๆนางก็ล้มลงไปแล้วก็บ่นว่าปวดหัว!!!”

 

ทันทีที่บอกอาการ หมอมัทซึโมโต้ก็รีบลุกขึ้นทันทีพร้อมกับฮิจิคาตะและรีบวิ่งไปยังห้องของนางทันที เมื่อไปถึง เขาก็เห็นนานาโฮะสลบอยู่ และนางาคุระที่ถอนหายใจราวกับโล่งอก

 

เมื่อครู่นางสลบไปแล้วล่ะ

 

เขาเอ่ยแล้วไปยกผ้าห่มมาจากในตู้ พร้อมกับหมอที่เข้าไปตรวจดูอาการและสอบถามอาการก่อนที่จะสลบไปกับโอคิตะเพราะเป็นคนเห็นอาการเริ่มแรกของเธอ

 

อืม สรุปคือ นางอาจได้ความทรงจำบางส่วนคืนมา ทำให้นางรู้สึกปวดหัว

 

มัทซึโมโต้เอ่ยก่อนที่จะเริ่มเตรียมยาให้นานาโฮะ พอดีกับที่ไซโต้เปิดประตูเข้ามาพอดี

 

นางเป็นอะไรรึ?

 

เขาเอ่ยถามเรียบเมื่อเห็นเจ้าของห้องนอนไม่ได้สติ

 

ก็ เหนื่อยนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ

 

ฮิจิคาตะโกหก คนเป็นหมอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างจำยอมเมื่อไซโต้ส่งสายตาถาม

 

ได้ยินว่านางเคยสลบหลายครั้ง ข้าเลยมาดูอาการให้ แต่ก็ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ

 

มัทซึโมโต้เอ่ยเพื่อคลายความกังวล ไซโต้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่คนที่มีศักดิ์เป็นหมอจะขอตัวออกไปพร้อมกับฮิจิคาตะ เมื่อเขาออกพ้นห้องของนานาโฮะแล้ว ฮิจิคาตะก็ทำหน้าปั้นยาก

 

นางเป็นอะไรแน่ๆ ใช่หรือไม่?

 

ฮิจิคาตะถามก่อนจะเครียดกว่าเดิมเมื่อเห็นมัทซึโมโต้ขมวดคิ้ว

 

คือ อย่างนี้นะ ฮิจิคาตะ ปกติเนี้ย มนุษย์เวลาสูญเสียความทรงจำจะต้องเกิดจากอุบัติเหตุที่กระทบกระเทือนสมอง หรือเกิดจากอาการช็อคอย่างรุนแรง ถ้าหากได้ความทรงจำกลับมาก็นับว่าเป็นเรื่องดี แต่นี่ นางเป็นยักษ์ของตระกูลมินาโมโต้ แถมยังถูกชิงความทรงจำไปแทนที่ความทรงจำจะหายไปแบบสองลักษณะแรกที่ข้าเอ่ยมา ทำให้การกู้คืนความทรงจำเป็นไปได้ยากมาก เพราะไม่มีความทรงจำของนางเหลืออยู่เลย ทว่าความรู้สึกของนางยังอยู่ เมื่อพบของคล้ายๆกัน หรือไปอยู่ในสถานที่นั้น นางก็อาจจะจำได้ แต่ต้องแลกกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่นาจะต้องพบเจอ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพียงแค่ครั้งสองครั้ง แต่มันจะมีหลายครั้งที่นางความทรงจำบางส่วนกลับคืน

 

มัทซึโมโต้เอ่ยด้วยความลำบากใจ ทำให้ฮิจิคาตะถอนหายใจราวกับรู้อะไรบางอย่าง

 

อา...เป็นเรื่องอีกแล้วสิเรา...ถ้าเช่นนั้น สรุปว่าการได้ความทรงจำของนางแบบปกติธรรมดานั้นไม่สามารถทำได้

 

ฮิจิคาตะแทบทรุด เมื่อมัทซึโมโต้พยักหน้า

 

ถ้าอย่างนั้น เราก็จำเป็นต้องชิงความทรงจำของนางจากคนที่ขโมยไปกลับมาสินะ?

