Fic Hakuouki [Memory of Oni]

ตอนที่ 4 : [Memory 3 Reisetsu]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 มิ.ย. 55

[Memory 3 Reisetsu]

 

หลังจากที่นานาโฮะมาอาศัยที่นี่มาก็ได้หลายเดือนแล้ว โดยที่โชคไม่ดีที่ไซโต้ต้องไปทำงานไกล ทำให้เธอยังไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับตนเองเลยสักนิด แถมช่วงนี้ซันนันก็ทำท่าทาลับๆล่อๆด้วยการออกไปยามค่ำคืนจนเธอที่นอนไม่หลับต้องสงสัยบ่อยๆ ครั้นจะตามออกไปก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าใครสักคนจะรู้ว่าเธอออกไปจากฐานยามค่ำคืน ไม่เช่นนั้นเธออาจจะโดนฆ่าก็ได้ ถึงเธอจะฆ่าไม่ตาย แต่ยังไงมันก็เจ็บน่ะแหละ

 

คืนนี้ เธอก็ขึ้นมาบนหลังคาเหมือนเดิม...

 

มินาโมโต้ซัง ขึ้นมาแบบนี้ไม่เป็นอะไรหรอขอรับ?

 

ยามาซากิที่เห็นนางขึ้นมาเอ่ยถามก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ

 

...ไม่รู้สิ...ข้าแค่คิดว่า มันสงบใจได้...ก็เลยขึ้นมา

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบขณะที่มองท้องฟ้าที่มีพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวประดับ

 

เอ่อ...ข้าหมายความว่า หนาวๆแบบนี้ ท่านจะไม่เป็นหวัดเอาหรือ?

 

ยามาซากิถามนานาโฮะที่ดูไม่สนใจตนสักนิด

 

ถึงข้าเป็นหวัด เจ้าก็ดูไม่ออกหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง

 

นานาโฮะตอบเรียบ

 

ไม่ได้ถามเรื่องนั้นขอรับ...

 

ยามาซากิคิดในใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ด้วยเช่นกัน

 

ถ้าอย่างนั้น ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกันนะขอรับ

 

ยามาซากิเอ่ย ก่อนที่การชมจันทร์นี้จะเต็มไปด้วยความเงียบ

 

.................................................................................................................

 

เช้าวันต่อมา นานาโฮะที่ตื่นก่อนใครเพื่อนลุกขึ้นมานั่งข้างระเบียงทั้งๆที่ความง่วงของตนยังไม่หายไป เพราะยังไงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั่งอยู่ในห้อง ออกไปทำความสะอาด แล้วก็ทำงานบ้านต่างๆหรอก...

 

เฮ้อ...

 

เธอถอนหายใจเบาๆขณะที่กอดราวระเบียงไว้

 

เมื่อไหร่จะได้ความทรงจำกลับมากันนะ?

 

เธอเอ่ยลอยๆก่อนจะถอนใจอีกรอบ เพราะเธอก็มาอยู่ที่นี่หลายอาทิตย์แล้ว แต่ไซโต้ก็ยังไม่กลับมาจากการทำงานเลย...

 

มานั่งอะไรตรงนี้น่ะ? นานาโฮะ?

 

เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น นานาโฮะหันไปทางต้นเสียงก็พบกับฮาราดะที่ดูเหมือนกำลังจะออกไปตรวจตราเมือง

 

อา...ฮาราดะ...ก็แค่นั่งเล่นน่ะ พอดียังไม่หายง่วงเท่าไหร่นัก ขืนออกไปทำงานข้าคงเกิดใหม่อีกหลายๆรอบ...

 

นานาโฮะเอ่ยแล้วเอาคางพาดราวระเบียง ทำให้ฮาราดะเริ่มคิดว่าเธอไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่วๆไปเลยสักนิด

 

แต่ที่เหมือนก็ตรงที่ความสวยของนางกระมัง ที่ไม่ว่าจะมองดูส่วนไหนก็ไร้ที่ติไปเสียหมด...

 

แล้วเจ้ามองหน้าข้าทำไมกัน ไม่ออกไปตรวจตราแล้วหรือไง?

 

ยกเว้นก็นิสัยนี่แหละ ที่ไม่รับแขกเสียจริง...

 

อือ...เดี๋ยวข้าก็จะไปแล้ว เจ้าก็ไปนอนให้เต็มอิ่มเสียเถอะ เดี๋ยวถ้าเกิดอะไรขึ้นมาแล้วมันจะไม่ดีเอานะ

 

ฮาราดะเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากเห็นใบหน้าที่ฉายแววง่วงสุดกู่ของหล่อน ทว่านานาโฮะกลับเหมือนไม่สบอารมณ์

 

เอ๋? ทำไมหรือ ทำหน้าเครียดเชียว

 

ฮาราดะเอ่ยถาม นานาโฮะหันมามองเขาครู่หนึ่งก่อนจะถอนใจ

 

ข้าแค่คิดว่า ที่ตาลุงอย่างเจ้ามาพูดแบบนั้นน่ะ มันไม่ทำให้สาวน้อยอย่างข้าใจเต้นได้หรอกนะ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ

 

เจ้าก็ลืมไปแล้วใช่มั้ย ว่าเจ้าก็ปาเข้าไปร้อยกว่าปีแล้วเนี้ย ข้าแค่สามสิบเองนะเฟ้ย

 

ฮาราดะเถียงกลับ ทว่านานาโฮะกลับยักไหล่

 

งั้นก็ได้ หนุ่มน้อยอย่างเจ้าน่ะ ไม่ทำให้ยายแก่อย่างข้าใจเต้นได้หรอก พอใจแล้วรึยัง

 

ทำให้เจอลูกไม้ประชดเข้าให้ ฮาราดะถึงแม้จะพอใจ แต่ยังไงก็รู้สึกขัดๆกับคำพูดของเธออยู่ดี เพราะยังไงเธอก็มีใบหน้าที่เด็กกว่าเขาจริงๆ หากเทียบกับมนุษย์ก็คงมีอายุเพียงสิบแปด แต่เขาที่มีอายุน้อยกว่ายักษ์สาวตรงหน้านั้นกลับมีใบหน้าตามวัยซะนี่...

 

เอาน่ะ ข้าแค่พูดเล่น เจ้าก็อย่าเคืองไปเลย จริงสิ เจ้าอยากลองไปเที่ยวข้างนอกดูบ้างไหม?

 

ฮาราดะเอ่ยชวน นานาโฮะหันมามองเขาครู่หนึ่ง

 

ไม่ล่ะ ถ้าหากภายนอกมีตาลุงแบบเจ้าเต็มไปหมดล่ะก็ ข้าคงไม่ได้เที่ยวเอาน่ะสิ

ถึงจะเรียกข้าแบบนั้น แต่ข้าก็ไม่เคืองหรอกนะ

 

เคืองอยู่ชัดๆ...

 

นานาโฮะคิดในใจ

 

เอาน่า นานาโฮะ ไปเที่ยวบ้างก็ได้นี่ เดี๋ยวก็ไปขอฮิจิคาตะซังเอาก็ได้ เขาคงให้ไปอยู่แล้วล่ะ

 

...................................

 

ไม่ได้!”

 

ตูว่าแล้ว...

 

นานาโฮะคิดในใจพลางกระพริบตาปริบๆ

 

ทำไมล่ะ ฮิจิคาตะซัง แค่ออกไปตรวจตรากับข้าเองนะ

 

ฮาราดะพยายามโน้มน้าว ทว่าไม่ว่าจะพยายามขอเช่นไร ฮิจิคาตะก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมเลยแม้แต่น้อย

 

หากนางออกไปกับเจ้า ชาวบ้านจะไม่คิดหรือ ว่าชินเซ็นนำผู้หญิงเข้าฐาน แถมยังเป็นใครก็รู้ ถ้าเจ้าอยากให้เป็นขี้ปากของชาวบ้าน ก็พานางออกไปได้เลย

 

ฮิจิคาตะให้เหตุผล

 

โธ่...ฮิจิคาตะซัง ก็ข้าเห็นว่านางเบื่อก็เลยอยากจะพาไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง ทำไมท่านหัวแข็งขนาดนี้น้า

 

ฮาราดะเกาหัวแกรกๆ ก่อนที่นานาโฮะจะกระตุกชายเสื้อของเขาเบาๆ

 

นี่...สรุปว่าข้าไปไม่ได้สินะ...

 

นานาโฮะเอ่ยขณะที่มองเขานิ่งๆ ทำให้ฮาราดะถึงกับสะดุ้ง

 

อ...อือ...ก็ประมาณนั้นล่ะ แต่ถ้าเจ้าอยากไป...

ไม่เป็นไร ข้าไม่ไปก็ได้ ข้าอยู่ในฐานคนเดียวได้ ถึงแม้ความทรงจำของข้าจะยังไม่ได้คืน ได้แต่ทำงานง่กๆไปวันๆ หากว่างๆก็ต้องยากกับการหาอะไรทำอีก พอเบื่อจะไปโรงฝึกก็ไม่ได้ เดี๋ยวใครบางคนจะซ้อมไม่ออก พอจะอยู่เงียบๆก็ต้องมาถูกทำให้รำคาญ แถมพอหาที่สงบจิตใจบนหลังคาได้แล้วก็ต้องถูกดุอีก แล้วก็...