 

มัทซึโมโต้พยักหน้า ทำให้ฮิจิคาตะต้องกุมขมับ

 

แย่หน่อยนะ ฮิจิคาตะ

 

มัทซึโมโต้ตบไหล่รองหัวหน้าปีศาจเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินจากไปทิ้งให้ฮิจิคาตะต้องปวดหัวตุ้บๆ

 

...................................................................................................................

 

หลังจากนั้น นานาโฮะก็ต้องพักที่ห้องของตนตลอดเพื่อดูอาการ ซึ่งเป็นอะไรที่เธอเบื่อสิ้นดี

 

นานาโฮะ ข้ามาเยี่ยมแล้วล่ะ

 

เสียงร่าเริงของฮาราดะเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของปลาย่าง นานาโฮะมองชายหนุ่มงงๆ

 

ข้าซื้อของมาฝาก อันที่จริงก็ไม่รู้หรอกว่าจะซื้ออะไรดี ก็เลยเอาปลาย่างมาให้

 

ฮาราดะเอ่ยแล้วยื่นกล่องที่น่าจะมีปลาย่างให้ นานาโฮะเกาหัวแกรกๆก่อนจะพูดทำลายความมั่นใจ

 

คนป่วยเค้าไม่กินปลาย่างกันหรอกนะ ตาลุง

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ทำให้ฮาราดะแทบล้มพรืดลงไปกองกับพื้น

 

อ้าว อย่างนั้นหรือ? ทำไมข้าไม่รู้เลยล่ะ

 

ฮาราดะเกาหัวแกรกๆ ความบื้อของเขาก็ทำให้ดวงตาของนานาโฮะฉายแววขำขันออกมา

 

เขาต้องให้กินของอ่อนๆ อย่างเช่นข้าวต้ม ไม่ก็ข้าวบด

 

นานาโฮะเอ่ยสอน ก่อนที่เธอจะยันตัวเองไปด้านหลัง

 

ให้คนความจำเสื่อมมาสอนเนี้ย น่าอายออก คราวหน้าก็ศึกษามาก่อนก็แล้วกัน พอไปจีบสาวจะได้ไม่น่าเกลียด

 

นานาโฮะเอ่ยกัด ทำให้ฮาราดะที่เริ่มชินกับการถูกจิกกัดถอนใจเบาๆ

 

ข้าผิดเองที่ศึกษามาไม่พอ ถ้าอย่างนั้นก็รับเฉพาะความรู้สึกไปก็แล้วกันนะ

 

ฮาราดะเอ่ยแล้ววางห่อปลาย่างข้างๆฟูกของสาวน้อย

 

อืม...อันที่จริงข้าก็ไม่ได้ชอบปลาเท่าไหร่หรอก

 

นานาโฮะพูดแล้วยกห่อปลาย่างขึ้นมาวาบนตัก

 

ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าข้าจะพยายามไม่ซื้อปลามาก็แล้วกันนะ

 

ฮาราดะเอ่ยขำๆ นานาโฮะแกะห่อปลาย่างออกแล้วค่อยๆกินทีละนิด

 

อืม...

 

เธอส่งเสียงเบาๆเป็นเชิงว่าไม่อยากพูดอะไร ทำให้ฮาราดะเงียบไปแล้วมองเธอทานปลาย่างที่ตนซื้อมาให้

 

ตอนนี้นับว่านานาโฮะเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับผู้อื่นแล้ว ถึงจะเพียงนิดเดียวแต่เขาก็เห็นความสุขในแววตาของเธอ ต่างจากตอนแรกที่เรียกแทบได้ว่า มองตาเธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอรู้สึกอะไร แต่อย่างไรก็ตาม มันก็เพียงเล็กน้อยจนถ้า ไม่สังเกตดีๆไม่เห็นแน่ๆ