 

ริมฝีปากเล็กเอ่ยความลำบากของตนเองยืดยาว ทำให้คนที่ได้ชื่อว่ารองหัวหน้าปีศาจเริ่มเหงื่อตกกับความจิตตกของเด็กสาวคนนี้ เพราะว่ามันก็เป็นดังที่นางพูดทุกประการ ถึงขาจะไม่อยากให้นางมาอยู่ที่นี่เท่าไหร่ แต่นางเองก็คงไม่อยากอยู่เหมือนกันนั่นแหละ

 

อา...ก็ได้ๆ ข้าให้เจ้าออกไปก็ได้  แต่อย่าทำอะไรเสียๆหายๆล่ะ

 

ฮิจิคาตะยอมใจอ่อน ทำให้ฮาราดะยิ้มกว้างแล้วรีบลากเธอไปทันที

 

.......................................................................................................................................

 

ตอนนี้ทั้งสองเดินตรวจตราอยู่ในเมือง ตามสถานที่ต่างๆเงียบๆ ชาวบ้านนั้นดูเหมือนจะกลัวพวกเขาเล็กน้อย ทว่าเมื่อเห็นนานาโฮะเดินตามก็เริ่มกลายเป็นว่าเป็นหัวข้อคุยกันสนุกปากชาวบ้านไปเสีย

 

ถ้าเจ้าอยากได้อะไร ก็บอกได้เลยนะ เดี๋ยวข้าจะซื้อให้ก็ได้

 

ฮาราดะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนานาโฮะจ้องสิ่งนั้นสิ่งนี้แทบไม่วางตา

 

อืม ข้าอยากได้ปิ่นอันใหม่น่ะ พอดีอันนี้มันเริ่มเก่าแล้ว

 

นานาโฮะเอ่ย ก่อนที่เธอจะเดินดุ่มไปยังแผงขายเครื่องประดับ เมื่อเห็นดังนั้นฮาราดะจึงให้ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าหยุดเดินแล้วให้ไปดูของแถวๆนี้ ส่วนเขาก็เดินตามนานาโฮะไป

 

เมื่อเลือกปิ่นไปได้สักพัก นางก็เลือกปิ่นไม้เรียบๆขึ้นมา

 

อันนี้แหละ

 

เธอเอ่ยเรียบ ทว่าฮาราดะกลับคิดว่ามันช่างไม่เหมาะกับเธอเสียเลย

 

ไม่ได้นะ นานาโฮะ เป็นผู้หญิงก็ต้องคิดถึงความสวยงามหน่อยสิ ปิ่นเรียบๆแบบนี้ก็สวยดีอยู่หรอก แต่ว่า ที่มันสวยๆกว่านี้ก็มีตั้งเยอะนี่

 

ฮาราดะแนะนำ ก่อนจะโดนสายตาของนานาโฮะทิ่มแทงอย่างแรง

 

ไม่อยากให้ตาลุงแบบเจ้ามาแนะนำเลยแฮะ อีกอย่าง ในเมื่อรสนิยมของข้าเป็นแบบนี้ มันจะหนักหัวของเจ้าส่วนไหนกัน?

 

นานาโฮะเอ่ยเสียด ทำให้ฮาราดะกระตุกยิ้ม

 

มันหนักหัวใจข้า...กระมัง...

 

สิ้นเสียง ทั้งแม่ค้า ทั้งนักรบในชินเซ็นไม่เว้นแม้แต่นานาโฮะก็เงียบค้างตะลึงงัน ถึงจะรู้ก็เถอะว่าฮาราดะเจ้าชู้  แต่มาเจอในระยะประชิดแบบนี้นี่ มันก็ชวนให้...

 

ข้าอยากเอาหัวใจของเจ้าขว้างพื้นแล้วเหยียบซ้ำชะมัดเลย

 

อยากด่า...

 

ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เลือกให้ข้าหน่อยสิ ยังไงๆถ้าข้าเลือกมาเจ้าก็คงคัดค้านอีก

 

นานาโฮะยักไหล่แล้ววางปิ่นที่อยู่ในมือลงที่เดิม ฮาราดะส่งยิ้มให้ก่อนจะเลือกปิ่นอันใหม่ให้ ซึ่งคนที่ผ่านมาเห็นภาพนี้ก็อมยิ้มกันทุกคน

 

...........................................................................................................................................

 

กลับมาแล้วหรอ? อ้าว นั่นพานานาโฮะจังไปด้วยหรอ?

 

โอคิตะที่จะเปลี่ยนกะเอ่ยถามเมื่อเห็นนานาโฮะเดินตามมา

 

อืม...ข้าแค่ออกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้นแหละ จากนี้ก็คงจะอยู่แต่ในฐาน...

นานาโฮะ หยุด ข้าขอร้อง อย่าประชดอีกเลยนะ

 

ฮาราดะยกมือเชิงห้าม นานาโฮะที่กำลังพูดเอียงคองง

 

ข้าไม่ได้ประชดนะ ข้าแค่จะบรรยายความลำบากที่ข้าอาศัยอยู่ที่นี่ต่างหาก

 

นานาโฮะแก้ตัวเสียงห้วน ทำให้หัวหน้ากลุ่มชินเซ็นกุมิทั้งสองถึงกับเหงื่อตก

 

งั้นเอาเป็นว่า ข้าไปก่อนนะ ไปล่ะ

 

โอคิตะเอ่ยแล้วโบกมือให้ก่อนจะเดินจากไป ฮาราดะหันไปมองนานาโฮะที่ทำหน้านิ่งๆ

 

ยิ้มหน่อยสิ...

 

เขาเอ่ยชวน นานาโฮะหันมามองหน้าเขาด้วยแววเคืองๆเล็กน้อย

 

เจ้าจะหาว่าข้าไม่เคยยิ้มงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ผิดแล้ว ตั้งแต่ที่ข้ามาที่นี่ ไม่ว่าข้าจะรู้สึกอะไร ข้าก็มีสุข มีเศร้า มีเหงา มีเคือง มีใจเต้นเหมือนกันนะ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบๆ ทำให้ฮาราดะถึงกับเหงื่อตกกับความคิดเออออไปเองของเธอ

 

แถมพอรู้สึกอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าทันทีอีกด้วย

 

นานาโฮะเอ่ยต่อ ทำให้ฮาราดะที่อยากขัดแทบตายถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก

 

อ...อืม...นั่นสินะ...

 

เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วถอนหายใจ

 

ไซโต้...รีบๆกลับมาสักทีสิว้า...

 

...................................................................................................................................

 

คืนนั้น น่าแปลกที่นานาโฮะเกิดง่วงนอนซะอย่านั้น อันที่จริงเธอก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะปกติเธอมักจะนอนดึกเป็นประจำอยู่แล้ว แต่วันนี้แค่หัววันเธอก็ง่วงจะตายอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงรีบเข้านอนอย่างไร้ทางสู้กับความง่วงของเธอ

 

ตึกๆๆๆ

 

เสียงฝีเท้านับสิบที่วิ่งไปมาพร้อมกับเสียงเสียงโหวกเหวกโวยวายของใครสักคนและเสียงดาบลั่นใส่กันทำให้นานาโฮะตื่นขึ้นจากนิทรา แต่เมื่อเธอลุกขึ้นนั่งก็พบว่าเสียงทั้งหมดได้หายไป

 

เธอรู้สึกไม่ดีเอาเสียดื้อๆจนต้องเผลอกอดตัวเอง เธอเลยลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดยูกาตะของตนแบบลวกๆเผื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวกแล้วเดินออกไป แต่เมื่อชะโงกหน้าออกไปก็ต้องเบือนหน้าหนี เมื่อกลิ่นคาวของเลือดลอยมาแตะจมูกพร้อมกับซากศพของคนในกลุ่มชินเซ็นที่นอนตายเกลื่อน นานาโฮะมองนิ่งๆ และโดยที่เธอไม่รู้ตัว ร่างๆหนึ่งก็เงื้อดาบหมายจะทำร้ายเธอจากด้านหลัง

 

ผัวะ!!!!

 

เสียงหมัดกระแทกกับปลายคางดังขึ้น นานาโฮะที่น่าจะไม่รู้ตัวหันมาเสยคางอีกฝ่ายได้ทันเวลา ก่อนที่เธอจะสะบัดมือเป็นเชิงเจ็บ แต่เธอต้องสงสัย เมื่ออีกฝ่ายจู่ๆก็ลุกขึ้นและหัวเราะแปลกๆราวกับคนบ้า

 

แปลก...ปกติหมัดของเราแค่มนุษย์ธรรมดาก็สลบแล้วนี่...

 

นานาโฮะคิดในใจแล้วกระทุ้งศอกใส่ใครสักคนที่วิ่งมาจากด้านหลัง

 

พวกนี้มันอะไรกันนะ?

 

เธอเอ่ยเรียบขณะที่หักแขนใครสักคน ก่อนจะเริ่มสังเกตว่าแต่ละคนนั้นมีเรือนผมสีขาวและดวงตาสีแดงดั่งเลือด แถมยังเอ่ยเป็นคำว่าเลือดอย่างเดียว และคนที่เพิ่งถูกเธอหักแขนก็กลับมาใช้แขนข้างนั้นได้ดังเดิมอย่างน่าแปลกใจ

 

ทั้งการสมานแผล ทั้งความแข็งแรง ราวกับยักษ์ไม่มีผิด...