 

นานาโฮะ ยิ้มหน่อยสิ

 

ฮาราดะเอ่ยชวนอีกรอบ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาขอให้นางยิ้ม ทว่าคนตัวเล็กกลับทำหน้านิ่งเฉย

 

ก็ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าก็ยิ้มเป็นเหมือนกัน

 

นานาโฮะตอบคำตอบที่ไม่ตรงกับคำถาม ทำให้ฮาราดะถึงกับเหงื่อตก

 

ก็เพราะข้าเห็นเจ้าไม่ยิ้มนั่นแหละ ข้าถึงทัก

 

ฮาราดะแย้ง นานาโฮะเอียงคอ

 

ก็เพราะข้าไม่รู้น่ะสิ ว่าข้าจะยิ้มยังไง

 

ในที่สุด นานาโฮะก็สารภาพ ทำให้คนตัวสูงเลิกคิ้ว เพราะปกติมนุษย์ก็ต้องรู้จักการยิ้มอยู่แล้ว...

 

ลืมไป...ว่าเธอเป็นยักษ์...

 

ก็แล้วเจ้าไม่เคยเห็นคนยิ้มเลยหรือไง เลียนแบบไม่ได้หรอ?

 

ฮาราดะเอ่ย ทว่านานาโฮะกลับส่ายหน้า

 

ทำไมล่ะ? เจ้าไม่ใช่คนเย็นชาสักหน่อยนี่

เรื่องของข้าน่ะ เจ้าไม่เข้าใจหรอก

 

นานาโฮะเอ่ยขัด ฮาราดะรู้ดีว่าที่นางเอ่ยแบบนี้เป็นเพราะมีเหตุผลที่ล้ำลึกจนทะเลยังหยั่งไม่ถึง เพราะหากให้นางอธิบาย มีหวังเก็บไปคิดสามวันสี่คืนก็ยังไม่เข้าใจ

 

ว่าแต่เจ้าไม่ไปทำงานรึ? มานั่งคุยเล่นกับข้าแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน?

 

ยังไม่ทันตอบเธอก็แถมคำจิกกัดให้ซะแล้ว

 

ช่วงนี้ข้าว่างน่ะ เลยว่าจะมาคุยเล่นด้วยสักหน่อย ข้าอยากให้เจ้าหายเร็วๆจะได้ไปเที่ยวด้วยกันอีก

 

ฮาราดะเอ่ยแล้วลูบหัวคนตัวเล็ก เธอไม่ได้ปัดป้องอะไรแล้ววางห่อปลาไว้ข้างฟูก

 

เจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้

 

นานาโฮะบ่น เรียกเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

 

ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ เดี๋ยวป่วยหลังจากหายป่วยจะแย่เอา

 

ฮาราดะเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อหลีกหนีจากคำว่าไม่อยากให้ตาลุงอย่างเจ้ามาสอน

 

อย่าหนีความจริงเลยน่า ยังไงตาลุงก็ยังเป็นตาลุงอยู่ดีนั่นแหละ

 

นานาโฮะที่ราวกับอ่านความคิดได้เอ่ยขัด ทำให้คนตัวสูงต้องหัวเราะแห้งๆก่อนจะเดินจากไป เมื่ออีกฝ่ายจากไปแล้ว นานาโฮะก็ล้มตัวลงนอน ก่อนจะหลับตานึกถึงภาพที่ตนเห็นซ้อนทับกับฐานทัพชินเซ็นกุมิ

 

ถ้าหากได้ความทรงจำแต่ละครั้งต้องแลกด้วยความเจ็บปวดขนาดนี้ สักวันข้าจะหายไปไหมนะ?

 

...........................................................................................................................................

อัพครั้งละสองตอนจ้า>w<

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #4 PoupeE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2555 / 01:30
     ซาโนะกับนางเอกกันกันได้ทุกคราแน่ะ =w=
    #4
    0