 

ทันใดนั้น คำว่าของปลอมก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ นานาโฮะเลิกคิ้ว ก่อนจะก้มหลบคมดาบ

 

ถ้าอย่างนั้น....คงไม่ต้องออมมือนะ...

 

นานาโฮะเอ่ย ก่อนที่เธอจะดึงดาบของตนออกมาจากแขนเสื้อซ้าย ท่าทางของเธอราวกับผู้ช่ำชองทางอาวุธไม่มีผิด เมื่อได้อาวุธแล้ว เธอก็เริ่มเอาจริงบ้าง

 

นานาโฮะกับพวกประหลาดต่อสู้กันสักพัก แต่ดูเหมือนยิ่งสู้ยิ่งเหมือนอีฝ่ายยิ่งมากขึ้น นานาโฮะจึงรีบดีดตัวหนีขึ้นไปบนหลังคา โดยไม่รู้ว่าบนหลังคาก็มีพวกนั้นอยู่เช่นกัน

 

ช่วงที่นานาโฮะกำลังตกใจกับปริมาณของตัวประหลาดพวกนี้ พวกมันก็ถูกใครสักคนเสียบทะลุร่างจนตายทั้งหมด เมื่อนานาโฮะเห็นคนที่เข้ามาช่วย เธอก็ทำหน้านิ่ง ไม่คิดแม้จะเอ่ยคำขอบคุณ ถึงเธอจะไม่รู้จักเขา แต่สัญชาตญาณรบอกว่าอย่าเข้าไปใกล้คนๆนี้

 

ชายหนุ่มเรือนผมสีทองอร่ามตาเข้ากับดวงตาสีเลือด สวมชุดกิโมโนคล้ายชนชั้นสูง ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกชื่นชมเขาเลยแม้สักนิด

 

มินาโมโต้รึ? ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ

 

ชายหนุ่มเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม นานาโฮะเลิกคิ้ว

 

เจ้ารู้จักข้าด้วยงั้นรึ?

 

นานาโฮะเอ่ยถามตามที่คิด ก่อนจะเก็บดาบเมื่อแน่ใจว่าเขาอาจไม่อันตรายอย่างที่คิด

 

ทว่าคำถามนั้นทำให้คนตรงหน้าต้องเลิกคิ้ว

 

อะไรกัน...นี่เจ้าจำข้าไม่ได้งั้นรึ? ถึงแม้เจ้าจะเกลียดข้า แต่มันก็ไม่น่าทำให้เจ้าลืมข้าได้นี่นา

 

อีกฝ่ายกุมคางคิด นานาโฮะมองเขานิ่งๆ

 

มิน่า...พอข้าเจอเจ้าแล้วอยากจะเอาเท้าไปลูบหน้าเจ้าซะ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบ ทำให้คนตรงหน้าคิ้วกระตุก

 

นี่ตกลง...เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?

 

อีกฝ่ายถามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กดูเปลี่ยนไป เมื่อเจอคำถามนี้เธอก็พยักหน้าหงึก

 

ข้าโดนชิงความทรงจำไป

 

เธออธิบายสั้นๆ ทำให้คนตรงหน้าพยักหน้าเข้าใจ

 

ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็จำอะไรไม่ได้เลยล่ะสิ

 

อีกฝ่ายถาม ทำให้คนตัวเล็กเอียงคองง

 

จำได้บางอย่าง อย่างเช่นเรื่องที่ใครสักคนพยายามจับตัวข้าไปไปภรรยา นั่นจะใช่เจ้ารึเปล่า?

 

นานาโฮะถามหน้าตาย ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าสะดุ้งเฮือก

 

อ...เอาเถอะ ยังไงก็ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง ข้าคาซามะ จิคาเงะ

 

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับไม่ทำให้คนตัวเล็กหวั่นไหวแม้แต่น้อย

 

อ้าว ปกติพอข้ายิ้มแบบนี้เจ้าจะเขินแล้วก็เข้ามาชกข้านี่นา

 

คาซามะทำหน้าแปลกใจ นานาโฮะกระพริบตาปริบๆ

 

ก็อยากอยู่...แต่สัญชาติญาณบอกว่าถ้าเข้าไปใกล้อาจจะแย่ก็ได้ ในหลายๆเรื่อง...

 

แล้วยักษ์อย่างเจ้าเข้ามาทำอะไรที่ชินเซ็นกุมิ?

 

นานาโฮะเปลี่ยนเรื่องคุยโดยไม่เคยประโยคที่คิด อีกฝ่ายเลิกคิ้วก่อนจะกระตุกยิ้ม

 

ข้ามากวาดล้างพวกราเซ็ทซึ

 

คาซามะอธิบายขณะที่เก็บดาบ

 

ราเซ็ทซึ?...เจ้าพวกนี้น่ะหรอ?

 

นานาโฮะหันไปมองซากศพที่เกลื่อนกลาดอยู่บนหลังคา

 

พวกมันเป็นสัตว์ประหลาดหรือไร? ถึงเหมือนกับยักษ์ขนาดนี้

 

นานาโฮะถามลอยๆ ก่อนจะได้รับคำตอบทั้งหมด

 

พวกมันเป็นผลผลิตจากยาโอจิมิซึ ที่สามารถเปลี่ยนให้มนุษย์ธรรมดากลายเป็นยักษ์ได้ ไม่สามารถถูกแดด จึงต้องอาศัยช่วงเวลากลางคืนในการเดินทาง เมื่อคลุ้มคลั่งก็จะกระหายเลือดและออกทำร้ายผู้คนโดยไม่สามารถควบคุมได้ ส่วนเจ้าพวกนี้ ก็คือคนของชินเซ็นกุมิที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นราเซ็ทซึ ชิ ไม่สบอารมณ์เลย ที่ยักษ์อย่างพวกเราถูกมนุษย์นำไปทำให้เสียหายแบบนี้

 

คาซามะสบถขณะก้มลงไปดูหัวหน้าหน่วยชินเซ็นกุมิบางคนที่กำลังสู้กับราเซ็ทซึอยู่

 

แล้วมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ เจ้าโอจิมิซึน่ะ?

 

นานาโฮะถาม เพราะถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นยา อย่างน้อยมนุษย์ก็ต้องเป็นคนคิดค้นขึ้นมาอยู่แล้ว แต่เมื่อพอถามถึงที่มา คนที่กำลังสนทนาด้วยก็เกิดอาการโกรธเคืองอะไรสักอย่าง

 

มัน...เกิดขึ้นจาก ยูคิมูระ โคโด พ่อของยูคิมูระ จิซึรุ

 

เขาเอ่ยราวกับจะขย้ำใครให้ตาย นานาโฮะเลิกคิ้ว

 

ยูคิมูระ? เป็นยักษ์ไม่ใช่หรือ? แล้วสร้างยักษ์ปลอมพวกนี้ทำไมกันล่ะ?

 

นานาโฮะเอียงคองง ก่อนที่คนตรงหน้าจะจิ๊ปากเล็กน้อย

 

ข้าไม่มีเวลามาสนทนากับเจ้าแล้ว เว้นคราวนี้ไว้ คราวหน้าถ้าข้าเจอเจ้าข้าจะเอาตัวเจ้าไปแน่ๆ

 

คาซามะเอ่ยแล้วเดินหันหลังให้ ก่อนที่เขาจะหายไปในสายลม นานาโฮะที่มองตามหลังเขากระพริบตาปริบๆ

 

ไม่มีวันหรอก

กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!”

 

เสียงกรีดร้องดังขึ้นด้านล่าง เมื่อนานาโฮะลองก้มหน้าลงไปดูก็พบกับจิซึรุที่กำลังถูกราเซ็ทซึล้อมไว้อยู่

 

อา...ช่วยไม่ได้แฮะ...

 

นานาโฮะพึมพำ ก่อนที่เธอจะกระโดดลงไปพร้อมกับดึงดาบที่เก็บไว้ในแขนเสื้อซ้ายออกมาและวาดคมดาบใส่ราเซ็ทซึสองคนในดาบเดียวจนล้มลงไปแด้ดิ้นทันที

 

น...นานาโฮะจัง!”

 

จิซึรุเอ่ยด้วยความดีใจไม่แพ้ชายหนุ่มแห่งชินเซ็นกุมิบางคนที่จะเข้ามาช่วยเธอทว่าไม่ทัน โชคดีที่นานาโฮะเข้ามาทันก่อนจะเกิดอะไรขึ้น

 

ระวังตัวหน่อยสิ ดาบของเจ้ามีไว้ทำอะไรกัน?

 

นานาโฮะเอ่ยกัด ก่อนที่เธอจะทุบด้ามดาบบนหัวของราเซ็ทซึคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาและเหวี่ยงมีดสั้นใส่ราเซ็ทซึที่กำลังจะทำร้ายฮาราดะ นางาคุระและเฮย์สึเกะที่เผลออึ้งนานไปหน่อย

 

พวกเจ้าก็ด้วย เหม่ออย่างนี้ได้ความที่ไหน เป็นนักรบเสียเปล่านะพวกเจ้าน่ะ

 

นานาโฮะเอ่ยเรียบก่อนจะเข้าไปร่วมต่อสู้ต่อ

 

ฮิจิคาตะล่ะ?

 

เธอเอ่ยถาม

 

อยู่อีกฟากกับโซจิน่ะ

 

นางาคุระเอ่ย ทั้งหมดกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง เมื่อรู้ตัวอีกทีพวกเขาก็โดนล้อมไว้เสียแล้ว ทำให้พวกเขาต้องหันหลังเข้าหากัน

 

อ่า...ใครมีแผนดีๆมั่งมั้ย?

 

เฮย์สึเกะถามเมื่อแลดูท่าทางจะไม่มีทางหนีซะแล้ว นานาโฮะที่นิ่งมาตลอดตั้งแต่เมื่อครู่ค้นอะไรบางอย่างในแขนเสื้อของตนซึ่งนั่นก็คือระเบิดควันนั่นเอง

 

บรึม!!!

 

และเธอก็ขว้างลงพื้นทันทีโดยไม่ถามความเห็น เมื่อทุกคนรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่บนหลังคาเสียแล้ว

 

ม...มาได้ยังไงเนี้ย?

 

ฮาราดะเอ่ยถาม ก่อนจะพบนานาโฮะที่กำลังชะโงกใบหน้าลงไปดูว่าด้านล่างพวกราเซ็ทซึมีกันกี่คน เมื่อเธอนับได้แล้วเธอก็เริ่มนับมีดสั้นตามจำนวนคนท่ามกลางความอึ้งของชายหนุ่มทั้งสามและจิซึรุที่เธอจะซัดราเซ็ทซึทั้งหมดด้วยมีดที่ครบจำนวนคน

 

นานาโฮะซัง เจ้าจะทำได้อย่างนั้นหรือ? ถ้าพลาดพวกเรามีแต่ตายกับตายนะ

 

เฮย์สึเกะเอ่ยถาม ทว่านานาโฮะกลับนิ่งเงียบและเตรียมของๆตัวเองต่อ

 

เงียบซะ แค่ข้าช่วยให้เจ้าหนีมาได้มันบุญโขเท่าไหร่แล้ว ฉะนั้นเชื่อใจข้าหน่อยเถอะ อย่าคิดว่าข้ามันไร้ความสามารถนักสิ

 

นานาโฮะเอ่ย ทำให้ทุกคนเงียบไปในที่สุด

 

เธอมองลงไปด้านล่าง และเมื่อเห็นว่าราเซ็ทซึทุกคนอยู่ในเป้าหมาย เธอก็ขว้างมีดลงไปทันทีทีเดียวพร้อมกัน

 

................................................................................................................

 

แล้วทำไม จู่ๆคืนนั้นราเซ็ทซึถึงออกอาละวาดมากมายขนาดนั้นล่ะ? ซันนัน

 

นานาโฮะเอ่ยถามหลังจากที่เพิ่งทำความสะอาดฐานเสร็จ

 

ข้าก็ไม่ทราบ แต่จู่ๆพวกนั้นก็อาละวาดพร้อมกัน...

 

ซันนันเอ่ยตอบเกรงๆเมื่อพบว่าคนนอกมารับรู้เรื่องราวของคนในฐาน

 

งั้นหรือ? แย่เลยแฮะ อย่างนี้พวกเจ้าจะนอนหลับได้ทุกคืนหรอ?

 

นานาโฮะถามเรื่องอื่น ทำให้ซันนันโล่งอกที่ยักษ์อย่างเธอไม่ถือสาหาความอะไรมากมายนัก

 

ก็ ยังไงๆ พวกเราก็นอนกับดาบอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง

 

ซันนันตอบก่อนจะยิ้มให้ นานาโฮะพยักหน้าหงึก ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของไซโต้ที่ฝุ่นแดงจับเต็มตัวราวกับเพิ่งกลับมาถึง

 

กลับมาแล้วขอรับ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?

 

ไซโต้เอ่ยถาม ทันทีเมื่อเห็นทุกคนในชินเซ็นกุมิกำลังช่วยกันทำความสะอาด แถมบางที่ที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดยังมีคราบเลือดติดอยู่ด้วย

 

ยินดีตอนรับกลับนะ พอดี ราเซ็ทซึอาละวาดเล็กน้อยน่ะ

 

นานาโฮะตอบแทนก่อนจะเดินเข้าไปหา แต่ก่อนจะเดินไปถึง เธอก็วูบล้มเสียก่อน โชคดีที่ล้มไปทางไซโต้พอดี เขาเลยรับเธอไว้ได้

 

เฮ้ มินาโมโต้ มินาโมโต้...เป็นอะไรรึเปล่า?

 

ไซโต้พยายามเขย่าเรียกตัวสาวน้อยที่ล้มใส่เขาเพื่อจะถามว่าเป็นอะไร แต่ไม่ทันไร เขาก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนตัวเล็ก แสดงว่าเธอหลับไปแล้วแน่นอน

 

หลับไปแล้วล่ะ สงสัยจะเหนื่อย ยังไงก็ช่วยพาไปส่งที่ห้องให้หน่อยเถอะ

 

ซันนันเอ่ยขำๆ เพราะไม่ว่ามองมุมไหน สองคนนี้ก็อย่างกับพี่ชายที่พยายามดูแลน้องสาวไม่มีผิด

 

อ่า ถ้าอย่างนั้นข้าขอพานางไปพักก่อนนะขอรับ ขอตัว

 

ไซโต้ก้มหัวให้แล้วเดินอุ้มสาวน้อยพาดบ่า ถึงจะรู้ว่าไม่ควรแต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงจริงๆ

 

ระหว่างที่เดินกลับไปที่ห้องของนานาโฮะ เขาก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่าทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงสลบไปได้ ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการทำความสะอาด แต่ก็ไม่น่าจะเหนื่อยจนหลับสนิทขนาดนี้

 

เขาวางร่างเล็กลงบนฟูกที่เตรียมไว้ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบาๆที่ต้องมาดูแลคนคนนี้ ทั้งๆที่เขายังไม่ได้ต้องการเลยสักนิด

 

ฮาจิเมะคุง จ้องนานาโฮะจังอย่างกับจะจับกินอย่างนั้นแหละ

 

ทันใดนั้น โอคิตะที่มาจากไหนก็ไม่รู้ก็มาพูดข้างๆเขา ทำให้เขาต้องสะดุ้งเฮือก

 

โซจิ ถ้าเจ้าจะเล่นแรงแบบนี้นะ...

 

ไซโต้เอ่ยเคือง ทำให้โซจิที่ถูกใจปฏิกิริยาของไซโต้หัวเราะคิกๆ

 

แล้วเจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

ไซโต้เอ่ยถาม สังเกตว่าอีกฝ่ายยังใส่เชือกรัดแขนฮากามะอยู่เลย

 

ก็เมื่อครู่ พอข้าเห็นเจ้าโดยมีนานาโฮะจังอุ้มพาดบ่าสลบไสลไม่ได้สติเข้ามาในห้อง ข้าก็นึกว่าเจ้าจะเข้ามา...

ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยก็แล้วกันที่ไม่เป็นดั่งที่เจ้าหวัง เพราะมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆ

 

ไซโต้เอ่ยขัดเสียงห้วน ทำให้คนแซวหัวเราะคิกคักได้ใจ

 

ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ก็ฮาจิเมะคุงไม่สนอะไรนอกจากงานเลยนี่นา

 

โอคิตะพูดทั้งๆที่ยังหัวเราะอยู่ ทำให้ไซโต้เริ่มรำคาญขึ้นมา

 

มันเรื่องของข้า

 

เอ่ยสั้นๆ แต่ก็ทำให้คนข้างๆหยุดหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนมาจ้องหน้าของนานาโฮะแทน

 

เจ้าว่าไหม? ว่านานาโฮะจังก็สวยดีเหมือนกันเนอะ

 

โอคิตะถามทั้งๆที่ยังพิจารณาใบหน้าของสาวน้อยยามหลับ ทำให้ไซโต้ลองมองดูบ้าง

 

อืม เขายอมรับ...เธอเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง

 

แล้วไง?

 

เจ้าไม่เคยใจเต้นบ้างหรือ ตอนที่อยู่กับนางน่ะ

 

โอคิตะถาม ไซโต้ส่ายหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด

 

หรอ ถ้างั้นก็ดี...ข้ากะว่า...ข้าจะเอาจริงเอาจังเสียที

 

โอคิตะพูดกำกวม ไซโต้เลิกคิ้ว

 

หืม?

ข้าจะจีบนางน่ะ แล้วก็ถ้าไปได้ด้วยดี ข้าก็จะแต่งงานด้วยเลย...

 

สิ้นเสียงโอคิตะ ราวกับเปลวเพลิงพิโรธลุกโชนภายในใจ ไซโต้จ้องหน้าโอคิตะที่ยิ้มทะเล้นอย่างไม่วางตา

 

...............................................................................................................................

อุว้า ฮ่าๆ หาที่ใช้เน็ตได้แล้ววะค่ะ!!!

\:)  Shalunla

Thank for Theme

SHALUNLA : T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #19 Fujoshi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 11:26
    ไซโต้โกรธโอคิตะที่ไปจีบคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง สิน่ะ
    #19
    0
  2. #17 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 21:56
    จะรอดไหมเนี่ยโอคิตะซัง วางแผนจีบสาวเนี่ย
    #17
    0
  3. #3 PoupeE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 22:20
     เป็นเรื่องแล้วสิ... โซจิจะจีบสาวซะแล้ว แบบนี้ไซโต้จะทำยังไงน้าาา
    #3
    0